Gospel Translations Greek - Συνεισφορές χρήστη [el]

Η Απομνημόνευση της Αγίας Γραφής δεν ήταν για Εμένα

Pcain — Wed, 12 Feb 2025 19:47:49 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Scripture Memory Wasn’t for Me}} Μια από τις πιο ωφέλιμες πνευματικές ασκήσεις για μένα είναι η απομ...'

{{info|Scripture Memory Wasn’t for Me}} 

Μια από τις πιο ωφέλιμες πνευματικές ασκήσεις για μένα είναι η απομνημόνευση μεγάλων τμημάτων της Αγίας Γραφής.

Τώρα, πριν αλλάξετε σελίδα επειδή υποθέτετε ότι αυτό το άρθρο δεν είναι σχετικό με εσάς, ή επειδή θέλετε να αποφύγετε να νοιώσετε περαιτέρω τύψεις ότι δεν ανταποκρίνεστε σε κάποιο ''πνευματικό'' χριστιανικό πρότυπο, θα μου δώσετε μερικά λεπτά; Θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω ότι η απομνημόνευση μεγάλων τμημάτων της Αγίας Γραφής είναι όντως σχετική με εσάς και δεν έχει να κάνει με το να είστε αντάξιοι των προσδοκιών, αλλά με τη χαρά σας.

====Εξομολογήσεις ενός κακού Απομνημονευτή====

Ξέρω ότι για πολλούς η χαρά δεν είναι λέξη που συνδέουν με την απομνημόνευση της Βίβλου. ''Βαρετό ή δεν μπορώ να το κάνω'' ή απείθαρχο μπορεί να είναι οι λέξεις που έρχονται στο μυαλό. Το ξέρω. Εγώ ήμουν αυτός.

Θυμάμαι ότι κάποτε, ως νεαρός ενήλικας, αποφάσισα να πάρω στα σοβαρά την απομνημόνευση της Βίβλου. Στην έξαρση της ιδεατής αποφασιστικότητας, αγόρασα ένα σύστημα μνήμης της Βίβλου Navigator. Όπως είναι χαρακτηριστικό της εξιδανικευμένης αποφασιστικότητας, αυτή διαλύθηκε μετά από μερικές αδύναμες προσπάθειες, και το σύστημα έμεινε στη συνέχεια αχρησιμοποίητο μέχρι που τελικά το πέταξα.

Χρόνια αργότερα, όταν οι ηγέτες της εκκλησίας μου ενθάρρυναν τα μέλη να απομνημονεύουν συγκεκριμένα εδάφια κάθε εβδομάδα, τα αποτελέσματα ήταν αμφίβολα. Δεν ήταν ένα ελαττωματικό πρόγραμμα, ήμουν ελαττωματικός εγώ. Καταρχάς είχα αρκετά κακή μνήμη. Αρχικά απομνημόνευα, αλλά φαινόταν ότι έχανα τη μνήμη μου τόσο γρήγορα. Σκέφτηκα ότι ποτέ δεν θα τα πήγαινα καλά στην απομνημόνευση.

Επιπλέον, έτρεφα κάποιο σκεπτικισμό σχετικά με το αν η απομνημόνευση της Βίβλου έκανε πραγματικά μεγάλη διαφορά. Σκέφτηκα ότι ήταν καλή - όπως είναι καλή μια ολοκληρωμένη προπόνηση στο γυμναστήριο - αλλά αναρωτιόμουν αν η πραγματική αξία δεν ήταν κάπως υπερτιμημένη, λαμβάνοντας υπόψη όλη αυτή την επιπλέον δουλειά και τον χρόνο. Είχα κάποια θεολογική μόρφωση, παρακολουθούσα μια θεολογικά αυστηρή εκκλησία, διάβαζα θεολογικά βιβλία, συμμετείχα στη χριστιανική διακονία και γενικά διάβαζα τη Βίβλο κάθε χρόνο κατά την κατάνυξή μου. Τι περισσότερο θα έκανε η απομνημόνευση για μένα;

====Μια Αξέχαστη Ανακάλυψη====

Ήταν στην πραγματικότητα μια εμπειρία στην κατάνυξή μου που με ώθησε σε μια αξέχαστη ανακάλυψη. Στα τέλη της δεκαετίας των τριάντα μου, είχα μόλις ολοκληρώσει το βιβλίο Προς Εβραίους (πάλι) στο σχέδιο ανάγνωσής μου, και αυτό με άφησε λίγο απογοητευμένο. Το Προς Εβραίους είναι τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο από ένδοξη αλήθεια. Αλλά κάθε φορά που το διάβαζα, ήταν σαν να διέτρεχα απλώς την επιφάνειά του. Ήθελα να βουτήξω μέσα.

Τότε μου ήρθε αυτή η ασυνήθιστη σκέψη: ''Πρέπει να απομνημονεύσω αυτό το βιβλίο''. Αυτό δεν θα με έβαζε βαθύτερα μέσα του και δεν θα το έβαζε βαθύτερα μέσα μου; Τότε έκανα τις πράξεις: 13 κεφάλαια και 303 στίχοι. Σοβαρά τώρα; Θα μπορούσα εγώ, ένας κακός απομνημονευτής, να απομνημονεύσω 303 στίχους; Και να τους διατηρήσω;

Ήξερα ότι ο John Piper χρησιμοποιούσε μια τεχνική απομνημόνευσης που δίδαξε ο πάστορας Andrew Davis για να απομνημονεύει μεγαλύτερα τμήματα της Αγίας Γραφής. Έτσι αποφάσισα να τη δοκιμάσω.

Διαπίστωσα ότι αυτή η τεχνική λειτουργούσε! Μου πήρε αρκετό καιρό, αλλά απομνημόνευσα όλο το Προς Εβραίους. Και καθώς το έκανα, ήταν σαν να κολυμπούσα στο βιβλίο. Βαθύτερες διαστάσεις του κειμένου και της εφαρμογής του άνοιξαν. Ακολούθησα τη ροή της σκέψης του συγγραφέα με τρόπους που δεν είχα δει πριν. Έμαθα το στημόνι και το υφάδι κάθε κεφαλαίου. Αλλά περισσότερο απ' όλα αυτά, υπήρξαν στιγμές που λάτρεψα τον Ιησού καθώς τον έβλεπα μέσα από τον φακό αυτού του βιβλίου - στιγμές που δεν είχα βιώσει στις προηγούμενες αναγνώσεις μου.

Αυτή η εμπειρία της βαθύτερης λατρείας του Ιησού με έκανε πιο πεινασμένο να τον γνωρίσω ακόμη περισσότερα. Έτσι, μετά το Προς Εβραίους, πήρα την τρελή απόφαση να αποστηθίσω το βιβλίο Κατά Ιωάννην. Μου πήρε πολύ χρόνο, αλλά και πάλι, ήταν υπέροχο. Ήταν ένας μακρύς, σκόπιμος, θρεπτικός περίπατος με τον Ιησού. Από εκεί πήγα στο Προς Ρωμαίους, μετά στο Προς Φιλιππησίους, μετά στο Α΄ Ιωάννου, μετά στο Προς Κορινθίους Α (το οποίο σχεδόν ολοκλήρωσα - πρέπει να επιστρέψω σε αυτό) και μετά σε μια σειρά από ψαλμούς.

Η αξιομνημόνευτη ανακάλυψη δεν ήταν ότι εγώ, με την κακή μου μνήμη, μπορούσα ανέλπιστα να απομνημονεύσω μεγάλα κομμάτια της Αγίας Γραφής, αλλά ότι αυτό μου έδινε χαρά. Η άσκηση, η πειθαρχία, της απαγγελίας και της επανάληψης με ανάγκασε να διαλογιστώ πάνω στις Γραφές με τρόπους που δεν είχα κάνει πριν. Ως αποτέλεσμα, έβλεπα περισσότερα, καταλάβαινα περισσότερα, απολάμβανα πιο σύνθετες γεύσεις της καλοσύνης του Θεού (Ψαλμός 34:8). Η απομνημόνευση της Αγίας Γραφής, ειδικά τα μεγαλύτερα τμήματα, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν απλώς η άσκηση μερικών ακόμη μυϊκών ομάδων στο γυμναστήριο της Αγίας Γραφής, αλλά μάλλον ένα μέσο για πιο βαθιά λατρεία και περισσότερα καύσιμα για προσευχή.

====Ο Μύθος της κακής Μνήμης ====

Τώρα, γνωρίζοντας ότι έχω αποστηθίσει μερικά βιβλία της Βίβλου μπορεί να σας κάνει σκεπτικούς απέναντι στον ισχυρισμό μου ότι έχω κακή μνήμη. Αν είναι έτσι, αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή δεν με ξέρετε. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου θα το επιβεβαιώσουν. Συχνά ξεχνάω ονόματα ανθρώπων που θα έπρεπε να θυμάμαι (έτρεμα την ουρά της δεξίωσης στο γάμο μας). Συχνά δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες μιας παλιάς συζήτησης ή ενός γεγονότος ή ενός βιβλίου που διάβασα και θα έπρεπε να θυμάμαι. Πράγμα που σημαίνει ότι ζω με μία δόση κοινωνικού άγχους ότι ένα από τα δύο ή και τα δύο θα συμβούν σε δημόσιο χώρο (γιατί συμβαίνουν).

Νομίζω ότι το σύστημα ανάκτησης αρχείων του εγκεφάλου μου είναι κάτω του μετρίου - λιγότερο σαν ένα τακτοποιημένο ερμάριο και περισσότερο σαν ένα ακατάστατο γραφείο με σωρούς από πράγματα πάνω του («Αχ! Πού είναι αυτό το όνομα;» ''Ψάξε, ψάξε''. «Ξέρω ότι το έβαλα εδώ!»). Τα καταφέρνω καλύτερα με πολλές επαναλήψεις και αναθεωρήσεις. Υποθέτω ότι κρατάει τα πράγματα κοντά στην κορυφή της στοίβας, το οποίο είναι ένα άλλο πλεονέκτημα της απομνημόνευσης μεγάλων τμημάτων της Αγίας Γραφής.

Η εμπειρία μου με έχει διδάξει να μην πιστεύω τον μύθο της κακής μνήμης - ότι το να έχουμε κακή μνήμη μας αποκλείει από το να απομνημονεύουμε πολλά (εκτός αν είμαστε μια σπάνια ιατρική/νευρολογική εξαίρεση). Αντίθετα, η κακή μνήμη κάνει την απομνημόνευση ακόμη πιο αναγκαία και χρήσιμη.

''Πιο δύσκολο'' δεν σημαίνει ''αδύνατο''. Σημαίνει απλώς ότι άνθρωποι σαν κι εμένα πρέπει να δουλέψουν περισσότερο για να απομνημονεύσουν και να συγκρατήσουν από ότι άνθρωποι που είναι ευλογημένοι με καλή μνήμη. Κάτι που δεν διαφέρει πολύ από το να πούμε ότι άνθρωποι σαν εμένα πρέπει να δουλέψουν σκληρότερα για να χάσουν βάρος και να διατηρηθούν από ανθρώπους που είναι ευλογημένοι με φυσικά γρηγορότερο μεταβολισμό.

Ο Θεός δεν είναι ισοπεδωτικός στην κατανομή των ταλέντων (Κατά Ματθαίον 25:15), των πνευματικών χαρισμάτων (Προς Κορινθίους Α΄ 12:4-6), των ρόλων (Προς Κορινθίους Α΄ 12:18-20), των σωμάτων (Κατά Ιωάννην 9:2-3) και της πίστης (Προς Ρωμαίους 12:3). Όλοι έχουμε αδυναμίες που απαιτούν από εμάς να κοπιάζουμε περισσότερο από ό,τι πρέπει να κάνουν άλλοι. Και αυτό είναι πραγματικά καλό για την ψυχή μας. Μας διδάσκει επιμονή και αντοχή, καθώς και ταπεινή εξάρτηση από τον Θεό και εκτίμηση για τις δυνάμεις των άλλων.

====Ξεκινήστε από χαμηλά και αποκομίστε ένα Όφελος====

Μοιράζομαι μαζί σας την εμπειρία μου ως κακός απομνημονευτής για δύο λόγους: (1) αν δεν έχετε ποτέ επιχειρήσει να απομνημονεύσετε μεγάλα τμήματα της Αγίας Γραφής, είναι πιθανό να είναι δυνατό για σας, και (2), όλα έχουν να κάνουν με τη ''χαρά''. Αν ακούσετε κάποιο ''θα έπρεπε'' να υπονοείται σε αυτά που έχω γράψει, μην το ακούσετε ως ένα νομικό πρέπει που ''πρέπει'' να κάνετε για να ευχαριστήσετε τον Θεό ή να επιτύχετε κάποια ελίτ πνευματική ιεραρχία. Αντίθετα, ακούστε το ως πρόσκληση για χαρά - όπως ένας φίλος που λέει: «Πρέπει να επισκεφθείς το Grand Kanyon», ή ως συνταγή για χαρά, όπως ένας γιατρός που λέει: «Για το καλό της υγείας σας, πρέπει πραγματικά να σκεφτείτε να κάνετε λίγη γυμναστική».

Αν θέλετε κάποια συγκεκριμένη καθοδήγηση για το πώς να ξεκινήσετε με μια συγκεκριμένη τεχνική απομνημόνευσης, σας την έχω δώσει αλλού. Αλλά αν είστε νέοι σε αυτό, εδώ είναι η απλή συμβουλή μου: ξεκινήστε από χαμηλά και αποκομίστε ένα όφελος. Επιλέξτε έναν ψαλμό με νόημα (όπως ο Ψαλμός 27) ή ένα κεφάλαιο με νόημα που δεν είναι πολύ μεγάλο (όπως το Προς Κορινθίους Α΄ 13). Ή αν θέλετε πραγματικά να δοκιμάσετε τις δυνάμεις σας σε ένα βιβλίο, σας προτείνω το Προς Φιλιππησίους. Δοκιμάστε το, μείνετε μαζί του και γευτείτε τη χαρά.

Μόλις ανακαλύψετε ότι μπορείτε πραγματικά να το κάνετε, και ανακαλύψετε ότι αποδίδει χαρά, είναι πολύ πιθανό να θέλετε να συνεχίσετε. Και αυτή είναι η αρχή της περιπέτειας. Συνεχίστε το εγχείρημα! Γιατί υπάρχει πολλή δόξα για να δείτε και να απολαύσετε.

Το σπουδαιότερο Γεγονός στην Ιστορία

Pcain — Fri, 24 Jan 2025 20:56:37 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|The Greatest Event in History}} ''Δύο Παράδοξα στο Θάνατο του Χριστού'' Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονό...'

{{info|The Greatest Event in History}} 

''Δύο Παράδοξα στο Θάνατο του Χριστού''

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία του κόσμου είναι πολύπλοκο.

1) Για παράδειγμα, αφού ο Ιησούς Χριστός είναι άνθρωπος και Θεός σε ένα πρόσωπο, ήταν ο θάνατός του ο θάνατος του Θεού; Για να απαντήσουμε σε αυτό πρέπει να μιλήσουμε για τις δύο φύσεις του Χριστού, μία θεία και μία ανθρώπινη. Από το 451 μ.Χ. ο ορισμός της Χαλκηδόνας για τις δύο φύσεις του Χριστού σε ένα πρόσωπο έχει γίνει αποδεκτός ως η ορθόδοξη διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας είπε:

<blockquote>Εμείς, λοιπόν, ... διδάσκουμε τους ανθρώπους να ομολογούν ... έναν και τον αυτό Χριστό, Υιό, Κύριο, Μονογενή, να αναγνωρίζεται σε δύο φύσεις, ασύγχυτα, αναλλοίωτα, αδιαίρετα, αδιαχώριστα· η διάκριση των φύσεων δεν αίρεται με κανένα τρόπο από την ένωση, αλλά μάλλον η ιδιότητα της κάθε φύσης διατηρείται και συντρέχει σε ένα Πρόσωπο και μία Υπόσταση, ούτε χωρίζεται ή διαιρείται σε δύο πρόσωπα, αλλά ένας και ο αυτός Υιός και Μονογενής, Θεός, Λόγος, ο Κύριος Ιησούς Χριστός.</blockquote>

Η θεία φύση είναι αθάνατη (Προς Ρωμαίους 1:23, Α΄ Προς Τιμόθεον 1:17). Δεν μπορεί να πεθάνει. Αυτό είναι μέρος αυτού που σημαίνει να είσαι Θεός. Επομένως, όταν ο Χριστός πέθανε, ήταν η ανθρώπινη φύση του που υπέστη θάνατο. Το μυστήριο της ένωσης μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης φύσης σε αυτή την εμπειρία του θανάτου δεν μας αποκαλύπτεται. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο Χριστός πέθανε και ότι την ίδια ημέρα πήγε στον Παράδεισο («Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο», Κατά Λουκάν 23:43). Επομένως, φαίνεται ότι υπήρχε συνείδηση στο θάνατο, έτσι ώστε η διαρκής ένωση μεταξύ της ανθρώπινης και της θείας φύσης να μην έχει διακοπεί, παρόλο που ο Χριστός, μόνο στην ανθρώπινη φύση του, πέθανε.

2) Άλλο ένα παράδειγμα της πολυπλοκότητας του γεγονότος του θανάτου του Χριστού είναι το πώς το βίωσε ο Θεός Πατέρας. Η πιο συνηθισμένη ευαγγελική διδασκαλία είναι ότι ο θάνατος του Χριστού είναι η εμπειρία του Χριστού στην κατάρα του Πατέρα. «Ο Χριστός μας λύτρωσε από την κατάρα του νόμου, αφού έγινε κατάρα για χάρη μας, επειδή είναι γραμμένο: “Καταραμένος είναι κάθε ένας που κρεμιέται σε δέντρο”» (Προς Γαλάτας 3:13). Ποιανού κατάρα; Κάποιος θα μπορούσε να το απαλύνει λέγοντας, «η κατάρα του νόμου». Αλλά ο νόμος δεν είναι πρόσωπο που καταριέται κάποιον. Μια κατάρα είναι κατάρα αν υπάρχει κάποιος που καταριέται. Αυτός που καταριέται μέσω του νόμου είναι ο Θεός, που έγραψε τον νόμο. Επομένως, ο θάνατος του Χριστού για την αμαρτία και την ανομία μας ήταν η εμπειρία της κατάρας του Πατέρα.

Γι’ αυτό ο Ιησούς είπε: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». (Κατά Ματθαίον 27:46). Με τον θάνατο του Χριστού ο Θεός φόρτωσε πάνω του τις αμαρτίες του λαού του (Ησαΐας 53:6), τις οποίες μισούσε. Και με μίσος γι’ αυτή την αμαρτία, ο Θεός απομακρύνθηκε από τον αμαρτωλό Υιό του και τον παρέδωσε για να υποστεί την πλήρη ισχύ του θανάτου και της κατάρας. Η οργή του Πατέρα ξεχύθηκε πάνω του αντί σε εμάς, έτσι ώστε η οργή του προς εμάς «κατευνάστηκε» (Προς Ρωμαίους 3:25) και απομακρύνθηκε.

Αλλά εδώ είναι το παράδοξο. Ο Θεός ενέκρινε βαθιά και με χαρά αυτό που έκανε ο Υιός εκείνη την ώρα της θυσίας. Στην πραγματικότητα, τα είχε σχεδιάσει όλα μαζί με τον Υιό. Και η αγάπη του για τον Θεάνθρωπο, τον Ιησού Χριστό, στη γη οφειλόταν στην ίδια την υπακοή που οδήγησε τον Ιησού στον σταυρό. Ο σταυρός ήταν η κορυφαία πράξη υπακοής και αγάπης του Ιησού. Και αυτή την υπακοή και την αγάπη ο Πατέρας ενέκρινε και απόλαυσε βαθύτατα. Γι' αυτό ο Παύλος λέει αυτό το καταπληκτικό πράγμα: «Ο Χριστός μας αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για μας, ''μια ευωδιαστή προσφορά και θυσία στον Θεό''» (Προς Εφεσίους 5:2). Ο θάνατος του Ιησού ήταν ένα άρωμα για τον Θεό.

Έτσι, εδώ έχουμε μια ακόμη πιο ένδοξη πολυπλοκότητα. Ο θάνατος του Χριστού ήταν η κατάρα του Θεού και η οργή του Θεού· και όμως, ταυτόχρονα, ήταν ευχάριστος στον Θεό και ένα γλυκό άρωμα. Καθώς απομακρύνθηκε από τον Υιό του και τον παρέδωσε να πεθάνει φορτωμένος με την αμαρτία μας, εκείνος ευχαριστήθηκε από την υπακοή και την αγάπη και την τελειότητα του Υιού.

Επομένως, ας σταθούμε με δέος και ας κοιτάξουμε με τρεμάμενη χαρά τον θάνατο του Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα για να το συλλογιστεί ο νους μας ή να το θαυμάσει η καρδιά μας. Μείνετε κοντά σε αυτό. Όλα τα σημαντικά και καλά συγκεντρώνονται εδώ. Είναι ένα σοφό και σημαντικό και ευτυχισμένο μέρος για να βρίσκεστε.

Πού πηγαίνουν όλες οι Προσευχές μας;

Pcain — Fri, 17 Jan 2025 19:54:46 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Where Do All Our Prayers Go?}} '''Audio Transcript''' ''Όταν προσευχόμαστε, πού πηγαίνουν οι προσευχές μας; Σε α...'

{{info|Where Do All Our Prayers Go?}} 

'''Audio Transcript'''

''Όταν προσευχόμαστε, πού πηγαίνουν οι προσευχές μας; Σε αυτό το ερώτημα απάντησε ο John Piper στο κήρυγμά του το 2006 με την ονομασία Προσευχή και η Νίκη του Θεού. Ιδού τι είπε:''

Τι καταπληκτικό πράγμα είναι η προσευχή. Το τελευταίο κείμενο που θα εξετάσουμε για να καταδείξουμε τη σύνδεση της προσευχής με τη νίκη του Θεού είναι η Αποκάλυψη 8:4-5. Αυτό το εδάφιο είναι καταπληκτικό. Λατρεύω αυτή την εικόνα. Προσπαθήστε να την καταλάβετε.

Ένας άγγελος, άλλος ένας άγγελος ήρθε και στάθηκε στο θυσιαστήριο. Έτσι τώρα φανταστείτε τον Θεό - όχι, δεν μπορείτε να φανταστείτε τον Θεό, αλλά ιδού: Ένα θυσιαστήριο και ο Θεός και ένας θρόνος. Άλλος ένας άγγελος ήρθε και στάθηκε στο θυσιαστήριο με ένα χρυσό θυμιατήρι, και του δόθηκε πολύ θυμίαμα για να προσφέρει με τις προσευχές όλων των αγίων -ακούστε αυτό- εκατομμύρια αγίων. Ιδού μια εικόνα του παραδείσου στο τέλος -στο τέλος, όχι τότε, στο τέλος. Έτσι, εκατομμύρια και δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια προσευχές αποθηκευμένες στον ουρανό, δεν ξεχνιούνται ποτέ, ούτε ένα «αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου» δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Με όλες τις προσευχές όλων των αγίων στο χρυσό θυσιαστήριο μπροστά στο θρόνο και ο καπνός του θυμιάματος των προσευχών των αγίων ανέβαινε μπροστά στο Θεό από το χέρι του αγγέλου. Τώρα, συνήθως σταματάμε εδώ και σκεφτόμαστε: «Ω, ναι, έχω ακούσει ότι οι προσευχές των αγίων είναι σαν θυμίαμα και μυρίζουν πολύ ωραία στον Θεό». Και αυτό είναι αλήθεια και αυτό είναι υπέροχο. Θέλετε να κάνετε τον Θεό ευτυχισμένο; Προσευχηθείτε. Θέλετε να δημιουργήσετε μια καλή μυρωδιά στην κουζίνα του ουρανού; Προσευχηθείτε.

Αυτό το κείμενο δεν πηγαίνει εκεί. Πηγαίνει στη νίκη. Εδάφιο 5: Ο άγγελος πήρε το θυμιατήρι και το γέμισε με φωτιά από το θυσιαστήριο όπου καίγονται αυτά τα εκατομμύρια των προσευχών, το γέμισε και το έριξε στη γη με βροντές και βουητό και αστραπές και σεισμό. Αναρωτιέστε, από πού ήλθαν όλα αυτά τα σημάδια στο τέλος; Ήρθαν από τις προσευχές σας. «Αγιασθήτω το όνομά σου. Επί της γης, Θεέ μου, ελθέτω η βασιλεία σου. Θεέ μου, ελθέτω. Φέρε τη, Θεέ μου. Ας γίνει το θέλημά σου σ' αυτόν τον πλανήτη όπως οι άγγελοι κάνουν το θέλημά σου στον ουρανό. Επισπεύστε την ημέρα του Θεού μας». Αυτό είναι που ρίχνεται στη γη με φωτιά.

Η νίκη του Θεού έρχεται και έρχεται με τις προσευχές του λαού του Θεού.

Εγώ Είμαι Εκείνος που Είμαι

Pcain — Tue, 04 Sep 2018 20:21:18 GMT

Pcain:

{{info|‘I Am Who I Am’}} 

:'''Έξοδος 3:13-15''' “Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος, ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα, και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

Στα έντεκα μηνύματα που θα αναπτύξω, αν θέλει ο Θεός, από τώρα μέχρι το τέλος της χρονιάς, πρωταρχικός μου στόχος είναι να μεταδώσω ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού πάνω σε όλα τα πράγματα με σκοπό τη χαρά όλων των λαών διαμέσου του Ιησού Χριστού. Με άλλα λόγια, στόχος μου είναι να εξυψώσω τόσο πολύ το Θεό Πατέρα, και το Θεό Υιό, με τη βοήθεια του Θεού Πνεύματος, ώστε εσείς – και χιλιάδες άλλοι μέσα από σας – να παρακινηθούν και να ενωθούν μαζί μου σε χαρούμενη λατρεία του τριαδικού Θεού μας.

Μετά απ' αυτόν τον πρωτεύοντα στόχο, επιδίωξή μου είναι να αφυπνίσω και να εδραιώσω μέσα σας μια ισχυρή πεποίθηση ότι τα τελευταία 30 χρόνια διακονίας εδώ αποτελούν προετοιμασία και όχι ολοκλήρωση. Ή για να το θέσω διαφορετικά, ελπίζω να σας βοηθήσω να δείτε και να αισθανθείτε ότι αυτή η μεταβατική περίοδος ανάμεσα σε μένα και τον Jason Meyer αφορά περισσότερο μια εκτόξευση παρά μια προσγείωση. Δεν αφορά τόσο τα σπουδαία πράγματα που ο Θεός έχει κάνει, αλλά τα ακόμα σπουδαιότερα πράγματα που ο Θεός προτίθεται να κάνει.

Κατά συνέπεια, μου φάνηκε πως ήταν προτιμότερο, σύμφωνα και με την προτροπή των υπευθύνων, όχι απλά να περάσω ένα δυο ακόμα κεφάλαια του Ευαγγελίου του Ιωάννη και να το αφήσω να αιωρείται κάπως στο κεφάλαιο 17, αλλά να στρέψω την προσοχή μας σε μια συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

==== Πιο Θαυμάσια Πράγματα Πρόκειται να Έρθουν ====

Ο λόγος που η κατάσταση αυτή φαίνεται να οδηγεί σε μια εκτόξευση παρά σε μια προσγείωση, και στο να προετοιμαζόμαστε μάλλον παρά να συλλογιζόμαστε ότι έχουμε φτάσει στην ολοκλήρωση, και στο να αγγίξουμε τα πιο θαυμάσια πράγματα που πρόκειται να έρθουν παρά να καθυστερούμε ασχολούμενοι με τα θαυμάσια πράγματα του παρελθόντος, είναι ότι αυτές οι θεμελιώδεις πραγματικότητες στις οποίες θέλω να αναφερθώ είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον. Δεν συντηρούν απλά το παρόν και εξηγούν το παρελθόν. Έχουν ζωή και δράση και υπερφυσική ενέργεια τέτοια ώστε να οδηγήσουν αυτή την εκκλησία εκεί που δεν έχει καν ονειρευτεί, με τρόπους που δεν έχει καν ονειρευτεί.

Και θα πρέπει να ξεκαθαρίσω προτού προχωρήσω στην εκτόξευση με τις εκρηκτικές αυτές αλήθειες, πως έχω ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου – και αυτές οι ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου δεν προέρχονται από το Θεό, αλλά από έλλειψη του Θεού – ότι η επόμενη περίοδος στη ζωή της Βηθλεέμ θα είναι η πιο θαυμάσια που έχουμε ποτέ γνωρίσει. Όλοι μας ξέρουμε ότι πολλές διακονίες έχουν ακμάσει για δεκαετίες και έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία και μετά με μια αλλαγή του επικεφαλής, διαλύονται τα πάντα και η δύναμη της επιρροής συρρικνώνεται, και η ελπίδα σβήνει, και η χαρά εξαφανίζεται, και η διακονία μαραζώνει, και μπορεί ακόμα και να πεθάνει. Είναι βαθιά πεποίθησή μου ότι ο Θεός δε θα αφήσει να συμβεί το ίδιο και εδώ. Για να είμαι ειλικρινής, αν χρειαζόταν, θα στοιχημάτιζα και τη ζωή μου σ' αυτή την πρόβλεψη.

Δεν τα λέω αυτά για να σας φουσκώσω με ψεύτικες ελπίδες, αλλά εξαιτίας βιβλικών πραγματικοτήτων και απτών αποδείξεων της εκπληκτικής εύνοιας του Θεού πάνω σε εμάς. Ο λόγος που τα βιβλικά αυτά θεμέλια μου δίνουν τόση ελπίδα είναι πως αποτελούν κοινά πιστεύω τόσο του Jason Meyer και των Πρεσβυτέρων όσο και εκατοντάδων από σας. Δεν διανύουμε αυτή τη μεταβατική περίοδο με κάποια ασάφεια όσον αφορά στις βιβλικές και θεολογικές δεσμεύσεις της μελλοντικής διεύθυνσης. Υπάρχει μια βαθιά ενότητα σε όσα πιστεύουμε, και αυτές οι πραγματικότητες είναι εκρηκτικές και δυνατές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

==== Η Οδηγία του Θεού μέχρι Αυτή τη Μέρα ====

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα αποτυπώματα της χάρης και της εύνοιας και της οδηγίας του Θεού είναι πάνω σε όλα τα μεταβατικά γεγονότα των τελευταίων 10 μηνών. Όσοι από μας τα έχουμε παρακολουθήσει από μέσα, από την αρχή, έχουμε μείνει άφωνοι γεμάτοι θαυμασμό για την εμφάνιση του Jason Meyer, και την καταπληκτική ενότητα των υπευθύνων, των πρεσβυτέρων και τη διορατικότητα των μελών σχετικά με την κλήση του.

Και όχι μόνο αυτό. Το χέρι του Θεού είναι πάνω στον Jason Meyer. Ναι, οι βιβλικές πραγματικότητες που μας ενώνουν είναι στη θέση τους, και ναι, είναι αξιοσημείωτη η ενότητα του σώματος της εκκλησίας όσον αφορά στην επιβεβαίωση της κλήσης του, αλλά λέω πως υπάρχει και κάτι περισσότερο απ' αυτό – κάτι ουσιώδες. Ο Θεός κάλεσε τον Jason σ' αυτό το έργο και έβαλε το χέρι του επάνω του. Αποδείξεις γι' αυτό έχουμε δει. Όσοι από μας τον γνωρίζουμε περισσότερο καιρό και καλύτερα έχουμε πιο ξεκάθαρη εικόνα γι' αυτό.

Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καθώς μεταφερόμαστε στην περίοδο που ο Jason θα αναλάβει τα καθήκοντά του, η δύναμη της επιρροής δεν θα συρρικνωθεί, η ελπίδα δεν θα σβήσει, η χαρά δεν θα εξαφανιστεί, και η διακονία αυτής της εκκλησίας καθώς και η παγκόσμια αποστολή της δεν πρόκειται να μαραζώσει ή ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, θα μεταβούμε στην πιο σημαντική περίοδο της διακονίας αυτής της εκκλησίας που έχουμε ποτέ γνωρίσει.

Και έτσι επιστρέφουμε σ' αυτή τη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αυτές τις αλήθειες που προσδιορίζουν, αυτά τα σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, αυτά τα κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Αυτές τις πραγματικότητες που είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

==== Ο Θεός Απόλυτα Είναι ====

Και η πρώτη πραγματικότητα είναι πως ''ο Θεός είναι''. Ή για να το πούμε με τον τρόπο που αναφέρεται στο κείμενό μας, ''ο Θεός είναι εκείνος που είναι.'' Ή για να το πούμε πιο φιλοσοφικά, ''ο Θεός απόλυτα'' είναι. Αυτό είναι το πιο βασικό και θεμελιώδες γεγονός. Τελεία. Από τα δισεκατομμύρια γεγονότα που υπάρχουν το συγκεκριμένο είναι βασικό αλλά και υπέρτατο. Είναι το θεμέλιο όλων των άλλων αλλά και η ολοκλήρωσή τους. Τίποτε δεν είναι πιο βασικό και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες από το γεγονός ότι ''ο Θεός είναι.''

Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες σε αυτή την εκκλησία από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη ζωή σου ή στο γάμο σου ή στη δουλειά σου ή στην υγεία σου ή στο μυαλό σου ή στο μέλλον σου από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στον κόσμο, ή στο ηλιακό σύστημα, ή στο Γαλαξία μας ή στο σύμπαν από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη Βίβλο και στην αυτο-αποκάλυψη του Θεού και στη δόξα του ευαγγελίου του Ιησού από το ότι ''ο Θεός είναι.''

==== Κατανοώντας το Τρίτο Κεφάλαιο της Εξόδου ====

Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού κειμένου στην Έξοδο 3:13-15. Και να ποιο είναι το σκηνικό. Για αρκετούς αιώνες ο λαός Ισραήλ – ο εκλεκτός λαός του Θεού – ζουν σαν ξένοι στην Αίγυπτο. Και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τους αντιμετωπίζουν σαν δούλους. Τώρα πλησιάζει ο καιρός που ο Θεός θα τους ελευθερώσει. Ένα Εβραιόπουλο με το όνομα Μωυσής γεννιέται. Μέσα στην πρόνοια του Θεού η κόρη του Φαραώ σώζει το παιδί από το διάταγμα του θανάτου και το μεγαλώνει μέσα στη βασιλική αυλή. Όταν ενηλικιώνεται ο Μωυσής υπερασπίζεται κάποιον από το λαό του σκοτώνοντας έναν Αιγύπτο, και καταφεύγει στη γη Μαδιάμ. Και εκεί ο Θεός του εμφανίζεται μέσα σε μία φλεγόμενη βάτο, όπως διαβάζουμε στην Έξοδο 3:6-10.

:“Εγώ”, του λέει, “είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ”. Τότε ο Μωυσής σκέπασε το πρόσωπό του, γιατί φοβόταν να κοιτάξει το Θεό. Ο Κύριος συνέχισε: “Είδα τη δυστυχία του λαού μου στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των καταπιεστών τους. Ξέρω τα βάσανά τους. Γι' αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω από τους Αιγύπτιους και να τους φέρω από αυτή τη χώρα, σε μια χώρα μεγάλη και εύφορη, στη χώρα όπου ρέει γάλα και μέλι, εκεί που τώρα κατοικούν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. Και τώρα που η κραυγή των Ισραηλιτών έφτασε ως εμένα, και είδα πώς τους καταπιέζουν οι Αιγύπτιοι, τώρα εγώ σε στέλνω στο Φαραώ, να βγάλεις το λαό μου, τους Ισραηλίτες, από την Αίγυπτο”.

Και έτσι ο Μωυσής είναι ο αρχηγός που διάλεξε ο Θεός για να οδηγήσει το λαό του μακρυά από τη δουλεία προς τη γη της επαγγελίας. Κι όμως αυτός κάνει πίσω. Κι εγώ πιθανώς το ίδιο θα έκανα – ή ο Jason, ή εσείς. Εδάφιο 11: “Ο Μωυσής είπε στο Θεό: “Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στο Φαραώ και να βγάλω τους Ισρηλίτες από την Αίγυπτο;” Και ο Θεός είπε (εδάφιο 12), “Εγώ θα είμαι μαζί σου. Και να ποιο θα είναι το σημείο ότι εγώ σε έστειλα: Όταν θα βγάλεις το λαό από την Αίγυπτο, θα λατρεύσετε το Θεό σ' αυτό εδώ το βουνό.”

Και μετά ο Μωυσής μας αναφέρει ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που ο Θεός έχει ποτέ πει. Και αυτό είναι το κείμενό μας, Έξοδος 3:13-15.

:“Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα [Γιαχβέ], και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

==== Τρία Στοιχεία που ο Θεός Αναφέρει για τον Εαυτό Του ====

Με ρωτάς ποιο είναι το όνομά μου, λέει ο Θεός, θα σου πω λοιπόν τρία πράγματα. Πρώτο (εδάφιο 14) “Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.” Δεν του είπε ποιο ήταν το όνομά του. Στην πραγματικότητα είπε: Πριν νοιαστείς για το ποιο είναι το όνομά μου, πού συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους πολλούς θεούς των Αιγυπτίων ή των Βαβυλωνίων ή των Φιλισταίων, και πριν προσπαθήσεις να με παρουσιάσεις με το όνομά μου, και πριν ακόμα αναρωτηθείς αν ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ο Θεός του Αβραάμ, θα μείνεις άναυδος μ' αυτό που θα σου πω: “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. Εγώ είμαι απόλυτα. Πριν μάθεις το όνομά μου, μάθε την ύπαρξή μου. Ότι ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ – ότι εγώ είμαι απόλυτα – είναι το πρώτο, το θεμελιώδες και το άπειρα σημαντικό.

Δεύτερο (εδάφιο 14β) “Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Και εδώ δεν έχει πει ακόμα το όνομά του στο Μωυσή. Χτίζει μια γέφυρα ανάμεσα στην ύπαρξή του και στο όνομά του. Απλά αντί για το όνομά του δηλώνει την ύπαρξή του. Θα πεις, “ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς”. Εκείνος που είναι – που απόλυτα είναι – μ' έστειλε σ' εσάς.

Τρίτο (εδάφιο 15) “Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου για πάντα [Γιαχβέ]. Τελικά μας λέει το όνομά του το οποίο σχεδόν πάντα μεταφράζεται στην Αγγλική Βίβλο ως ΚΥΡΙΟΣ (όλα κεφαλαία). Όμως στα Εβραϊκά προφέρεται κάπως σαν “Γιαχβέ” και προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ”. Επομένως κάθε φορά που ακούμε τη λέξη Γιαχβέ (ή το σύντομο τύπο Γιαχ, τον οποίο ακούμε κάθε φορά που ψάλλουμε “αλληλού-γιαχ”, “δοξάστε τον Γιαχβέ”) ή κάθε φορά που βλέπουμε τη λέξη ΚΥΡΙΟΣ στην Αγγλική Βίβλο θα πρέπει να σκεφτόμαστε: αυτό είναι ένα κανονικό όνομα (όπως Πέτρος ή Ιάκωβος ή Ιωάννης) που προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ” και μας θυμίζει κάθε φορά ότι ο Θεός απόλυτα είναι.

==== Μια Εκπληκτική Αλήθεια ====

Αυτό είναι καταπληκτικό. Ο Θεός έδωσε στον εαυτό του ένα όνομα (που χρησιμοποιείται πάνω από 4.000 φορές στην Παλαιά Διαθήκη) το οποίο μας παρακινεί κάθε φορά που το ακούμε να σκεφτούμε, Αυτός είναι. Αυτός απόλυτα είναι. Αυτός είναι απόλυτος.

Αυτή είναι η πρώτη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες έχουν σημαδέψει τη Βηθλεέμ για τρεις δεκαετίες. Μένουμε έκθαμβοι μπροστά στο ξεκάθαρο γεγονός ότι ο Θεός είναι. Ότι “αυτός είναι εκείνος που είναι”. Ότι αυτός απόλυτα είναι. Αυτή είναι η πρώτη από τις πραγματικότητες τις έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον που ενστερνιζόμαστε.

Ένας λαός που μένει έκπληκτος απ' το ότι ο Θεός είναι, θα είναι ένας ακάθεκτος λαός. Ο τριαδικός Θεός μας χαίρεται να εμφανίζεται με χάρη και δύναμη εκεί που οι άνθρωποι μένουν εμβρόντητοι από το γεγονός ότι αυτός είναι.

==== Τι Σημαίνει Ο Θεός Είναι Εκείνος που Είναι: Δέκα Σημεία ====

Να τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι εκείνος που είναι.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι δεν είχε ποτέ κάποια αρχή. Αυτό είναι ιλιγγιώδες για το νου. Κάθε παιδί ρωτάει, “Ποιος έφτιαξε το Θεό;” Και κάθε σοφός γονιός απαντά, “Κανένας δεν έφτιαξε το Θεό. Ο Θεός απλά είναι. Και πάντοτε ήταν. Χωρίς αρχή.”
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Εφόσον δεν ήρθε στην ύπαρξη δεν μπορεί να φύγει από την ύπαρξη, γιατί αυτός είναι η ύπαρξη. Αυτός είναι ό,τι υπάρχει. Δεν υπάρχει χώρος για να βγει εκτός της ύπαρξης. Υπάρχει μόνο αυτός. Προτού αυτός δημιουργήσει το μόνο που υπάρχει είναι ο Θεός.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα πριν απ' αυτόν. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα έξω απ' αυτόν εκτός αν αυτός τη θέλει και τη φτιάξει. Ο Θεός δεν είναι μία από τις πολλές πραγματικότητες πριν να δημιουργήσει. Αυτός είναι απλά εκεί ως απόλυτη πραγματικότητα. Αυτός είναι ό,τι υπήρχε αιώνια. Ούτε διάστημα, ούτε σύμπαν, ούτε κενό. Μόνο ο Θεός. Αυτός ήταν απόλυτα εκεί. Αυτός ήταν απόλυτα τα πάντα.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι εντελώς ανεξάρτητος. Δεν εξαρτάται από τίποτε για να τον φέρει στην ύπαρξη ή να τον υποστηρίξει ή να τον συμβουλέψει ή να τον κάνει αυτό που είναι. Αυτή είναι η σημασία της λέξης “απόλυτη” ύπαρξη.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ακριβέστερα ότι οτιδήποτε δεν είναι Θεός εξαρτάται ολοκληρωτικά από το Θεό. Οτιδήποτε δεν είναι Θεός είναι δευτερεύον, και εξαρτώμενο. Το σύμπαν στην ολότητά του είναι εντελώς δευτερεύον. Όχι πρωταρχικό. Ήρθε στην ύπαρξη από το Θεό και μένει στην ύπαρξη κάθε λεπτό εξαιτίας της απόφασης του Θεού να το κρατήσει στην ύπαρξη.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι όλο το σύμπαν σε σύγκριση με το Θεό είναι σαν τίποτα. Μια εξαρτώμενη, συντηρούμενη πραγματικότητα είναι σε σχέση με με μια απόλυτη, ανεξάρτητη πραγματικότητα σαν τη σκιά με την ύλη. Σαν την ηχώ με τη βροντή. Σαν τη μπουρμπουλήθρα με τον ωκεανό. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα μας καταπλήσσουν σ' αυτόν τον κόσμο και στους γαλαξίες, είναι, σε σύγκριση με το Θεό ένα τίποτα. “Όλα τα έθνη είν' ένα τίποτα μπροστά του. Τα λογαριάζει σαν μηδέν, ωσάν μηδαμινότητα” (Ησαϊας 40:17)
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι σταθερός. Είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα. Δεν επιδέχεται βελτίωση. Αυτός δεν αλλάζει σε κάτι άλλο. Αυτός είναι εκείνος που είναι. Ο Θεός δεν εξελίσσεται. Δεν προοδεύει. Η απόλυτη τελειότητα δεν είναι δυνατόν να βελτιωθεί.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι το απόλυτο κριτήριο της αλήθειας και της αγαθότητας και της ομορφιάς. Δεν χρησιμοποιεί κανένα νομικό εγχειρίδιο για να μάθει τι είναι σωστό. Κανένα αλμανάκ για να αποδείξει τα γεγονότα. Κανένα οδηγό για να καθορίσει τι είναι άριστο ή υπέροχο. Αυτός ο ίδιος είναι το κριτήριο για το τι είναι σωστό, τι είναι αληθινό, τι είναι υπέροχο.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός κάνει ό,τι τον ευχαριστεί και αυτό είναι πάντοτε σωστό και πάντοτε υπέροχο και πάντοτε σύμφωνο με την αλήθεια. Δεν υπάρχουν για το Θεό περιορισμοί έξω απ' αυτόν που να τον εμποδίζουν να κάνει ό,τι επιθυμεί. Οποιαδήποτε πραγματικότητα υπάρχει έξω απ' αυτόν δημιουργήθηκε και σχεδιάστηκε και ελέγχεται από εκείνον που είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Επομένως είναι εντελώς ελεύθερος από κάθε περιορισμό που δεν πηγάζει από την πρόθεση του δικού του θελήματος.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι η πιο σημαντική και η πιο πολύτιμη πραγματικότητα και το πιο σημαντικό και το πιο πολύτιμο πρόσωπο στο σύμπαν. Αυτός είναι άξιος ενδιαφέροντος και προσοχής και θαυμασμού και απόλαυσης περισσότερο από κάθε άλλη πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένου και ολόκληρου του σύμπαντος.

==== Προς τους Πάστορες της Βηθλεέμ ====

Αυτό πιστεύουμε. Ο Θεός είναι. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που είναι έντονα αδάμαστη, συντριπτικά αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον – ότι ο Θεός είνα. Έγραψα ένα κείμενο πνευματικού περιεχομένου για τους πάστορες τον Αύγουστο πάνω στο θέμα αυτό και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

:“Επομένως, αποτελεί ένα ανοσιούργημα τεραστίων διαστάσεων το γεγονός ότι αγνοούμε τον Θεό, τον θεωρούμε ασήμαντο, τον αμφισβητούμε, τον κριτικάρουμε, τον αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα ως ένα τίποτα, και σκεφτόμαστε γι' αυτόν λιγότερο απ' ό,τι σκεφτόμαστε για το χαλί του σπιτιού μας.

:Επειδή αυτός είναι η πιο σημαντική πραγματικότητα που υπάρχει, τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σωστά έξω από τη σχέση που έχει αυτό με τον Θεό. Αυτός είναι η πηγή και ο στόχος και ο προσδιορισμός όλων των έμβιων όντων και όλων των πραγμάτων.

:Θα είμαστε, επομένως, ένας λαός συνεπαρμένος με το Θεό. Το να τον γνωρίζουμε, να τον θαυμάζουμε, να δείχνουμε και στους άλλους τη δόξα του είναι το πάθος που μας εμπνέει. Για να το πούμε απλά, αυτός κατακλύζει κυριαρχικά τη συνειδητότητά μας. Τα πάντα θα σχετίζονται με αυτόν.”

Υπάρχουμε για να μεταδίδουμε ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού!

==== Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ ====

Με τη βοήθεια του Θεού, δεν θα βλάψουμε τη φήμη του θεωρώντας τον δεδομένο, ή βάζοντάς τον στο περιθώριο, ή αποκαλώντας τον το υποτιθέμενο θεμέλιο όλων των πραγμάτων ενώ στην πραγματικότητα αυτά τα “πράγματα” είναι που μας ελκύουν. Τρέμουμε μήπως και εμείς αποτελέσουμε αντικείμενο της κριτικής του Albert Einstein για την οποία έγραψε ο Charles Misner είκοσι χρόνια πριν:

:“Πράγματι θεωρώ το σχεδιασμό του σύμπαντος ως ένα κατ' εξοχήν θρησκευτικό ζήτημα. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να δείχνουμε σεβασμό και θαυμασμό απέναντι στο θέμα αυτό....Είναι μεγαλειώδες και δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος που ο Einstein δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα την οργανωμένη θρησκεία, αν και μου δίνει την εντύπωση ενός κατά βάση έντονα θρησκευτικού ανθρώπου. Προφανώς αισθανόταν ότι όσα έλεγαν οι ιεροκήρυκες για το Θεό ήταν βλασφημία. Ο ίδιος είχε διακρίνει πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα απ' ό,τι εκείνοι είχαν ποτέ φανταστεί, και απλά δεν αναφερόντουσαν στις πραγματικές διαστάσεις του πράγματος.” ( Αναφορά από το ''First Things'', Δεκ. 1991, Νο. 18, 63)

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό, είπα, “Ω Θεέ, ποτέ, ποτέ μην αφήσεις να συμβεί αυτό στη Βηθλεέμ.” Ο Jason κι εγώ πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στις Δίδυμες Πόλεις και δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που λαχταρούν να γνωρίσουν τον αληθινό και ζωντανό Θεό ο οποίος απόλυτα είναι. Και εσείς και ο Jason και εγώ γνωρίζουμε τα καλά νέα ότι αυτός ο Θεός έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να πεθάνει για αμαρτωλούς όπως εμείς που υποτιμούσαμε το Θεό ώστε όποιος πιστέψει στο Χριστό να μπορεί να γνωρίζει αυτόν το Θεό με χαρά για πάντα. Επομένως ξέρουμε την κλήση μας. Υπάρχουμε για να μεταδώσουμε ένα πάθος για το Θεό ο οποίος απόλυτα είναι.

Εδώ στεκόμαστε μέχρι τώρα. Και προς την ίδια κατεύθυνση προχωρούμε. Μια πραγματικότητα αδάμαστη, αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον. “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. ''Ο Θεός απόλυτα είναι.''

Η χαρά δεν είναι προαιρετική

Pcain — Thu, 09 Aug 2018 20:20:52 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Joy Is Not Optional}} ==== Η ευτυχία σου είναι σημαντική για τον Θεό ==== Η χαρά είναι απαραίτητη στ...'

{{info|Joy Is Not Optional}} 

==== Η ευτυχία σου είναι σημαντική για τον Θεό ====

Η χαρά είναι απαραίτητη στην χριστιανική ζωή. Ο Λόγος του Θεού το λέει ξεκάθαρα: Ο λαός του Θεού έχει εντολή να είναι χαρούμενος και να χαρακτηρίζεται από ευτυχία.

Ο ουράνιος Πατέρας μας δεν είναι αδιάφορος στην χαρά μας. Η χαρά δεν είναι γαρνιτούρα στο αναγκαστικό συνοδευτικό πιάτο της χριστιανικής ζωής. Η χαρά δεν είναι το κερασάκι που βάζουμε τελευταίο στην τούρτα, αλλά το απαραίτητο συστατικό της πολύπλοκης ζύμης.

Και δεν είναι μόνο η χαρά, αλλά το γεγονός ότι στις πιο επίπονες απώλειές μας και στα βάσανά μας, διαπιστώνουμε πόσο βαθιά είναι τα αποθέματα της χαράς του χριστιανού. Μόνο εδώ, στις δυσκολίες και στο σκοτάδι, γευόμαστε την ουσία αυτής της χαράς – της χαράς που δεν είναι αδύναμη ή ρηχή ή κενή, αλλά πλήρης, ουσιαστική και γεμάτη.

==== Η χαρά είναι εφικτή ====

Όταν ακούει κανείς ότι ''η χαρά δεν είναι προαιρετική'', εκλαμβάνεται από κάποιους ως υπόσχεση και ελπίδα. Αν η χαρά είναι απαραίτητη, τότε αυτό πρέπει να σημαίνει ότι ''η χαρά είναι εφικτή''. Σε έναν κόσμο αμαρτίας και βασάνων, ακαταστασίας και μιζέριας, είναι καλό να ακούμε ότι η χαρά είναι εφικτή.

Απ’ τη μία, η χαρά αποτελεί εντολή σε όλη την Αγία Γραφή. Ήταν εντολή για τους ανθρώπους με τους οποίους συνήψε πρώτα διαθήκη ο Θεός, τον Ισραήλ, ίσως ιδιαίτερα στους Ψαλμούς. «Ας χαίρεται ο Ισραήλ για το δημιουργό του, ας νιώθουν για το βασιλιά τους αγαλλίαση οι κάτοικοι της Σιών!» (Ψαλμός 149:2) «Οι απόγονοι του Ιακώβ θ’ αγάλλονται, όλος ο Ισραήλ θα χαίρεται» (Ψαλμός 14:7). «Ευφρανθείτε χάρη στον Κύριο» (Ψαλμός 97:12). «Τον Κύριο λατρέψτε με χαρά» (Ψαλμός 100:2). «Χαρείτε για τον Κύριο, δίκαιοι, κι ευφρανθείτε. Κι όλοι εσείς οι άδολοι φωνάξτε από χαρά» (Ψαλμός 32:11). Και υπάρχουν εκατοντάδες άλλες περιστάσεις μέσα στην Παλαιά Διαθήκη.

Πέρα από τον Ισραήλ, ο Θεός διατάζει όλα τα έθνη να αγάλλονται στον Δημιουργό τους (Να σε υμνούν λαοί, Θεέ. Όλοι οι λαοί να σε υμνούνε», Ψαλμός 67:4) κι ακόμη προστάζει τον φυσικό κόσμο να συμμετέχει στη χαρά («Οι ουρανοί ας χαίρονται κι η γη ας αγαλλιάζει», Ψαλμός 96:11).

Στην Καινή Διαθήκη, ο ίδιος ο Θεός, όντας πλήρως ενανθρωπισμένος δεν αλλάζει τον σκοπό του μόλις γίνεται ο «φορτωμένος με θλίψεις άνθρωπος» στον κόσμο της αμαρτίας (Ησαΐας 53:3), αλλά προστάζει την χαρά μας όπως θα έκανε καθένας και μας δίνει ακόμη περισσότερους λόγους για να χαιρόμαστε. «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση, γιατί θ’ ανταμειφθείτε με το παραπάνω στους ουρανούς» (Κατά Ματθαίον 5:12). «..Από χαρά σκιρτήστε» (Κατά Λουκάν 6:23). «Μάλλον να χαίρεστε που τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό» (Κατά Λουκάν 10:20). Ναι, η χαρά είναι εφικτή, η χαρά είναι τόσο πραγματική και πλούσια που στρεφόμαστε σε φίλους και γείτονες και λέμε, «Χαρείτε μαζί μου» (Κατά Λουκάν 15:6, 9).

Αν δεν έγινε ξεκάθαρο έως τώρα, ο απόστολος Παύλος πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα στις επιστολές του προς τις εκκλησίες. «Η ελπίδα να σας δίνει χαρά…Να μετέχετε στη χαρά όσων χαίρονται» (Προς Ρωμαίους 12:12, 15). «Λοιπόν, αδερφοί μου, να χαίρεστε» (Προς Κορινθίους Β’ 13:11). «Να είστε πάντοτε χαρούμενοι» (Α’ Θεσσαλονικείς 5:16). Και στη συνέχεια, το κύμα χαράς από τους Φιλιππησίους: «Χαρείτε κι ενώστε τη χαρά σας με την δική μου» (Προς Φιλιππησίους 2:18). «Να έχετε τη χαρά που δίνει η πίστη στον Κύριο» (Προς Φιλιππησίους 3:1). «Να χαίρεστε πάντοτε με τη χαρά που δίνει η πίστη στον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε» (Προς Φιλιππησίους 4:4). Όχι ότι είμαστε ανεπηρέαστοι από τις πολύπλευρες δοκιμασίες της ζωής την εποχή αυτή, αλλά εν Χριστώ έχουμε πρόσβαση στην λανθάνουσα χαρά που συμβαίνει ταυτόχρονα, και είναι βαθύτερη, από τις μεγαλύτερες θλίψεις μας – «μας προξενούν στενοχώριες κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε» (Προς Κορινθίους Β’ 6:10).

Ένας λόγος που η Αγία Γραφή επιμένει αδιάκοπα στο θέμα της χαράς μας είναι λόγω της καλοσύνης του Θεού. Το πρόσταγμα να χαιρόμαστε μέσα μας είναι βασισμένο στην καλοσύνη Του. «Θα απολαμβάνετε όλα τα αγαθά, που ο Κύριος, ο Θεός σας θα δίνει σ’ εσάς και στις οικογένειές σας» (Δευτερονόμιο 26:11). Η χαρά στην καρδιά του δημιουργήματος αντιστοιχεί στην καλοσύνη που βρίσκεται στην καρδιά του Δημιουργού. Η χαρά είναι η αντίδραση που ταιριάζει στον αποδέκτη της καλοσύνης του Δότη.

==== Εγώ, όμως, δεν είμαι χαρούμενος ====

Κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες στις εντολές για χαρά. Άλλοι βλέπουν προβλήματα. Και οι δύο αντιδράσεις είναι δικαιολογημένες. Είμαστε αμαρτωλοί, πνευματικά νεκροί από τη φύση μας (Προς Εφεσίους 2:1-3). Τις περισσότερες φορές είμαστε συναισθηματικά ασύμβατοι και ρηχοί πνευματικά. Ακόμη και εν Χριστώ, καθημερινά βρισκόμαστε στο τρενάκι που κινείται ανηφορικά και κατηφορικά από τις ληθαργικές καρδιές μας στο πνεύμα μας που είναι σε εγρήγορση και στη συνέχεια πίσω στην λειψυδρία.

Όσοι γνωρίζουμε τον εαυτό μας και μαθαίνουμε να είμαστε ειλικρινείς με την πραγματικότητα, παραδεχόμαστε σε πόσο ελάχιστο βαθμό είμαστε πραγματικά χαρούμενοι και ρωτάμε τον Πατέρα μας ξανά και ξανά, «Φτιάξε μου, Θεέ, μια καθαρή καρδιά και νέο πνεύμα, σταθερό εντός μου βάλε» (Ψαλμός 51:12).

Σε τέτοιους νωθρούς ανθρώπους και ανθρώπους που έχουν επίγνωση, όταν ακούν ότι η χαρά δεν είναι προαιρετική μπορεί να τους προκαλεί ανησυχία μαζί με καταδίκη παρά να το βλέπουν ως ευκαιρία. Μπορεί να είναι ένα καινούριο βάρος που πρέπει να κουβαλήσουν στους ήδη υπερφορτωμένους ώμους τους.

Αλλά η έλλειψη της χαράς μας δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Υπάρχει ένα απεριόριστα δυνατό κομμάτι που παραμένει στην εξίσωση.

==== Ο Θεός είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην χαρά σου ====

Βλέποντας τις ατελείωτες αποτυχίες μας, είναι τόσο απίστευτα καλό που ο ίδιος ο Θεός είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην αιώνια χαρά που έχουμε σ’ Αυτόν. Μάλιστα, υπάρχει η λογική κατά την οποία ο Θεός είναι τόσο αφοσιωμένος στην χαρά μας όσο είναι κι εκείνος αφοσιωμένος στον απόλυτο σκοπό Του στο σύμπαν: να Τον σέβονται και να Τον υμνούν Διότι η χαρά μας είναι συνυφασμένη με την δόξα Του. Γράφοντας τα ποιητικά λόγια του John Piper, ''ο Θεός μεγαλύνεται περισσότερο μέσα σου καθώς εσύ βρίσκεις ικανοποίηση σ’ Εκείνον.''

Ο Θεός είναι δίκαιος κι έτσι, δεν είναι αδιάφορος ως προς την δόξα Του. Και τα καλά νέα για όσους από εμάς ισχυριζόμαστε ότι έχουμε το αίμα και την δικαιοσύνη του Υιού Του είναι ότι δεν είναι αδιάφορος προς την χαρά μας. Όχι την αδύναμη, ρηχή, κενή «χαρά» που μπορούν να επιφέρουν οι απλές εξωτερικές καταστάσεις του κόσμου της αμαρτίας, αλλά η πλήρης, ουσιαστική και πλούσια αγάπη που μπορεί να ρέει περισσότερο άφθονη και πλατιά σε σύγκριση με τις πιο δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής.

Εν Χριστώ, ο Θεός όχι μόνο δεν στρέφεται εναντίον μας με την παντοδύναμη οργή Του, αλλά πλέον είναι εδώ για εμάς – για την βαθύτατη και διαρκή χαρά μας – με όλη την παντοδύναμη αγάπη Του. Η υπόσχεσή Του μέσω του Ιερεμία φτάνει σε εμάς μέσω του Χριστού: «Θα χαίρομαι να τους ευεργετώ και θα τους εγκαταστήσω μόνιμα σ’ αυτή τη χώρα. Και θα το κάνω μ’ όλη μου την καρδιά και μ’ όλη μου την δύναμη» (Ιερεμίας 32:41).

Η χαρά μας δεν θα είναι τέλεια σ’ αυτήν την ζωή. Πάντα θα έχουμε εντάσεις και αγώνες. Θα έχουμε τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Θα έχουμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές. Ωστόσο, ακόμη κι εδώ παίρνουμε μια γεύση. Η ανυπέρβλητη χαρά όχι μόνο έρχεται, αλλά ακόμη και τώρα έχουμε ένα δείγμα της γλυκύτητας, ιδιαίτερα κατά τις δοκιμασίες. «Το Χριστό τον αγαπάτε, αν και δεν τον έχετε γνωρίσει κατ’ όψη. Τώρα δεν τον βλέπετε, πιστεύετε όμως σ’ αυτόν, κι αυτό σας γεμίζει ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση…» (Α’ Πέτρου 1:8).

Είναι καλό που η χαρά δεν είναι προαιρετική στην χριστιανική ζωή, γιατί το τελικό βάρος δεν πέφτει στις αδύναμες πλάτες μας, αλλά στους παντοδύναμους ώμους του ίδιου του Θεού.

Γειωμένο στη Χάρη

Pcain — Mon, 26 Feb 2018 21:32:37 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Grounded in Grace}} Η ιστορική συζήτηση μεταξύ του Προτεσταντισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού...'

{{info|Grounded in Grace}} 

Η ιστορική συζήτηση μεταξύ του Προτεσταντισμού και του Ρωμαιοκαθολικισμού συχνά πλαισιώνεται από το επιχείρημα για έργα ως προς την πίστη ή / και την πνευματική αναγνώριση έναντι χάριτος. Οι Αρχηγοί των Μεταρρυθμιστών διατύπωσαν την άποψή τους για αιτιολόγηση μέσω μιας θεολογικής σύντομης διάταξης λατινικών σλόγκαν και οι φράσεις που χρησιμοποίησαν — ''sola fide'' and ''sola gratia'' — έχουν βαθιά εδραιωθεί στην Προτεσταντική ιστορία. Η ''sola fide', ή η «πίστη μόνη», αρνείται ότι τα έργα μας συμβάλλουν στη βάση της αιτιολόγησης μας, ενώ η ''sola gratia'', ή η «χάρη μόνη της», αρνείται ότι κάθε δική μας πνευματική αναγνώριση συμβάλλει στην αιτιολόγησή μας. ''

Το πρόβλημα με τα σλόγκαν είναι ότι κατά τη λειτουργία τους ως θεολογική στενογραφία μπορούν να παρεξηγηθούν εύκολα ή να χρησιμοποιηθούν ως άδειες για την υπεραπλοποίηση πολύπλοκων θεμάτων. Έτσι, όταν η πίστη διαφοροποιείται έντονα από τα έργα, διάφορες διαστρεβλώσεις εύκολα έρπουν στην αντίληψή μας.

Όταν οι Μεταρρυθμιστές επέμειναν ότι η αιτιολόγηση γίνεται μόνο με πίστη, δεν εννοούσαν ότι η πίστη αυτή καθαυτή είναι ένα έργο οποιουδήποτε είδους. Προσπαθώντας να εξαιρέσουν έργα από τη βάση της αιτιολόγησής μας, δεν εννοούσαν να προτείνουν ότι η πίστη έχει κάποια συνεισφορά στη αιτιολόγηση.

==== Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ====

Μπορεί να ειπωθεί ότι η καρδιά του διαλόγου του 16ου αιώνα για την αιτιολόγηση ήταν η βάση της αιτιολόγησης. Η βάση αιτιολόγησης είναι η βάση πάνω στην οποία ο Θεός δηλώνει έναν άνθρωπο σωστό. Οι Μεταρρυθμιστές επέμεναν ότι η βιβλική άποψη είναι ότι η μόνη πιθανή βάση για την αιτιολόγησή μας είναι η δικαιοσύνη του Χριστού. Αυτή είναι μια ρητή αναφορά στη δικαιοσύνη που επιτεύχθηκε από τον Ιησού στη διάρκεια της ζωής Του· δεν είναι η δικαιοσύνη του Χριστού ''μέσα'' μας, αλλά η δικαιοσύνη του Χριστού για μας.

Όταν έχουμε μπροστά μας το θέμα της βάσης αιτιολόγησης, βλέπουμε ότι η ''sola fide'' είναι σύντομο σλόγκαν όχι μόνο για το δόγμα της δικαιοσύνης μόνο από την πίστη αλλά και για την ιδέα ότι η αιτιολόγηση γίνεται μόνο από τον Χριστό. Εν τούτοις, και μόνο από τη δικαιοσύνη του Χριστού, ο Θεός μας δηλώνει απλώς στο πρόσωπό Του.

Για να πούμε ότι η αιτιολόγηση είναι μέσω πίστης σημαίνει απλά ότι είναι ''από'' ή μέσω της πίστης που λαμβάνουμε την απόδοση της δικαιοσύνης του Χριστού για δικό μας λογαριασμό. Έτσι, η πίστη είναι η οργανική αιτία, ή τα μέσα, με τα οποία ορίζουμε μέσα τον Χριστό.

Η Ρώμη διδάσκει ότι η οργανική αιτία της αιτιολόγησης είναι το μυστήριο του βαπτίσματος (σε πρώτη φάση) και το μυστήριο της εξιλέωσης (σε δεύτερη φάση). Μέσω του μυστηρίου, η χάρη της αιτιολόγησης ή η δικαιοσύνη του Χριστού ''εγχέεται'' (ή χύνεται μέσα) στην ψυχή του αποδέκτη. Μετά από αυτό, ο άνθρωπος πρέπει να συναινέσει και να συνεργαστεί με αυτή την εμπνευσμένη χάρη σε τέτοιο βαθμό ώστε η αληθινή δικαιοσύνη στην πραγματικότητα να ''ενυπάρχει'' στον πιστό, σημείο στο οποίο ο Θεός δηλώνει το άτομο αυτό σωστό. Για να αιτιολογήσει ο Θεός ένα άτομο, το άτομο πρέπει πρώτα να ''γίνει'' σωστό.

Έτσι, η Ρώμη πιστεύει ότι για να γίνει ένα άτομο σωστό, αυτό χρειάζεται τρία πράγματα: τη χάρη, την πίστη και τον Χριστό. Η Ρώμη δεν διδάσκει ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί με τη δική του πνευματική αναγνώριση χωρίς χάρη, από τα δικά του έργα χωρίς πίστη ή από τον ίδιο χωρίς τον Χριστό. Προς τι λοιπόν όλη αυτή η αναστάτωση;

Ούτε οι συζητήσεις του δέκατου έκτου αιώνα ούτε οι πρόσφατες συζητήσεις και οι κοινές δηλώσεις μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών μπόρεσαν να επιλύσουν το βασικό ζήτημα της συζήτησης, το ζήτημα του λόγου αιτιολόγησης. Είναι η ''καταλογισθείσα'' δικαιοσύνη του Χριστού ή η ''ενσταλαχθείσα'' δικαιοσύνη του Χριστού;

Στην εποχή μας, πολλοί που αντιμετωπίζουν αυτή την αιώνια σύγκρουση απλώς σηκώνουν τους ώμους τους και λένε: «Και λοιπόν;» ή «Ποιά είναι η μεγάλη διαπραγμάτευση;». Καθώς και οι δύο πλευρές επιβεβαιώνουν ότι η δικαιοσύνη του Χριστού είναι απαραίτητη για την δικαιολόγησή μας και ότι η χάρη και η πίστη είναι εξίσου αναγκαία, για να εμβαθύνουμε σε άλλα τεχνικά ζητήματα, μοιάζει με χάσιμο χρόνου ή άσκηση σε θεολογική παιδαγωγική αλαζονεία. Η όλη συζήτηση μοιάζει σε όλο και περισσότερους ανθρώπους σαν μια καταιγίδα σε τσαγιέρα.

==== ΔΥΟ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ====

Ποια είναι λοιπόν η μεγάλη υπόθεση; Επιτρέψτε μου να προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό το θέμα από δύο όψεις, μία θεολογική, και μια άλλη προσωπική και υπαρξιακή.

Η μεγάλη θεολογική αντιμετώπιση είναι και η ουσία του Ευαγγελίου. Οι προσφορές δεν είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτό. Τα Καλά Νέα είναι ότι η δικαιοσύνη που ο Θεός απαιτεί από τα πλάσματά Του επιτεύχθηκε γι' αυτά από τον Χριστό. Το έργο του Χριστού ''μετράει'' για τον πιστό. Ο πιστός δικαιολογείται με βάση το τι έκανε ο Ιησούς γι' αυτόν, έξω από και πέρα από αυτόν, όχι από αυτό που κάνει ο Ιησούς σε αυτόν. Για τη Ρώμη, ένα άτομο δεν δικαιολογείται έως ότου ή αν δεν επικρατήσει δικαιοσύνη σε αυτό. Λαμβάνει τη βοήθεια του Χριστού, ο Θεός όμως δεν υπολογίζει, δεν μεταβιβάζει ή δεν καταλογίζει τη δικαιοσύνη του Χριστού στο λογαριασμό του.

Τι σημαίνει αυτό προσωπικά και υπαρξιακά; Η άποψη της Ρώμης πλήττει την απόγνωση στην ψυχή μου. Αν πρέπει να περιμένω μέχρι να είμαι απόλυτα δίκαιος ενώπιον του Θεού που θα μου δηλώσει δίκαιους, έχω μια μακρά αναμονή για μένα. Κατά την άποψη της Ρώμης, εάν διαπράξω κάποιο θανάσιμο αμάρτημα, θα χάσω οτιδήποτε δικαιολογεί τη χάρη που έχω σήμερα. Ακόμη και αν το επανακτήσω μέσω του μυστηρίου της εξιλέωσης, θα εξακολουθώ να αντιμετωπίζω το καθαρτήριο. Εάν πεθάνω με οποιαδήποτε ακαθαρσία στη ζωή μου, πρέπει να πάω στο καθαρτήριο για να καθαρίσω όλες τις ακαθαρσίες. Πράγμα που μπορεί να απαιτήσει πολλές χιλιάδες χρόνια για να επιτευχθεί.

Ποιά η ριζική διαφορά από το βιβλικό Ευαγγέλιο, που με διαβεβαιώνει ότι η αιτιολόγηση ενώπιον του Θεού είναι δική μου τη στιγμή που στην πίστη μου είναι ο Ιησούς. Επειδή η δικαιοσύνη Του είναι τέλεια, δεν μπορεί ούτε να αυξηθεί ούτε να μειωθεί. Και αν η δικαιοσύνη Του καταλογιστεί σε μένα, κατέχω τώρα την πλήρη και συνολική ''βάση'' δικαιολόγησης.

Το ζήτημα της καταλογισθείσας ως προς την ενσταλαχθείσα δικαιοσύνη δεν μπορεί ποτέ να επιλυθεί χωρίς η μια να αποκηρύξει την άλλη. Πρόκειται για αμοιβαία αποκλειστικές απόψεις για την αιτιολόγηση. Εάν η μια είναι αληθής, η άλλη πρέπει να είναι ψευδής. Μία από αυτές τις απόψεις δηλώνει το αληθινό βιβλικό Ευαγγέλιο· το άλλο είναι ένα ψεύτικο Ευαγγέλιο. Και οι δύο απλά δεν μπορούν να είναι αληθινά.

Και πάλι, το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από κάποιο ενδιάμεση βάση. Οι δύο ασυμβίβαστες απόψεις μπορεί να αγνοηθούν ή να ελαχιστοποιηθούν (όπως κάνουν οι σύγχρονοι διάλογοι μέσω της ιστορικής αναθεώρησης), αλλά δεν μπορούν να συμφιλιωθούν. Ούτε μπορούν να μειωθούν σε μια απλή παρανόηση - και οι δύο πλευρές είναι πολύ έξυπνες για να έχουν συμβεί αυτά τα τελευταία 400 χρόνια.

Το ζήτημα της πνευματικής αναγνώρισης και της χάριτος στην αιτιολόγηση θαμπώνεται από τη σύγχυση. Η Ρώμη μιλάει για τους πιστούς που έχουν δύο είδη πνευματικών αναγνωρίσεων: τις συμπαγείς και τις καταξιωμένες Η συμπαγής πνευματική αναγνώριση κερδίζεται κάνοντας έργα ικανοποίησης σε σχέση με το μυστήριο της εξιλέωσης. Τα έργα αυτά δεν είναι τόσο αξιέπαινα που επιβάλλουν μια υποχρέωση σε έναν δίκαιον δικαστή για να τα ανταμείψει, αλλά είναι αρκετά καλά για να την κάνουν "συναρμολογημένη" ή "συμπαγή" για τον Θεό να τα ανταμείψει.

Η καταξιωμένη πνευματική αναγνώριση είναι μια υψηλότερη σειρά αξιών που επιτεύχθηκε από τους άγιους. Αλλά ακόμη και αυτή η πνευματική αναγνώριση ορίζεται από τη Ρώμη ως ριζωμένη και στηριγμένη στη χάρη. Πρόκειται για πνευματική αναγνώριση που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τη βοήθεια της χάριτος.

Οι Μεταρρυθμιστές απέρριψαν αμφότερες τις πνευματικές αναγνωρίσεις, τη συμπαγή και την καταξιωμένη, υποστηρίζοντας ότι η κατάστασή μας δεν είναι μόνο ριζωμένη στη χάρη, είναι ελεήμων σε κάθε σημείο. Η μόνη πνευματική αναγνώριση που μετράει για την αιτιολόγησή μας είναι η πνευματική αναγνώριση του Χριστού. Πράγματι, έχουμε σωθεί από άξια έργα — εκείνα του Χριστού. Το ότι έχουμε σωθεί από την πνευματική αναγνώριση κάποιου άλλου που μας έχει αποδοθεί είναι η ίδια η ουσία της χάριτος της σωτηρίας.

Η χάρη αυτή δεν πρέπει ποτέ να διακυβεύεται ούτε να διαπραγματεύεται από την εκκλησία. Δίχως αυτήν, είμαστε πραγματικά απελπισμένοι και ανήμποροι να σταθούμε δίκαιοι μπροστά σε έναν άγιο Θεό.

Σχεδιασμένο για Αξιοπρέπεια

Pcain — Wed, 07 Feb 2018 20:28:54 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Designed for Dignity}} Το ψημένο ζαμπόν ή η γαλοπούλα είναι ένα παραδοσιακό φαβορί στο δείπνο τω...'

{{info|Designed for Dignity}} 

Το ψημένο ζαμπόν ή η γαλοπούλα είναι ένα παραδοσιακό φαβορί στο δείπνο των Ευχαριστιών και των Χριστουγέννων των περισσότερων αμερικανικών σπιτιών. Και πολλοί από εμάς απολαμβάνουν περιστασιακή μια μπριζόλα ή ένα ψητό κατσαρόλας. Για χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα στο σύνολό της τρέφεται από ψάρια ή από πτηνά ή από διάφορα άλλα ζώα. Μέχρι την άνοδο του κινήματος των δικαιωμάτων των ζώων τα τελευταία χρόνια, κανείς δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα της θανάτωσης των πλασμάτων αυτών για φαγητό.

Ωστόσο, στις περισσότερες κουλτούρες, από ανέκαθεν η δολοφονία κάποιου ανθρώπου ήταν ένα αξιόποινο έγκλημα. Γιατί όμως; Γιατί κάνουμε διαχωρισμό ανάμεσα στη δολοφονία ενός πουλιού ή ενός ζώου και στη σκόπιμης δολοφονίας κάποιου ανθρώπου; Η απάντηση βρίσκεται στη Γένεση 9: 1-6. Στο χωρίο αυτό, ο Θεός κάνει διάκριση ανάμεσα στα ζώα, τα πουλιά και τα ψάρια αφενός και τους ανθρώπους αφετέρου. Τα πλάσματα δόθηκαν από τον Θεό ως τροφή για την ανθρωπότητα Για αυτόν τον λόγο τα σκοτώνουμε χωρίς καμία αίσθηση ενοχής. Πρόκειται για μια από τις διατάξεις του Θεού για μας.

Ωστόσο, με την ανθρωπότητα πρόκειται για μια διαφορετική ιστορία. Στη Γένεση 9:6, ο Θεός ρητά λέει: “Όποιος χύσει αίμα ανθρώπου, από άνθρωπο το αίμα του θα χυθεί, ''γιατί ο Θεός έκανε τον άνθρωπο σύμφωνα με την δική Του εικόνα''” (η έμφαση προστέθηκε ). Είναι εντάξει το να σκοτώσεις ένα πλάσμα για φαγητό, αλλά δεν είναι εντάξει το να δολοφονήσεις κάποιο άλλο ανθρώπινο ον. Γιατί; Επειδή ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο — τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες — σύμφωνα με τη δική Του εικόνα (Γεν. 9:6 και 1:27).

Μέχρι στιγμής, αυτή είναι η ανασκόπηση για τους περισσότερους αναγνώστες του ''Tabletalk''. Συχνά όμως παραβλέπουμε ένα άλλο σημαντικό κείμενο της Γραφής — τη βάση της αλληλεπίδρασης μεταξύ μας με βάση το γεγονός ότι δημιουργηθήκαμε με τη μορφή του Θεού. Ο Ιάκωβος 3:9 λέει: «Με τη γλώσσα μας ευλογούμε τον Κύριό μας και τον Πατέρα μας και με αυτήν καταριόμαστε τους ανθρώπους που γίνονται με τη μορφή του Θεού». Σε αντίθεση με όλα τα άλλα πλάσματα, το ανθρώπινο είδος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Θεό. Και παρά το γεγονός ότι αυτή η εικόνα του Θεού ήταν σοβαρά παραμορφωμένη ως αποτέλεσμα της αμαρτίας του Αδάμ, εξακολουθεί να υπάρχει, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι και η Γένεση 9: 6 και ο Ιάκωβος 3: 9 αναφέρονται στην ανθρωπότητα μετά την πτώση.

Επομένως, υπάρχουν δυο επιζήμιες ενέργειες εναντίον άλλων ανθρώπων που απαγορεύονται, με βάση το γεγονός ότι έχουμε δημιουργηθεί με την εικόνα του Θεού. Και λαμβάνοντας υπόψη τα συμφραζόμενα, δεν αποτελεί εξελικτικό άλμα το να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Ιάκωβος έχει κατά νου όχι μόνο μια συντριβή ή ισχυρή καταγγελία αλλά και κάθε είδους σκληρή ή άσχημη ομιλία που σκοπεύει να βλάψει ή να εξευτελίσει κάποιο άλλο πρόσωπο.

Πράγμα που είναι απογοητευτικό. Όχι μόνο δεν πρέπει να δολοφονήσω κάποιον άλλον άνθρωπο γιατί έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού, αλλά δεν πρέπει επίσης να τον καταραστώ ούτε και να τον ταπεινώσω για τον ίδιο λόγο. Ακόμα δε, εκείνοι από εμάς που δεν θα σκεφτόμασταν τη δολοφονία θα αφήνουμε πολύ συχνά τις σκληρές και ενοχλητικές λέξεις να απομακρύνονται από τις γλώσσες μας με μόλις μια δεύτερη σκέψη. Κι όταν το κάνουμε , αμαρτάνουμε επειδή παραβιάσαμε την εικόνα του Θεού στον άλλο άνθρωπο.

Από αυτές τις δύο απαγορεύσεις κατά της δολοφονίας και της σκληρής γλώσσας, μπορούμε να αντλήσουμε μια ευρεία αρχή γραφής που ισχύει για όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους με αξιοπρέπεια και σεβασμό, με βάση το γεγονός ότι έχουν δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού. Στην πραγματικότητα, η Γραφή φαίνεται να υποδηλώνει ότι ο Θεός θεωρεί τη μεταχείριση των συνανθρώπων μας ως τη δική Του αντιμετώπιση. Για παράδειγμα, οι στίχοι 19:17 λένε: «Όποιος είναι γενναιόδωρος στους φτωχούς, προσφέρεται στον Κύριο και αυτός θα τον αποπληρώσει για την πράξη του». Και ο Ιησούς είπε ότι τα έργα μας την τελευταία μέρα θα βασίζονται, σε κάποιο βαθμό, πάνω σε αυτή την αρχή. «Και ο βασιλιάς θα τους απαντήσει, - Αληθώς σας λέω, όπως το κάνατε σε κάποιο από τουλάχιστον από αυτά τα αδέρφια μου, το κάνατε και σε μένα» (Ματθ. 25:40).

Συνήθως συσχετίζουμε τη λέξη ακεραιότητα με τέτοια χαρακτηριστικά όπως η ειλικρίνεια και η ηθική ακεραιότητα. Η ακεραιότητα όμως περιλαμβάνει επίσης τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε ανθρώπους που είναι ειλικρινείς και σωστοί στην ηθική τους συμπεριφορά αλλά και που είναι περήφανοι και σκληροί στη στάση τους και στη μεταχείριση των άλλων. Και όμως, κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνική του προέλευση ή την οικονομική ή κοινωνική του κατάσταση, πρέπει να αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό, γιατί αυτός ή αυτή δημιουργήθηκε σύμφωνα με την εικόνα του Θεού. Τυχόν αποτυχία σε αυτόν τον τομέα έχει σαν αποτέλεσμα το να εκθέσουμε σε κίνδυνο την ακεραιότητά μας.

Πράγμα που έχει κάθε είδους επιπτώσεις. Όπως έχω ήδη προτείνει, η ομιλία μας προς ή για άλλους ανθρώπους πρέπει να διέπεται από αυτήν την αρχή της μεταχείρισης των άλλων με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε: «Μην αλλοιώνετε την ομιλία που βγαίνει από τα στόματά σας, παρά μόνο όσο μια τέτοιου είδους αλλοίωση είναι καλή για ανοικοδόμηση, ταιριάζει με την περίπτωση, και πρόκειται να δώσει χάρη σε αυτούς που ακούνε» (Εφ. 4:29). Αλλοιωμένη ομιλία είναι η οποιαδήποτε ομιλία που τείνει να κατακρημνίσει κάποιον άλλον άνθρωπο - είτε αυτόν με τον οποίο μιλάμε είτε αυτόν για τον οποίο μιλάμε. Πρόκειται για έναν τομέας των σχέσεων όπου εμείς, που προσπαθούμε να είμαστε προσεκτικοί σε άλλους τομείς της ζωής, μπορούμε να αποτύχουμε σοβαρά. Είναι τόσο εύκολο να μιλάς δυσφημιστικά για τους άλλους με μια σχεδόν δεύτερη σκέψη ή περιέργεια συνείδησης, όμως το εν λόγω άτομο έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού.

Ή λάβετε υπόψη σας τους άστεγους. Σε μια βραδιά το χειμώνα, μπορεί κανείς να πάει στη βιβλιοθήκη του κέντρου της πόλης στην πόλη όπου ζω και να δει έναν αριθμό αστέγων που βρίσκουν καταφύγιο από το κρύο. Είναι τόσο εύκολο να ενοχληθεί από την παρουσία τους. Όλοι χρειάζονται ένα ξύρισμα, ένα ντους και καθαρά ρούχα, και μοιάζουν να εισβάλλουν στην όμορφη ατμόσφαιρα της μεσαίας τάξης που συνηθίζει συνήθως με μια βιβλιοθήκη. Και όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούνται με την εικόνα του Θεού και έτσι αξίζουν την αξιοπρέπεια και το σεβασμό που συνήθως διατηρούμε για ανθρώπους όπως εμείς οι ίδιοι.

Ωστόσο, πρέπει να κάνουμε περισσότερα από το να δείχνουμε αξιοπρέπεια και σεβασμό. Στις ημέρες του Ησαΐα, ο Θεός επιπλήττει σοβαρά το Ισραήλ για την αδιαφορία τους για τη δυστυχία των απόρων. Τα λόγια του Θεού ήταν: «Δεν είναι αυτή η γρήγορη επιλογή Μου ... να μοιραστείς το ψωμί σου με τους πεινασμένους και να φέρεις τους άστεγους φτωχούς στο σπίτι σου· όταν βλέπεις τον γυμνό, να τον καλύψεις » (Ησαΐας 58:6-7). Αυτό το σύντομο άρθρο δεν είναι το μέρος για να αναπτυχθεί αυτό που θα μπορούσε να μοιάζει με τον καθένα μας σήμερα. Αρκεί να πούμε ότι ο κάθε πιστός πρέπει να εμπλέκεται σε κάποιο υπουργείο προς τους άπορους, είτε πρόκειται για ένα άμεσο «διαθέσιμο» υπουργείο είτε για γενναιόδωρη υποστήριξη των υπουργείων που εμπλέκονται σε μια τέτοια εργασία. Και ενώ μπορεί να είμαστε διατεθειμένοι να ανταποκριθούμε γενναιόδωρα στη δυσχερή κατάσταση των ορφανών του AIDS στην Αφρική, ας μην ξεχνάμε τους άπορους στις πατρίδες μας.

Η προστασία της ζωής είναι μια άλλη εφαρμογή της αλήθειας ότι κάθε άτομο έχει δημιουργηθεί με την εικόνα του Θεού. Σε αυτόν τον τομέα, φυσικά σκεφτόμαστε πρώτα την προστασία των αγέννητων Ενώ το νομικό μας σύστημα εμποδίζει σε μεγάλο βαθμό τις προσπάθειές μας για την προστασία τους, υπάρχουν θετικές ενέργειες που μπορούμε να λάβουμε. Η μια είναι να υποστηρίξει κανείς προσωπικά και οικονομικά τα κέντρα εγκυμοσύνης που εξυπηρετούν γυναίκες με ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Μια άλλη είναι να υποστηρίξει όσους εργάζονται για την αλλαγή του νομικού κλίματος, είτε μέσω νομοθεσίας είτε μέσω δικαστικών αποφάσεων.

Από την καταστροφική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Roe κατά Wade πριν από τριάντα χρόνια, η προστασία των αγέννητων έχει καταστεί σημαντικό μέρος του αυξανόμενου πολιτικού και πολιτιστικού χάσματος στη χώρα μας. Στη ζέστη της ρητορικής σχετικά με αυτό το ζήτημα, είναι εύκολο να χάσουμε τη θεώρηση των πεποιθήσεων μας υπέρ της ζωής — δηλαδή, κάθε ένα από αυτά τα αγέννητα μωρά δημιουργείται με την εικόνα του Θεού. Η προστασία των αγέννητων είναι πολύ περισσότερο από ένα πολιτικό ζήτημα που πρέπει να καταπολεμηθεί στην εκλογική αίθουσα ή στην αίθουσα του δικαστηρίου. Είναι μια μάχη που πρέπει επίσης να γίνει στο θρόνο της χάριτος μέσω της προσευχής.

Στο άλλο άκρο του φάσματος ηλικίας είναι η αυξανόμενη απειλή της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας των ηλικιωμένων και των σοβαρά αναπήρων. Επιπλέον, υπάρχει ο μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων που μαραζώνουν σε νοσηλευτικά ιδρύματα με μικρή ή καθόλου προσοχή από τις οικογένειές τους. Πολλοί από αυτούς έχουν σοβαρές διαταραχές στις ψυχικές τους ικανότητες, γεγονός που δυσχεραίνει τη σχέση μαζί τους. Όλοι όμως αυτοί οι λαοί πρέπει να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολο μπορεί αυτό να είναι κατά καιρούς.

Υπάρχουν πάνω από έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι που κατοικούν σήμερα στον κόσμο μας. Μέσα από την τεχνολογία επικοινωνιών μας, έχουμε γίνει σχεδόν εικονικούς γείτονες στα περισσότερους από αυτούς. Ποιά είναι λοιπόν η απόκρισή μας, όταν διαβάζουμε στις εφημερίδες μας ή βλέπουμε στην τηλεόρασή μας απολογισμούς για καταστρεπτικούς σεισμούς ή τυφώνες που έχουν σκοτώσει ή αφήσει άστεγους εκατοντάδες χιλιάδων ανθρώπους; Είναι απλά και μόνο παραπάνω νέα σχετικά με τον ταραγμένο πλανήτη μας; Ή βλέπουμε τον καθένα από αυτούς τους ανθρώπους ως να έχουν δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και, λόγω της δημιουργίας αυτής, είναι άξιοι αξιοπρέπειας και σεβασμού και της συμπόνιας και της βοήθειας μας;

Κανείς από μας δεν ζει σε ένα κοινωνικό νησί. Αλληλεπιδρούμε καθημερινά με ανθρώπους, είτε άμεσα ή έμμεσα. Οποιεσδήποτε και αν είναι οι περιστάσεις και η φύση αυτής της αλληλεπίδρασης, ας προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε όλους τους ανθρώπους με αξιοπρέπεια και σεβασμό, αναγνωρίζοντας ότι κάθε άνθρωπος έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού. Όπως έγραψε ο Απόστολος Παύλος στους Γαλάτες 6:10: «Έτσι λοιπόν, όταν έχουμε την ευκαιρία, ας κάνουμε το καλό στον καθένα, και ιδιαίτερα σε εκείνους που είναι του Οίκου της Πίστης».

Cur Deus Homo

Pcain — Mon, 22 Jan 2018 20:07:05 GMT

Pcain:

{{info|Cur Deus Homo}} 

Τον 11ο αιώνα ένας από τους πιο λαμπρούς φιλοσόφους της εκκλησίας, ο Άνσελμος, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, έγραψε τρία σημαντικά έργα που έχουν επηρεάσει την εκκλησία από τότε Στον τομέα της χριστιανικής φιλοσοφίας, μας έδωσε το Μονολόγιό του και το Προσλόγιό του· στον τομέα της συστηματικής θεολογίας, έγραψε το μεγάλο χριστιανικό κλασικό έργο Cur Deus Homo, το οποίο μεταφράζεται σημαίνει "Γιατί ο Θεάνθρωπος;"

Σε αυτό το έργο, ο Άνσελμος παρουσίασε τα φιλοσοφικά και θεολογικά θεμέλια για μια σημαντική πτυχή της κατανόησης της εκκλησίας για την εξιλέωση του Χριστού, συγκεκριμένα την άποψη ικανοποίησης για την εξιλέωση. Σε αυτό, ο Άνσελμος υποστήριξε ότι ήταν απαραίτητο να λάβει χώρα η εξιλέωση για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού. Η άποψη αυτή έγινε το κεντρικό στοιχείο της κλασσικής χριστιανικής ορθοδοξίας στον Μεσαίωνα, όσον αφορά την κατανόηση εκ μέρους της εκκλησίας του έργου του Χριστού στην εξιλέωσή Του. Από τότε, ωστόσο, η άποψη ικανοποίησης για την εξιλέωση δεν ήταν χωρίς τους επικριτές της.

Στα χρόνια του Μεσαίωνα, τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με την ορθότητα της σκέψης και στο ότι η εξιλέωση του Ιησού έγινε αναγκαία από έναν αφηρημένο νόμο του σύμπαντος που απαιτούσε την ικανοποίηση της δικαιοσύνης του Θεού. Πράγμα που οδήγησε στη λεγόμενη συζήτηση του Ex Lex. Στη συζήτηση του Ex Lex, τέθηκε το ερώτημα εάν η βούληση του Θεού λειτουργεί εκτός από οποιοδήποτε νόμο ή έξω από οποιοδήποτε νόμο (ex lex), ή αν το ίδιο το θέλημα του Θεού υπέκειτο σε κάποιο πρότυπο δικαιοσύνης ή κοσμικού νόμου που ο Θεός ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει και ως εκ τούτου, το θέλημά Του ασκήθηκε κάτω από νόμο (sub lego). Το ερώτημα ήταν: Είναι ο Θεός μακριά από νόμο ή είναι κάτω από νόμο;

Η απάντηση της εκκλησίας σε αυτό το δίλημμα ήταν το να πει κανείς βασικά «μια ευλογιά και στα δύο σπίτια» και να δηλώσει ότι ο Θεός δεν είναι ούτε μακριά από νόμο ούτε κάτω από νόμο στις αντίστοιχες αυτές έννοιες. Αντίθετα, η εκκλησία απάντησε επιβεβαιώνοντας ότι ο Θεός είναι μακριά από νόμο και κάτω από τον νόμο, στο βαθμό που Εκείνος είναι απαλλαγμένος από τους οποιουσδήποτε περιορισμούς που του Του επιβάλλονται από κάποιον νόμο που υπάρχει έξω από Αυτόν τον ίδιο. Με αυτή την έννοια, Αυτός βρίσκεται μακριά από νόμο και όχι κάτω από νόμο. Ωστόσο ταυτόχρονα, ο Θεός δεν είναι αυθαίρετος ή ιδιότροπος και εργάζεται σύμφωνα με το νόμο της δικής Του φύσης. Η εκκλησία δήλωσε ότι ο Θεός είναι νόμος για τον Εαυτό του. Πράγμα που δεν αντικατοπτρίζει κάποιο πνεύμα ανομίας μέσα στο Θεό, αλλά το ότι ο κανόνας για τη συμπεριφορά του Θεού καθώς και το θέλημα του Θεού βασίζονται σε αυτό που οι ορθόδοξοι θεολόγοι του 17ου αιώνα ονόμασαν «ο φυσικός νόμος του Θεού».

Ο φυσικός νόμος του Θεού, ως θεολογική έκφραση, μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί ή να συγχέεται με την ευρύτερη έννοια που συναντάμε στην πολιτική θεωρία και στη θεολογία του λεγόμενου «νόμου της φύσης» (lex naturalis). Με αυτή την έννοια της φράσης, ο νόμος της φύσης αναφέρεται στα πράγματα εκείνα που αποκαλύπτει ο Θεός στον κόσμο της φύσης σχετικά με ορισμένες αρχές ηθικής. Διαφορετικά από την κοινή αυτή χρήση του όρου φυσικός νόμος, αυτό που οι θεότητες του Γουέστμινστερ του δέκατου έβδομου αιώνα είχαν ενόψει όταν μιλούσαν για τον φυσικό νόμο του Θεού ήταν το εξής: ότι ο Θεός λειτουργεί σύμφωνα με τον νόμο της δικής Του φύσης. Δηλαδή, ο Θεός δεν ενεργεί ποτέ με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να έρχεται σε αντίθεση με τη δική Του αγιότητα, τη δική Του νομιμότητα, τη δική Του δικαιοσύνη, τη δική Του παντοδυναμία και ούτω καθεξής. Ο Θεός δεν συμβιβάζει ποτέ την τελειότητα της δικής Του οντότητας ή του δικού Του χαρακτήρα με αυτό που κάνει.

Όταν η εκκλησία ομολογεί την αναγκαιότητα της ικανοποίησης της δικαιοσύνης του Θεού, η αναγκαιότητα αυτή δεν είναι κάτι που επιβάλλεται στον Θεό από έξω, αλλά είναι μια αναγκαιότητα που επιβάλλεται στον Θεό από τον χαρακτήρα και τη φύση Του. Είναι απαραίτητο ο Θεός να είναι Θεός, να μην υπονομεύει ποτέ τη δική Του αγιότητα, νομιμότητα ή δικαιοσύνη. Με αυτή την έννοια είναι απαραίτητη η εξιλέωση που ικανοποίησε τη δικαιοσύνη Του.

Σε καιρούς πιο πρόσφατους, οι σύγχρονοι στοχαστές έχουν αντιταχθεί στην άποψη ικανοποίησης της εξιλέωσης με το σκεπτικό ότι σκιάζει την ελεύθερη χάρη και την αγάπη του Θεού. Αν ο Θεός είναι ένας Θεός αγάπης, γιατί δεν μπορεί να συγχωρεί τους ανθρώπους απλά και μόνο από το καθαρό κίνητρο της αγάπης και της χάριτός Του, δίχως να ανησυχεί για την ικανοποίηση κάποιου είδους δικαιοσύνης, είτε πρόκειται για νόμο της δικής Του φύσης είτε πρόκειται για νόμο που επιβάλλεται εκτός; Ξανά, η άποψη αυτή της εξιλέωσης αποτυγχάνει στο να κατανοηθεί ότι ο Θεός ποτέ δεν θα διαπραγματευτεί τη δική Του νομιμότητα, ακόμη και από την επιθυμία Του να σώσει τους αμαρτωλούς.

Στην εξιλέωση, βλέπουμε ότι ο Θεός εκδηλώνει και την ευγενική αγάπη Του προς εμάς και ταυτόχρονα εκδηλώνει δέσμευση για τη δική Του νομιμότητα και δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη εξυπηρετείται από το έργο του Χριστού που ικανοποιεί τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης του Θεού, διατηρώντας έτσι τη δέσμευση του Θεού για νομιμότητα και δικαιοσύνη Ο Θεός ικανοποίησε τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης Του δίνοντάς μας έναν Αναπληρωτή που στέκεται στη θέση μας, προσφέροντας αυτή την ικανοποίηση για μας. Πράγμα που απεικονίζει υπέροχα τη χάρη του Θεού στο μέσον αυτής της ικανοποίησης. Η χάρη του Θεού απεικονίζεται από την ικανοποίηση της δικαιοσύνης Του, διότι γίνεται για μας από Αυτόν που Εκείνος έχει διορίσει. Είναι η φύση του Θεού ως ο Δικαστής όλου του κόσμου να κάνει αυτό που είναι σωστό. Και ο Δικαστής που κάνει ό,τι είναι σωστό δεν παραβιάζει ποτέ τους κανόνες της δικής Του δικαιοσύνης.

Η Βίβλος εξηγεί τον σταυρό τόσο ως προς την εξιλέωση όσο και ως προς την εξαφάνιση, τα δίδυμα επιτεύγματα του Χριστού για μας. Η εξιλέωση αναφέρεται ειδικά στο έργο του Χριστού για ικανοποίηση της δικαιοσύνης του Θεού. Πληρώνει για μας την ποινή που οφείλεται στις αμαρτίες μας. Είμαστε οφειλέτες που δεν μπορούμε να πληρώσουμε το ηθικό χρέος που έχουμε υποστεί λόγω του αδικήματος μας ενάντια στη δικαιοσύνη του Θεού και η οργή του Θεού είναι ικανοποιημένη και εξιλεωμένη από την τέλεια θυσία που κάνει ο Χριστός για λογαριασμό μας. Αυτή όμως είναι μόνο μια πτυχή του έργου. Η δεύτερη είναι η εξαφάνιση. Με την εξαφάνιση, οι αμαρτίες μας απομακρύνονται από εμάς, έχοντας παραμερίσει τις αμαρτίες μας ή έχοντας τις καταλογίσει στον Χριστό, ο οποίος υποφέρει έμμεσα στη θέση μας. Ο Θεός είναι ικανοποιημένος και η αμαρτία μας αφαιρείται για μας στην τέλεια εξιλέωση του Ιησού. Πράγμα που εκπληρώνει τη διπλή αίσθηση στην οποία η αμαρτία εκκαθαρίστηκε στην παλαιά ημέρα της εξιλέωσης, τόσο με τη θυσία ενός ζώου όσο και με τη συμβολική μεταφορά των αμαρτιών του λαού στο πίσω μέρος του αποδιοπομπαίου τράγου, ο οποίος στη συνέχεια στάλθηκε στο ερημιά, αφαιρώντας τις αμαρτίες από τους ανθρώπους.

Cur Deus Homo

Pcain — Fri, 19 Jan 2018 21:21:59 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Cur Deus Homo}} Τον 11ο αιώνα ένας από τους πιο λαμπρούς φιλοσόφους της εκκλησίας, ο Άνσελμος, ...'

Πάνω από την Κατακραυγή: Ηθική Ακεραιότητα

Pcain — Thu, 30 Nov 2017 21:48:47 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Above Reproach: Ethical Integrity}} Ένα μικρό κομμάτι που διάβασα στις ειδήσεις πριν από είκοσι χρόνια...'

{{info|Above Reproach: Ethical Integrity}} 

Ένα μικρό κομμάτι που διάβασα στις ειδήσεις πριν από είκοσι χρόνια έχει κολλήσει στο μυαλό μου από τότε. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Γυμνασίου Rockdale County του Conyers, της Γεωργίας, κέρδισε το πρώτο της κρατικό πρωτάθλημα τον Μάρτιο του 1987, κυλιόμενη πάνω σε όλους τους αντιπάλους τους. Μετά από δεκαοκτώ χρόνια προγύμνασης της ομάδας χωρίς πρωτάθλημα, ο προπονητής Cleveland Stroud ήταν εκστατικός.

Λίγες όμως εβδομάδες μετά το παιχνίδι του πρωταθλήματος, ο προπονητής Stroud έκανε μια ανασκόπηση των βαθμολογιών των παικτών του όταν ανακάλυψε ότι ένας από τους παίκτες του της τρίτης θέσης απέτυχε σε μερικά μαθήματα, καθιστώντας τον παίκτη ακαδημαϊκά μη επιλέξιμο για την ομάδα του μπάσκετ.

Ο αγωνιζόμενος μαθητής δεν αποτελούσε καθόλου κάποιον παράγοντα στη νίκη της ομάδας. Ήταν ένας φοιτητάκος που ήταν κατάλληλος μεν για παιχνίδια, δεν είχε όμως δει κανένα ημίχρονο σε ολόκληρη τη σεζόν. Κατά τη διάρκεια ενός από τους ημιτελικούς αγώνες, όμως, με την ομάδα που οδήγησε να ξεπερνάει τους 20 πόντους, ο προπονητής Stroud ήθελε να δώσει σε κάθε παίκτη την ευκαιρία να συμμετάσχει. Είχε βάλει αυτόν τον παίκτη στο παιχνίδι για λιγότερο από 45 δευτερόλεπτα. Ο μη επιλέξιμος άνδρας δεν σκόραρε βαθμούς. Η συμμετοχή του δεν επηρέασε καθόλου το αποτέλεσμα του παιχνιδιού. Ωστόσο, ήταν τεχνικά παραβίαση των προτύπων επιλεξιμότητας του κράτους.

Ο προπονητής Stroud βρισκόταν σε μια δυσάρεστη κατάσταση. Εάν αποκάλυπτε την παράβαση, η ομάδα του θα αποκλειόταν και θα αποσυρόταν από το πρωτάθλημα. Εάν παρέμενε ήσυχος, ήταν εξαιρετικά απίθανο κάποιος έξω από το σχολείο να ανακάλυπτε κάποτε το αδίκημα.

Ωστόσο, ο προπονητής συνειδητοποίησε ότι τουλάχιστον ο συμμετέχων παίκτης ήταν ενήμερος για την παραβίαση των κανόνων. Ήταν επίσης πιθανό ότι οι άλλοι φοιτητές στην ομάδα γνώριζαν και πίστευαν ότι ο προπονητής τους αγνοούσε σκόπιμα τις κατευθυντήριες γραμμές επιλεξιμότητας. Ακόμα όμως πιο σημαντικό, ο ίδιος ο προπονητής Stroud ήξερε ότι, και αν σκόπιμα προσπάθησε να κρατήσει τα γεγονότα στο σκοτάδι, τη μεγαλύτερη νίκη του ως προγυμναστής θα τη λέκιαζε πάντοτε ένα άσχημο μυστικό.

Ο προπονητής Stroud είπε ότι από τη στιγμή που ανακάλυψε την παραβίαση ήξερε το τι έπρεπε να κάνει. Δεν έκανε μνεία ποτέ για εναλλακτικές λύσεις. Οι προτεραιότητές του είχαν τεθεί πολύ πριν από αυτό. Συνειδητοποίησε ότι το πρωτάθλημα της ομάδας του δεν ήταν τόσο σημαντικό όσο ο χαρακτήρας τους. «Ο κόσμος ξεχνάει τα σκορ των αγώνων μπάσκετ», είπε. “Δεν ξεχνούν όμως ποτέ το από τι είσαι φτιαγμένος".

Ανέφερε την παράβαση και έχασε το μοναδικό κρατικό πρωτάθλημα που είχε κερδίσει ποτέ η ομάδα του.

Αλλά τόσο ο προπονητής όσο και η ομάδα κέρδισαν ένα πολύ πιο σημαντικό είδος τιμής από ό,τι έχασαν. Κράτησαν την ακεραιότητά τους ανέπαφη και κέρδισαν ένα ανυπολόγιστο ποσό εμπιστοσύνης και σεβασμού. Ο προπονητής αναγνωρίστηκε με πολυάριθμα βραβεία ως δάσκαλος της χρονιάς, προπονητής της χρονιάς και ως πολίτης της χρονιάς, καθώς και με επίσημο έπαινο από το νομοθετικό σώμα της Γεωργίας. Μερικά χρόνια αργότερα εξελέγη στο συμβούλιο της πόλης του Conyers, όπου και υπηρετεί ακόμα. Είχε δίκιο. Οι άνθρωποι που θα είχαν ξεχάσει εδώ και καιρό τη νίκη των Bulldogs στο κρατικό πρωτάθλημα δεν έχουν ξεχάσει ποτέ την ακεραιότητα αυτού του προπονητή.

Η ηθική ακεραιότητα είναι ένα από τα απαραίτητα γνωρίσματα του χριστιανικού χαρακτήρα. Είναι ζωτικής σημασίας το να είναι κανείς σωστός στο δόγμα και πιστός στη διδασκαλία της αλήθειας της Γραφής, δεν είναι σε καμία περίπτωση λιγότερης αποφασιστικής σημασίας για μας τους Χριστιανούς να είμαστε ανοιχτοί στην καρδιά μας και συνεπείς στο να υπακούμε μας την Ηθική και τις Αρχές του Νόμου του Θεού.

Πράγμα που δεν είναι ένα απλό καθήκον, παρεμπιπτόντως. Το ηθικό πρότυπο που ο λαός του Θεού υποτίθεται ότι ζει υπερβαίνει κατά πολύ ακόμα και τις υψηλότερες αρχές της κανονικής ανθρώπινης ηθικής.

Αυτό ήταν ένα από τα βασικά σημεία του Κηρύγματος του Ιησού στο Όρος: «Σου λέγω, εκτός αν ο ορθολογισμός σου υπερβαίνει εκείνον των Γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν θα εισέλθεις ποτέ στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5:20). Το όλο κήρυγμα ήταν μια έκθεση της ηθικής έννοιας του Νόμου. Η καρδιά του μηνύματος του Ιησού ήταν ένας εκτεταμένος λόγος ενάντια στην αντίληψη ότι οι ηθικές αρχές του Νόμου εφαρμόζονται μόνο στη συμπεριφορά που μπορούν να δουν οι άλλοι.

Ο Ιησούς διδάσκει, για παράδειγμα, ότι η έκτη εντολή απαγορεύει όχι μόνο πράξεις δολοφονίας, αλλά και το να έχει κανείς μια καρδιά δολοφόνου επίσης (εδάφ. 21–22). Η έβδομη εντολή, η οποία απαγορεύει τη μοιχεία, καταδικάζει επίσης σιωπηρά ακόμη και τις επιθυμίες των μοιχών (εδάφ. 27-28). Και η εντολή να αγαπάμε τον πλησίον μας ισχύει και για εκείνους που είναι εχθροί μας (εδάφ. 43-44).

Πόσο υψηλό είναι το ηθικό και δεοντολογικό πρότυπο που τίθεται από τον Νόμο του Θεού; Απίστευτα υψηλό. Ο Ιησούς το εξισώνει με την τελειότητα του Θεού: "Πρέπει λοιπόν να είσαι τέλειος, καθώς ο ουράνιος Πατέρας σου είναι τέλειος" (εδάφ. 48).

Πράγμα που θέτει ένα ανέφικτο πρότυπο, φυσικά. Είναι όμως καθήκον μας να επιδιώκουμε αδιάκοπα την ακεραιότητα. Η τέλεια ηθική συνέπεια είναι μια ζωτικής σημασίας πτυχή αυτού του τελειωμένου στόχου - απόλυτης Χριστιανικότητας - προς την οποία κάθε χριστιανός πρέπει συνεχώς να αγωνίζεται (Φιλ. 3:12–14). Επομένως, κανένας πιστός δεν πρέπει ποτέ να θυσιάσει εν γνώσει του τη δεοντολογική του ακεραιότητα.

Εδώ είναι οι τρεις ισχυροί λόγοι γιατί:

Πρώτον, για χάρη της φήμης μας. Φυσικά, οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ασχολούνται με ζητήματα όπως το στάτους, η κλάση, η καστασία ή το οικονομικό κύρος. Υπό αυτήν την έννοια, πρέπει να είμαστε σαν τον Χριστό, ο οποίος δεν έκανε καμία φήμη και πήρε τη μορφή ενός υπηρέτη (Φιλ. 2:7).

Ωστόσο, υπάρχει μια αληθινή αίσθηση, στην οποία πρέπει να ανησυχούμε για τη διατήρηση μιας καλής φήμης - και αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο θέμα της ηθικής ακεραιότητας. Μια από τις βασικές απαιτήσεις για έναν ηλικιωμένο άτομο είναι αυτή: "Πρέπει να έχει καλή φήμη με εκείνους έξω από την εκκλησία, έτσι ώστε να μην πέσει στην κατακραυγή και στην παγίδα του διαβόλου" (1 Τιμ. 3:7 NASB).

Τίποτα δεν θα καταστρέψει μια καλή φήμη πιο γρήγορα ή πιο μόνιμα από ό,τι μια σκόπιμη παραβίαση της ηθικής ακεραιότητας. Οι άνθρωποι θα συγχωρήσουν σχεδόν οποιοδήποτε άλλο σφάλμα, αμέλεια ή αποτυχία - αλλά η ηθική χρεοκοπία φέρει ένα στίγμα που είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξει υπέρβασή του.

Πριν από μερικά χρόνια, ένας από την ενορία μου είπε κάτι που δεν θέλει ποτέ ο πάστορας να ακούσει. Είχε καλέσει μια επιχειρηματική γνωριμία στην εκκλησία μας. Ο άνδρας απάντησε: "Πηγαίνετε σε εκείνη την εκκλησία; Δεν θα πήγαινα σε εκείνη την εκκλησία. Ο πιο διεφθαρμένος δικηγόρος στην πόλη πηγαίνει σε εκείνη την εκκλησία".

Δεν είχα - και ακόμα δεν έχω - καμία ιδέα για ποιον μιλούσε Υπάρχουν δεκάδες δικηγόροι στην εκκλησία μας. Ελπίζω ότι ήταν μια περίπτωση λανθασμένης ταυτότητας και ότι ο άνθρωπος που είχε κατά νου δεν ήταν μέλος της εκκλησίας μας. Αλλά την επόμενη Κυριακή αναφέρθηκα στο περιστατικό από τον άμβωνα και είπα: "Αν ο δικηγόρος που περιέγραψε ο άνθρωπος είναι εδώ σήμερα το πρωί, παρακαλώ πάρτε ένα μάθημα από τον Ζακχαίο: μετανοείτε και κάνετε ό, τι μπορείτε για να αποκαταστήσετε τη φήμη σας στην κοινότητα. Εν τω μεταξύ, σταματήστε να εκπροσωπείτε τον εαυτό σας ως Χριστιανό. Καταστρέφετε τη φήμη ολόκληρης της εκκλησίας".

Σύμφωνα με τα Ρητά 22: 1, "Ένα καλό όνομα πρέπει να επιλεγεί αντί για μεγάλα πλούτη, και η εύνοια είναι καλύτερη από το ασήμι ή τον χρυσό". Δεν έχετε καθόλου καλό όνομα εκτός αν η ηθική σας ακεραιότητα είναι άθικτη και πάνω από την κατακραυγή.

Δεύτερον, για χάρη της φήμης μας. Ακόμη σημαντικότερο είναι το θέμα του προσωπικού χαρακτήρα. Υπάρχει ένας καλός λόγος για τον οποίο η έκθεση του Ιησού για τον Ηθικό νόμο στο κατά Ματθαίον 5 επικεντρώθηκε τόσο στην ακεραιότητα της καρδιάς όσο και στην εξωτερική συμπεριφορά. Αυτό συμβαίνει επειδή το πραγματικό βαρόμετρο για το ποιοι είμαστε αντικατοπτρίζεται σε αυτό που κάνουμε όταν κανείς άλλος δεν κοιτάζει, πώς σκέφτομαι στην ιδιωτικότητα των δικών μας σκέψεων και πώς ανταποκρινόμαστε στις προτροπές των συνειδήσεών μας. Αυτά τα πράγματα είναι η πραγματική μέτρηση της ηθικής και δεοντολογικής σας ίνας.

Όσο εξίσου σημαντικό είναι να διατηρούμε μια καλή φήμη στην κοινότητα, είναι χίλιες φορές πιο σημαντικό να διαφυλάξουμε τον προσωπικό μας χαρακτήρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ιησούς ασχολήθηκε με τα ζητήματα της ηθικής και της δεοντολογίας, ξεκινώντας από τις πλέον εσωτερικές σκέψεις των καρδιών μας. "Διότι από την καρδιά έρχονται κακές σκέψεις, δολοφονία, μοιχεία, σεξουαλική ανηθικότητα, κλοπή, ψευδή μαρτυρία, συκοφαντία" (Ματθ. 15:19).

Πιθανώς να μην υπερεκτιμάτε την υπόθεση για να πείτε ότι το πιο σημαντικό πεδίο μάχης στον αγώνα για ακεραιότητα είναι το δικό σας μυαλό. Εκεί είναι όπου όλα θα κερδηθούν ή θα χαθούν. Και αν χάσετε εκεί, έχετε ήδη καταστρέψει τον χαρακτήρα σας. Ένας διεφθαρμένος χαρακτήρας ανακόπτει αναπόφευκτα και τη φήμη, επειδή ένα κακό δέντρο δεν μπορεί να παράγει καλούς καρπούς (Ματθ. 7:18).

Πράγμα που μας φέρνει στο μυαλό έναν τρίτο λόγο για τον οποίο είναι τόσο σημαντικό να προστατεύουμε την ηθική και δεοντολογική ακεραιότητά μας: για χάρη της μαρτυρίας μας. Η φήμη σας αντανακλά το τι λένε οι άνθρωποι για σας. Η μαρτυρία σας είναι αυτό που ο χαρακτήρας σας, η συμπεριφορά σας και τα λόγια σας λένε σχετικά με το Θεό.

Λάβετε υπόψη σας το τι μεταφέρεται όταν ένας χριστιανός στερείται ηθικής ακεραιότητας. Το άτομο αυτό λέει ότι δεν πιστεύει αληθινά ότι αυτά που η Αγία Γραφή απλά λέει ισχύουν για τον Θεό: Ότι "η απόδοση δικαίου (;) και η δικαιοσύνη είναι περισσότερο αποδεκτές από τον ΚΥΡΙΟ παρά η θυσία" (Ρήση 21:3). Ότι "η θυσία των ασεβών είναι βδέλυγμα στον Κύριο, αλλά η προσευχή των όρθιων (;) είναι αποδεκτή σε αυτόν" (15: 8). Και ότι ο Θεός "απολαύει της αληθείας στην εσωτερική ύπαρξη" (Ψαλμ. 51:6).

Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που παραμελεί την ηθική ακεραιότητα λέει ένα ψέμα για το Θεό με τη ζωή και τη στάση του. Αν καλεί τον εαυτό του Χριστιανό και δηλώνει ότι είναι παιδί του Θεού, στην ουσία επωφελείται του ονόματος του Θεού μάταια στο πιο θεμελιώδες επίπεδο. Αυτό θέτει το ζήτημα της ηθικής ακεραιότητας σε προοπτική, δεν είναι έτσι;

Αυτό πρέπει να θυμηθούμε όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να προσαρμόσουμε τις ηθικές μας αρχές για λόγους ευκολίας. Δεν αξίζει το υψηλό κόστος για τη φήμη μας, τον χαρακτήρα μας ή τη μαρτυρία μας.

Και πού βρίσκεται η διαφορά;

Pcain — Tue, 21 Nov 2017 21:05:08 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|What Difference Does It Make?}} Λίγες διδασκαλίες, αν υπάρχουν, πυροδοτούν τόσο πολλή συζήτηση και ε...'

{{info|What Difference Does It Make?}} 

Λίγες διδασκαλίες, αν υπάρχουν, πυροδοτούν τόσο πολλή συζήτηση και εκνευρίζουν την κακομεταχείριση των χριστιανών ως το δόγμα της εκλογής. Είναι ένα από αυτά τα δόγματα που διαιρούν τους ανθρώπους τόσο έντονα, που ορισμένοι θα το αποκαλούσαν ένα διαρκές μορατόριουμ σε μια συζήτηση πάνω σε αυτό.

Η Εκλογή είναι επίσης ένα δόγμα για το οποίο λίγοι είναι αδιάφοροι. Τα πάθη φλεγμονώνονται και στις δύο πλευρές του χάσματος. Εκείνοι που αντιτίθενται σε αυτήν την θεωρούν ότι καταστρέφει τη σημασία της ανθρώπινης ελευθερίας και ρίχνουν μια σκοτεινή σκιά στην καλοσύνη του Θεού. Εκείνοι που την αγκαλιάζουν αγαπούν τη διαβεβαίωση και την άνεση που παρέχει καθώς και το θρίαμβο της θείας χάριτος που αποκαλύπτει.

Λοιπόν, αν είναι τόσο διχαστική, γιατί πρέπει να νοιαζόμαστε για αυτήν; Όπως κάποιος που έχει πάθος για το δόγμα, με ρωτάει συχνά: «Και που βρίσκεται η διαφορά;» Είμαι βέβαιος ότι στον Μαρτίνο Λούθηρο είχε επανειλημμένα γίνει η ίδια ερώτηση. Ίσως και γι’ αυτό δήλωσε ότι το δόγμα της εκλογής ήταν η «καρδιά της εκκλησίας». Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι το σώμα του Λούθηρο ήταν σχεδόν κρύο στον τάφο πριν οι οπαδοί του αλλάξουν ριζικά και μαλάκωσαν την άποψή του για τις μελλοντικές γενιές των Λουθηρανών, θέτοντας έτσι ένα μερίδιο στην καρδιά της δικής τους εκκλησίας.

Η εκλογή έχει πρωταρχική σημασία επειδή αφορά το ζήτημα της αλήθειας του Θεού. Εάν η άποψη του Αυγουστίνου για την εκλογή είναι η βιβλική άποψη και αν η Αγία Γραφή είναι αληθινή, τότε το δόγμα αυτό της εκλογής είναι η αλήθεια του Θεού και όλοι όσοι είναι υπέρ "της αλήθειας" έχουν καθήκον να την αγκαλιάσουν και να την διακηρύξουν. Από την άλλη πλευρά, αν η Αύγουστινιανή / Μεταρρυθμισμένη άποψη της εκλογής δεν είναι βιβλική και / ή δεν είναι αληθινή, τότε παραμορφώνει την αλήθεια του Θεού και πρέπει να αποποιηθεί και να εγκαταλειφθεί.

Δεύτερον, το δόγμα της εκλογής συνδέεται με τη διαβεβαίωση της σωτηρίας και από αυτήν με τον αγιασμό μας. Όταν ο Πέτρος ανέθεσε τις αρετές που σηματοδοτούν την πρόοδό μας στον αγιασμό, μια λίστα εντυπωσιακά όμοια με τον καρπό του Πνεύματος του Παύλου, πρόσθεσε:

"Ως εκ τούτου, αδελφοί, να είστε ακόμη πιο επιμελείς για να κάνετε την κλήση και την εκλογή σας σίγουρη, γιατί εάν κάνετε τα πράγματα αυτά δεν θα σκοντάψετε ποτέ· γιατί έτσι η είσοδος θα σας παρέχεται άφθονα στην αιώνια βασιλεία του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Για αυτόν τον λόγο δεν θα είμαι αμελής στο να σας υπενθυμίζω πάντοτε αυτά τα πράγματα, αν και γνωρίζετε και είστε εγκατεστημένοι στην παρούσα αλήθεια "(2 Πέτρου 1: 10-12).

Πρόκειται για μια ισχυρή και νηφάλια αποστολική κλήση προς τη δέουσα επιμέλεια. Είναι επιμέλεια όσον αφορά την εκλογή. Όταν ένας Χριστιανός καταλαβαίνει την εκλογή, αγκαλιάζει την εκλογή, και κερδίζει τη διαβεβαίωση ότι είναι αριθμημένος ανάμεσα στους εκλεκτούς, καθίσταται δε σταθερά εδραιωμένος στην αλήθεια του Θεού - τόσο εδραιωμένος σε αυτήν την αλήθεια ώστε να απελευθερωθεί από την τάση για παρεμπόδιση. Η διαβεβαίωση και η πνευματική ανάπτυξη στην ευσέβεια πάνε χέρι με χέρι.

Ο Πέτρος ενισχύει την κλήση αυτή αργότερα όταν δηλώνει ότι ο Θεός δεν θέλει να χαθεί κανένας (2 Πέτρου 3: 9). Η λέξη "Οποιοιδήποτε" αναφέρεται σαν πρόδρομη της λέξη "εμείς", και η λέξη "εμείς", με τη σειρά της, σε εκείνους που αναφέρονται στις Επιστολές του Πέτρου, δηλαδή στους εκλεκτούς. Ο στίχος αυτός, τόσο μακριά από τη διακοπή ή την αναίρεση της εκλογές ως τους εχθρούς του αιτήματος για εκλογή, στην πραγματικότητα το επιβεβαιώνει.

Τρίτον, το δόγμα της εκλογής επιβεβαιώνει την πλήρη κυριαρχία του Θεού και παύει την οποιαδήποτε παγανιστική ή ανθρωπιστική αντίληψη ότι η κυριαρχία του Θεού περιορίζεται από την ανθρώπινη ελευθερία. Μια τέτοια βλάσφημη άποψη ανατρέπει τη Βίβλο και κάνει τον άνθρωπο κυρίαρχο αντί του Θεού. Η βιβλική άποψη είναι ότι η ανθρώπινη ελευθερία είναι πραγματική στο μέτρο που πηγαίνει, αλλά είναι πάντα περιορισμένη από την κυριαρχία του Θεού.

Τέταρτον, το δόγμα της εκλογής εξαντλεί όλα τα θεμέλια για την ανθρώπινη υπερηφάνεια και την αξία. Σε αυτό το δόγμα, η ευσπλαχνία της χάριτος εκδηλώνεται πλήρως καθώς το όν συνειδητοποιεί ότι δεν έχει τίποτα για το οποίο μπορεί να καυχηθεί, επειδή η σωτηρία του είναι δώρο χάριτος από μόνη της, δίχως την ανάμειξη ανθρώπινης αξίας ή αποφασιστικής δράσης.

Τέλος, εξ αιτίας των παραπάνω λόγων καθώς και άλλων που δεν διερευνήθηκαν εδώ, η μεγαλοσύνη και η αριστεία του Θεού είναι τόσο υψηλές ώστε το όν, μέσω του Αγίου Πνεύματος, να ξυπνάει στην αληθινή λατρεία. Τιμούμε τώρα τον Θεό σαν Θεό και δηλώνουμε την απόλυτη ευγνωμοσύνη μας σε Αυτόν.

5 Λόγοι που ο Θεός μας καλεί να περιμένουμε

Pcain — Mon, 30 Jan 2017 19:50:29 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|5 Reasons Why God Calls Us to Wait}} Στη διακονία σας θα κληθείτε να περιμένετε και η αναμονή θα φανεί ...'

{{info|5 Reasons Why God Calls Us to Wait}} 

Στη διακονία σας θα κληθείτε να περιμένετε και η αναμονή θα φανεί σε προσωπικό και εταιρικό επίπεδο δύσκολη. Είναι σημαντικό, επομένως, να συνειδητοποιήσετε ότι υπάρχουν πολύ καλοί λόγοι που η αναμονή είναι αναπόφευκτη αλλά απαραίτητη και χρήσιμη. Παρακάτω είναι μερικοί από τους λόγους.

==== Γιατί ζούμε σε έναν κόσμο αμαρτίας ====

Καλούμαστε να περιμένουμε γιατί η κατάσταση του κόσμου μας κάνει τα πάντα δυσκολότερα. Τίποτα στη ζωή ή στη διακονία σας δε λειτουργεί όπως ήταν αρχικά σχεδιασμένο. Κάτι άλλαξε όταν η αμαρτία μπήκε στον κόσμο και με την επίπληξη του Αδάμ, ο Θεός συνόψισε την αλλαγή ως εξής: «…καταραμένη θα είναι η γη…με μόχθο θα την καλλιεργείς σ’ όλη σου τη ζωή…Αγκάθια και τριβόλια θα σου βλασταίνει…Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου» (Γένεσις 3:17-19). Η αμαρτία επέφερε τριβή, προβλήματα, πόνο και ιδρώτα και πολλές άλλες επιπλοκές από «αγκάθια και τριβόλια» σε κάθε τομέα της ζωής μας. Η αιτία που περιμένουμε είναι γιατί καθετί στον κόσμο της αμαρτίας είναι πιο επίπονο και πιο μπερδεμένο απ’ όσο θα έπρεπε.

Η αμαρτία επίσης έφερε απληστία, φόβο, υπεροψία, ζήλια και ανύψωση του εαυτού στις ψυχές όλων όσων ζουν σ’ αυτή τη ζωή, τη γεμάτη με αγκάθια και τριβόλια. Πρέπει να περιμένουμε διότι με το να συμπεριφερόμαστε εγωιστικά, ανυπόμονα, με ανταγωνισμό, με εξαναγκασμό, με άγχος και θυμό, κάνουμε τη ζωή μας και τη διακονία μας δυσκολότερη για τους γύρω μας με πολλούς τρόπους. Για το λόγο αυτό η φαινομενικά εύκολη συζήτηση περί ηγεσίας μετατρέπεται στην οξύτατη διαμάχη, γιατί η κάποτε γλυκιά διακονία λερώνεται με πικρία και οξύτητα και γιατί η εκκλησία, κάποιες φορές, δυστυχώς λειτουργεί ως εργαλείο προσωπικής εξουσίας αντί για όργανο λατρείας και σωτηρίας.

Επηρεάζονται και οι διαδικασίες και οι άνθρωποι – όλοι και όλα έχουν καταστραφεί από την Πτώση. Πρέπει να περιμένουμε γιατί ο κόσμος μας έχει πέσει και όλα όσα κάνουμε είναι δύσκολα και πιο περίπλοκα απ’ όσο θα έπρεπε να ήταν.

==== Γιατί ο Θεός είναι Κυρίαρχος ====

Πρέπει να περιμένουμε γιατί δεν είμαστε συγγραφείς των δικών μας, προσωπικών ιστοριών και ιστοριών διακονίας. Η ζωή δε λειτουργεί με τον τρόπο που θέλουμε, τη στιγμή που το θέλουμε. Εγώ και εσείς δε ζούμε στο κέντρο του σύμπαντος. Το μέρος αυτό κυριαρχείται από το Θεό και μόνο. Οι προσωπικές μας ιστορίες και οι ιστορίες των εκκλησιών είναι μέρος της ιστορίας από την αρχή μέχρι το τέλος όπου συγγραφέας είναι μόνο εκείνος. Η αναμονή γίνεται αμέσως πιο εύκολη όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος (και εμείς δεν είμαστε) και όταν σκεφτόμαστε την πραγματικότητα ότι Εκείνος είναι η απόλυτη πηγή όλων των σοφών, αγαπητών και καλών πραγμάτων.

==== Γιατί ο Θεός είναι Θεός της χάρης ====

Η αναμονή είναι ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία της χάρης που έχει ο Θεός. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι στη διακονία σας ο Θεός δε σας δίνει χάρη μονάχα για τη διαδικασία της αναμονής. Η ίδια η αναμονή αποτελεί δώρο της χάρης. Βλέπετε, η αναμονή δεν αφορά μόνο εκείνο που θα λάβετε στο τέλος. Η αναμονή είναι η μεταμόρφωση που θα επέλθει καθώς αναμένετε.

Καθώς καλούμαστε να περιμένουμε, ο Θεός απελευθερώνει εμάς που είμαστε στη διακονία από τα δεσμά του ίδιου μας του σχεδίου, της σοφίας μας, της δύναμής μας, του ελέγχου μας. Καθώς καλούμαστε να περιμένουμε, ο Θεός μας απελευθερώνει από τους κλειστοφοβικούς περιορισμούς των δικών μας, μικρών βασιλείων και μας οδηγεί στο δικό Του βασίλειο της δόξας και της χάρης. Η αναμονή είναι κάτι περισσότερο από την υπομονετική συμπεριφορά καθώς οι καταστάσεις και οι άνθρωποι αλλάζουν. Η αναμονή είναι κάτι περισσότερο από την κατανόηση ότι εγώ και εσείς πρέπει απεγνωσμένα να αλλάξουμε και αποτελεί ισχυρότατο εργαλείο προσωπικής αλλαγής. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη χάρη της αναμονής για να μας αλλάξει στον αιτιώδη κορμό της ατομικότητάς μας: την καρδιά. Όσον αφορά τη διακονία, αυτό είναι καλό!

==== Για να μπορούμε να υπηρετούμε τους άλλους ====

Η αναμονή είναι βασική σε κάθε τομέα της διακονίας. Αν είστε πραγματικά αφοσιωμένοι να συμμετέχετε σε ό,τι κάνει ο Θεός στις ζωές ανθρώπων γύρω σας, θα είστε πρόθυμοι να περιμένετε. Οι αλλαγές στην καρδιά και στη ζωή σπάνια αποτελούν ξαφνικά γεγονότα. Συνήθως πρόκειται για διαδικασία. Εγώ και εσείς δεν αποφασίζουμε πότε και πώς θα πνεύσουν οι άνεμοι του Πνεύματος και οι άνθρωποι δε μετατρέπονται εν μία νυκτί σε εκείνο που θα έπρεπε να είναι.

Αυτό σημαίνει ότι στη διακονία πρέπει να κάνουμε την ίδια συζήτηση ξανά και ξανά. Καλούμαστε να σηκώσουμε τον άνθρωπο αυτό μετά την αποτυχία του, να είμαστε πρόθυμοι να συγχωρούμε και να ανεχόμαστε, να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους αυτούς την παρουσία και τη χάρη του Θεού και να είμαστε πρόθυμοι η ζωή μας να πάει πίσω και να γίνει πιο περίπλοκη κατά τη διάρκεια. Οι άνθρωποι της χάρης και της αγάπης είναι πάντοτε άνθρωποι πρόθυμοι να περιμένουν.

==== Για την αύξηση της δόξας του Θεού ====

Τέλος, καλούμαστε να περιμένουμε γιατί τα πάντα στη ζωή και στη διακονία δεν υφίστανται για την άνεση και ευκολία μας, αλλά για τη δόξα του Θεού. Η όλη ιστορία της σωτηρίας είναι γραμμένη για ένα και μοναδικό σκοπό: τη δόξα του Βασιλιά.

Η αναμονή είναι δύσκολη για ‘μας γιατί έχουμε συνδέσει την καρδιά μας με άλλες δόξες. Μπαίνουμε στον πειρασμό να ζούμε και να υπηρετούμε για τη δόξα της αποδοχής από τους γύρω μας, της προσωπικής επιτυχίας, της δόξας και της θέσης, των υλικών αγαθών και τόπων, της άνεσης και ευχαρίστησής μας. Οπότε όταν η δόξα του Θεού απαιτεί τα παραπάνω να παρακρατηθούν από ‘μας – πράγματα στα οποία στρεφόμαστε για να βρούμε ταυτότητα, νόημα και σκοπό – αυτό αποτελεί εξαντλητική και επίπονη διαδικασία.

Αναμονή σημαίνει κατάθεση της δόξας σου. Αναμονή σημαίνει υποταγή στη δική Του δόξα. Αναμονή σημαίνει κατανόηση ότι σου δόθηκε ζωή και πνοή για τη δόξα κάποιου άλλου. Η αναμονή σου δίνει την ευκαιρία να ξεχάσεις την πλάνη της δικής σου δόξας και να αναπαυθείς στη δόξα του Θεού. Μόνο καθώς το πράττεις αυτό, θα βρεις αυτό που ψάχνεις και αυτό που προοριζόσουν να έχεις: ταυτότητα που διαρκεί, νόημα, σκοπό και ειρήνη εν Χριστώ. Μ’ αυτό τον τρόπο, η αναμονή είναι κάτι περισσότερο από ένα βάρος που πρέπει να ανεχθείς. Είναι ένα πολύτιμο δώρο για ‘σένα για να το λάβεις με χαρά.

Από πού πηγάζει το αληθινό θάρρος

Pcain — Fri, 31 Jul 2015 18:53:31 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Where Real Courage Comes From}} Από πού πηγάζει το αληθινό θάρρος; Από πού το αντλούμε όταν το χρειαζό...'

{{info|Where Real Courage Comes From}} 

Από πού πηγάζει το αληθινό θάρρος; Από πού το αντλούμε όταν το χρειαζόμαστε, όταν ο φόβος μας καταλαμβάνει και μας απειλεί, όταν δειλιάζουμε και θέλουμε να βρούμε μια ασπίδα προστασίας;

Για να δώσουμε την απάντηση ας διαβάσουμε την ιστορία στο βιβλίο του Α` Σαμουήλ, κεφάλαιο 17, μία από τις πιο γνωστές αλλά και παρεξηγημένες ιστορίες της Αγίας Γραφής.

====Δαβίδ και Γολιάθ ====

Πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, στην κοιλάδα των Τερεβίνθων, ένας ισχυρός πολεμιστής, ο Γολιάθ από τη Γαθ, βγήκε από το στρατόπεδο των Φιλισταίων για να προκαλέσει και να χλευάσει το στρατό του Ισραήλ και το Θεό του. Για σαράντα ημέρες απευθυνόταν προκλητικά στους Ισραηλίτες πολεμιστές, ντροπιάζοντάς τους γιατί κανείς δεν αποδεχόταν την πρόκλησή του για μονομαχία. Κάθε πρωί που εμφανιζόταν, οι άνθρωποι του Θεού πανικοβάλλονταν και τρέπονταν σε φυγή.

Τότε, ένας Εβραίος έφηβος βοσκός εμφανίστηκε στο στρατόπεδο, φέρνοντας ψωμί και τυρί για τους μεγαλύτερους αδερφούς του που ήταν στρατιώτες και άκουσε τον μεγαλόσωμο πολεμιστή να χλευάζει το στρατό του Κυρίου του. Ο Δαβίδ έγινε έξω φρενών. Πήρε τη σφεντόνα του, μάζεψε μερικές πέτρες, χτύπησε το Γολιάθ στο μέτωπο και του έκοψε το κεφάλι.

====Τι δεν προκύπτει από την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ ====

Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η ήττα του Γολιάθ από το Δαβίδ συμβολίζει το θάρρος που έχουμε μέσα μας όταν βρισκόμαστε υπό αντίξοες συνθήκες. Όποιος διαβάζει την ιστορία, βλέπει στο πρόσωπο του Δαβίδ έναν άνθρωπο αδύναμο, τον Ρόκι Μπαλμπόα της Παλαιάς Διαθήκης να έρχεται ενάντια στον αλαζόνα και παντοδύναμο πολεμιστή. Βλέπουν τον Δαβίδ ως έναν άνθρωπο με αυτοπεποίθηση, ανεξάρτητο, που υπήρξε αρκετά θαρραλέος ώστε να πολεμήσει γι` αυτό που θεωρούσε σωστό, βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις και ικανότητες αντί να ακολουθήσει την μέχρι τότε συνηθισμένη τακτική.

Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι «Βγες εκεί έξω και αντιμετώπισε τους φόβους σου γιατί όσοι έχουν το θάρρος ενός ήρωα τους θυμούνται όλοι».

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εκεί. Υπάρχει και συνέχεια. Ναι, ο Δαβίδ ήταν θαρραλέος και το θάρρος είναι ένα απαραίτητο και αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό. Όταν όμως ήρθε αντιμέτωπος με το Γολιάθ, το θάρρος του Δαβίδ πήγαζε από κάπου αλλού, όχι από τον εαυτό του.

====Από πού προερχόταν το θάρρος του Δαβίδ ====

Πριν εξετάσουμε από πού προέρχεται το θάρρος του Δαβίδ, πρέπει να δούμε γιατί ο Σαούλ και ο στρατός του δεν είχαν θάρρος τη στιγμή που το χρειάζονταν περισσότερο. Με μια πρώτη ματιά, η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Ο Φιλισταίος στρατιώτης ήταν πανύψηλος και πολύ δυνατός (Α` Σαμουήλ 17:4-7). Ήταν έμπειρος πολεμιστής και δολοφόνος, έχοντας στείλει πολλούς να συναντήσουν το Δημιουργό τους (Α` Σαμουήλ 17:33). Κάθε πολεμιστής στο εβραϊκό στρατόπεδο, σωματικά, υστερούσε. Μία μονομαχία με το Γολιάθ ήταν, με απλά λόγια, κάτι σαν ένας δρόμος προς το θάνατο.

Τα πράγματα, όμως, δεν είναι και τόσο απλά διότι για τον Δαβίδ, ο οποίος επίσης υστερούσε σωματικά σε σχέση με το Γολιάθ, η μονομαχία δε φαινόταν θανάσιμη. Και επιπλέον διότι οι πολεμιστές αυτοί πίστευαν στο Θεό και γνώριζαν την ιστορία του Ισραήλ. Είχαν ακούσει ιστορίες πώς ο Θεός τους βοήθησε να πολεμήσουν τον έναν γίγαντα μετά τον άλλον. Πολλοί απ` αυτούς είχαν δει με τα μάτια τους το Θεό να κάνει θαύματα, όπως η ήττα των Φιλισταίων από τον Ιωνάθαν στο 14ο κεφάλαιο του Α` Σαμουήλ.

Ο στρατός των Ισραηλιτών εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είχε το απαραίτητο θάρρος για να αντιμετωπίσει το Γολιάθ γιατί του έλειπε η πίστη. Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, για διάφορους λόγους, και παρά τις ιστορίες διάσωσης και τα θαύματα που είχε κάνει ο Θεός, ο Γολιάθ φαινόταν στα μάτια τους δυνατότερος από το Θεό. Όλοι οι στρατιώτες πίστευαν ότι αν έβγαιναν να τον αντιμετωπίσουν, θα στέκονταν εκεί μόνοι τους, αβοήθητοι και θα κατέληγαν τροφή στα πουλιά του ουρανού και τα άγρια θηρία (Α` Σαμουήλ 17:44).

====Η βαθύτατη εμπιστοσύνη του Δαβίδ στον Κύριο ====

Σε τι διέφερε, λοιπόν, ο Δαβίδ; Δε διέφερε γιατί είχε το αθάνατο θάρρος ενός ήρωα. Το θάρρος του Δαβίδ πήγαζε από την εμπιστοσύνη που είχε στις υποσχέσεις και τη δύναμη του Θεού ότι ο Θεός θα πραγματοποιήσει όλα όσα υποσχέθηκε.

Στο προηγούμενο κεφάλαιο, ο Σαμουήλ ο προφήτης είπε στο Δαβίδ ότι ο Θεός τον διάλεξε να είναι ο επόμενος βασιλιάς του Ισραήλ και τον έχρισε βασιλιά μπροστά στους αδερφούς του (Α` Σαμουήλ 16:13). Ο Δαβίδ το γνώριζε αυτό όταν έφτασε στο στρατόπεδο και άκουσε τα αλαζονικά λόγια του Γολιάθ. Και αντλούσε ακόμα περισσότερο θάρρος όταν θυμόταν πώς τους είχε βοηθήσει ο Θεός στο παρελθόν (Α` Σαμουήλ 17:34-36).

Το θάρρος του Δαβίδ προερχόταν από τη γνώση όλων των παραπάνω γεγονότων. Δεν εμπιστευόταν στις δικές του δυνάμεις. Εμπιστευόταν στο Θεό.

Ο Δαβίδ πίστευε ότι ο Θεός δε θα αθετήσει τις υποσχέσεις Του, κι αν ο Γολιάθ έμπαινε εμπόδιο στις υποσχέσεις του Θεού, τότε ο Θεός θα τον εξαφάνιζε με μία μόνο πέτρα. Στα μάτια του Δαβίδ ο Θεός ήταν μεγαλύτερος και δυνατότερος από τον Φιλισταίο που τους τρομοκρατούσε. Πήγε να πολεμήσει γνωρίζοντας ότι ο Θεός θα τον βοηθούσε να νικήσει και τη στιγμή που θα νικούσε, η νίκη θα αποδείκνυε πόσο πιστός και δυνατός ήταν ο Θεός, όχι πόσο κουράγιο είχε ο Δαβίδ (Α` Σαμουήλ 17:46-47).

====Από πού πηγάζει το δικό σου θάρρος; ====

Το θάρρος δεν είναι χαρακτηριστικό που προκύπτει αυτόματα από εμάς τους ίδιους. Το θάρρος προκύπτει από την πίστη μας, είτε η πίστη μας είναι στο Θεό είτε κάπου αλλού. Το θάρρος είναι χαρακτηριστικό που πάντοτε προκύπτει από κάπου.

Για τους χριστιανούς, η έλλειψη θάρρους, αυτό που ο συγγραφέας στην Προς Εβραίους Επιστολή 10:37-38 αποκαλεί «δειλία», φανερώνει πάντοτε την έλλειψη πίστης στις υποσχέσεις του Θεού. Κάποιος «Γολιάθ» φαίνεται στα μάτια μας δυνατότερος από τον Θεό, οδηγώντας μας στην ταπείνωση. Το μόνο που βλέπουμε είναι η αδυναμία μας και πόσο ανίκανοι είμαστε να τον αντιμετωπίσουμε. Μας φαίνεται αδύνατο να τον αντιμετωπίσουμε, η σκέψη και μόνο μας καθηλώνει.

Όλοι μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους φόβους. Το ίδιο και ο Δαβίδ. Το παράδειγμά του μας βοηθά ιδιαίτερα, όχι μόνο γιατί αντλούσε το θάρρος του από τις υποσχέσεις του Θεού αλλά γιατί συχνά ένιωθε φόβο και για να αντλήσει κουράγιο θυμόταν τις υποσχέσεις του Θεού. Μία γρήγορη ματιά στους πρώτους 25 Ψαλμούς μας δείχνει πόσο συχνά ο Δαβίδ ερχόταν αντιμέτωπος με το φόβο και την έλλειψη πίστης.

====Θυμώστε με το φόβο σας====

Η πίστη του έδινε στο Δαβίδ ακόμα περισσότερο θάρρος. Όταν άκουσε το Φιλισταίο να αψηφά το στρατό του Ισραήλ και το Θεό, θύμωσε. Τα λόγια και οι κατηγορίες του Φιλισταίου περιφρονούσαν τη δόξα του Θεού. Και όσο δεν έβγαινε κανείς από το στρατόπεδο για να υπερασπίσει τη δόξα του Θεού, ο Θεός φαινόταν στα μάτια τους ως αδύναμος. Ο Δαβίδ δε μπορούσε να το ανεχτεί αυτό.

Με τέτοιο τρόπο πρέπει και εμείς να αντιδρούμε στον κάθε φόβο και σε «καθετί που ορθώνεται με αλαζονεία εναντίον της γνώσεως του Θεού» (Προς Κορινθίους Β` 10:5). Οι φόβοι μας δεν έχουν να κάνουν με τον εαυτό μας. Οι φόβοι μας έχουν να κάνουν με το Θεό. Αμφισβητούν το χαρακτήρα του Θεού, τον καθιστούν αδύναμο ή ανύπαρκτο. Περιφρονούν Αυτόν και την εκκλησία Του.

Αυτό είναι προσβολή και εμείς καλούμαστε να μη δειλιάζουμε και να σταθούμε στο ύψος μας μπροστά στους φόβους μας, μη αφήνοντάς τους να μας παρασύρουν στην έλλειψη πίστης.

====Εξολοθρεύοντας τους γίγαντες με το Λόγο του Θεού====

Η νέα διαθήκη μας λέει ότι δεν παλεύουμε με ανθρώπους (Προς Εφεσίους 6:12) αλλά πρέπει να αγαπάμε τους εχθρούς μας (Κατά Λουκάν 6:27). Οι «Γολιάθ» που αντιμετωπίζει ο καθένας μας αποτελούν αμαρτίες που κρύβουμε μέσα μας και «πονηρά πνεύματα που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό» (Προς Εφεσίους 6:12). Και εμείς πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα του πνευματικού πολέμου (Προς Κορινθίους Β` 10:4), φορώντας την ασπίδα της πίστης και ξίφος το Λόγο του Θεού (Προς Εφεσίους 6:16-17). Πρέπει να στοχεύουμε στο να εξολοθρεύουμε.

Οι γίγαντες αυτοί, που είναι μεγαλύτεροι από εμάς και μας τρομάζουν θα εξολοθρευτούν όπως σκοτώθηκε και ο Γολιάθ. Με τη βοήθεια της πίστης. Και το θάρρος μας όταν θα τους εξολοθρεύσουμε δε θα προέρχεται από την εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις αλλά από την εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις του Θεού.

Η προσευχή ως μέσο για να εμμένεις στην αγάπη: Η προσωπική μου πνευματική πορεία

Pcain — Fri, 25 Jul 2014 19:09:10 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Prayer as a Way of Walking in Love: A Personal Journey}} '''Μένοντας έκπληκτος μπρος στις προσευχές που απαντήθη...'

{{info|Prayer as a Way of Walking in Love: A Personal Journey}} 

'''Μένοντας έκπληκτος μπρος στις προσευχές που απαντήθηκαν '''

Ο κήρυκας John Piper μου ανέθεσε να μιλήσω για το θέμα της προσευχής στην προσωπική μου πνευματική πορεία. Στην δική μου ζωή, η προσευχή ανταγωνιζόταν ακόμα και την Αγία Γραφή, τον ίδιο τον Λόγο του Θεού, για να ενισχύσει την αγάπη μου και το ενδιαφέρον μου για τον Θεό. Ξέρω ότι ο Ιησούς με αγαπάει γιατί το διαβάζω στην Αγία Γραφή – Ναι, Κύριε, ξέρω ότι με αγαπάς πολύ! Ξέρω όμως ότι με αγαπάει πολύ, από τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις προσευχές μου. Πριν πέντε λεπτά βρισκόμουν πίσω από τη σκηνή και συνομιλούσα με τον Θεό, «Πώς να μοιραστώ με τους ανθρώπους που βρίσκονται εδώ πόσα περάσαμε εγώ και Εσύ όλα αυτά τα χρόνια; Πώς μπορώ να το μεταφέρω αυτό; Αγαπάς όλους τους ανθρώπους τόσο πολύ; Εγώ μπορώ να δω πόσο με αγαπάς απ` τον τρόπο με τον οποίο απαντάς στις προσευχές μου».

Όποτε έχω χρήματα στην τράπεζα, θέλω να τα δίνω σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αλλά αυτή τη μία φορά θέλησα να πάω διακοπές με την οικογένειά μου, οπότε μίλησα με τον Θεό και Του το είπα. Προσευχόμουν και περίμενα. Λίγες ημέρες αργότερα δέχομαι ένα τηλεφώνημα από τη γυναίκα μου ενώ ήμουν στη δουλειά. Μου είπε ότι μας ήρθε δια μέσου ταχυδρομείου μία επιταγή 2000 δολαρίων. Το μόνο που είχε επάνω ήταν ένα μικρό σημείωμα που έλεγε «Ξόδεψέ τα με την οικογένειά σου». Ο Θεός απάντησε στην προσευχή μου τόσο γρήγορα!

Μία άλλη φορά συζητούσα με την γυναίκα μου και μου έλεγε πόσο της αρέσει η ζωή μας και ο απλός τρόπος που ζούμε. Αλλά μετά μου είπε, «Ξέρεις κάτι; Θέλω να γίνω πιο γενναιόδωρη». Πάντα θέλαμε να είμαστε οι άνθρωποι που θα γράφουν επιταγές σε άλλους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Αλλά επειδή δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο προσευχηθήκαμε ώστε να βρεθούν πλούσιοι άνθρωποι στην εκκλησία μας, οι οποίοι δεν νοιάζονταν και τόσο για τα υπάρχοντά τους. Προσευχηθήκαμε επίσης ο Θεός να μας κάνει πλούσιους για να δώσουμε τα χρήματα σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Και μόλις πέρσι, βγάλαμε 2 εκατομμύρια δολάρια από τις πωλήσεις της ιστοσελίδας μας Crazy Love. Ούτε ένα ποσό από τα χρήματα δεν μένει σε εμάς αλλά σε ένα ταμείο απ` όπου μπορούμε να γράφουμε επιταγές σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.

Η προσευχή είναι ένας τρόπος για να «περπατάς» στην αγάπη του Θεού. Αγαπάω τον Θεό τόσο πολύ από τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις προσευχές μου. Μερικές φορές προσευχόμαστε ακόμα και με τον λάθος τρόπο και είμαστε ευγνώμονες και έκπληκτοι που ο Θεός δεν απάντησε στις προσευχές μας. Αλλά όταν διαβάζεις την Αγία Γραφή, δεν παρατηρείς ότι η προσευχή είναι αυτό που μας διαχωρίζει από τις άλλες θρησκείες; Στην ιστορία του Ηλία, ο Θεός ήταν Αυτός που απάντησε στην προσευχή του. Δεν ήταν ένα κομμάτι ξύλο. Απαντά στις προσευχές των ανθρώπων Του.

Έχω ξεκινήσει ένα ημερολόγιο στο οποίο γράφω στη μπροστινή πλευρά της σελίδας την προσευχή μου και μετά γυρίζω πίσω και γράφω στην πίσω σελίδα πώς ο Θεός απάντησε στην προσευχή αυτή. Είναι τόσο ωραίο να γυρνάς πίσω τις σελίδες και να βλέπεις πώς ο Θεός έχει απαντήσει στις προσευχές σου. Έχουμε την τάση να ξεχνάμε εύκολα πόσα έχει κάνει ο Θεός για `μας. Είναι σημαντική η δύναμη που έχουμε διαμέσου της προσευχής.

Κάποια άλλη μέρα καθάριζα το γκαράζ μου αν και δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη. Ήθελα να κάνω κάτι που θα μείνει στην αιωνιότητα, οπότε προσευχήθηκα ο Θεός να με βοηθήσει να κάνω μέσα στο γκαράζ κάτι που θα μείνει στην αιωνιότητα. Καθώς καθάριζα ένας γείτονας κοντοστέκεται και μου λέει ότι ήθελε εδώ και καιρό να μου μιλήσει και μου ζήτησε να προσευχηθώ γι` αυτόν. Ήταν υπέροχη στιγμή!

'''Πίστη στον Θεό της δύναμης '''

Κάθε φορά που λαμβάνω απάντηση στις προσευχές μου, μένω έκπληκτος μπροστά στον Θεό. Γιατί συνεχώς δεν κάνω τίποτα άλλο από το να προσεύχομαι; Το μόνο πράγμα που με διαφοροποιεί από τις άλλες θρησκείες είναι ότι ο Θεός μου είναι Θεός που απαντά σε προσευχές. Κάθε φορά που μιλάω σε κάποιον σε ένα αεροπλάνο ή κάπου άλλου, προσεύχομαι ο Θεός να εμφανιστεί στον άνθρωπο αυτόν, διαφορετικά θα ακούγομαι και εγώ όπως όλες οι άλλες θρησκείες. Ο Θεός πρέπει να επέμβει και να κάνει κάτι.

Όταν έρθει στην εκκλησία σου κάποιος που δεν είναι Χριστιανός, δε θα ήθελες να φύγει λέγοντας «Μα πραγματικά, αυτός ο άνθρωπος, όλο το εκκλησίασμα, είναι πραγματικά πολύ κοντά στον Θεό!» Αυτό είναι που βλέπουν; Αυτό είναι που συναντούν όταν έρχονται στην εκκλησία σου; Αυτό δεν είναι που θέλουμε; Θέλουμε να δείξουμε πόσο υπέροχος είναι ο Θεός δείχνοντας πόσο κοντά Του είμαστε.

Ναι, ο Θεός είναι παντοδύναμος και μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιον που δεν είναι χριστιανός για να κηρύξει το ευαγγέλιο με εξουσία. Αλλά δεν θέλεις να είσαι κοντά στον Θεό ώστε να οδηγείς άλλους ανθρώπους προς Αυτόν; Θυμάσαι το Κυριακό Σχολείο όταν ήσουν παιδί; Έφευγες και σκεφτόσουν ότι ο Θεός μπορεί να κάνει τα πάντα! Διάβαζες και άκουγες όλα τα υπέροχα που έκανε ο Θεός και τα πίστευες. Αλλά όταν μεγαλώνουμε, δεν μένουμε πια έκπληκτοι μπρος στα θαύματα που κάνει ο Θεός. Αντίθετα, μένουμε έκπληκτοι μπρος σε ένα συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας με τον Θεό και μπρος στη γνώση.

Ίσως πρέπει να γυρίσουμε πάλι πίσω και να διαβάσουμε όλες τις υπέροχες ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης που δείχνουν την δύναμη του Θεού μας. Πρέπει να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους ότι ο Θεός μας μπορεί να κάνει τα πάντα. Το πιστεύεις ακόμα; Πιστεύεις ακόμα ότι ο Θεός είναι ικανός να κάνει τα πάντα; Θεωρούμε τον Μωυσή και τον Ηλία ήρωες ενώ ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς. Δεν είχαν περισσότερα προσόντα από εμάς. Αν ήταν εδώ σήμερα, ίσως στεκόμασταν με κατάνυξη μπροστά τους. Αλλά δεν έχουν τίποτα παραπάνω από εμάς! Η φύση μας είναι ίδια με τη δική τους. Προσεύχονταν με ζήλο. Μπορούμε και εμείς να προσευχηθούμε να κάνουμε όσα και αυτοί.

'''Φωνάξτε σ` Αυτόν, θα σας απαντήσει'''

Έχω συνηθίσει τόσο πολύ να παίρνω απάντηση στις προσευχές μου ώστε όταν ο Θεός δεν μου απαντάει, πρέπει να σκεφτώ το γιατί. Πρέπει να σκεφτώ περισσότερο γιατί δεν θεραπεύει αυτόν τον άνθρωπο. Πρέπει να σκεφτώ αν προσεύχομαι με τα λάθος κίνητρα, αν δεν φέρομαι στην γυναίκα μου όπως πρέπει ή τι άλλο συμβαίνει. Θέλω να σας παραπέμψω στο απόσπασμα από τον '''Ησαΐα 58:5-9'''.

Υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι μιλούσαν με τον Θεό και Του απηύθυναν τα αιτήματά τους αλλά επειδή δεν σέβονταν τις εντολές Του, δεν υπήρχε περίπτωση να εισακουστούν οι προσευχές τους. Αλλά όταν άρχισαν να υπακούν, τότε τους είπε «Εδώ είμαι». Υπάρχουν φορές που θαυμάζω τον Κύριο γιατί δεν προσεύχομαι τόσο έντονα ή με μεγάλη διάρκεια όπως άλλοι άνθρωποι. Νιώθω ότι ο Θεός μ` έχει κακομάθει από τον τρόπο με τον οποίο απαντά όταν κάνω μια πολύ γρήγορη προσευχή ή απλώς με το που σκέφτομαι κάτι. Στο απόσπασμα αυτό διαβάζουμε ότι ο Θεός θα απαντήσει. Απλώς κράξτε σ` Αυτόν.

Μείνετε ενωμένοι με τον Χριστό και ο Χριστός θα μείνει ενωμένος μαζί σας. Και αυτή είναι πιθανόν η μεγαλύτερή μου αποτυχία. Είναι πολύ εύκολο να απασχοληθώ με τη διακονία μου και όταν έρχεται η ώρα της προσευχής, να ακούγομαι κάπως έτσι «Θεέ μου κάνε αυτό. Κάνε εκείνο». Εδώ λείπει η ένωση με τον Χριστό. Χρειάζεται πίστη ωστόσο για να μείνεις ενωμένος με τον Θεό. Παραμελώ το πιο σημαντικό πράγμα που είναι η προσευχή ως μέσο για να μένεις ενωμένος στην αγάπη του Θεού. Αποτυγχάνω να βρίσκομαι σε στενή επαφή και να μιλάω με τον Θεό.

Φοβάμαι ότι πολλοί από εσάς επικεντρώνεστε τόσο στο έργο του Θεού και ξεχνάτε το πρόσωπο του Θεού. Αν μείνετε ενωμένοι μαζί του, τότε θα δείτε καρποφορία. Σκεφτείτε το. Όλα τα υπέροχα πράγματα που έχουν γίνει στη διακονία σας ήταν αποτέλεσμα των σχεδιασμών που κάνατε, της στρατηγικής που χρησιμοποιήσατε ή απλώς κάτι «έπεσε» στην αγκαλιά σας; Πρόκειται πάντοτε για τη χάρη του Θεού. Μείνετε πάντοτε ενωμένοι μαζί Του.

'''Ένα πράγμα '''

Σκεφτόμουν και μελετούσα το εδάφιο '''Ψαλμός 27:4 '''τις τελευταίες εβδομάδες. Ποιο είναι το ένα πράγμα που ζητάς συνεχώς από τον Κύριο; Αν διάβαζα τα αρχεία από τις προσευχές σου, ποιο θα ήταν το ένα πράγμα που ζητάς συνεχώς; Θα ήταν «Στον οίκο του να κατοικώ όλες τις μέρες που θα ζω. Τη χάρη του Κυρίου θα θωρώ». Αυτό θα διάβαζα στα αρχεία σας; Ο Joel είπε χθες το βράδυ, «Αν θέλεις να ταπεινώσεις έναν άνθρωπο, ρώτησέ τον για την καθημερινή προσευχή του.» Πώς θα είναι;

Αν κοιτάξετε τα συμφραζόμενα του εδαφίου, θα δείτε ότι συμβαίνουν πολλά τρελά πράγματα στη ζωή του Ψαλμωδού. Ο Εχθρός θέλει να κοιτάζουμε όλα τα άσχημα και το χάος που επικρατούν γύρω μας και να αγωνιούμε. Αν καταφέρει να μας κάνει να νιώσουμε φόβο και αγωνία για όλα όσα συμβαίνουν, κανείς δε θα μένει έκπληκτος μπροστά στον Θεό. Αλλά ο Ψαλμωδός λέει ότι ο Κύριος είναι το καταφύγιο της ζωής του.

Αφήνουμε άλλα πράγματα να γίνουν το καταφύγιό μας. Επαναπαυόμαστε στο εξαιρετικό προσωπικό μας που μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα πάντα. Ή ανυπομονούμε για μια αργία ή για διακοπές ή για ένα ωραίο συνέδριο και μετατρέπουμε αυτά σε καταφύγιό μας. Ίσως ήρθατε εδώ σήμερα επιθυμώντας όχι τον Θεό αλλά την διακονία Desiring God (=Επιθυμώντας τον Θεό). Ή ήρθατε για να ακούσετε τον κήρυκα John Piper. Βρίσκουμε το καταφύγιό μας σε άλλα πράγματα και όχι στον Θεό. Αλλά όταν βρίσκεσαι πιο κοντά στον Κύριο και αφήνεις ανοιχτή την ψυχή σου μπροστά Του, πρέπει να υπάρχει γλυκιά κοινωνία και ένωση.

Όταν αντιμετωπίζεις τα αγχωτικά και άσχημα γεγονότα της ζωής, πρέπει να έχεις μία θετική στάση και συμπεριφορά. Πρέπει να έχεις μία διαβεβαίωση. Γιατί; Εξαιτίας του ενός πράγματος που ζήτησες από τον Κύριο (αναφορά στο εδάφιο Ψαλμός 27:4). Επειδή βρίσκεσαι στην παρουσία του Θεού και έχεις επικοινωνία μαζί Του. Ποιος θα σου επιτεθεί όταν είσαι σε επικοινωνία με τον Θεό; Μα είναι γελοίο! Να εμμένεις στον Κύριο και όλα θα πάνε καλά.

Σκεφτείτε το. Αν υπάρχει μόνο ένα παντοδύναμο Ον στη γη που είναι πάνω απ` όλα στο σύμπαν, τότε αν μείνω ενωμένος μαζί Του, όλα θα τακτοποιηθούν. Σωστά; Μπορεί να λέμε ότι πιστεύουμε στην παντοδυναμία του Θεού αλλά πώς γίνεται αυτό πράξη στη ζωή μας; Οδηγεί σε μία ειρήνη που ξεπερνά τον ανθρώπινο νου; Ακόμα κι αν φαίνεται ότι όλα είναι εναντίον σου, έχεις τον παντοδύναμο Θεό ως καταφύγιό σου.

Έχεις φτάσει ποτέ στο σημείο να θέλεις να μείνεις στην παρουσία του Θεού; Γι` αυτό ακριβώς μιλάει το παραπάνω εδάφιο – να θαυμάζεις την ομορφιά Του και να περνάς γλυκές στιγμές μαζί Του. Δεν χρειάζεται να βρίσκεστε κάπου συγκεκριμένα για να γίνει αυτό. Ήμουν δύο ώρες σε ένα εστιατόριο και βρισκόμουν σε επικοινωνία με τον Θεό. Μερικές φορές όταν ξυπνάω μέσα στη νύχτα μετράω τις αναπνοές μου και νιώθω έκπληξη με την κάθε αναπνοή που έρχεται από τον Κύριο. Πρέπει να μας αφήνει κατάπληκτους ότι ο Θεός του σύμπαντος ακούει την προσευχή μας. Τι είναι καλύτερο από αυτό; Μας ακούει προσεκτικά και μας αγαπάει. Ας είναι αυτό το ένα πράγμα που θα ζητάς.

'''Ο λάκκος των υποθέσεων '''

Όλοι μιλούν για το γεγονός ότι άφησα την εκκλησία μου στο Simi Valley. Μετακόμισα στο Σαν Φρανσίσκο 3 εβδομάδες πριν και όλοι αναρωτιούνται τι θα κάνω εκεί. Κανείς όμως δεν με ρώτησε, «Προσεύχεσαι τακτικά;» Είναι γιατί όλοι θεωρούν δεδομένο ότι το κάνουμε – και εγώ και οι υπόλοιποι Χριστιανοί. Ίσως τους φαίνεται χαζό να με ρωτήσουν αν προσεύχομαι. Εύχομαι περισσότεροι άνθρωποι να μου έλεγαν «Ελπίζω να μην ξεκίνησες κάτι χωρίς να έχεις προσευχηθεί πρώτα».

Όλοι το έχουμε κάνει αυτό, έτσι δεν είναι; Έχουμε κάνει υποθέσεις για το προσωπικό ή τα μέλη του εκκλησιάσματός μας. Και στη συνέχεια είναι που μαθαίνουμε τι πραγματικά αντιμετώπιζαν, με τι πάλευαν. Οπότε δεν θέλω να υποθέσω τίποτα σήμερα το πρωί. Δεν θέλω να υποθέσω ότι βρίσκεσαι κοντά στον Θεό. Η προσευχή μου είναι να υπερηφανεύεσαι στον Κύριο, να έχεις τον Θεό στη ζωή σου και οι άλλοι άνθρωποι να το βλέπουν.

Χρειάζεται μεγάλη πίστη για να μένεις ενωμένος με τον Χριστό και να κατοικείς στον οίκο του Κυρίου. Αυτό είναι που θέλουν οι άνθρωποι να δουν όταν έρχονται στην εκκλησία σου. Θέλουν να δουν έναν γιο του Θεού που θα είναι ενωμένος με τον Πατέρα του. Ο Ηλίας ήταν ένας άντρας όπως εγώ κι εσύ. Ήταν ενωμένος με τον Θεό. Θέλω να είστε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο ενωμένοι με τον Θεό.

 

''Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος μιας ομιλίας του Francis Chan σε ένα συνέδριο για κήρυκες. ''

Από την ταπείνωση στην εξύψωση

Pcain — Wed, 02 Jul 2014 20:01:46 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Humiliation to Exaltation}} Βρίσκεται απλά εκεί.Αιωρείται σαν μια δεύτερη σκέψη συνδεδεμένη με το ...'

{{info|Humiliation to Exaltation}} 

Βρίσκεται απλά εκεί.Αιωρείται σαν μια δεύτερη σκέψη συνδεδεμένη με το δεύτερο κεφάλαιο της Γένεσης. Αλλά εμείς γνωρίζουμε καλά ότι δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις στο πνεύμα και την έμπνευση του Αγίου Πνεύματος.Ετσι, ανατρέχουμε σ’ αυτό το κεφάλαιο, για να λάβουμε μια απάντηση σχετικά με την κατάσταση που βρισκόμαστε πριν από τη μιζέρια της αμαρτίας. Το κεφάλαιο 2, στίχος 25 αναφέρει «Ήταν και οι δύο γυμνοί, ο άνδρας και η γυναίκα του, και δεν αισθάνονταν ντροπή». Αυτό μας λέει ότι πρωτού η αμαρτία εμφανιστεί στον κόσμο, δεν υπήρχε ντροπή. Δεν υπήρχε αμηχανία. Η εμπειρία της ταπείνωσης ήταν τελείως άγνωστη και ξένη προς την ανθρώπινη φυλή. Όμως, μαζί με την πρώτη εμπειρία της αμαρτίας ήρθε και το φοβερό βάρος από το φορτίο της προσωπικής ντροπής και αμηχανίας. Η ντροπή και η αμηχανία είναι συναισθήματα και εμπειρίες που συμβαίνουν σε εμάς σε διάφορους βαθμούς.Το χειρότερο είδος ντροπής, η πιο φοβερή μορφή αμηχανίας, είναι αυτή που προκύπτει από την απόλυτη και ολοκληρωτική ταπείνωση. Η ταπείνωση φέρνει μαζί της όχι μόνο το κόκκινο πρόσωπο της αμηχανίας, αλλά και την απογοήτευση, καθώς χάνουμε την αξιοπρέπειά μας και η υπόληψή μας γίνεται κομμάτια.

Έτσι, ήταν ακριβώς σ’ αυτόν τον τομέα της ντροπής και της ταπείνωσης που ο Σωτήρας μας ήρθε με τη θέλησή του στη μετενσάρκωση.Ο γνωστός ύμνος «Παλάτια από φίλντισι» , δείχνει αυτή την κάθοδο από τη δόξα- την εθελοντική αναχώρηση του Υιού του Ανθρώπου από το φιλντισένιο παλάτι που είναι ο αιώνιος τόπος κατοικίας Του. Διάλεξε με τη θέλησή του να γίνει άσημος, να γίνει άνθρωπος και υπηρέτης, υπάκουος ακόμη και στο θάνατο.Είναι η ταπείνωση που ο Χριστός αποδέχτηκε με τη θέλησή του για τον Εαυτό του,η οποία βρίσκεται στην αρχή ολόκληρου του σχεδίου που οδεύει στο δρόμο για τη δόξα και την τελική εξύψωση.Το σχέδιο, όπως ορίζει η Καινή Διαθήκη, είναι αυτό που οδεύει από την ταπείνωση στη γέννηση του Ιησού, προς την εξύψωσή του, την ανάληψη και την επιστροφή του.

Η ποιότητα της εξύψωσης είναι το ακριβώς αντίθετο, μια μεγάλη αντίθεση, από την ποιότητα της ταπείνωσης. Στην εξύψωση, η αξιοπρέπεια όχι μόνο αποκαθίσταται, αλλά στέφεται με τη δόξα που μόνο ο Θεός μπορεί να απονείμει. Και έτσι όταν κοιτάζουμε το βιβλικό θέμα της εξύψωσης του Ιησού, βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Πατέρας ανταμείβει τον Υιό του και δηλώνει τη δόξα του σε ολόκληρη την κτήση.

Έχουμε διδαχθεί ότι κανένας δεν πηγαίνει στον παράδεισο εκτός από Εκείνον που κατέβηκε από τον παράδεισο, και μας έχουν ακόμη διδάξει ότι κατά το βάπτισμα, μας δίνεται το σημάδι και το στίγμα της συμμετοχής μας μαζί με τον Ιησού στην ταπείνωση και στην εξύψωσή Του. Η υπόσχεση για τη συμμετοχή στην εξύψωση του Χριστού δίνεται σε κάθε πιστό- αλλά αποτελεί παγίδα. Υπάρχει μια προειδοποίηση, και αυτή η προειδοποίηση είναι σαφής: δεν θα έχουμε λόγο να περιμένουμε ποτέ τη συμμετοχή μας στην εξύψωσή του Ιησού, εκτός αν θέλουμε να συμμετέχουμε και στην ταπείνωση του . Αλλά αυτή είναι η ανταμοιβή που βρίσκεται εμπρός μας, ότι εμείς, που ενώ δεν έχουμε δικαίωμα στην αιώνια δόξα και τιμή, θα την λάβουμε παρόλα αυτά, εξαιτίας αυτού που επιτεύχθηκε για λογαριασμό μας από τον απόλυτο Λυτρωτή μας.

Το 1990, έγραψα ένα βιβλίο που ονομαζόταν Η δόξα του Χριστού. Η συγγραφή αυτού του βιβλίου ήταν μια από τις πιο ανατριχιαστικές εμπειρίες που είχα ποτέ γράφοντας. Ο στόχος μου σ’ αυτή την περίπτωση ήταν να αποδείξω ότι ενώ υπάρχει μία γενική πρόοδος από την ταπείνωση στην εξύψωση στη ζωή και την θητεία του Ιησού, αυτή η πρόοδος δεν είναι μια αδιάσπαστη γραμμή που κινείται ασταμάτητα από την ταπείνωση στην εξύψωση. Μάλλον, το βιβλίο εξηγεί ότι ακόμα και στον Ιησού στη γενική εξέλιξη από την ταπείνωση στην εξύψωση, στις χειρότερες στιγμές της ταπείνωσης, υπάρχουν παρεμβάσεις από τη χάρη του Θεού, όπου η δόξα του Υιού είναι επίσης ολοφάνερη.

Για παράδειγμα, όταν εξετάζουμε τον τρόπο γέννησης του Ιησού, είναι εύκολο να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην ολοφάνερη φτώχεια που χαρακτήριζε την ύπαρξή του, αφού γεννήθηκε σ’ ένα στάβλο και σε ένα τόπο όπου ήταν ανεπιθύμητος στα τοπικά ξενοδοχεία και τους ξενώνες.Υπήρχε μια υπερβολική αίσθηση εξευτελισμού στην απλότητα της γέννησής του.Ακόμη, την εποχή που ο Κύριός μας ήρθε στην ανθρωπότητα μέσα σε αυτές τις εξευτελιστικές συνθήκες, λίγο πιο μακριά οι ουρανοί άνοιξαν με τη δόξα του Θεού, μπροστά στα μάτια των βοσκών με την ανακοίνωση της γέννησής του ως Βασιλιά.

Ακόμη και όταν πηγαίνει στο σταυρό, στις χειρότερες στιγμές της ταπείνωσής του, ακόμη και τότε υπάρχει ένας υπαινιγμός για τη δόξα του ενάντια στο Διάβολο καθώς το σώμα του δεν αφέθηκε στο σκουπιδότοπο έξω από την Ιερουσαλήμ, αλλά ακολουθώντας τη προφητική πρόβλεψη του Ησαϊα, κεφάλαιο 53, το σώμα του Ιησού αφέθηκε να αναπαυθεί στοργικά μέσα στον τάφο ενός πλούσιου άνδρα. Ο θάνατός του ήταν ατιμωτικός, αλλά η ταφή Του έγινε με μεγάλες τιμές κατά τις αρχαίες συνήθειες.Το σώμα του στολίστηκε με τα γλυκύτερα μπαχαρικά και τα πιο ακριβά αρώματα και του δόθηκε ένα ιδιαίτερο κομμάτι γης για να ταφεί.Παρόλα αυτά ο Θεός, στα μέσα του μαρτυρίου του πειθήνιου δούλου του, δεν θα επέτρεπε στον μονάκριβό Του να γνωρίσει τη φθορά.

Και ανάμεσα στις σελίδες της Γραφής, βλέπουμε αυτές τις γρήγορες εμφανίσεις εδώ κι εκεί, που σπάνε το πέπλο και το μανδύα της ανθρώπινης φύσης του Ιησού, και διαπερνούν την πανοπλία της ταπείνωσης και της υποτίμησης που ήταν ο κλήρος Του κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής Του. Αυτές οι στιγμές ή εμφανίσεις δόξας θα πρέπει να είναι για το χριστιανό μια πρώτη γεύση αυτού που θα ακολουθήσει όχι μόνο για την απόλυτη εξύψωση του Ιησού στην ολοκλήρωση του βασιλείου του, αλλά ακόμη μια γεύση για μας του ίδιου του παραδείσου, καθώς γινόμαστε οι κληρονόμοι και συγκληρονόμοι του Ιησού. Ο τελευταίος κλήρος του Ιησού, η μοίρα Του, το κληροδότημά του, που έχει υποσχεθεί και εγγυηθεί ο Πατέρας, είναι η δόξα, και αυτή τη δόξα μοιράζεται με όλους όσους πιστεύουν σ’Αυτόν.

Στην καθημερινή γλώσσα, οι όροι εξύψωση και ταπείνωση μοιάζουν σαν άκρα αντίθετα. Μία από τις υπέροχες δόξες της αλήθειας του Θεού που έχουν αποκαλυφθεί και μία από τις πιο σπαραχτικές ειρωνείες είναι ότι στο σταυρό του Χριστού αυτά τα δύο άκρα αντίθετα συγχωνεύονται και συμφιλιώνονται. Στην ταπείνωσή Του,βρίσκουμε την εξύψωσή μας.Η ντροπή μας αντικαθίσταται από τη Δόξα του. Ο στιχουργός είχε δίκιο όταν έγγραφε, «Αμαρτωλέ μου εαυτέ, μόνη ντροπή μου, δόξα μου, μοναδικέ σταυρέ μου.»

Θα γνωρίσεις την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σε ελευθερώσει

Pcain — Mon, 17 Mar 2014 12:57:36 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|You Will Know the Truth and the Truth Will Set You Free}} Ο στόχος αυτού του κηρύγματός μου είναι να γνωρίσετε τ...'

{{info|You Will Know the Truth and the Truth Will Set You Free}} 

Ο στόχος αυτού του κηρύγματός μου είναι να γνωρίσετε τον Ιησού, τον κυρίαρχο, αναστημένο, ζωντανό Κύριο του σύμπαντος ως πηγή και περιεχόμενο πραγματικής ελευθερίας στη ζωή σας.

Για να γίνει αυτό, χρειαζόμαστε δύο πράγματα. Χρειαζόμαστε την απελευθερωτική αλήθεια του Θεού και την απελευθερωτική χάρη Του. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κηρύξω τον Λόγο του Θεού και να προσευχηθώ για να μου δώσει δύναμη.

Ας διαβάσουμε, λοιπόν, την περικοπή από την Αγία Γραφή από την οποία θα κηρύξω και στη συνέχεια θα προσευχηθώ. '''Κατά Ιωάννην 8:30-36''':

:«Πολλοί που άκουσαν τον Ιησού να μιλάει έτσι, πίστεψαν σ` αυτόν. Τότε ο Ιησούς είπε στους Ιουδαίους που είχαν πιστέψει σ` αυτόν. «Αν εσείς αποδειχθείτε υπάκουοι στο λόγο μου, τότε θα είστε πραγματικά μαθητές μου. Θα γνωρίσετε την αλήθεια και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει». «Εμείς είμαστε απόγονοι του Αβραάμ», του απάντησαν, «και ποτέ δεν υπήρξαμε δούλοι κανενός. Πώς εσύ λες, «θα ελευθερωθείτε»; Ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: «Σας βεβαιώνω πως όποιος αμαρτάνει είναι δούλος της αμαρτίας. Ο δούλος όμως δεν ανήκει για πάντα σε μια οικογένεια, ενώ ο γιος ανήκει σ` αυτήν για πάντα. Αν, λοιπόν, σας ελευθερώσει ο Υιός, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι».

''Κύριε, άνοιξε τα μάτια μας ώστε να δούμε την απελευθερωτική σου αλήθεια –εσένα Τον ίδιο- και δώσε μας δύναμη ώστε να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της αμαρτίας μας. Προσεύχομαι στο όνομα του Ιησού Χριστού. Αμήν. ''

==== Όλοι θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι ====

Το παίρνω ως δεδομένο ότι όλοι όσοι βρισκόμαστε εδώ θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι με τη βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη έννοια της ελευθερίας. Αν το αντίθετο της ελευθερίας είναι τα δεσμά και η δουλεία, κανείς δεν τα προτιμάει. Μπορεί να είσαι δούλος ορισμένων συνηθειών που σου φαίνονται ευχάριστες, και, υπό αυτή τη σκοπιά, να απολαμβάνεις τη δουλεία. Αλλά μόλις απομακρυνθείς έστω και λίγο από τις «ευχάριστες» συνήθειες, και σκεφτείς την χαρά που μπορείς να έχεις χωρίς να είσαι υπόδουλος καμιάς συνήθειας, τότε θα θελήσεις να σπάσεις τα δεσμά. Θα θέλεις να είσαι χαρούμενος έχοντας την ελευθερία σου, όχι να είσαι σκλάβος σε «ευχάριστους» εθισμούς. Όλοι θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι.

Και στο εδάφιο 36 του 8ου κεφαλαίου του Κατά Ιωάννην ευαγγελίου, ο Ιησούς λέει: «Αν, λοιπόν, σας ελευθερώσει ο Υιός, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι». Αυτό είναι που επιδιώκουμε εμείς. Να είμαστε «πραγματικά ελεύθεροι». Αληθινά ελεύθεροι. Να έχουμε ελευθερία στη βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη της μορφή. Ο Ιησούς μας προσφέρει αυτή την ελευθερία σήμερα το πρωί. Διανύουμε την περίοδο του Πάσχα. Γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Είναι ζωντανός. Δεν είναι απλώς μία ανάμνηση. Δεν είναι μόνο μία ιστορική φιγούρα όπως ο Καίσαρας ή ο Σαίξπηρ ή ο John Kennedy. Έχει αναστηθεί από τους νεκρούς σε ένα νέο, ένδοξο σώμα. Είναι ζωντανός και βασιλεύει σε όλο το σύμπαν και σήμερα μας προσφέρει όλους την ευκαιρία της πραγματικής ελευθερίας.

==== Ο ιστορικός Ιησούς ως ο Ιησούς στον οποίο πιστεύουμε ====

Ξέρω ότι παίρνω πολλά πράγματα ως δεδομένο καθώς σας λέω αυτά τα λόγια, οπότε επιτρέψετε μου να σας παρουσιάσω ορισμένες αποδείξεις. Εμείς οι Χριστιανοί πιστεύουμε ότι όλα όσα αναγράφονται για τον Ιησού στα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι αληθή. Όλα αυτά τα βιβλία μας διδάσκουν ή υποθέτουν ότι ο Ιησούς έζησε (ήταν ιστορικό πρόσωπο), πέθανε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε την τρίτη ημέρα και ότι, στη συνέχεια, αναλήφθηκε στον Ουρανό και κυβερνά τον κόσμο ως «Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού» (όπως αναφέρεται και στο Σύμβολο της Πίστεως).

Αυτά τα 27 βιβλία είναι γεμάτα με αναφορές στη φυσική-σωματική ανάσταση του Ιησού από τους νεκρούς. Για παράδειγμα, στο ευαγγέλιο του Ιωάννη (20:27-28), ο Ιησούς εμφανίζεται στον Θωμά, έναν από τους μαθητές του, ο οποίος αρνήθηκε να πιστέψει ότι ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς και του είπε, «Φέρε εσύ το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, φέρε και το χέρι σου και βάλ` το στην πλευρά μου. Μην αμφιβάλλεις και πίστεψε.» Και ο Θωμάς του απάντησε, «Είσαι ο Κύριος μου και ο Θεός μου.»

==== Χιλιόμετρα μακριά από αυτό που αποκαλούμε μυθολογία ====

Αυτές οι αναφορές των γεγονότων της ζωής του Ιησού απέχουν πολύ από τους μύθους – ας πάρουμε για παράδειγμα την Ελληνική ή τη Ρωμαϊκή μυθολογία, η οποία εκτυλίσσεται σε ένα μακρινό παρελθόν που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ιστορία. Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης μιλούν για πραγματική ιστορία. Ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, ο Ηρώδης, ο βασιλιάς από τη Γαλιλαία, Ο Καϊάφας, ο αρχιερέας. Αυτές δεν είναι μυθολογικές φιγούρες. Αυτοί οι άνθρωποι είναι γνωστοί και ως ιστορικά πρόσωπα, πέραν από την Αγία Γραφή.

Όλες οι αναφορές της Καινής Διαθήκης (τα 27 βιβλία) γράφτηκαν κατά τη διάρκεια που οι αυτόπτες μάρτυρες ζούσαν. Οι επιστολές του Παύλου γράφτηκαν 15 με 30 χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού. Σε μία από αυτές, αναφέρει ότι περισσότεροι από 500 άνθρωποι είδαν συγχρόνως τον αναστημένο Ιησού και ότι οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ακόμα (κατά τη διάρκεια που γράφονταν οι επιστολές του Παύλου) εν ζωή ('''Προς Κορινθίους Α` 15:6'''). Τα περισσότερα από τα βιβλία, ίσως και όλα, έχουν γραφτεί μετά το 70 μ.Χ., σαράντα χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού. Και ακόμα και αν το ευαγγέλιο του Ιωάννη γράφτηκε από τον ηλικιωμένο μαθητή γύρω στο 90 μ.Χ., δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια.

==== Αληθινή ιστορία ====

Σκεφτείτε το. Αν είμαστε εμείς οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης τώρα, το 2011, για κάποιους από εμάς ο Ιησούς θα ζούσε τη δεκαετία του `80, για άλλους τη δεκαετία του `70, και για έναν ή δύο, το 1950. Και αυτό δεν είναι μυθολογία. Είναι πραγματική ιστορία. Ιστορία που πολλοί θυμούνται. Ιστορία για την οποία υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες.

Σκεφτείτε επίσης ότι στους εχθρούς του Χριστιανισμού θα άρεσε πολύ να μπορούσαν να σύρουν μέσα στην Ιερουσαλήμ το νεκρό σώμα του Ιησού σε ένα καρότσι και να αποδείξουν ότι όλα αυτά ήταν απάτη. Αλλά δεν μπορούσαν. Ο τάφος ήταν άδειος και δεν υπήρχε νεκρό σώμα. Οι μαθητές έκλεψαν τη σωρό και σκαρφίστηκαν την ιστορία της ανάστασης; Αλήθεια; Η σκέψη ότι αυτοί οι φοβισμένοι μαθητές που εγκατέλειψαν τον Ιησού από φόβο για τη ζωή τους, αυτοί που είπαν «Εμείς ελπίζαμε ότι αυτός είναι εκείνος που έμελλε να ελευθερώσει το λαό Ισραήλ» ('''Κατά Λουκάν 24:21''') – η σκέψη ότι αυτοί οι μαθητές αποφάσισαν ξαφνικά να σκαρφιστούν μία απάτη, είναι γελοία.

==== Όχι τρελοί, αλλά μάρτυρες ====

Όχι, οι μαθητές του Χριστού δεν ήταν τρελοί. Ήταν μάρτυρες. Όλα όσα γράφονται στην Καινή Διαθήκη δεν είναι μυθολογία. Είναι ο Ιησούς όπως τον θυμούνται οι αυτόπτες μάρτυρες. Ο Richard Bauckham, πρώην καθηγητής της Καινής Διαθήκης στο Πανεπιστήμιο St. Andrews, το εξηγεί ακολούθως στο βιβλίο του ''Jesus and the Eyewitnesses: The Gospels as Eyewitness Testimony'' («''Ο Ιησούς και οι Αυτόπτες Μάρτυρες: Τα Ευαγγέλια ως Μαρτυρία Αυτόπτων Μαρτύρων''». «Ο Ιησούς που περιγράφουν τα Ευαγγέλια Τον παρουσιάζουν όπως τον περιέγραψαν οι αυτόπτες μάρτυρες. Είναι ο Ιησούς της μαρτυρίας.» (σελ. 472) Αυτό είναι το συμπέρασμα σχεδόν 500 σελίδων λεπτομερούς ιστορικής έρευνας.

Ο Bauckham αφιερώνει ένα ολόκληρο βιβλίο, ''The Testimony of the Beloved Disciple: Narrative, History, and Theology in the Gospel of John'', στον απόστολο που μελετούμε σήμερα, τον Ιωάννη. Το νόημα του βιβλίου είναι ότι ο Ιωάννης υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας και «Στόχος του είναι να μείνει πιστός στην ιστορία» (σελ. 27).

==== Η Ανάσταση υπό το πρίσμα της ιστορίας ====

Το νόημα όλων αυτών που προείπα είναι ότι όταν εμείς οι Χριστιανοί λέμε ότι ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν μιλάμε για μυθολογία και δεν μιλάμε χωρίς να γνωρίζουμε. Δεν μιλάμε πνευματικά ή συναισθηματικά. Μιλάμε από ιστορικής πλευρά. Στο τέλος, θα πρέπει ο Ιησούς να κερδίσει την εμπιστοσύνη σας. Προσπαθώ να σας πω ότι ο ιστορικός Ιησούς δεν είναι όσο «μακρινός» νομίζατε ότι είναι. Επομένως, επιτρέψτε Του να σας μιλήσει.

==== Μία ηχηρή δήλωση: Όλοι είμαστε δούλοι της αμαρτίας ====

Επιτρέψτε Του να σας μιλήσει για την ελευθερία. Στον Ιωάννη 8:32 Τον ακούμε να λέει, «Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει.» Οι άνθρωποι Του απάντησαν όπως θα απαντούσαν και κάποιοι από εμάς σήμερα, «Εμείς είμαστε απόγονοι του Αβραάμ», του απάντησαν, «και ποτέ δεν υπήρξαμε δούλοι κανενός. Πώς εσύ λες «θα ελευθερωθείτε»; Επικεντρώνονται σε ορισμένες μόνο πτυχές της ελευθερίας αλλά όχι σ` αυτήν που έχει ο Ιησούς κατά νου.

Οπότε ο Ιησούς ξεκαθαρίζει στο εδάφιο 34, «Σας βεβαιώνω πως όποιος αμαρτάνει είναι δούλος της αμαρτίας». Αυτή είναι πραγματικά μία ηχηρή δήλωση. Θα χρειαστούμε εβδομάδες για να εξηγήσουμε τα θεωρητικά θεμέλια και τις εφαρμογές της. Αλλά τώρα δεν έχουμε χρόνο. Θα αναφέρουμε μόνο τα λόγια αυτά και θα τα κρατήσουμε ως λόγια κάποιου που μας ξέρει καλύτερα απ` όσο ξέρουμε εμείς τον εαυτό μας. Όλοι αμαρτάνουμε, γι` αυτό ο Ιησούς λέει ότι όλοι είμαστε δούλοι της αμαρτίας. Αυτό σημαίνει ότι η αμαρτία δεν είναι μονάχα μία κακή πράξη αλλά μία δύναμη μέσα μας η οποία μας προτρέπει να κάνουμε κακές πράξεις. Αμαρτάνουμε γιατί είμαστε αμαρτωλοί.

Η δουλεία μας, λοιπόν, είναι δουλεία στη δύναμη που υπάρχει μέσα μας. Μπορεί να υπάρχουν κάποια είδη ελευθερίας τα οποία μπορούμε να επιτύχουμε μόνοι μας, αλλά όχι το συγκεκριμένο είδος. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Ιησού. Η δουλεία αυτή είναι πολύ βαθιά ριζωμένη. Και βρίσκεται μέσα σε όλους μας. Μόνο ο Ιησούς μπορεί να μας ελευθερώσει από αυτήν, γι` αυτό και αναφέρει στο εδάφιο 36, «Αν, λοιπόν, σας ελευθερώσει ο Υιός, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι.»

==== Η αμαρτία μας υποδουλώνει με δύο τρόπους ====

Η αμαρτία, λοιπόν, μας υποδουλώνει με δύο τρόπους. Ως εκ τούτου προκύπτει ότι την ελευθερία την συναντούμε σε δύο μορφές. Πρώτον, η αμαρτία μας υποδουλώνει δημιουργώντας ισχυρές επιθυμίες. Η αμαρτία μας υποδουλώνει κάνοντας τα πάντα να φαίνονται πιο επιθυμητά από τον Ιησού. Αυτό είναι η αμαρτία: να επιθυμείς κάτι παραπάνω από τον Ιησού και στη συνέχεια να προβαίνεις σε ανάλογες πράξεις.

Και ο δεύτερος τρόπος με τον οποίος μας υποδουλώνει η αμαρτία είναι ότι στο τέλος μας καταδικάζει. Αν δεν μεσολαβήσει κάτι/κάποιος, μας οδηγεί στην κόλαση. Το αποκαλώ δουλεία γιατί κάποιος μπορεί να πει, «Εγώ δεν έχω πρόβλημα να επιθυμώ κάτι περισσότερο από τον Ιησού. Μου ακούγεται ελεύθερο.» Δεν θα συνέχιζες όμως να το λες αυτό αν ήξερες ότι ο τελικός προορισμός του δρόμου που έχεις πάρει είναι η καταστροφή.

==== Ελευθερία από την κυριαρχία και την καταδίκη της αμαρτίας ====

Μόνο ο Ιησούς μπορεί να μας ελευθερώσει από αυτά τα δύο είδη της δουλείας: την κυριαρχία και την καταδίκη που επιφέρει η αμαρτία. «Ο Χριστός μας εξαγόρασε από την κατάρα του νόμου, αφού έγινε αυτός κατάρα για χάρη μας.» (Προς Γαλάτας 3:13) Και μας ελευθερώνει από την κυριαρχία της αμαρτίας αλλάζοντάς μας ριζικά διαμέσου της αναγέννησης μας. Και η ουσία όλου αυτού είναι ότι ανοίγει τα μάτια μας ώστε να δούμε ότι ο Σωτήρας μας είναι αυτό που πρέπει να επιθυμούμε πάνω απ` όλα στον κόσμο.

Όταν οι αμαρτίες μας συγχωρηθούν και απομακρυνθεί η οργή του Θεού και δούμε τον Ιησού ως τον μεγαλύτερο Θησαυρό μας, ελευθερωνόμαστε και από την καταδίκη της αμαρτίας και από την κυριαρχία της. Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Αυτό είναι που σου προσφέρει ο Ιησούς σήμερα.

==== Τι σημαίνει ολοκληρωτική ελευθερία ====

Τώρα επιτρέψτε μου να συσχετίσω αυτό το είδος της ελευθερίας με την ελευθερία την οποία πραγματικά αποζητούμε εμείς οι άνθρωποι. Πιθανόν να τα ακούτε όλα αυτά και να συνεχίζετε να λέτε «Εγώ είμαι ήδη ελεύθερος. Εσείς οι Χριστιανοί είστε δεμένοι με διάφορους ηθικούς φραγμούς. Εγώ κάνω ό,τι με ευχαριστεί. Και νιώθω ευγνώμων που μπορώ να ζω σε μία χώρα στην οποία μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Και μόνο αυτή η ελευθερία είναι που με νοιάζει.»

Ας κλείσουμε, λοιπόν, αυτό το μήνυμα σήμερα δίνοντας έναν ορισμό του τι είναι η ολοκληρωτική ελευθερία. «Πραγματικά ελεύθεροι», είπε ο Ιησούς. Αυτού του είδους την ελευθερία μπορεί να τη δώσει μόνο Αυτός. Ποια είναι τα άλλα είδη ελευθερίας που υπάρχουν; Ποιες κατηγορίες ελευθερίας προκύπτουν από τον ορισμό «πραγματική ή ολοκληρωτική ελευθερία».

==== 4 είδη ελευθερίας ====

Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα είδη ελευθερίας και κάθε ένα από αυτά προσθέτει μία σημαντική διάσταση στο επόμενο μέχρι που να επιτευχθεί το τελικό στάδιο που είναι η ολοκληρωτική ελευθερία – η κατάσταση του να είσαι «πραγματικά ελεύθερος». Ας προσπαθήσω να συνοψίσω τα τέσσερα αυτά είδη ελευθερίας σε έναν ορισμό της πλήρους και ολοκληρωτικής ελευθερίας: ''Είσαι ολοκληρωτικά ελεύθερος, πραγματικά ελεύθερος όταν έχεις την επιθυμία, την ικανότητα και την ευκαιρία να κάνεις αυτό που θα σε κάνει χαρούμενο σε χίλια χρόνια. Ή θα μπορούσαμε να πούμε, Είσαι πραγματικά ελεύθερος όταν έχεις την επιθυμία, την ικανότητα και την ευκαιρία να κάνεις αυτό για το οποίο ποτέ δε θα μετανιώσεις.''

*Αν δεν έχεις την ''επιθυμία'' να κάνεις κάτι, τότε δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος να το κάνεις. Α! Υπάρχει βέβαια και η δυνατότητα να συγκεντρώσεις όλη την ψυχική σου δύναμη για να κάνεις κάτι που δεν θέλεις, αλλά αυτό δεν είναι ελευθερία. Κανείς δεν θέλει να ζει έτσι. Υπάρχει συνεχώς επάνω μας μια πίεση και ένας εξαναγκασμός.
*Αν έχεις την επιθυμία να κάνεις κάτι, αλλά όχι την ''ικανότητα'', τότε δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος να το κάνεις.
*Αν έχεις την επιθυμία και την ικανότητα να κάνεις κάτι, αλλά όχι την ''ευκαιρία'', τότε δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος να το κάνεις.
*Και αν έχεις και την επιθυμία και την ικανότητα και την ευκαιρία να κάνεις κάτι, αλλά αυτό το «κάτι» στο τέλος σε καταστρέφει, δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος να το κάνεις.

Για να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, πρέπει να έχουμε την επιθυμία, την ικανότητα και την ευκαιρία να κάνουμε αυτό που θα μας κάνει χαρούμενους για πάντα. Και μόνο ο Ιησούς, ο Υιός του Θεού που πέθανε και αναστήθηκε για εμάς, μπορεί να το καταστήσει αυτό δυνατό. Αν ο Υιός σε ελευθερώσει, τότε θα είσαι πραγματικά ελεύθερος. Για να είμαστε για πάντα χαρούμενοι, οι αμαρτίες μας πρέπει να συγχωρηθούν, να απομακρυνθεί η οργή του Θεού και ο Χριστός να γίνει ο απόλυτος Θησαυρός μας. Μόνο ο Ιησούς μπορεί να το κάνει αυτό. Και μάλιστα, το έκανε ήδη. Πέθανε για τις αμαρτίες μας και εξάλειψε την οργή του Θεού. Αναστήθηκε από τους νεκρούς και σήμερα είναι στο μεγαλύτερο βαθμό ανεκτίμητος. Επίσης, σήμερα μας προσφέρει το μεγαλύτερο δώρο χωρίς αντάλλαγμα.

Ας προσπαθήσω να περιγράψω αυτό το είδος της ελευθερίας ώστε να το κάνω όσο πιο ξεκάθαρο γίνεται.

==== Περιγραφή της ελευθερίας ====

Ας πάρουμε για παράδειγμα το extreme sport, την ελεύθερη πτώση. Αυτό που θέλεις να νιώσεις είναι η ελευθερία που μπορείς να έχεις καθώς «πετάς». Ας υποθέσουμε ότι είσαι στο δρόμο προς το αεροδρόμιο για να δοκιμάσεις για πρώτη φορά την ελεύθερη πτώση. Το αμάξι σου όμως πέφτει σε λακκούβα, σκάει το λάστιχο και χτυπάς σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Δεν είσαι πλέον ελεύθερος να δοκιμάσεις την ελεύθερη πτώση, είτε έχεις την ικανότητα είτε όχι, γιατί η ευκαιρία σου χάνεται περιμένοντας την οδική βοήθεια. Δεν έχεις πλέον ελευθερία επιλογής.

Ή ας υποθέσουμε ότι φτάνεις στο αεροδρόμιο, αλλά καταπώς φαίνεται δεν έχεις παρακολουθήσει κανένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα και δεν γνωρίζεις τίποτα για την ελεύθερη πτώση. Σου λείπουν οι βασικές ικανότητες όπως π.χ. η λειτουργία του αλεξίπτωτου. Η ευκαιρία είναι μπροστά σου, αλλά δεν έχεις την ικανότητα. Δεν πρόκειται να σου επιτρέψουν να δοκιμάσεις αυτή την εμπειρία.

Ένα άλλο σενάριο. Ας υποθέσουμε ότι φτάνεις στο αεροδρόμιο, έχεις παρακολουθήσει όλα τα απαραίτητα μαθήματα και έχεις όλες τις ικανότητες που απαιτούνται. Επιβιβάζεσαι στο μικρό αεροπλάνο, αλλά με το που σου ανοίξουν την πόρτα και κοιτάς κάτω, η επιθυμία που είχες μέχρι τώρα μετατρέπεται σε έναν ακατανίκητο φόβο. Η ευκαιρία και οι ικανότητες υπάρχουν αλλά δεν υπάρχει η ελευθερία της επιθυμίας.

Και ένα τελευταίο σενάριο. Ας υποθέσουμε ότι φτάνεις στο αεροδρόμιο χωρίς κανένα πρόβλημα (έχεις την ευκαιρία), έχεις όλες τις απαραίτητες γνώσεις-ικανότητες, κοιτάς έξω από την πόρτα του αεροπλάνου τη θέα των μικρών σπιτιών και δεν περιμένεις την ώρα να πηδήξεις. Η ώρα φτάνει και πηδάς.

Και καθώς απολαμβάνεις κάθε δευτερόλεπτο της ελεύθερης πτώσης, χωρίς να το ξέρεις, το αλεξίπτωτό σου είναι ελαττωματικό και δεν ανοίγει με τίποτα. Είσαι ελεύθερος – πραγματικά, ολοκληρωτικά ελεύθερος;

Όχι. Αυτό που κάνεις που σου προκαλεί τέτοια χαρά και τέτοιο αίσθημα ελευθερίας, θα σε σκοτώσει. Παρόλο που μπορεί να μην το γνωρίζεις, είσαι δέσμιος μιας καταστροφής. Φαίνεται σαν ελευθερία. Αλλά σε λίγο θα καταλήξει να είναι μία αυταπάτη. Σε 30 δευτερόλεπτα θα πεθάνεις.

Για να είσαι πραγματικά ελεύθερος πρέπει να σε ελευθερώσει ο Υιός.

==== Θάνατος και Ανάσταση ώστε να γίνεις εσύ πραγματικά ελεύθερος ====

Δεν έχουμε κανένα ανθρώπινο αλεξίπτωτο. Έχουμε έναν Σωτήρα. Επειδή πέθανε για εμάς, δεν υπάρχει πλέον καταδίκη. Η αμείλικτη και θανατηφόρα δίνη της αμαρτίας δεν υπάρχει πια. Ο Ιησούς μας έπιασε εν μέσω της πτώσης μας και έγινε ο υπέρτατος Θησαυρός μας. Το πεπρωμένο μας και οι επιθυμίες μας είναι πλέον καινούρια. Αυτός είναι η πηγή και το περιεχόμενό τους. Αυτός μας έδωσε νέες επιθυμίες και η νέα μας επιθυμία είναι Αυτός. «Αν, λοιπόν, σας ελευθερώσει ο Υιός, τότε θα είστε πραγματικά ελεύθεροι.»

Δεν είναι, επομένως, τρομερά ανόητο για έναν Χριστιανό να ζηλεύει την επονομαζόμενη «ελευθερία» όλων όσων ανοίγουν την πόρτα της αμαρτίας και προβαίνουν –χαρούμενοι- στην ελεύθερη πτώση της απληστίας, των ναρκωτικών, της δόξας, του σεξ, της εξουσίας ή της χλιδής ξεχνώντας τον Ιησού; Όλα αυτά τα είδη «ελευθερίας» είναι σαν ατμός, αλλά όλοι όσοι βάζουν την εμπιστοσύνη τους στον Ιησού και Του δίνουν τη μεγαλύτερη αξία στη ζωή τους, φτερά αποκτούν σαν του αετού και θα είναι χαρούμενοι και σε χίλια χρόνια από τώρα. Θα είναι πραγματικά ελεύθεροι.

Μέσω αυτού του κηρύγματος, ο Ιησούς δεν σου δίνει απλώς πληροφορίες. Σε προσκαλεί. Εμπιστεύσου Τον. Αγάπησέ Τον. Πέθανε και αναστήθηκε για να σου προσφέρει πραγματική και ολοκληρωτική ελευθερία.

Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Β' Μέρος

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 14:06:40 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Β' Μέρος ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|Subjected to Futility in Hope, Part 2}} 

:'''Ρωμαίους 8:18-25''' Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον. Γιατί όλη η κτίση προσμένει με λαχτάρα πότε θα φανερωθεί η δόξα των παιδιών του Θεού. Ξέρετε, βέβαια, πως η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα, κι αυτή ακόμα η κτίση, πως θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού. Ξέρουμε καλά ότι ως τώρα όλη η κτίση στενάζει και κραυγάζει από πόνο, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα. Κι όχι μόνο η κτίση. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς: Έχουμε ως αρραβώνα του νέου κόσμου το Άγιο Πνεύμα, εσωτερικά όμως στενάζουμε κι εμείς, γιατί λαχταρούμε να γίνουμε για πάντα παιδιά του Θεού και να γλιτώσει το σώμα μας από τη φθορά. Γιατί το ότι έχουμε σωθεί συνδέεται με την ελπίδα μας. Η ελπίδα όμως είναι για κάτι που δεν το βλέπουμε-γιατί, αν κάτι το βλέπει κανείς, ποιος ο λόγος να το ελπίζει; Κι αν ελπίζουμε σε κάτι που δεν το βλέπουμε, αυτό σημαίνει πως το προσμένουμε με υπομονή.

Την περασμένη φορά υποστήριξα πως τα εδάφια 18-25 γράφτηκαν για να σε βοηθήσουν να υποφέρεις τον πόνο τον οποίο προϋποθέτει το εδάφιο 17. “Αφού, λοιπόν, είμαστε παιδιά, είμαστε και κληρονόμοι. Κληρονόμοι του Θεού, που θα μετάσχουμε μαζί με το Χριστό στη θεϊκή δωρεά. Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί του και στη δόξα του.” Είπα πως η κατακλείδα ήταν αυτή: “Αξίζει.” Με άλλα λόγια, όποιος πόνος κι αν είναι απαραίτητος στη ζωή σου ως Χριστιανού, αξίζει με την προοπτική του τι θα κερδίσεις αν εμπιστευτείς το Χριστό – και τι θα χάσεις αν όχι.

Αυτό σημαίνει πως ο βασικός σκοπός των εδαφίων 18-25 είναι να σου δώσουν ελπίδα. Όμως αντί να ασχοληθώ απευθείας με την ελπίδα που διαφαίνεται στα εδάφια αυτά, προσπάθησα όλη την προηγούμενη εβδομάδα με σοβαρότητα, ίσως ακόμα και φόβο, να τη θεμελιώσω. Το ξέρω πως ακούγεται παράξενο – να προσπαθώ με φόβο να υποστηρίξω την ελπίδα. Όμως είναι αλήθεια. Υπάρχει ένας οδυνηρός ρεαλισμός σ' αυτό το κείμενο, και έχει σαν στόχο να σε βοηθήσει να μείνεις σταθερός στην ελπίδα σου σαν Χριστιανός. Ο ρεαλισμός είναι ο εξής: Μας βοηθάει να υπομένουμε τον πόνο αυτής της ζωής γνωρίζοντας ότι αποτελεί μέρος της ματαιότητας (εδ. 20), και της φθοράς (εδ. 21), και των στεναγμών (εδ. 23) που ο Θεός έχει ορίσει και που ισχύουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Με άλλα λόγια, ο πόνος αυτής της ζωής αποτελεί κομμάτι της απόφασης του Θεού να υπαχθεί η δημιουργία στην αταξία εξαιτίας της αμαρτίας. Ο Θεός υπέταξε τον κόσμο στη ματαιότητα - εδάφιο 20 - εξαιτίας της αμαρτίας. Και κατά συνέπεια όλη η δυστυχία που υπάρχει στον κόσμο - και είναι τεράστια- αποτελεί μια δυσάρεστη διακήρυξη για την απεχθή φρικαλεότητα της αμαρτίας.

==== Αφορούν οι “Δοκιμασίες” Κάθε Είδος Πόνου, ή απλώς τους Διωγμούς; ====

Θα ήθελα τώρα να ξεκαθαρίσω μια ερώτηση που έχω ακούσει αρκετές φορές, και η οποία είναι, Εννοείς κάθε είδους δοκιμασία, ή μόνο τις δοκιμασίες που περνάμε επειδή είμαστε Χριστιανοί; Αναφέρομαι σε κάθε δυσκολία, ή μόνο στους διωγμούς; Απάντηση: Εννοώ κάθε είδους πόνο που συναντάς στην πορεία σου προς τον ουρανό και τον υπομένεις εμπιστευόμενος τον Ιησού.

Δέχομαι πως στο εδάφιο 17 ο Παύλος είχε κατά νου τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε για το Χριστό και προέρχονται από τους αντιπάλους μας. Όμως δεν πιστεύω πως μόνο αυτό είχε στο μυαλό του. Για δύο λόγους: Ο ένας είναι ότι το υπόλοιπο κείμενο από το εδάφιο 18 ως το εδάφιο 27 αναφέρεται στη ματαιότητα στη φθορά σε στεναγμούς και αδυναμίες που εκτείνονται πιο πλατιά. Αυτά που “τώρα” υποφέρουμε όπως αναφέρει το εδάφιο 18, που ακολουθεί το εδάφιο 17, είναι τα παθήματα που προέρχονται από έναν κόσμο υποταγμένο στη φθορά (εδ. 20) και οδηγούν στον πόνο που μας κάνει να προσδοκούμε τα καινούρια αναστημένα σώματα (εδ. 23). Είναι ο πόνος που απλώνεται σε όλο το σύμπαν σαν συνέπεια μιας πεσμένης δημιουργίας, και όχι απλά η δοκιμασία των διωγμών.

Και ο δεύτερος λόγος που πιστεύω ότι στο εδάφιο 17 ο Παύλος δεν περιορίζει τον πόνο μόνο σε καταστάσεις που προέρχονται από διωγμούς είναι ότι κάθε είδους δυσκολία μας απειλεί με τον ίδιο τρόπο - είτε προέρχεται από ανθρώπους που μας διώκουν είτε από Σατανικές επιθέσεις είτε από αρρώστιες ή φυσικές καταστροφές – μας απειλεί, δηλαδή, ότι η πίστη μας στην κυρίαρχη αγαθότητα του Θεού θα διαψευσθεί. Τελικά, το θέμα δεν είναι αν οι δοκιμασίες σου προκαλούνται από το Σατανά ή τη φύση, αλλά αν εμπιστεύεσαι ότι η κυρίαρχη αγαθότητα του Θεού πάνω από όλα αυτά και μέσα από όλα αυτά θα σε οδηγήσει σε αιώνια δόξα.

Η παρηγοριά και η ενθάρρυνση αυτού του κειμένου δεν είναι πως ο Θεός δεν έχει καμιά σχέση με εχθρικά ανθρώπινα όντα ή μισητούς δαίμονες ή με μια καταστροφική φύση, αλλά ότι μέσα από όλα αυτά έχει ελπιδοφόρα σχέδια για τα παιδιά του. Αυτό θα περιγράψει και το εδάφιο 28 εν περιλήψει: “ Είμαστε βέβαιοι ότι, αν αγαπά κανείς το Θεό, ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό του. Αυτό ισχύει για όσους κάλεσε ο Θεός σύμφωνα με το λυτρωτικό του σχέδιο.” Όταν λοιπόν μιλώ για ελπίδα μέσα στον πόνο, εννοώ κάθε είδος πόνου που πρέπει να υπομείνεις στην πορεία σου προς τον ουρανό και τον οποίο υπομένεις μένοντας προσκολλημένος στον Ιησού Χριστό.

Τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο ο Παύλος μας βοηθάει να συνεχίζουμε να ελπίζουμε στο Χριστό όταν οι δοκιμασίες μας είναι μεγάλες. Θα εστιάσω σε έξι σημεία που αναφέρει ο Παύλος - τουλάχιστον - μπορεί να είναι και περισσότερα εξαρτάται από το πώς θα τα χωρίσει κανείς.

'''1. Ο Θεός Υπόσχεται ότι μετά από Αυτή την Περίοδο της Δοκιμασίας Θα Δούμε μια Ομορφιά και Μεγαλειότητα που θα μας Ικανοποιήσουν Απόλυτα.'''

Εδάφιο 18: “Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον.” Θεωρώ ότι “δόξα” σημαίνει “μια συνταρακτική, απόλυτα ικανοποιητική ομορφιά και μεγαλοπρέπεια.” Το “μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον” πιστεύω πως εννοεί ότι “θα το δούμε.” Η ελπίδα μας είναι ακόμα πιο μεγάλη. Όμως ας ασχοληθούμε μ'αυτό το κομμάτι και ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε.

Το να αντικρύζουμε ομορφιά και μεγαλοπρέπεια είναι μια από τις πιο έντονες και βαθιές επιθυμίες της ανθρώπινης καρδιάς - μια επιθυμία την οποία έχει βάλει ο Θεός μέσα μας. Αισθανόμαστε ικανοποίηση όταν βλέπουμε κάτι όμορφο και μεγαλοπρεπές σε ταινίες και μουσεία και παγκόσμια αθλητικά γεγονότα και καλλιτεχνικές εκθέσεις και συναυλίες και κατάφυτες περιοχές με άφθονα νερά και το Γκραντ Κάνυον και τα Βραχώδη Όρη και τον ωκεανό και τα ηλιοβασιλέματα και μια βροχή από μετεωρίτες. Το να αντικρύζουμε κάτι όμορφο και μεγαλοπρεπές αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της χαράς μας μέσα στη ζωή.

Όλα αυτά τα γήινα πράγματα είναι εικόνες, αντικατοπτρισμοί, ενδείξεις μιας πιο υπέροχης ομορφιάς και μεγαλοπρέπειας. Όλα αυτά παραπέμπουν στη δόξα του Θεού. Όταν δούμε αυτή τη δόξα τότε θα σταματήσει και η αναζήτησή μας για ομορφιά και μεγαλοπρέπεια. Γι' αυτό και ο Ιησούς προσευχήθηκε για μας όπως διαβάζουμε στο Ιωάννης 17:24 με τα παρακάτω λόγια: “Πατέρα, θέλω αυτοί που μου έδωσες να είναι μαζί μου όπου είμαι κι εγώ, για να μπορούν να βλέπουν τη δόξα μου.” Αυτό ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που θα μπορούσε ο Ιησούς να ζητήσει για λογαριασμό μας. Ήταν η κλιμάκωση της προσευχής του. Το να δούμε τη δόξα του Ιησού Χριστού, του Γιου του Θεού, ήταν το καλύτερο δώρο για το οποίο ο Ιησούς θα μπορούσε να προσευχηθεί ώστε να το λάβουμε αφού εκείνος είχε υποφέρει σ'αυτή τη ζωή.

Με μία προϋπόθεση. Ότι θα δοξαστούμε και θα αλλάξουμε και θα έχουμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε όσα βλέπουμε. Πράγμα που μας οδηγεί στη δεύτερη αλήθεια σχετικά με την ελπίδα μας.

'''2. Ο Θεός Υπόσχεται ότι τα Παιδιά του Θεού θα Αποκαλυφθούν με μια Δική Τους Δόξα.'''

Εδάφιο 19: “Γιατί όλη η κτίση προσμένει με λαχτάρα πότε θα φανερωθεί η δόξα των παιδιών του Θεού.” Άρα το εδάφιο 18 λέει ότι κάτι θα φανερωθεί σε μας και το εδάφιο 19 λέει ότι και εμείς οι ίδιοι θα φανερωθούμε. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πως τώρα τα παιδιά του Θεού δεν δείχνουν δοξασμένα. Είμαστε κατά βάση όπως όλοι οι άλλοι. Πεινάμε και κουραζόμαστε και αρρωσταίνουμε. Γερνούμε και πεθαίνουμε. Και καθώς βαδίζουμε προς τον τάφο σημειώνουμε μια μικρή πρόοδο στο να ξεπερνούμε τον εγωισμό μας και την περηφάνεια και την απληστία, αλλά πάντοτε χρειαζόμαστε τη δικαίωση μόνο μέσω της πίστης μόνο στο Χριστό, και θα λέμε μαζί με τον Παύλο μέχρι την ημέρα που θα πεθάνουμε, “ Τι δυστυχισμένος, αληθινά, που είμαι! Ποιος μπορεί να με λυτρώσει από την ύπαρξη αυτή, που έχει υποταχθεί στο θάνατο;” (Ρωμαίους 7:24). Άρα δε φαινόμαστε και τόσο σπουδαίοι. Δεν είμαστε τιτάνες. Έχουμε το θησαυρό του ευαγγελίου μέσα σε πήλινα δοχεία (Β' Κορινθίους 4:7).

Όμως ο Ιησούς είπε στο Ματθαίος 13:43, “Τότε οι ευσεβείς θα λάμψουν σαν τον ήλιο, στη βασιλεία του Πατέρα τους.” Και ο Παύλος είπε στο Κολοσσαείς 3:4, “Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί, τότε κι εσείς θα φανερωθείτε μαζί του δοξασμένοι στην παρουσία του.” Και το πιο σχετικό απ' όλα, σκεφτείτε το εδάφιο 21 εδώ στο συγκεκριμένο κείμενο: “ κι αυτή ακόμα η κτίση, θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού.”Η ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού!

Επομένως, όταν το εδάφιο 19 μιλάει για “την αποκάλυψιν των υιών του Θεού” γνωρίζουμε τώρα τι θα αποκαλυφθεί. “Η ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού.” Αυτή την αλήθεια συναντήσαμε στο τέλος του εδαφίου 17-ότι θα μετάσχουμε μαζί με το Χριστό και στη δόξα του- ότι δηλαδή το σώμα και ο νους και η καρδιά μας θα ανακαινιστούν ολοκληρωτικά ώστε τίποτε δεν θα μας εμποδίζει να απολαμβάνουμε το Χριστό σε όλο του το μεγαλείο.

Έτσι στο εδάφιο 18 ο Θεός υπόσχεται ότι θα δούμε την πιο συναρπαστική δόξα μέσα στο σύμπαν. Και στο εδάφιο 19 ο Θεός υπόσχεται ότι θα απολαμβάνουμε αυτή τη δόξα επειδή μέσω αυτής της δόξας θα αλλάξουμε τόσο ριζικά που θα ελευθερωθούμε από ο,τιδήποτε θα μπορούσε να ανατρέψει τη χαρά μας με το Θεό.

Επίσης δεν πρέπει να παραβλέψουμε μια άλλη σημαντική αλήθεια στο εδάφιο 19: Όλη η δημιουργία προσανατολίζεται προς την αποκάλυψη των παιδιών του Θεού. Ο Θεός έφτιαξε το σύμπαν για μας και όχι εμάς για το σύμπαν. Εμείς κληρονομούμε τον κόσμο, όχι ο κόσμος εμάς. Από όλο το δημιουργημένο σύμπαν του Θεού το οποίο έχει εκπέσει στη ματαιότητα και στη φθορά και στον πόνο, μόνο τα ανθρώπινα όντα έχουν τη δυνατότητα να δοξάζουν το Θεό με συνειδητή λατρεία. Επομένως όλη η δημιουργία περιμένει με κομμένη την ανάσα τη δική μας αποκάλυψη-ως δοξασμένους λατρευτές.

'''3. Ο Θεός Υπόσχεται ότι η Απόφαση για Υποταγή στη Ματαιότητα Περιλαμβάνει το Βασικό Του Σχέδιο Ελπίδας για τα Παιδιά Του.'''

Εδάφιο 20: “Η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα.” Αυτό θα πρέπει να μας γεμίζει σοβαρές και βάσιμες ελπίδες. Σοβαρές και βάσιμες γιατί ο Θεός αποφάσισε να υποτάξει το σύμπαν στη ματαιότητα και στη φθορά και στον πόνο και στην αδυναμία. Αυτό μας κάνει να σοβαρευόμαστε. Μας κάνει να τρέμουμε με το δέοντα σεβασμό για έναν άπειρα άγιο Θεό ο οποίος κυβερνά το σύμπαν με δικαιοσύνη και μίσος για την αμαρτία.

Όμως η ουσία του εδαφίου 20 είναι ότι η ματαιότητα και η κρίση δεν αποτελούν το βασικό του σχέδιο. Οι λέξεις “Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα” στο τέλος του εδαφίου 20 δείχνουν ότι ο σκοπός του Θεού μέσα στη δικαστική αυτή απόφασή του για τη ματαιότητα και τον πόνο είναι η ελπίδα. Άρα όταν αισθάνεσαι ότι κατακλύζεσαι από το δικό σου πόνο και τον πόνο του κόσμου, να θυμάσαι: δεν ήταν αυτό το τελικό σχέδιο του Θεού. Αν τον εμπιστεύεσαι και τον κρατάς σφιχτά σαν θησαυρό σου, τότε όλα θα αποβούν σε καλό για σένα. Αυτή είναι η έννοια της λέξης “ελπίδα” στο τέλος του εδαφίου 20.

'''4. Ο Θεός Υπόσχεται ότι Όλη η Δημιουργία, όχι Μόνο τα Παιδιά του Θεού, θα Ελευθερωθεί από την Παρούσα Ταλαιπωρία της Ματαιότητας και της Φθοράς και του Πόνου'''

Εδάφιο 21: “ κι αυτή ακόμα η κτίση, θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού.” Έχουμε ήδη δει από το εδάφιο 19 ότι τα παιδιά του Θεού θα αποκαλυφθούν με τη δόξα που αρμόζει ώστε να απολαμβάνουν τη δόξα του Θεού. Όμως τώρα βλέπουμε το άλλο κομμάτι της υπόσχεσης στο εδάφιο 21: Και η δημιουργία θα απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά και το μαρασμό και τη ματαιότητα. Με άλλα λόγια, το σύμπαν θα μεταμορφωθεί σε έναν τόπο απόλυτα κατάλληλο για τα τελειοποιημένα και δοξασμένα παιδιά του Θεού.

Δε θα υπάρχουν πια καταστροφικοί ανεμοστρόβιλοι και κυκλώνες και πλημμύρες και ξηρασίες και επιδημίες και αρρώστιες και ατυχήματα και επικίνδυνα ζώα, έντομα και ιοί. Η προφητεία στον Ησαϊα 65:17 θα πραγματοποιηθεί: “Καινούριο θα δημιουργήσω ουρανό, καινούρια γη. Τα περασμένα, τα παλιά, θα ξεχαστούνε, και πια κανείς δε θα τα σκέφτεται.” Και η προφητεία στην Αποκάλυψη 21:1-5 θα πραγματοποιηθεί κι αυτή:

Τότε είδα έναν καινούριο ουρανό και μια καινούρια γη. Ο πρώτος ουρανός κι η πρώτη γη είχαν εξαφανιστεί κι η θάλασσα δεν υπήρχε πια... εδ. 4 Θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, κι ο θάνατος δε θα υπάρχει πια. Ούτε πένθος ούτε κλάμα ούτε πόνος θα υπάρχει πια, γιατί τα παλιά πέρασαν. εδ. 5 Αυτός που καθόταν στο θρόνο είπε: “Και τώρα, όλα τα κάνω καινούρια.” (Δείτε επίσης Β' Πέτρου 3:13)

Όπως θα θυμάστε έχω πει αρκετές φορές, με βάση το εδάφιο 17, ότι πρέπει να αποκτήσουμε δόξα ώστε να μπορούμε να ανταποκρινόμαστε με την ανάλογη χαρά στο Θεό και στον κόσμο που θα μας δοθεί σαν δώρο και κληρονομιά. Όμως τώρα θα ήταν ίσως καλύτερα να πούμε πως ο κόσμος θα πρέπει να αποκτήσει δόξα ώστε να είναι ένα περιβάλλον κατάλληλο για την ελευθερία της δόξας των παιδιών του Θεού. Με άλλα λόγια η ελευθερία και η δόξα μας θα είναι τόσο μεγάλη ώστε μόνο ένας δοξασμένος κόσμος θα είναι κατάλληλος για να ταιριάζει στις σχεδόν άπειρες δυνατότητές μας για ευτυχία. Αυτή είναι και η υπόσχεση στο εδάφιο 21: “ κι αυτή ακόμα η κτίση, θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού.”

'''5. Ο Θεός Υπόσχεται ότι η Ταλαιπωρία του Σύμπαντος δεν Αφορά σε Ωδίνες Θανάτου αλλά σε Ωδίνες Τοκετού.'''

Εδάφιο 22: “Ξέρουμε καλά ότι ως τώρα όλη η κτίση στενάζει και κραυγάζει από πόνο, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα.” Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος για να πούμε ότι ο Θεός υπέταξε τη δημιουργία στη ματαιότητα με ελπίδα (εδ. 20). Δηλαδή, με ελπίδα για κάτι πολύ καλύτερο από τον πόνο που πηγάζει από όλα αυτά.

Αν είσαι σε ένα νοσοκομείο και ακούς από την άλλη μεριά της αίθουσας μια γυναίκα να βογγάει ή να φωνάζει, έχει μεγάλη διαφορά στο πώς αισθάνεσαι αν ξέρεις ότι είσαι στο μαιευτήριο και όχι στο ογκολογικό. Γιατί; Ο πόνος είναι πόνος, δεν είναι; 'Οχι. Μερικοί πόνοι οδηγούν στη ζωή. Και μερικοί πόνοι οδηγούν στο θάνατο. Και η υπόσχεση στο εδάφιο 22 είναι ότι για τα παιδιά του Θεού κάθε πόνος οδηγεί στη ζωή. Όλοι οι αναστεναγμοί αυτού του κόσμου είναι ωδίνες τοκετού της βασιλείας του Θεού. Αν είσαι κομμάτι αυτής της βασιλείας -παιδί του Βασιλιά- ό,τι υποφέρεις είναι πόνοι τοκετού και όχι επιθανάτιοι σπασμοί. Και εννοώ ο,τιδήποτε υποφέρεις -ακόμα και οι σπασμοί του θανάτου!

'''6. Ο Θεός Υπόσχεται ότι τα Σώματά Μας θα Απελευθερωθούν από Κάθε Αναστεναγμό'''

Εδάφιο 23: “ Κι όχι μόνο η κτίση. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς: Έχουμε ως αρραβώνα του νέου κόσμου το Άγιο Πνεύμα, εσωτερικά όμως στενάζουμε κι εμείς, γιατί λαχταρούμε να γίνουμε για πάντα παιδιά του Θεού και να γλιτώσει το σώμα μας από τη φθορά.” Ακούστε πώς ο Παύλος υμνεί γι' αυτή την αλήθεια στην Α' Επιστολή προς τους Κορίνθιους:

:Θα σας αποκαλύψω ένα μυστήριο: δε θα πεθάνουμε όλοι. Θα μεταμορφωθούμε όμως όλοι, σε μια στιγμή, όσο θέλει το μάτι για ν' ανοιγοκλείσει, όταν ηχήσει η σάλπιγγα των έσχατων καιρών. Θ' ακουστεί ο ήχος της σάλπιγγας, κι αμέσως οι νεκροί θα επιστρέψουν στη ζωή άφθαρτοι, κι εμείς οι ζωντανοί θ' αλλάξουμε το παλιό με ένα νέο σώμα. Πρέπει αυτό που είναι φθαρτό να μεταμορφωθεί σε άφθαρτο, κι αυτό που είναι θνητό να γίνει αθάνατο. Όταν αυτό το φθαρτό μεταμορφωθεί σε άφθαρτο και το θνητό μεταμορφωθεί σε αθάνατο, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος της Γραφής: Ο θάνατος αφανίστηκε. Η νίκη είναι πλήρης! Θάνατε, πού είναι το κεντρί της δύναμής σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου; (Α' Κορινθίους 15:51-55)

Ω εσείς που εμπιστεύεστε τον Ιησού Χριστό για την εκπλήρωση όλων των υποσχέσεών του σε σας, μάθετε ότι μ' αυτή την ελπίδα σωθήκατε, και αν ελπίζουμε αυτό που δεν βλέπουμε, το περιμένουμε-με αναστεναγμούς και υπομονή και θριαμβευτική χαρά.

Και εσείς που δεν εμπιστεύεστε το Χριστό, θυμηθείτε τα λόγια του Κυρίου: “Σ' όσους όμως τον δέχτηκαν και πίστεψαν σ' αυτόν, έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού” (Ιωάννης 1:12). Και εφόσον παιδιά, τότε και κληρονόμοι όλων αυτών των υποσχέσεων. Δεχτείτε τον. Εμπιστευτείτε τον. Αμήν.

Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Β' Μέρος

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 14:05:57 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Subjected to Futility in Hope, Part 2}} :'''Ρωμαίους 8:18-25''' Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέ...'

Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Α' Μέρος

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 14:01:57 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Α' Μέρος ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|Subjected to Futility in Hope, Part 1}} 

:'''Ρωμαίους 8:18-25''' Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον. Γιατί όλη η κτίση προσμένει με λαχτάρα πότε θα φανερωθεί η δόξα των παιδιών του Θεού. Ξέρετε, βέβαια, πως η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα, κι αυτή ακόμα η κτίση, πως θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού. Ξέρουμε καλά ότι ως τώρα όλη η κτίση στενάζει και κραυγάζει από πόνο, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα. Κι όχι μόνο η κτίση. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς: Έχουμε ως αρραβώνα του νέου κόσμου το Άγιο Πνεύμα, εσωτερικά όμως στενάζουμε κι εμείς, γιατί λαχταρούμε να γίνουμε για πάντα παιδιά του Θεού και να γλιτώσει το σώμα μας από τη φθορά. Γιατί το ότι έχουμε σωθεί συνδέεται με την ελπίδα μας. Η ελπίδα όμως είναι για κάτι που δεν το βλέπουμε-γιατί, αν κάτι το βλέπει κανείς, ποιος ο λόγος να το ελπίζει; Κι αν ελπίζουμε σε κάτι που δεν το βλέπουμε, αυτό σημαίνει πως το προσμένουμε με υπομονή.

Την περασμένη εβδομάδα εστιάσαμε την προσοχή μας στην κληρονομιά των παιδιών του Θεού στο εδάφιο 17. Αν έχεις δεχτεί τον Ιησού Χριστό σαν Κύριο και Σωτήρα και Θησαυρό, τότε ο Θεός σου έχει δώσει το δικαίωμα να ονομαστείς παιδί του Θεού. (Ιωάννης 1:12). Και αν είμαστε παιδιά του Θεού, λέει ο Παύλος, τότε είμαστε “ και κληρονόμοι. Κληρονόμοι του Θεού, που θα μετάσχουμε μαζί με το Χριστό στη θεϊκή δωρεά. Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί του και στη δόξα του.”

Είδαμε πως η κληρονομιά μας περιλαμβάνει τον κόσμο και όλα όσα υπάρχουν μέσα σ' αυτόν. Και, το καλύτερο απ' όλα, είδαμε πως περιλαμβάνει τον ίδιο τον Θεό με σκοπό την αιώνια χαρά μας. Επίσης είδαμε πως η κληρονομιά μας περιλαμβάνει και τη δική μας δόξα. Και αυτό δεν το αναφέρουμε απλά παρεμπιπτόντως σαν ένα τρίτο όφελος. Πρόκειται για το βασικό στοιχείο της ικανότητας που έχουμε να απολαμβάνουμε την υπόλοιπη κληρονομιά μας. Αν μέναμε στην παρούσα κατάσταση σωματικά και συναισθηματικά και πνευματικά, η ικανότητά μας να απολαύσουμε τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη και το Θεό τον ίδιο θα ήταν αξιοθρήνητη. Γι' αυτό ο Θεός μας υπόσχεται όχι μόνο μια ασύγκριτη κληρονομιά, αλλά και απεριόριστες, νέες δυνατότητες ώστε να την απολαμβάνουμε για πάντα. Αυτό σημαίνει το ότι θα δοξαστούμε. Πρέπει να έχουμε δοξασμένες ικανότητες για να απολαμβάνουμε άπειρη δόξα.

Στο τέλος είδαμε ότι θα πρέπει να υποφέρουμε με το Χριστό για να λάβουμε την κληρονομιά μας μαζί του. “...Εφόσον συμμεριζόμαστε τα παθήματα του Χριστού, θα μετάσχουμε μαζί του και στη δόξα του” (8:17). Τώρα, αυτό που βλέπουμε σήμερα στα εδάφια 18 και κάτω είναι ότι αξίζει να υποφέρουμε. Άρα τα εδάφια 18-25, μας βοηθούν να επιμείνουμε στην πίστη και να μην αποβάλουμε την ελπίδα μας, αλλά να σταθούμε σταθεροί με το Χριστό σε όλες τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες της ζωής. Μην εγκαταλείπεις την ελπίδα σου στο Χριστό όταν υποφέρεις, γιατί αξίζει και σίγουρα θα οδηγήσει σε δόξα. Αυτό είναι το νόημα αυτών των εδαφίων.

Στο εδάφιο 18 βρίσκουμε την ουσία. “Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον.” Αυτό θέλει ο Παύλος να το πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά. Και είναι ανάγκη να το δεχτείς με την καρδιά σου και όχι μόνο με το μυαλό σου, γιατί όταν έρθουν οι δυσκολίες θα χρειαστείς απόλυτη βεβαιότητα και ελπίδα ώστε να μην τα παρατήσεις. Θα μπεις στον πειρασμό να πεις: “Αν αυτή είναι η ανταμοιβή για την εμπιστοσύνη μου στο Χριστό, να μου λείπει.” Αν δεν υπήρχε πραγματικά αυτός ο κίνδυνος, ο Παύλος δεν θα έγραφε αυτή την παράγραφο. Τη γράφει για να μας βοηθήσει να μην αποβάλουμε την ελπίδα μας στο Χριστό όταν οι ταλαιπωρίες και οι αναστεναγμοί αυτής της ζωής μας κατακλύζουν.

Γι' αυτό σας παρακαλώ να ακούσετε προσεκτικά. Αν δεν έχετε υποφέρει πολύ, θα έρθει και η σειρά σας. Και ο Θεός ενέπνευσε τη συγγραφή αυτής της περικοπής ώστε να είστε έτοιμοι και ικανοί να αγωνιστείτε τον αγώνα της πίστης και να μην ηττηθείτε από την απελπισία και την απιστία.

Πώς λοιπόν ο Παύλος προσπαθεί με τα εδάφια αυτά να ενισχύσει την πίστη και να σταθεροποιήσει την ελπίδα μας ώστε να μην κλονιστούμε από τις δυσκολίες που πρέπει να υπομείνουμε;

====Οι Δικές μας Δυσκολίες μέσα σε ένα Παγκόσμιο Πλαίσιο====

Ο Παύλος κάνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Τοποθετεί τις δικές μας δυσκολίες μέσα σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο. Το θεωρώ σημαντικό γιατί αν εμείς ψάχναμε για βοήθεια στις δοκιμασίες μας, πιθανώς δεν θα ήταν αυτός ο τρόπος που θα βρίσκαμε ανακούφιση ή δύναμη για να τις υπομένουμε. Όμως σ' αυτήν την περίπτωση χρειαζόμαστε εμείς να μάθουμε από τον Θεό και όχι αυτός από μας. Είναι το μάθημα που χρειάζεται να πάρουμε για τις δυσκολίες μας ώστε να μπορούμε μαζί με τον Παύλο να πούμε: αξίζει τον κόπο. Μπορούμε να τις αντέξουμε.

Τρεις είναι οι τρόποι με τους οποίους ο Παύλος εντάσσει τις δικές μας δυσκολίες μέσα σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο. Ας τους εξετάσουμε έναν έναν. Σήμερα θα ασχοληθούμε μ' αυτό και την επόμενη εβδομάδα θα αναλύσουμε το ίδιο κείμενο εστιάζοντας στην ασύγκριτη ελπίδα την οποία αναφέρει έξι φορές στην περικοπή αυτή. Ας δούμε λοιπόν πώς ο Παύλος μας βοηθάει στις δυσκολίες μας τοποθετώντας τες μέσα σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο.

'''1. Όλη η Φύση Στενάζει'''

Πρώτον, μας δείχνει πως όλη η δημιουργία συμμετέχει στους στεναγμούς, στην απογοήτευση, στη φθορά και στον πόνο. Το αναφέρει τρεις φορές με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Εδάφιο 22: “Ξέρουμε καλά ότι ως τώρα όλη η κτίση στενάζει και κραυγάζει από πόνο, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα.” “Όλη η κτίση” στενάζει. Με άλλα λόγια, όταν υποφέρεις μη νομίζεις πως αυτό αφορά μόνο εσένα και την προσωπική σου κατάσταση. Οι στεναγμοί σου είναι κομμάτι μιας εμπειρίας που ολόκληρη η δημιουργία δοκιμάζει.

Εδάφιο 21: “ Κι αυτή ακόμα η κτίση θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φορά, και θα μετάσχει στην ελευθερία που θ' απολαμβάνουν τα δοξασμένα παιδιά του Θεού.” Προσέξτε: η δημιουργία είναι υποδουλωμένη στη φθορά. Οι στεναγμοί σου και όλα όσα υποφέρεις είναι ένα μέρος της υποδούλωσης όλου του σύμπαντος στη φθορά. Οι δοκιμασίες σου δεν είναι απλά μια προσωπική υπόθεση. Υπάρχει μια συνολικότερη εξήγηση γι' αυτές. Αποτελούν κομμάτι ενός όλου. Στο φυσικό κόσμο γύρω μας επικρατεί η φθορά, η καταστροφή, η διάλυση, ο θάνατος. Κάτι δε λειτουργεί σωστά και προκαλεί ζημιά σε όλο αυτό το σκηνικό. Δεν είναι μόνο η δική σου περίπτωση. Μη θεωρήσεις πως όλα όσα περνάς σχετίζονται με κάτι που έκανες εσύ ατομικά.

Εδάφιο 20: “ Η κτίση υποτάχτηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα.” Προσέξτε: Η ίδια η δημιουργία είναι παραδομένη στη φθορά. Όχι μόνο το ανθρώπινο γένος, και όχι μόνο εσύ.

Άρα το πρώτο πράγμα που κάνει ό Παύλος για να εντάξει τις δικές μας δυσκολίες σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο, να μας δώσει τη σωστή προοπτική και να μας βοηθήσει να υπομένουμε την ταλαιπωρία μας είναι να μας δείξει ότι όλη η φύση συμμετέχει στον πόνο που κι εμείς πρέπει να δοκιμάσουμε για να γίνουμε κληρονόμοι μαζί με το Χριστό.

'''2. Όλη η Ιστορία από την Πτώση μέχρι τον Ερχομό του Χριστού Υπόκειται στη Ματαιότητα.'''

Δεύτερον, ο Παύλος μας δείχνει ότι οι δυσκολίες αυτές είναι διαχρονικές και όχι στιγμιαίες . Με άλλα λόγια, όχι μόνο αγγίζουν όλη τη φύση, αλλά και την παρούσα φάση της ιστορίας μας-αυτό που ο Παύλος ονομάζει στο εδάφιο 18 “τώρα”: “Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον.”

Μπορεί κανείς να διακρίνει αυτή τη διαχρονική διάσταση των δοκιμασιών μας στις χρονικές αναφορές που υπάρχουν σε όλη την παράγραφο. Για παράδειγμα, στο εδάφιο 20: “Ξέρετε, βέβαια, πως η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά.” Πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός του απώτερου παρελθόντος. Και στο εδάφιο 21: “Κι αυτή ακόμα η φύση θ'απελευθερωθεί.” Πρόκειται για το τέλος των δυσκολιών στο μέλλον. Επομένως ανάμεσα στο απώτερο παρελθόν και στο απροσδιόριστο μέλλον, όλη η ιστορία είναι κομμάτι αυτής της οδύνης και των στεναγμών. Συνεπώς μη θεωρείς ότι εσύ ή η οικογένειά σου ή η εποχή σου είσαστε ξεχωρισμένοι για να υποφέρετε. Οι στεναγμοί αυτοί και η φθορά και η ματαιότητα υπήρχαν στον κόσμο σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας και θα υπάρχουν μέχρι να ξαναέρθει ο Ιησούς.

Ή θα ήταν ορθότερο να πούμε, “σχεδόν σε όλη” τη διάρκεια της ιστορίας. Κι αυτό γιατί ο Παύλος χρησιμοποιεί και έναν τρίτο τρόπο για να προβάλλει την παγκόσμια διάσταση των δοκιμασιών μας τονίζοντας το ότι η κατάσταση αυτή ξεκίνησε κάποτε και το ξεκίνημα αυτό δεν ήταν απλά φυσικό γεγονός αλλά αποτέλεσμα μιας δίκαιης απόφασης.

Τι εννοώ μ' αυτό. Κοιτάξτε το εδάφιο 20. “Η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα.” Αυτή είναι η αρχή της ματαιότητας και της φθοράς και των στεναγμών της δημιουργίας. Σε τι αναφέρεται εδώ ο Παύλος; Δεν πρέπει να χάσουμε το μήνυμα αυτό γιατί είναι το πιο σημαντικό που βρίσκουμε ως εδώ.

Ο Παύλος αναφέρεται εδώ στην ενέργεια του Θεού να υποτάξει τη δημιουργία στη ματαιότητα και στους στεναγμούς και στη φθορά. Πώς ξέρουμε ότι αναφέρεται στο Θεό; Πώς ξέρουμε ότι δε μιλάει για τον Αδάμ και την αμαρτία του, ή το Σατανά και τον πειρασμό του προς τον Αδάμ και την Εύα; Το καταλαβαίνουμε από τις λέξεις “Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα” (εφ'ελπίδι) στο τέλος του εδαφίου 20. “Τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουκ εκούσα αλλά δια τον υποτάξαντα, εφ'ελπίδι.” Ο Αδάμ δεν υπέταξε τον κόσμο στη ματαιότητα με ελπίδα. Ο Αδάμ δεν είχε κανένα σχέδιο για την αποκάλυψη των παιδιών του Θεού στον κατάλληλο καιρό. Ούτε ο Σατανάς υπέταξε τον κόσμο στη ματαιότητα με ελπίδα. Ο Σατανάς δεν είχε κανένα σχέδιο για την αποκάλυψη των παιδιών του Θεού στον κατάλληλο καιρό.

Το πρόσωπο του εδαφίου 20 είναι ο Θεός. “Τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουκ εκούσα αλλά δια τον υποτάξαντα, εφ'ελπίδι,” δηλαδή το Θεό. Με άλλα λόγια, ο Παύλος μιλάει για το ίδιο γεγονός που αναφέρει στο εδάφιο Ρωμαίους 5:12: “Μέσω ενός ανθρώπου μπήκε στον κόσμο η αμαρτία και μέσω της αμαρτίας ο θάνατος. Έτσι εξαπλώθηκε ο θάνατος σ' όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι αμάρτησαν.” Όταν ο Αδάμ αμάρτησε, ο θάνατος και ο πόνος και η ματαιότητα και οι στεναγμοί ήρθαν στον κόσμο. Γιατί; Επειδή ο Θεός είχε πει πως έτσι θα γινόταν. Τη μέρα που θα φας απ' αυτό το δέντρο θα πεθάνεις.

'''3. Η Υποταγή στη Ματαιότητα είναι Αποτέλεσμα Δίκαιης Απόφασης και όχι απλά Φυσικό Γεγονός.'''

Τα παραπάνω μας οδηγούν σε μια εντυπωσιακή και απίστευτα σημαντική αλήθεια: η ματαιότητα και η φθορά και οι στεναγμοί της δημιουργίας είναι αποτέλεσμα μιας δίκαιης απόφασης και όχι απλά ένα φυσικό γεγονός. Πρόκειται για ένα θεϊκό νόμο και όχι απλά για μια φυσική συνέπεια υλικών συμβάντων. Ο Θεός επέβαλλε τη ματαιότητα και τη φθορά και τους στεναγμούς στον κόσμο ως αποτέλεσμα της αμαρτίας. Είναι μια δικαστική πράξη και όχι απλά μια φυσική συνέπεια.

Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής, που μερικές φορές αναφέρεται ως “εντροπία”- ότι δηλαδή το σύμπαν οδεύει προς την κατάρρευση, ότι στην παρούσα φάση έχει μια ενδογενή τάση προς την αταξία-δεν είναι μια ιδιοτροπία ή ένα ατύχημα της φύσης. Είναι μέρος της απόφασης του Θεού. Από την πτώση και μετά, η ματαιότητα είναι ενσωματωμένη στο σύμπαν.

Είναι απίστευτο πόσοι Χριστιανοί προσπαθούν τόσο απεγνωσμένα να αποσυνδέσουν το Θεό από τον πόνο που υπάρχει στον κόσμο ώστε είναι πρόθυμοι ασπαστούν τον “ντεϊσμό” για να κρατήσουν το Θεό έξω από την εξίσωση. Οι ντεϊστές πίστευαν πως το σύμπαν δημιουργήθηκε από το Θεό ο οποίος στη συνέχεια το άφησε στην τύχη του σαν ένα κουρδισμένο ρολόι χωρίς καμιά θεϊκή παρέμβαση. Τα πάντα εξηγούνταν απλά στα πλαίσια φυσικών νόμων, και όχι θεϊκών αποφάσεων.

Οι άνθρωποι του Θεού δεν βρίσκουν παρηγοριά σ' αυτήν την προσέγγιση, η οποία δεν είναι βιβλική. Η βιβλική προσέγγιση αναφέρεται στο εδάφιο 20: “ Η κτίση υποτάχθηκε κι αυτή στη φθορά, όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί έτσι θέλησε αυτός που την υπέταξε. Έχει όμως πάντοτε την ελπίδα.” Η δυσάρεστη κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο σήμερα - η ματαιότητα και η φθορά και ο πόνος – οφείλονται στη δίκαιη απόφαση του Θεού εξαιτίας της αμαρτίας.

====Το Νόημα της Δυστυχίας: Η Αμαρτία είναι Φρικιαστική====

Συνεπώς, το νόημα της δυστυχίας μέσα στον κόσμο είναι πως η αμαρτία είναι αποτρόπαιη. Το φυσικό κακό είναι μια αναφορά που παραπέμπει στη φρίκη του ηθικού κακού. Όταν βλέπουμε στον κόσμο πόνο τρομερό που μας αφήνει άναυδους, θα πρέπει να τρέμουμε αναλογιζόμενοι το πόσο ανείπωτα τρομερή είναι η αμαρτία απέναντι σε έναν άπειρα άγιο Θεό. Το νόημα της ματαιότητας και το νόημα της φθοράς και το νόημα των στεναγμών μας είναι πως η αμαρτία - το να υστερούμε έναντι της δόξας του Θεού – είναι απαίσια, απεχθής, αποκρουστική πέρα από κάθε φαντασία.

Αν δεν έχεις μια κάποια εικόνα της άπειρης αγιότητας του Θεού και της φοβερής προσβολής που υφίσταται Αυτός από την αμαρτία, αναπόφευκτα θα θεωρείς τη ματαιότητα και τον πόνο που υπάρχουν στο σύμπαν ως μια υπερβολική αντίδραση. Όμως στην πραγματικότητα ο σκοπός της δυστυχίας, της ματαιότητας, της φθοράς, του πόνου που βιώνουμε είναι να μας μάθουν τη φρίκη της αμαρτίας. Και την πολυτιμότητα της απελευθέρωσης και της ελπίδας.

Ας ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν τα όσα είδαμε και ας τα συσχετίσουμε στη συνέχεια με τις προσωπικές μας δυσκολίες. Με τρεις τρόπους ο Παύλος εντάσσει τις δοκιμασίες μας σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο.

*Πρώτον, μας δείχνει πως η ματαιότητα και η φθορά και ο πόνος στον κόσμο αποτελούν μια δίκαιη απόφαση του Θεού, και όχι απλά έναν τυχαίο φυσικό νόμο. Ο Θεός υπέταξε τη δημιουργία στη ματαιότητα.
*Δεύτερον, μας δείχνει πως αυτή η υποταγή στη ματαιότητα περιλαμβάνει όλη την ιστορία από την πτώση μέχρι την έλευση του Χριστού. Δεν υπάρχει περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας που διέφυγε ή θα διαφύγει από τις συνέπειες της απόφασης αυτής. Όμως η κατάσταση αυτή είναι προσωρινή. Είχε αρχή (εδάφιο 20), και θα έχει ένα τέλος (εδάφιο 21 - “η κτίση θ' απελευθερωθεί από την υποδούλωσή της στη φθορά”).
*Τρίτον, μας δείχνει πως όλη η δημιουργία, όχι απλώς ένα τμήμα της, υπόκειται στη ματαιότητα. Εδάφιο 22: “Όλη η κτίση στενάζει.”

Ο Παύλος παρουσιάζει όλο αυτό το παγκόσμιο πλαίσιο επειδή θέλει να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη θέση μας και να υπομένουμε τις δοκιμασίες μας με πίστη και ελπίδα. Για την ελπίδα αυτή θα μιλήσουμε την επόμενη εβδομάδα. Προσέξτε πώς στο εδάφιο 23 καθώς ολοκληρώνει το προσωπικό κομμάτι αυτής της συνολικής εικόνας αναφέρεται στη δική μας ατομική κατάσταση. “Και όχι μόνο η κτίση (στενάζει και κραυγάζει από πόνο). Το ίδιο κάνουμε κι εμείς: Έχουμε ως αρραβώνα του νέου κόσμου το Άγιο Πνεύμα, εσωτερικά όμως στενάζουμε κι εμείς.” Σταματώ εδώ. Ξέρω πως οι επόμενες φράσεις είναι γεμάτες ελπίδα.

Θα μιλήσουμε για τη δόξα που κρύβουν αυτές οι φράσεις την επόμενη εβδομάδα. Τούτη την εβδομάδα μακάρι να μας βοηθήσει ο ρεαλισμός με τον οποίο ο Παύλος αντιμετωπίζει την παρούσα κατάσταση που βιώνουμε και εμείς. Κι εμείς στενάζουμε. Καταλαβαίνετε τώρα την ουσία αυτής της συνολικής εικόνας; Η ουσία είναι πως κι εμείς είμαστε μέρος της. Ακόμα κι εμείς που έχουμε την προκαταβολή της κληρονομιάς μας. Ακόμα κι εμείς που έχουμε έναν κυρίαρχο Θεό ο οποίος κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό μας. Ακόμα κι εμείς που είμαστε η νύφη του Χριστού. Ακόμα κι εμείς για τους οποίους ο Θεός έδωσε το μονογενή του Γιο. Ναι, ακόμα κι εμείς στενάζουμε κάτω από την κατάρα της δημιουργίας.

====Μη Θεωρείς τις Δοκιμασίες Σου Αποκλειστικά Προσωπική Υπόθεση====

Με άλλα λόγια, μη θεωρείς τις δοκιμασίες σου αποκλειστικά προσωπική σου υπόθεση. Μη συμπεραίνεις πως πρόκειται για κάποια συγκεκριμένη τιμωρία ή το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης αμαρτίας. Όταν πονάς ψάξε την καρδιά σου. Σοβαρέψου, πρόσεξε και ταπεινώσου. Δε χρειάζεται όμως να προσθέσεις στην ταλαιπωρία σου κι άλλη ταλαιπωρία. Όλη η φύση στενάζει. Είναι μια γενικευμένη απόφαση του Θεού που αφορά όλο τον κόσμο. Και το μήνυμα του Παύλου είναι: ακόμα και τα πολύτιμα παιδιά του Θεού πρέπει να υποφέρουν με το Χριστό μέσα σ' αυτόν.

Επομένως ας είμαστε ταπεινοί και ας αποδεχόμαστε το μερίδιο του πόνου που μας αναλογεί με υπομονή και ελπίδα. Επειδή πιστεύουμε μαζί με τον Παύλο πως αυτά που τώρα υποφέρουμε, δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μας επιφυλάσσει ο Θεός στο μέλλον.

Υποταγμένοι στη Ματαιότητα με Ελπίδα, Α' Μέρος

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 14:00:32 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Subjected to Futility in Hope, Part 1}} :'''Ρωμαίους 8:18-25''' Πιστεύω πραγματικά πως αυτά που τώρα υποφέρ...'

Ο Θεός Ανέστησε το Μεγάλο Ποιμένα σας από τους Νεκρούς

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 13:57:02 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Ο Θεός Ανέστησε το Μεγάλο Ποιμένα σας από τους Νεκρούς ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|God Raised Your Great Shepherd from the Dead}} 

:'''Προς Εβραίους επιστολή 13:20-21'''

Στις 27 Ιανουαρίου 1980, έκανα το πρώτο μου κήρυγμα σαν υποψήφιος ποιμένας της εκκλησίας Βηθλεέμ από την προς Φιλιππησίους επιστολή, κεφάλαιο 1, εδάφιο 20, “Έχω την έντονη προσμονή κι ελπίδα ότι σε τίποτα δεν θα ντροπιαστώ, αλλά όπως πάντα, έτσι και τώρα με πολύ θάρρος θ' αγωνιστώ, ώστε να δοξαστεί ο Χριστός με όλο μου το είναι, είτε μ' αφήσουν να ζήσω είτε με καταδικάσουν να πεθάνω.” Ο τίτλος ήταν: “Δοξάζοντας το Χριστό στη Ζωή και στο Θάνατο.” Στις 13 Φεβρουαρίου, η εκκλησία με 149 ψήφους υπέρ και 17 κατά, με κάλεσε ως ποιμένα. Επίσημα ξεκίνησα την 1η Ιουλίου και στις 13 Ιουλίου 1980 έκανα το πρώτο μου κήρυγμα ως ποιμένας σας. Επομένως, καθώς ολοκληρώνω την διακονία μου στις 31 Μαρτίου 2013, έχω υπηρετήσει σ' αυτή τη θέση 32 χρόνια και 9 μήνες.

Έχω πολλά προσωπικά πράγματα να πω. Για 20 βασικά σημεία απ' αυτά, μίλησα στους διάκονους την Τρίτη. Είκοσι λόγοι για τους οποίους γεμίζει η καρδιά μου με ευχαριστία. Για κάποια ακόμη θέματα θα μιλήσω στις 14 Απριλίου στην Εκκλησία Grace στο Eden Prairie. Ελπίζω να μπορέσετε να έρθετε.

Όμως σήμερα είναι η μέρα του Κυρίου. Και είναι η πιο σημαντική μέρα του χρόνου, η Κυριακή του Πάσχα. Και αυτή είναι μια ώρα λατρείας. Και αποτελεί δέσμευσή μας όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε μαζί, να κηρύττουμε όχι για τον εαυτό μας αλλά για τον Ιησού Χριστό τον Κύριο (Β' Κορινθίους 4:5). Οι άνθρωποι δεν πρέπει να πηγαίνουν στην εκκλησία για να ακούσουν τα συναισθήματα ή τις ιδέες ενός ανθρώπου, αλλά για να ακούσουν το λόγο του Θεού.

==== Μια Ακλόνητη Ελπίδα ====

Σας προσκαλώ, λοιπόν, να διαβάσουμε μαζί το κομμάτι από την επιστολή προς Εβραίους 13:20-21. Υπάρχουν πέντε λόγοι για τους οποίους διάλεξα αυτό το κείμενο.

*Πρώτον, επειδή είναι Πάσχα και το κείμενο αναφέρει πως ο Θεός ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού από τους νεκρούς.
*Δεύτερον, επειδή ο Ιησούς αναφέρεται ως ο Μεγάλος Ποιμένας σας και θέλω να ακούσετε ξεκάθαρα την αλήθεια ότι οι γήινοι ποιμένες σας έρχονται και φεύγουν, αλλά εσείς έχετε ένα Μεγάλο Ποιμένα που ποτέ δε θα σας αφήσει ούτε θα σας εγκαταλείψει.
*Τρίτον, πρόκειται για μια ευχή, μια δοξολογία, και κατά συνέπεια, σκοπό έχει να εξυψώσει το Χριστό.
*Τέταρτον, επειδή μέσα σ' αυτό υπάρχουν έξι θαυμάσιες, Θεοκεντρικές αλήθειες που ακτινοβολούν σα μεγαλοπρεπείς, ακλόνητοι στυλοβάτες της κοινής ζωής μας για 33 χρόνια.
*Και πέμπτον, επειδή βρίσκεται μέσα στη Βίβλο, και δε θα τολμούσα να υποστηρίξω την αυθεντία αυτού του μηνύματος αν προερχόταν απ' οπουδήποτε αλλού.

Παρακολουθείστε, λοιπόν, καθώς διαβάζω, και προσπαθείστε να διακρίνετε έξι Θεοκεντρικές αλήθειες-στυλοβάτες της Βηθλεέμ.

:“Ο Θεός που δίνει την ειρήνη και που ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού, το μεγάλο ποιμένα των προβάτων, αυτόν δηλαδή που επικύρωσε με το αίμα του την αιώνια διαθήκη, αυτός να σας δίνει τη δύναμη για κάθε καλό έργο, έτσι ώστε να κάνετε το θέλημά του. Ας ενεργεί δια του Ιησού Χριστού να γίνεται ανάμεσά σας αυτό που τον ευχαριστεί. Σ' αυτόν ανήκει η δόξα παντοτινά. Αμήν.”

Θα αναφερθώ στις έξι αλήθειες-στυλοβάτες αυτού του κειμένου και στη συνέχεια, με μια αρμόζουσα αίσθηση νοσταλγίας, θα περπατήσουμε ανάμεσα σ' αυτούς τους στυλοβάτες τους οποίους γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά, έτσι ώστε να γεμίσουμε με γλυκιά ευγνωμοσύνη και ακλόνητη ελπίδα για το μέλλον.

#Ο Θεός είναι ο Θεός που απόλυτα υπάρχει.
#Ο Θεός είναι Θεός που συμφιλιώνει.
#Ο Θεός είναι Θεός που κρατάει τη διαθήκη του.
#Ο Θεός είναι Θεός που ποιμαίνει.
#Ο Θεός είναι Θεός που αγιάζει.
#Ο Θεός είναι Θεός που εξυψώνει το Χριστό.

'''1. Ο Θεός είναι ο Θεός που απόλυτα υπάρχει.'''

Η ευχή ξεκινάει με το Θεό. “Ο Θεός...”

Και έτσι πρέπει να γίνει, γιατί οτιδήποτε δεν είναι Θεός ξεκινάει με τον Θεό. Δεν υπάρχει τίποτα πριν από τον Θεό. Και συνεπώς δεν υπάρχει τίποτε πάνω από τον Θεό. Ο Θεός δε δίνει λογαριασμό για τίποτα. Ο Θεός δεν κρίνεται με κανένα μέτρο. Τίποτα δεν τον συντηρεί, τίποτα δεν τον βελτιώνει, τίποτα δεν συμβάλλει με οποιοδήποτε τρόπο στην αξία του. Αυτός είναι η απόλυτη ύπαρξη και η απόλυτη αξία. Κάθε άλλη ύπαρξη εξαρτάται από τη δική του. Και όλα όσα έχουν κάποια αξία, την έχουν εξαιτίας του.

Επομένως, όπως είπα την Πέμπτη το βράδυ, τίποτα μέσα σε όλο τον κόσμο ή σε όλο το σύμπαν ή στο ευαγγέλιο, δεν μπορεί να γίνει γνωστό στις πραγματικές του σχέσεις και διαστάσεις μέχρις ότου κάποιος μάθει πρώτα ότι η αξία του Θεού σε σύγκριση με την αξία του σύμπαντος (και όσων υπάρχουν μέσα σ' αυτό) μοιάζει με την αξία που έχει ο Λευκός Οίκος σε σύγκριση με την αξία που έχει ένας κόκκος σκόνης πάνω στο γραφείο του Προέδρου.

:“Τι είναι τα έθνη; Σαν μια σταγόνα σ' έναν κάδο με νερό, σαν κόκκος σκόνης πάνω στην πλάστιγγα. Πόσο ζυγίζουν τα νησιά; Όσο της άμμου ο κόκκος....Όλα τα έθνη είν' ένα τίποτα μπροστά του. Τα λογαριάζει σαν μηδέν, ωσάν μηδαμινότητα.” (Ησαϊας 40:15,17)

Είκοσι χρόνια πριν, έκανα ένα κήρυγμα με τον τίτλο: “Ο Θεός είναι ένα Πολύ Σπουδαίο Πρόσωπο.” Ζήτησα από τους πάστορες και τους διδασκάλους να μη θεωρούν το Θεό απλά σαν το θεμέλιο του οικοδομήματος της ζωής τους, επειδή τα θεμέλια είναι πράγματα κρυμμένα και ξεχασμένα. Τα θεωρούμε δεδομένα, και αυτά που απολαμβάνουμε εμείς οι άνθρωποι, είναι το φαγητό στην κουζίνα και το σεξ στην κρεβατοκάμαρα και την οικογένεια μέσα στο καθιστικό – που είναι πολύ συχνά οι αληθινοί θεοί στη ζωή μας, ενώ με τα χείλη μας αποδίδουμε φόρο τιμής σε ένα τσιμεντένιο κεντρικό θεμέλιο στο υπόγειο, που ούτε το βλέπουμε, ούτε το αγαπούμε, ούτε γιορτάζουμε γι' αυτό, ούτε το εκτιμούμε και που ονομάζεται Παντοδύναμος Θεός.

Και το βασικό μήνυμα ήταν: ''Του Θεού δεν του αρέσει να τον θεωρούμε δεδομένο.'' Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού όχι επειδή του Θεού του αρέσει να τον θεωρούμε δεδομένο. Όλα υπάρχουν από αυτόν και μέσω αυτού, κι αυτόν έχουν σκοπό τους. Ας είναι δοξασμένος στους αιώνες! (Ρωμαίους 11:36). Σχεδόν κάθε σελίδα της Βίβλου λαμποκοπά επειδή αυτός είναι παρών, και όχι επειδή τον θεωρούμε δεδομένο. Ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν για να τον γνωρίζουμε, και να τον έχουμε σα θησαυρό, και να τον απολαμβάνουμε, και να τον δοξάζουμε. Θέλει να είναι το άρωμα του τοστ και του μπέικον στην κουζίνα, και η βαθύτερη απόλαυση μιας άγιας συζυγικής σχέσης μέσα στην κρεβατοκάμαρα, και το ίδιο το οξυγόνο που η οικογένεια αναπνέει με χαρά μέσα στο καθιστικό.

Σαν νεαρός πάστορας έτρεμα τα όσα κατηγορούσε ο Albert Einstein. Και τώρα τρέμω. Ο Charles Misner έγραψε:

:“Προφανώς αισθανόταν ότι όσα έλεγαν οι ιεροκήρυκες για το Θεό ήταν βλασφημία. Ο ίδιος είχε διακρίνει πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα απ' ό,τι εκείνοι είχαν ποτέ φανταστεί, και απλά δεν αναφερόντουσαν στις πραγματικές διαστάσεις του πράγματος ... Απλά αισθανόταν ότι οι θρησκείες τις οποίες είχε συναντήσει δεν είχαν τον απαιτούμενο σεβασμό ... για το δημιουργό του σύμπαντος” ( Αναφορά από το ''First Things'', Δεκ. 1991, Νο. 18, σελ. 63)

Όταν το διάβασα, 22 χρόνια πριν, έσκυψα το κεφάλι μου και προσευχήθηκα (και προσεύχομαι και τώρα), ''Ω Θεέ μου, ποτέ, ποτέ, ποτέ μη μ' αφήσεις να μιλήσω για σένα με τέτοιο τρόπο που ο Albert Einstein θα έλεγε: “Απλώς δεν έχει δει τη δόξα.”''

Γι' αυτό, αν έχετε ακούσει εδώ στη Βηθλεέμ εκφράσεις όπως “προσανατολισμένοι στον Θεό” και “με κέντρο τον Θεό” και “συνεπαρμένοι από τον Θεό”, αυτός είναι ο λόγος.

'''2. Ο Θεός είναι Θεός που συμφιλιώνει.'''

Εδάφιο 20: “Ο Θεός που δίνει την ειρήνη ...”

Ο Θεός μας που απόλυτα υπάρχει, είναι Θεός γεμάτος ειρήνη, Θεός που δίνει ειρήνη. Πίσω από την ομορφιά του Θεού που δίνει ειρήνη βρίσκεται η τρομερή πραγματικότητα της αμαρτίας μας που μας αποξενώνει από τον Θεό. “Οι αμαρτίες σας,” λέει ο Ησαϊας, ”υψώνουν τείχος ανάμεσα σ' εσάς και στο Θεό σας” (Ησαϊας 59:2).

Όμως η επιστολή προς Εβραίους διαλαλεί την προσπάθεια του Θεού να υπερνικήσει αυτή την αποξένωση. Εβραίους 1:3, “καθαρισμός των αμαρτιών.” Εβραίους 2:17, “ιλασμός των αμαρτιών.” Εβραίους 5:1, “θυσίες για τις αμαρτίες.” Εβραίους 9:22, “συγχώρηση αμαρτιών.” Εβραίους 9:28, “για να σηκώσει πάνω του τις αμαρτίες πολλών.” Εβραίους 10:4, “να αφαιρεί αμαρτίες.” Εβραίους 10:18, “προσφορά για τις αμαρτίες.” Αυτός είναι ο Θεός της ειρήνης που κινείται μέσα στην ιστορία για να συνάψει ειρήνη με τους εχθρούς του μέσω της θυσίας του Υιού του.

Ρωμαίους 5:10: “Παρ' ότι ήμασταν εχθροί με το Θεό, μας συμφιλίωσε μαζί του ο σταυρικός θάνατος του Υιού του. Πολύ περισσότερο τώρα που συμφιλιωθήκαμε, η ζωή του θα μας χαρίσει τη σωτηρία.” Και όταν ο Θεός συνάπτει ειρήνη μαζί μας μέσω του Χριστού, μας δίνει κι εμάς τη δύναμη να γίνουμε ειρηνοποιοί. Εφεσίους 2:14-16,

:“Αυτός είναι πραγματικά για μας η ειρήνη. Αυτός έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό και γκρέμισε με το σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους ...Κι αφού θανάτωσε με το σταυρό του την έχθρα, ένωσε τους δύο πρώην εχθρούς σε ένα σώμα και τους συμφιλίωσε με το Θεό.”

Στα 33 χρόνια που ζήσαμε μαζί, έχουμε γνωρίσει αποτυχίες στην προσπάθειά μας να είμαστε ειρηνοποιοί. Όμως Κύριε, πόσο χαίρομαι και γεμίζω από ευγνωμοσύνη καθώς κοιτάζω πίσω και βλέπω το εκπληκτικό μέτρο της ειρήνης που απολαύσαμε μαζί! Και ακόμα και μέσα στις αποτυχίες μας ο Θεός μας έδωσε χάρη και μας διαφύλαξε – την εκκλησία μας, τις ψυχές μας. Και ξέρετε, αυτό είναι έργο του Θεού της ειρήνης, γιατί παχιά λόγια δεν θα ακούσετε από τον John Piper. Για τα μειονεκτήματα αυτής της εκκλησίας, μπορείτε εύκολα να ανατρέξετε σε μένα. Για την ειρήνη; Στο Θεό.

'''3. Ο Θεός είναι Θεός που κρατάει τη Διαθήκη του.'''

Εβραίους 13:20: “Ο Θεός που δίνει την ειρήνη και που ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού, το μεγάλο ποιμένα των προβάτων, αυτόν δηλαδή που επικύρωσε με το αίμα του την αιώνια διαθήκη ...”

Να πώς πρέπει να διαβάσουμε αυτό το εδάφιο. Με το αίμα της αιώνιας διαθήκης ο Θεός ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς. Η διαθήκη την οποία εξασφάλισε ο Χριστός με το ίδιο του το αίμα εξασφάλισε τη δική του ανάσταση. Ποια ήταν αυτή η διαθήκη;

Ήταν η διαθήκη που περιγράφεται στην επιστολή προς Εβραίους 8:8-12:

:“Θα συνάψω καινούρια διαθήκη ...Θα τοποθετήσω το νόμο μου μέσα στο νου τους και θα χαράξω τις εντολές του μέσα στις καρδιές τους. Εγώ θα είμαι γι' αυτούς Θεός, κι αυτοί θα είναι ο λαός μου ...Όλοι θα με γνωρίζουν, από τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο. Θα συγχωρήσω την ανυπακοή τους και θα ξεχάσω πια τις αμαρτίες τους και τις ανομίες τους.”

Αμαρτίες συγχωρημένες, γνώση του Θεού, ο Θεός να είναι Θεός μας, και ο νόμος του Θεού – το αποκαλυμένο θέλημα του Θεού – γραμμένος στις καρδιές μας. Αυτά αγόρασε ο Ιησούς για μας. Λουκάς 22:20, “Αυτό το ποτήρι είναι η νέα διαθήκη, που επισφραγίζεται με το αίμα μου το οποίο χύνεται για χάρη σας.” Το αίμα της διαθήκης είναι το αίμα του Χριστού που χύθηκε για να εξασφαλίσει τις υποσχέσεις της διαθήκης. Ο Θεός είναι ένας Θεός που κρατάει τη διαθήκη του με κόστος τη ζωή του Υιού του.

Και ίσως η καλύτερη συγκεφαλαίωση του τι αγόρασε αυτός για μας, βρίσκεται στον Ιερεμία 32:40. Κήρυξα πάνω σ' αυτό, κατά την επέτειο των 125 χρόνων της εκκλησίας μας στις 16 Ιουνίου 1996. “Θα συνάψω αιώνια διαθήκη μαζί τους, ότι δεν θα σταματήσω να κάνω το καλό σ' αυτούς. Και θα δώσω το φόβο μου στις καρδιές τους, για να μην απομακρυνθούν από μένα.” Ο Χριστός πέθανε για να εγγυηθεί για μας, ότι ο Θεός δεν θα σταματούσε να κάνει καλό σ' εμάς, και ότι ο Θεός ποτέ δεν θα άφηνε κανένα από τα παιδιά του να απομακρυνθεί τελικά απ' αυτόν.

Ω πόσο έχουμε απολαύσει αυτή την αλήθεια μαζί! Όλες οι υποσχέσεις του Θεού είναι ναι! εν Χριστώ (Β' Κορινθίους 1:20). Αυτός τις αγόρασε. Όλη η ασφάλειά μας είναι ναι εν Χριστώ Ιησού. Αυτός δεν θα μας αφήσει να απομακρυνθούμε. Όλη η χάρις που αφορά στο μέλλον είναι εγγυημένη από το αίμα του Ιησού. “Ο Θεός δεν λυπήθηκε ούτε το μονογενή του Υιό, αλλά τον παρέδωσε στο θάνατο για χάρη όλων μας. Δε θα μας δωρίσει, λοιπόν, μαζί μ' αυτόν τα πάντα;”(Ρωμαίους 8:32). Όλες οι ανάγκες θα καλυφτούν σύμφωνα με τον πλούτο του, που μας χαρίζει δια του Ιησού Χριστού, για να δοξάζεται η αγαθότητά του (Φιλιππησίους 4:19). Δεν αρνιέται κανένα αγαθό (Ψαλμός 84:11). Ο Θεός κάνει τα πάντα να συντελούν στο καλό μας (Ρωμαίους 8:28). Για κάθε δυσκολία στη ζωή μας το μήνυμα προς το Σατανά και τους αντιπάλους μας είναι, “Εσείς σκεφτήκατε να μου κάνετε κακό, ο Θεός όμως το μετέτρεψε σε καλό” (Γένεσις 50:20).

Ο Θεός είναι Θεός που κρατάει τη διαθήκη του, Θεός που κρατάει τις υποσχέσεις του. Και η σφραγίδα για κάθε υπόσχεση είναι το αίμα της αιώνιας διαθήκης σύμφωνα με την οποία ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς για να εγγυηθεί κάθε ευλογία στον ουρανό. Πράγμα που μας οδηγεί στην αλήθεια ότι...

'''4. Ο Θεός είναι Θεός που Ποιμαίνει.'''

Εβραίους 13:20: “Ο Θεός που δίνει την ειρήνη και που ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού, το μεγάλο ποιμένα των προβάτων, αυτόν δηλαδή που επικύρωσε με το αίμα του την αιώνια διαθήκη …”

Έτσι ξεκίνησε αυτό το μήνυμα. Είναι Πάσχα. Και είναι η τελευταία μέρα της υπηρεσίας μου ως ποιμένα αυτού του ποιμνίου. Δεν θα μπορούσαμε να διαλέξουμε καλύτερη μέρα απ' αυτή για να κλείσουμε. Ο Θεός ανέστησε το Μεγάλο Ποιμένα σας από τους νεκρούς!

Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας γήινος ποιμένας είναι να παραπέμπει με πιστότητα στον Μεγάλο Ποιμένα. Επομένως Βηθλεέμ, μάθετε τούτο: Με πολλή αγάπη ποίμαινα αυτό το ποίμνιο – σας έτρεφα, μεσολαβούσα για σας, σας προστάτευα, σας φρόντιζα. Υπήρξαν και κάποια βιβλία πού και πού. Υπήρξαν κάποια συνέδρια πού και πού. Όμως καθώς οι εβδομάδες κυλούσαν, η Βηθλεέμ ήταν η ζωή μου. Κι αυτό ήταν αγαθό για μένα. Ο Χριστός υπήρξε για μένα ένας Αρχιποιμένας γεμάτος έλεος, πολύ έλεος.

Όμως το νόημα αυτού του κειμένου δεν αναφέρεται σε μένα ούτε στον Jason. Αναφέρεται στον Ιησού. Εδάφιο 20: “Ο Θεός ανέστησε τον Κύριό μας Ιησού, το μεγάλο ποιμένα των προβάτων.” Αναμφισβήτητα, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Έχετε έναν μεγάλο Ποιμένα που είναι ζωντανός. Και αυτός ο Ποιμένας δεν είμαι εγώ, ούτε ο Jason. Είναι ο Ιησούς. Και είναι περισσότερο ζωντανός και περισσότερο παρών απ' ό, τι είμαστε εμείς. Περισσότερο ζωντανός επειδή αυτός είναι η πηγή της ζωής και επειδή δεν πεθαίνει. Περισσότερο ζωντανός επειδή με το Πνεύμα του, αυτός είναι πάντοτε μαζί σας. “Κι εγώ θα είμαι μαζί σας πάντα, ως τη συντέλεια του κόσμου.” (Ματθαίος 28:20).

Εμείς σας επισκεπτόμαστε στο νοσοκομείο. Αυτός δε φεύγει ποτέ δίπλα από το κρεβάτι σας. Εμείς θλιβόμαστε μαζί σας για τα χαμένα σας παιδιά. Αυτός τα παίρνει κοντά του, και θεραπεύει τις πονεμένες καρδιές σας. Εμείς σας λέμε πώς αναγεννηθήκατε. Αυτός μαρτυρεί με το Πνεύμα του ότι είσαστε παιδιά του Θεού. Εμείς σας δίνουμε πολύτιμες υποσχέσεις για διαρκή χαρά. Αυτός σας σφραγίζει για την ημέρα της απολύτρωσης. Εμείς σας συμβουλεύουμε με σοφία που μπορεί να σφάλλει. Αυτός σας οδηγεί προσωπικά έχοντας τα μάτια του επάνω σας. Εμείς σας προειδοποιούμε να αγωνιστείτε ενάντια στην αμαρτία. Αυτός γνωρίζει την πλάση σας και αγωνίζεται για σας.

Μη θλίβεστε για την αναχώρησή μου, επειδή όχι μόνο ο Θεός πέρα από κάθε αμφιβολία σήκωσε τον Jason Meyer σαν υπο-ποιμένα σας, αλλά και ανέστησε τον Ιησού απο τους νεκρούς σαν τον Μεγάλο Ποιμένα σας. Έχετε εμπιστοσύνη σ' αυτόν.

'''5. Ο Θεός είναι Θεός που αγιάζει.'''

“Ο Θεός που δίνει την ειρήνη ... αυτός να σας δίνει τη δύναμη για κάθε καλό έργο, έτσι ώστε να κάνετε το θέλημά του. Ας ενεργεί δια του Ιησού Χριστού να γίνεται ανάμεσά σας αυτό που τον ευχαριστεί.”

Υπό μίαν έννοια, βλέπω κάθε μου κήρυγμα σαν μια προσπάθεια να εφαρμόσω αυτό το θαύμα στη ζωή σας. Προσέξτε πώς συμβαίνει να κάνεις το θέλημα του Θεού – να κάνεις αυτό που είναι αρεστό σ' εκείνον –. Πρώτα ο Θεός “σου δίνει τη δύναμη για κάθε καλό έργο, έτσι ώστε να κάνεις το θέλημά του.” Ο Θεός δεν περιμένει από μας να φτιάξουμε τούβλα χωρίς άχυρο. Δε ζητάει από μας να κάνουμε κάτι όταν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα εφόδια για να το κάνουμε. Αυτός μας δίνει ό, τι χρειαζόμαστε για να κάνουμε το θέλημά του. (δείτε Β' Κορινθίους 9:8, Α' Κορινθίους 10:13).

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Ο Θεός κάνει περισσότερα. Μπαίνει ο ίδιος μέσα στη διαδικασία: “ενεργεί για να γίνεται ανάμεσά μας αυτό που τον ευχαριστεί.” Στην πραγματικότητα, λέει το εξής: “αυτός να σας δίνει τη δύναμη για κάθε καλό έργο, έτσι ώστε να κάνετε (ποιήσαι) το θέλημά του. Ας ενεργεί (ποιών) δια του Ιησού Χριστού να γίνεται ανάμεσά μας αυτό που τον ευχαριστεί.” Εμείς το κάνουμε επειδή αυτός το κάνει μέσα μας (Φιλιππησίους 2:12-13). Όχι. Η λέξη “επειδή” δεν είναι η σωστή. Εμείς κάνουμε το θέλημά του και ανακαλύπτουμε ότι καθώς το κάνουμε, αυτός είναι που το κάνει. Καθώς το κάνουμε, αυτός το κάνει. Δεν είναι το δικό του μέρος πρώτο και το δικό μας δεύτερο. Το δικό του είναι πρώτο, και το δικό μας είναι πρώτο, επειδή το δικό του είναι και δικό μας.

Πόσες φορές έχουμε αναφερθεί στο εδάφιο Α' Κορινθίους 15:10, “Με τη χάρη όμως του Θεού έγινα αυτό που έγινα, κι αυτή η χάρη προς εμένα δεν υπήρξε άκαρπη: εργάστηκα περισσότερο απ' όλους τους αποστόλους, όχι βέβαια εγώ, αλλά η χάρη του Θεού που με συνοδεύει.”

Αυτό είναι το μυστήριο του αγιασμού. Ο Θεός εργάζεται μέσα σου, ώστε όταν κάνεις το θέλημα του Θεού, όταν κάνεις ό, τι είναι αρεστό σ' αυτόν, είναι ο Θεός που εργάζεται μέσα στις δικές σου πράξεις.

Ποτέ μην εγκαταλείψετε αυτό το μυστήριο. Ζήστε την υπόλοιπη ζωή σας εμβαθύνοντας στο τι σημαίνει να κατεργάζεστε τη σωτηρία σας με φόβο και τρόμο, επειδή ο Θεός είναι αυτός που ενεργεί μέσα σας.

'''6. Ο Θεός είναι Θεός που εξυψώνει το Χριστό.'''

Εβραίους 13:21: Ο Θεός “να σας δίνει τη δύναμη για κάθε καλό έργο, έτσι ώστε να κάνετε το θέλημά του. Ας ενεργεί ''δια του Ιησού Χριστού'' να γίνεται ανάμεσά σας αυτό που τον ευχαριστεί. Σ' αυτόν ανήκει η δόξα παντοτινά. Αμήν.”

Ο Θεός εργάζεται τον αγιασμό μας “δια του Ιησού Χριστού.” Με το αίμα του ο Χριστός αγόρασε τις υποσχέσεις της νέας διαθήκης ότι ο νόμος θα γραφόταν στις καρδιές μας. Και καθώς είναι ένας αναστημένος ποιμένας ενεργεί άμεσα ώστε αυτό να συμβαίνει. Και συνεπώς σε αυτόν ανήκει η δόξα για πάντα. Ο Θεός το σχεδίασε έτσι, και επομένως είναι Θεός που εξυψώνει το Χριστό.

Από αυτό το σημείο ξεκίνησα τη διακονία μου σχεδόν 33 χρόνια πριν. Και σ' αυτό το σημείο θα τελειώσουμε. Το κείμενο που χρησιμοποίησα τότε ήταν: “Έχω την έντονη προσμονή κι ελπίδα ότι σε τίποτα δε θα ντροπιάσω την αποστολή μου, αλλά όπως πάντα, έτσι και τώρα με πολύ θάρρος θ' αγωνιστώ, ώστε να δοξαστεί ο Χριστός με όλο μου το είναι, είτε μ' αφήσουν να ζήσω είτε με καταδικάσουν να πεθάνω” (Φιλιππησίους 1:20). Σκοπός μου και προσευχή μου ήταν να είμαι ένας πάστορας που επικεντρώνεται στο Θεό, που εξυψώνει το Χριστό και που γεμίζει από τη Βίβλο. Τώρα, τα τελευταία μου λόγια είναι: Σ' αυτόν – τον Ιησού Χριστό – ανήκει η δόξα για πάντα. Αμήν.

Ας προσευχηθούμε: Πατέρα, ζητώ να είσαι για τη Βηθλεέμ ο απόλυτος, ακλόνητος ων. Εν Χριστώ Ιησού να συμφιλιωθείς πλήρως με αυτό το ποίμνιο και αυτοί με σένα, και μεταξύ τους με την ειρήνη τη δική σου που αγοράστηκε με αίμα. Να φυλάξεις τη διαθήκη σου μαζί τους και να εκπληρώσεις κάθε υπόσχεση μέσα απ' το λόγο σου. Να τους αγιάσεις, δουλεύοντας μέσα τους ολοκληρωμένα κάθε τι που είναι ευάρεστο ενώπιόν σου. Και ο Υιός σου να είναι γι' αυτούς ένας μεγάλος Ποιμένας. Ώστε όλη τους τη ζωή να βρίσκουν την ικανοποίησή τους σ' αυτόν πάνω από όλα τ' άλλα, και αυτός να δοξάζεται μέσα τους. Στο όνομα του Ιησού, του αναστημένου, ζωντανού, Μεγάλου Ποιμένα μας. Αμήν.

Εγώ Είμαι Εκείνος που Είμαι

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 13:56:29 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Εγώ Είμαι Εκείνος που Είμαι ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|I AM WHO I AM }} 

:'''Έξοδος 3:13-15''' “Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος, ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα, και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

Στα έντεκα μηνύματα που θα αναπτύξω, αν θέλει ο Θεός, από τώρα μέχρι το τέλος της χρονιάς, πρωταρχικός μου στόχος είναι να μεταδώσω ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού πάνω σε όλα τα πράγματα με σκοπό τη χαρά όλων των λαών διαμέσου του Ιησού Χριστού. Με άλλα λόγια, στόχος μου είναι να εξυψώσω τόσο πολύ το Θεό Πατέρα, και το Θεό Υιό, με τη βοήθεια του Θεού Πνεύματος, ώστε εσείς – και χιλιάδες άλλοι μέσα από σας – να παρακινηθούν και να ενωθούν μαζί μου σε χαρούμενη λατρεία του τριαδικού Θεού μας.

Μετά απ' αυτόν τον πρωτεύοντα στόχο, επιδίωξή μου είναι να αφυπνίσω και να εδραιώσω μέσα σας μια ισχυρή πεποίθηση ότι τα τελευταία 30 χρόνια διακονίας εδώ αποτελούν προετοιμασία και όχι ολοκλήρωση. Ή για να το θέσω διαφορετικά, ελπίζω να σας βοηθήσω να δείτε και να αισθανθείτε ότι αυτή η μεταβατική περίοδος ανάμεσα σε μένα και τον Jason Meyer αφορά περισσότερο μια εκτόξευση παρά μια προσγείωση. Δεν αφορά τόσο τα σπουδαία πράγματα που ο Θεός έχει κάνει, αλλά τα ακόμα σπουδαιότερα πράγματα που ο Θεός προτίθεται να κάνει.

Κατά συνέπεια, μου φάνηκε πως ήταν προτιμότερο, σύμφωνα και με την προτροπή των υπευθύνων, όχι απλά να περάσω ένα δυο ακόμα κεφάλαια του Ευαγγελίου του Ιωάννη και να το αφήσω να αιωρείται κάπως στο κεφάλαιο 17, αλλά να στρέψω την προσοχή μας σε μια συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

==== Πιο Θαυμάσια Πράγματα Πρόκειται να Έρθουν ====

Ο λόγος που η κατάσταση αυτή φαίνεται να οδηγεί σε μια εκτόξευση παρά σε μια προσγείωση, και στο να προετοιμαζόμαστε μάλλον παρά να συλλογιζόμαστε ότι έχουμε φτάσει στην ολοκλήρωση, και στο να αγγίξουμε τα πιο θαυμάσια πράγματα που πρόκειται να έρθουν παρά να καθυστερούμε ασχολούμενοι με τα θαυμάσια πράγματα του παρελθόντος, είναι ότι αυτές οι θεμελιώδεις πραγματικότητες στις οποίες θέλω να αναφερθώ είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον. Δεν συντηρούν απλά το παρόν και εξηγούν το παρελθόν. Έχουν ζωή και δράση και υπερφυσική ενέργεια τέτοια ώστε να οδηγήσουν αυτή την εκκλησία εκεί που δεν έχει καν ονειρευτεί, με τρόπους που δεν έχει καν ονειρευτεί.

Και θα πρέπει να ξεκαθαρίσω προτού προχωρήσω στην εκτόξευση με τις εκρηκτικές αυτές αλήθειες, πως έχω ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου – και αυτές οι ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου δεν προέρχονται από το Θεό, αλλά από έλλειψη του Θεού – ότι η επόμενη περίοδος στη ζωή της Βηθλεέμ θα είναι η πιο θαυμάσια που έχουμε ποτέ γνωρίσει. Όλοι μας ξέρουμε ότι πολλές διακονίες έχουν ακμάσει για δεκαετίες και έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία και μετά με μια αλλαγή του επικεφαλής, διαλύονται τα πάντα και η δύναμη της επιρροής συρρικνώνεται, και η ελπίδα σβήνει, και η χαρά εξαφανίζεται, και η διακονία μαραζώνει, και μπορεί ακόμα και να πεθάνει. Είναι βαθιά πεποίθησή μου ότι ο Θεός δε θα αφήσει να συμβεί το ίδιο και εδώ. Για να είμαι ειλικρινής, αν χρειαζόταν, θα στοιχημάτιζα και τη ζωή μου σ' αυτή την πρόβλεψη.

Δεν τα λέω αυτά για να σας φουσκώσω με ψεύτικες ελπίδες, αλλά εξαιτίας βιβλικών πραγματικοτήτων και απτών αποδείξεων της εκπληκτικής εύνοιας του Θεού πάνω σε εμάς. Ο λόγος που τα βιβλικά αυτά θεμέλια μου δίνουν τόση ελπίδα είναι πως αποτελούν κοινά πιστεύω τόσο του Jason Meyer και των Πρεσβυτέρων όσο και εκατοντάδων από σας. Δεν διανύουμε αυτή τη μεταβατική περίοδο με κάποια ασάφεια όσον αφορά στις βιβλικές και θεολογικές δεσμεύσεις της μελλοντικής διεύθυνσης. Υπάρχει μια βαθιά ενότητα σε όσα πιστεύουμε, και αυτές οι πραγματικότητες είναι εκρηκτικές και δυνατές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

==== Η Οδηγία του Θεού μέχρι Αυτή τη Μέρα ====

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα αποτυπώματα της χάρης και της εύνοιας και της οδηγίας του Θεού είναι πάνω σε όλα τα μεταβατικά γεγονότα των τελευταίων 10 μηνών. Όσοι από μας τα έχουμε παρακολουθήσει από μέσα, από την αρχή, έχουμε μείνει άφωνοι γεμάτοι θαυμασμό για την εμφάνιση του Jason Meyer, και την καταπληκτική ενότητα των υπευθύνων, των πρεσβυτέρων και τη διορατικότητα των μελών σχετικά με την κλήση του.

Και όχι μόνο αυτό. Το χέρι του Θεού είναι πάνω στον Jason Meyer. Ναι, οι βιβλικές πραγματικότητες που μας ενώνουν είναι στη θέση τους, και ναι, είναι αξιοσημείωτη η ενότητα του σώματος της εκκλησίας όσον αφορά στην επιβεβαίωση της κλήσης του, αλλά λέω πως υπάρχει και κάτι περισσότερο απ' αυτό – κάτι ουσιώδες. Ο Θεός κάλεσε τον Jason σ' αυτό το έργο και έβαλε το χέρι του επάνω του. Αποδείξεις γι' αυτό έχουμε δει. Όσοι από μας τον γνωρίζουμε περισσότερο καιρό και καλύτερα έχουμε πιο ξεκάθαρη εικόνα γι' αυτό.

Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καθώς μεταφερόμαστε στην περίοδο που ο Jason θα αναλάβει τα καθήκοντά του, η δύναμη της επιρροής δεν θα συρρικνωθεί, η ελπίδα δεν θα σβήσει, η χαρά δεν θα εξαφανιστεί, και η διακονία αυτής της εκκλησίας καθώς και η παγκόσμια αποστολή της δεν πρόκειται να μαραζώσει ή ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, θα μεταβούμε στην πιο σημαντική περίοδο της διακονίας αυτής της εκκλησίας που έχουμε ποτέ γνωρίσει.

Και έτσι επιστρέφουμε σ' αυτή τη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αυτές τις αλήθειες που προσδιορίζουν, αυτά τα σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, αυτά τα κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Αυτές τις πραγματικότητες που είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

==== Ο Θεός Απόλυτα Είναι ====

Και η πρώτη πραγματικότητα είναι πως ''ο Θεός είναι''. Ή για να το πούμε με τον τρόπο που αναφέρεται στο κείμενό μας, ''ο Θεός είναι εκείνος που είναι.'' Ή για να το πούμε πιο φιλοσοφικά, ''ο Θεός απόλυτα'' είναι. Αυτό είναι το πιο βασικό και θεμελιώδες γεγονός. Τελεία. Από τα δισεκατομμύρια γεγονότα που υπάρχουν το συγκεκριμένο είναι βασικό αλλά και υπέρτατο. Είναι το θεμέλιο όλων των άλλων αλλά και η ολοκλήρωσή τους. Τίποτε δεν είναι πιο βασικό και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες από το γεγονός ότι ''ο Θεός είναι.''

Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες σε αυτή την εκκλησία από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη ζωή σου ή στο γάμο σου ή στη δουλειά σου ή στην υγεία σου ή στο μυαλό σου ή στο μέλλον σου από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στον κόσμο, ή στο ηλιακό σύστημα, ή στο Γαλαξία μας ή στο σύμπαν από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη Βίβλο και στην αυτο-αποκάλυψη του Θεού και στη δόξα του ευαγγελίου του Ιησού από το ότι ''ο Θεός είναι.''

==== Κατανοώντας το Τρίτο Κεφάλαιο της Εξόδου ====

Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού κειμένου στην Έξοδο 3:13-15. Και να ποιο είναι το σκηνικό. Για αρκετούς αιώνες ο λαός Ισραήλ – ο εκλεκτός λαός του Θεού – ζουν σαν ξένοι στην Αίγυπτο. Και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τους αντιμετωπίζουν σαν δούλους. Τώρα πλησιάζει ο καιρός που ο Θεός θα τους ελευθερώσει. Ένα Εβραιόπουλο με το όνομα Μωυσής γεννιέται. Μέσα στην πρόνοια του Θεού η κόρη του Φαραώ σώζει το παιδί από το διάταγμα του θανάτου και το μεγαλώνει μέσα στη βασιλική αυλή. Όταν ενηλικιώνεται ο Μωυσής υπερασπίζεται κάποιον από το λαό του σκοτώνοντας έναν Αιγύπτο, και καταφεύγει στη γη Μαδιάμ. Και εκεί ο Θεός του εμφανίζεται μέσα σε μία φλεγόμενη βάτο, όπως διαβάζουμε στην Έξοδο 3:6-10.

:“Εγώ”, του λέει, “είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ”. Τότε ο Μωυσής σκέπασε το πρόσωπό του, γιατί φοβόταν να κοιτάξει το Θεό. Ο Κύριος συνέχισε: “Είδα τη δυστυχία του λαού μου στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των καταπιεστών τους. Ξέρω τα βάσανά τους. Γι' αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω από τους Αιγύπτιους και να τους φέρω από αυτή τη χώρα, σε μια χώρα μεγάλη και εύφορη, στη χώρα όπου ρέει γάλα και μέλι, εκεί που τώρα κατοικούν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. Και τώρα που η κραυγή των Ισραηλιτών έφτασε ως εμένα, και είδα πώς τους καταπιέζουν οι Αιγύπτιοι, τώρα εγώ σε στέλνω στο Φαραώ, να βγάλεις το λαό μου, τους Ισραηλίτες, από την Αίγυπτο”.

Και έτσι ο Μωυσής είναι ο αρχηγός που διάλεξε ο Θεός για να οδηγήσει το λαό του μακρυά από τη δουλεία προς τη γη της επαγγελίας. Κι όμως αυτός κάνει πίσω. Κι εγώ πιθανώς το ίδιο θα έκανα – ή ο Jason, ή εσείς. Εδάφιο 11: “Ο Μωυσής είπε στο Θεό: “Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στο Φαραώ και να βγάλω τους Ισρηλίτες από την Αίγυπτο;” Και ο Θεός είπε (εδάφιο 12), “Εγώ θα είμαι μαζί σου. Και να ποιο θα είναι το σημείο ότι εγώ σε έστειλα: Όταν θα βγάλεις το λαό από την Αίγυπτο, θα λατρεύσετε το Θεό σ' αυτό εδώ το βουνό.”

Και μετά ο Μωυσής μας αναφέρει ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που ο Θεός έχει ποτέ πει. Και αυτό είναι το κείμενό μας, Έξοδος 3:13-15.

:“Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα [Γιαχβέ], και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

==== Τρία Στοιχεία που ο Θεός Αναφέρει για τον Εαυτό Του ====

Με ρωτάς ποιο είναι το όνομά μου, λέει ο Θεός, θα σου πω λοιπόν τρία πράγματα. Πρώτο (εδάφιο 14) “Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.” Δεν του είπε ποιο ήταν το όνομά του. Στην πραγματικότητα είπε: Πριν νοιαστείς για το ποιο είναι το όνομά μου, πού συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους πολλούς θεούς των Αιγυπτίων ή των Βαβυλωνίων ή των Φιλισταίων, και πριν προσπαθήσεις να με παρουσιάσεις με το όνομά μου, και πριν ακόμα αναρωτηθείς αν ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ο Θεός του Αβραάμ, θα μείνεις άναυδος μ' αυτό που θα σου πω: “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. Εγώ είμαι απόλυτα. Πριν μάθεις το όνομά μου, μάθε την ύπαρξή μου. Ότι ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ – ότι εγώ είμαι απόλυτα – είναι το πρώτο, το θεμελιώδες και το άπειρα σημαντικό.

Δεύτερο (εδάφιο 14β) “Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Και εδώ δεν έχει πει ακόμα το όνομά του στο Μωυσή. Χτίζει μια γέφυρα ανάμεσα στην ύπαρξή του και στο όνομά του. Απλά αντί για το όνομά του δηλώνει την ύπαρξή του. Θα πεις, “ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς”. Εκείνος που είναι – που απόλυτα είναι – μ' έστειλε σ' εσάς.

Τρίτο (εδάφιο 15) “Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου για πάντα [Γιαχβέ]. Τελικά μας λέει το όνομά του το οποίο σχεδόν πάντα μεταφράζεται στην Αγγλική Βίβλο ως ΚΥΡΙΟΣ (όλα κεφαλαία). Όμως στα Εβραϊκά προφέρεται κάπως σαν “Γιαχβέ” και προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ”. Επομένως κάθε φορά που ακούμε τη λέξη Γιαχβέ (ή το σύντομο τύπο Γιαχ, τον οποίο ακούμε κάθε φορά που ψάλλουμε “αλληλού-γιαχ”, “δοξάστε τον Γιαχβέ”) ή κάθε φορά που βλέπουμε τη λέξη ΚΥΡΙΟΣ στην Αγγλική Βίβλο θα πρέπει να σκεφτόμαστε: αυτό είναι ένα κανονικό όνομα (όπως Πέτρος ή Ιάκωβος ή Ιωάννης) που προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ” και μας θυμίζει κάθε φορά ότι ο Θεός απόλυτα είναι.

==== Μια Εκπληκτική Αλήθεια ====

Αυτό είναι καταπληκτικό. Ο Θεός έδωσε στον εαυτό του ένα όνομα (που χρησιμοποιείται πάνω από 4.000 φορές στην Παλαιά Διαθήκη) το οποίο μας παρακινεί κάθε φορά που το ακούμε να σκεφτούμε, Αυτός είναι. Αυτός απόλυτα είναι. Αυτός είναι απόλυτος.

Αυτή είναι η πρώτη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες έχουν σημαδέψει τη Βηθλεέμ για τρεις δεκαετίες. Μένουμε έκθαμβοι μπροστά στο ξεκάθαρο γεγονός ότι ο Θεός είναι. Ότι “αυτός είναι εκείνος που είναι”. Ότι αυτός απόλυτα είναι. Αυτή είναι η πρώτη από τις πραγματικότητες τις έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον που ενστερνιζόμαστε.

Ένας λαός που μένει έκπληκτος απ' το ότι ο Θεός είναι, θα είναι ένας ακάθεκτος λαός. Ο τριαδικός Θεός μας χαίρεται να εμφανίζεται με χάρη και δύναμη εκεί που οι άνθρωποι μένουν εμβρόντητοι από το γεγονός ότι αυτός είναι.

==== Τι Σημαίνει Ο Θεός Είναι Εκείνος που Είναι: Δέκα Σημεία ====

Να τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι εκείνος που είναι.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι δεν είχε ποτέ κάποια αρχή. Αυτό είναι ιλιγγιώδες για το νου. Κάθε παιδί ρωτάει, “Ποιος έφτιαξε το Θεό;” Και κάθε σοφός γονιός απαντά, “Κανένας δεν έφτιαξε το Θεό. Ο Θεός απλά είναι. Και πάντοτε ήταν. Χωρίς αρχή.”
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Εφόσον δεν ήρθε στην ύπαρξη δεν μπορεί να φύγει από την ύπαρξη, γιατί αυτός είναι η ύπαρξη. Αυτός είναι ό,τι υπάρχει. Δεν υπάρχει χώρος για να βγει εκτός της ύπαρξης. Υπάρχει μόνο αυτός. Προτού αυτός δημιουργήσει το μόνο που υπάρχει είναι ο Θεός.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα πριν απ' αυτόν. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα έξω απ' αυτόν εκτός αν αυτός τη θέλει και τη φτιάξει. Ο Θεός δεν είναι μία από τις πολλές πραγματικότητες πριν να δημιουργήσει. Αυτός είναι απλά εκεί ως απόλυτη πραγματικότητα. Αυτός είναι ό,τι υπήρχε αιώνια. Ούτε διάστημα, ούτε σύμπαν, ούτε κενό. Μόνο ο Θεός. Αυτός ήταν απόλυτα εκεί. Αυτός ήταν απόλυτα τα πάντα.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι εντελώς ανεξάρτητος. Δεν εξαρτάται από τίποτε για να τον φέρει στην ύπαρξη ή να τον υποστηρίξει ή να τον συμβουλέψει ή να τον κάνει αυτό που είναι. Αυτή είναι η σημασία της λέξης “απόλυτη” ύπαρξη.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ακριβέστερα ότι οτιδήποτε δεν είναι Θεός εξαρτάται ολοκληρωτικά από το Θεό. Οτιδήποτε δεν είναι Θεός είναι δευτερεύον, και εξαρτώμενο. Το σύμπαν στην ολότητά του είναι εντελώς δευτερεύον. Όχι πρωταρχικό. Ήρθε στην ύπαρξη από το Θεό και μένει στην ύπαρξη κάθε λεπτό εξαιτίας της απόφασης του Θεού να το κρατήσει στην ύπαρξη.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι όλο το σύμπαν σε σύγκριση με το Θεό είναι σαν τίποτα. Μια εξαρτώμενη, συντηρούμενη πραγματικότητα είναι σε σχέση με με μια απόλυτη, ανεξάρτητη πραγματικότητα σαν τη σκιά με την ύλη. Σαν την ηχώ με τη βροντή. Σαν τη μπουρμπουλήθρα με τον ωκεανό. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα μας καταπλήσσουν σ' αυτόν τον κόσμο και στους γαλαξίες, είναι, σε σύγκριση με το Θεό ένα τίποτα. “Όλα τα έθνη είν' ένα τίποτα μπροστά του. Τα λογαριάζει σαν μηδέν, ωσάν μηδαμινότητα” (Ησαϊας 40:17)
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι σταθερός. Είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα. Δεν επιδέχεται βελτίωση. Αυτός δεν αλλάζει σε κάτι άλλο. Αυτός είναι εκείνος που είναι. Ο Θεός δεν εξελίσσεται. Δεν προοδεύει. Η απόλυτη τελειότητα δεν είναι δυνατόν να βελτιωθεί.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι το απόλυτο κριτήριο της αλήθειας και της αγαθότητας και της ομορφιάς. Δεν χρησιμοποιεί κανένα νομικό εγχειρίδιο για να μάθει τι είναι σωστό. Κανένα αλμανάκ για να αποδείξει τα γεγονότα. Κανένα οδηγό για να καθορίσει τι είναι άριστο ή υπέροχο. Αυτός ο ίδιος είναι το κριτήριο για το τι είναι σωστό, τι είναι αληθινό, τι είναι υπέροχο.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός κάνει ό,τι τον ευχαριστεί και αυτό είναι πάντοτε σωστό και πάντοτε υπέροχο και πάντοτε σύμφωνο με την αλήθεια. Δεν υπάρχουν για το Θεό περιορισμοί έξω απ' αυτόν που να τον εμποδίζουν να κάνει ό,τι επιθυμεί. Οποιαδήποτε πραγματικότητα υπάρχει έξω απ' αυτόν δημιουργήθηκε και σχεδιάστηκε και ελέγχεται από εκείνον που είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Επομένως είναι εντελώς ελεύθερος από κάθε περιορισμό που δεν πηγάζει από την πρόθεση του δικού του θελήματος.
#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι η πιο σημαντική και η πιο πολύτιμη πραγματικότητα και το πιο σημαντικό και το πιο πολύτιμο πρόσωπο στο σύμπαν. Αυτός είναι άξιος ενδιαφέροντος και προσοχής και θαυμασμού και απόλαυσης περισσότερο από κάθε άλλη πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένου και ολόκληρου του σύμπαντος.

==== Προς τους Πάστορες της Βηθλεέμ ====

Αυτό πιστεύουμε. Ο Θεός είναι. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που είναι έντονα αδάμαστη, συντριπτικά αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον – ότι ο Θεός είνα. Έγραψα ένα κείμενο πνευματικού περιεχομένου για τους πάστορες τον Αύγουστο πάνω στο θέμα αυτό και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

:“Επομένως, αποτελεί ένα ανοσιούργημα τεραστίων διαστάσεων το γεγονός ότι αγνοούμε τον Θεό, τον θεωρούμε ασήμαντο, τον αμφισβητούμε, τον κριτικάρουμε, τον αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα ως ένα τίποτα, και σκεφτόμαστε γι' αυτόν λιγότερο απ' ό,τι σκεφτόμαστε για το χαλί του σπιτιού μας.

:Επειδή αυτός είναι η πιο σημαντική πραγματικότητα που υπάρχει, τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σωστά έξω από τη σχέση που έχει αυτό με τον Θεό. Αυτός είναι η πηγή και ο στόχος και ο προσδιορισμός όλων των έμβιων όντων και όλων των πραγμάτων.

:Θα είμαστε, επομένως, ένας λαός συνεπαρμένος με το Θεό. Το να τον γνωρίζουμε, να τον θαυμάζουμε, να δείχνουμε και στους άλλους τη δόξα του είναι το πάθος που μας εμπνέει. Για να το πούμε απλά, αυτός κατακλύζει κυριαρχικά τη συνειδητότητά μας. Τα πάντα θα σχετίζονται με αυτόν.”

Υπάρχουμε για να μεταδίδουμε ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού!

==== Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ ====

Με τη βοήθεια του Θεού, δεν θα βλάψουμε τη φήμη του θεωρώντας τον δεδομένο, ή βάζοντάς τον στο περιθώριο, ή αποκαλώντας τον το υποτιθέμενο θεμέλιο όλων των πραγμάτων ενώ στην πραγματικότητα αυτά τα “πράγματα” είναι που μας ελκύουν. Τρέμουμε μήπως και εμείς αποτελέσουμε αντικείμενο της κριτικής του Albert Einstein για την οποία έγραψε ο Charles Misner είκοσι χρόνια πριν:

:“Πράγματι θεωρώ το σχεδιασμό του σύμπαντος ως ένα κατ' εξοχήν θρησκευτικό ζήτημα. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να δείχνουμε σεβασμό και θαυμασμό απέναντι στο θέμα αυτό....Είναι μεγαλειώδες και δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος που ο Einstein δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα την οργανωμένη θρησκεία, αν και μου δίνει την εντύπωση ενός κατά βάση έντονα θρησκευτικού ανθρώπου. Προφανώς αισθανόταν ότι όσα έλεγαν οι ιεροκήρυκες για το Θεό ήταν βλασφημία. Ο ίδιος είχε διακρίνει πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα απ' ό,τι εκείνοι είχαν ποτέ φανταστεί, και απλά δεν αναφερόντουσαν στις πραγματικές διαστάσεις του πράγματος.” ( Αναφορά από το ''First Things'', Δεκ. 1991, Νο. 18, 63)

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό, είπα, “Ω Θεέ, ποτέ, ποτέ μην αφήσεις να συμβεί αυτό στη Βηθλεέμ.” Ο Jason κι εγώ πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στις Δίδυμες Πόλεις και δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που λαχταρούν να γνωρίσουν τον αληθινό και ζωντανό Θεό ο οποίος απόλυτα είναι. Και εσείς και ο Jason και εγώ γνωρίζουμε τα καλά νέα ότι αυτός ο Θεός έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να πεθάνει για αμαρτωλούς όπως εμείς που υποτιμούσαμε το Θεό ώστε όποιος πιστέψει στο Χριστό να μπορεί να γνωρίζει αυτόν το Θεό με χαρά για πάντα. Επομένως ξέρουμε την κλήση μας. Υπάρχουμε για να μεταδώσουμε ένα πάθος για το Θεό ο οποίος απόλυτα είναι.

Εδώ στεκόμαστε μέχρι τώρα. Και προς την ίδια κατεύθυνση προχωρούμε. Μια πραγματικότητα αδάμαστη, αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον. “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. ''Ο Θεός απόλυτα είναι.''

Εγώ Είμαι Εκείνος που Είμαι

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 13:55:58 GMT

Pcain:

Εγώ Είμαι Εκείνος που Είμαι

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 13:54:42 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|I AM WHO I AM }} :'''Έξοδος 3:13-15''' “Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτ...'

{{info|I AM WHO I AM }} 

:'''Έξοδος 3:13-15''' “Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος, ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα, και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

Στα έντεκα μηνύματα που θα αναπτύξω, αν θέλει ο Θεός, από τώρα μέχρι το τέλος της χρονιάς, πρωταρχικός μου στόχος είναι να μεταδώσω ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού πάνω σε όλα τα πράγματα με σκοπό τη χαρά όλων των λαών διαμέσου του Ιησού Χριστού. Με άλλα λόγια, στόχος μου είναι να εξυψώσω τόσο πολύ το Θεό Πατέρα, και το Θεό Υιό, με τη βοήθεια του Θεού Πνεύματος, ώστε εσείς – και χιλιάδες άλλοι μέσα από σας – να παρακινηθούν και να ενωθούν μαζί μου σε χαρούμενη λατρεία του τριαδικού Θεού μας.

Μετά απ' αυτόν τον πρωτεύοντα στόχο, επιδίωξή μου είναι να αφυπνίσω και να εδραιώσω μέσα σας μια ισχυρή πεποίθηση ότι τα τελευταία 30 χρόνια διακονίας εδώ αποτελούν προετοιμασία και όχι ολοκλήρωση. Ή για να το θέσω διαφορετικά, ελπίζω να σας βοηθήσω να δείτε και να αισθανθείτε ότι αυτή η μεταβατική περίοδος ανάμεσα σε μένα και τον Jason Meyer αφορά περισσότερο μια εκτόξευση παρά μια προσγείωση. Δεν αφορά τόσο τα σπουδαία πράγματα που ο Θεός έχει κάνει, αλλά τα ακόμα σπουδαιότερα πράγματα που ο Θεός προτίθεται να κάνει.

Κατά συνέπεια, μου φάνηκε πως ήταν προτιμότερο, σύμφωνα και με την προτροπή των υπευθύνων, όχι απλά να περάσω ένα δυο ακόμα κεφάλαια του Ευαγγελίου του Ιωάννη και να το αφήσω να αιωρείται κάπως στο κεφάλαιο 17, αλλά να στρέψω την προσοχή μας σε μια συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

====Πιο Θαυμάσια Πράγματα Πρόκειται να Έρθουν====

Ο λόγος που η κατάσταση αυτή φαίνεται να οδηγεί σε μια εκτόξευση παρά σε μια προσγείωση, και στο να προετοιμαζόμαστε μάλλον παρά να συλλογιζόμαστε ότι έχουμε φτάσει στην ολοκλήρωση, και στο να αγγίξουμε τα πιο θαυμάσια πράγματα που πρόκειται να έρθουν παρά να καθυστερούμε ασχολούμενοι με τα θαυμάσια πράγματα του παρελθόντος, είναι ότι αυτές οι θεμελιώδεις πραγματικότητες στις οποίες θέλω να αναφερθώ είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον. Δεν συντηρούν απλά το παρόν και εξηγούν το παρελθόν. Έχουν ζωή και δράση και υπερφυσική ενέργεια τέτοια ώστε να οδηγήσουν αυτή την εκκλησία εκεί που δεν έχει καν ονειρευτεί, με τρόπους που δεν έχει καν ονειρευτεί.

Και θα πρέπει να ξεκαθαρίσω προτού προχωρήσω στην εκτόξευση με τις εκρηκτικές αυτές αλήθειες, πως έχω ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου – και αυτές οι ελάχιστες αμφιβολίες στο μυαλό μου δεν προέρχονται από το Θεό, αλλά από έλλειψη του Θεού – ότι η επόμενη περίοδος στη ζωή της Βηθλεέμ θα είναι η πιο θαυμάσια που έχουμε ποτέ γνωρίσει. Όλοι μας ξέρουμε ότι πολλές διακονίες έχουν ακμάσει για δεκαετίες και έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία και μετά με μια αλλαγή του επικεφαλής, διαλύονται τα πάντα και η δύναμη της επιρροής συρρικνώνεται, και η ελπίδα σβήνει, και η χαρά εξαφανίζεται, και η διακονία μαραζώνει, και μπορεί ακόμα και να πεθάνει. Είναι βαθιά πεποίθησή μου ότι ο Θεός δε θα αφήσει να συμβεί το ίδιο και εδώ. Για να είμαι ειλικρινής, αν χρειαζόταν, θα στοιχημάτιζα και τη ζωή μου σ' αυτή την πρόβλεψη.

Δεν τα λέω αυτά για να σας φουσκώσω με ψεύτικες ελπίδες, αλλά εξαιτίας βιβλικών πραγματικοτήτων και απτών αποδείξεων της εκπληκτικής εύνοιας του Θεού πάνω σε εμάς. Ο λόγος που τα βιβλικά αυτά θεμέλια μου δίνουν τόση ελπίδα είναι πως αποτελούν κοινά πιστεύω τόσο του Jason Meyer και των Πρεσβυτέρων όσο και εκατοντάδων από σας. Δεν διανύουμε αυτή τη μεταβατική περίοδο με κάποια ασάφεια όσον αφορά στις βιβλικές και θεολογικές δεσμεύσεις της μελλοντικής διεύθυνσης. Υπάρχει μια βαθιά ενότητα σε όσα πιστεύουμε, και αυτές οι πραγματικότητες είναι εκρηκτικές και δυνατές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

====Η Οδηγία του Θεού μέχρι Αυτή τη Μέρα====

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τα αποτυπώματα της χάρης και της εύνοιας και της οδηγίας του Θεού είναι πάνω σε όλα τα μεταβατικά γεγονότα των τελευταίων 10 μηνών. Όσοι από μας τα έχουμε παρακολουθήσει από μέσα, από την αρχή, έχουμε μείνει άφωνοι γεμάτοι θαυμασμό για την εμφάνιση του Jason Meyer, και την καταπληκτική ενότητα των υπευθύνων, των πρεσβυτέρων και τη διορατικότητα των μελών σχετικά με την κλήση του.

Και όχι μόνο αυτό. Το χέρι του Θεού είναι πάνω στον Jason Meyer. Ναι, οι βιβλικές πραγματικότητες που μας ενώνουν είναι στη θέση τους, και ναι, είναι αξιοσημείωτη η ενότητα του σώματος της εκκλησίας όσον αφορά στην επιβεβαίωση της κλήσης του, αλλά λέω πως υπάρχει και κάτι περισσότερο απ' αυτό – κάτι ουσιώδες. Ο Θεός κάλεσε τον Jason σ' αυτό το έργο και έβαλε το χέρι του επάνω του. Αποδείξεις γι' αυτό έχουμε δει. Όσοι από μας τον γνωρίζουμε περισσότερο καιρό και καλύτερα έχουμε πιο ξεκάθαρη εικόνα γι' αυτό.

Όλα αυτά με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καθώς μεταφερόμαστε στην περίοδο που ο Jason θα αναλάβει τα καθήκοντά του, η δύναμη της επιρροής δεν θα συρρικνωθεί, η ελπίδα δεν θα σβήσει, η χαρά δεν θα εξαφανιστεί, και η διακονία αυτής της εκκλησίας καθώς και η παγκόσμια αποστολή της δεν πρόκειται να μαραζώσει ή ακόμα και να πεθάνει. Αντίθετα, θα μεταβούμε στην πιο σημαντική περίοδο της διακονίας αυτής της εκκλησίας που έχουμε ποτέ γνωρίσει.

Και έτσι επιστρέφουμε σ' αυτή τη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αυτές τις αλήθειες που προσδιορίζουν, αυτά τα σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, αυτά τα κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες επέδρασαν έντονα στη μορφή που πήρε η Βηθλεέμ τις τελευταίες τρεις δεκαετίες. Αυτές τις πραγματικότητες που είναι έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον.

====Ο Θεός Απόλυτα Είναι====

Και η πρώτη πραγματικότητα είναι πως ''ο Θεός είναι''. Ή για να το πούμε με τον τρόπο που αναφέρεται στο κείμενό μας, ''ο Θεός είναι εκείνος που είναι.'' Ή για να το πούμε πιο φιλοσοφικά, ''ο Θεός απόλυτα'' είναι. Αυτό είναι το πιο βασικό και θεμελιώδες γεγονός. Τελεία. Από τα δισεκατομμύρια γεγονότα που υπάρχουν το συγκεκριμένο είναι βασικό αλλά και υπέρτατο. Είναι το θεμέλιο όλων των άλλων αλλά και η ολοκλήρωσή τους. Τίποτε δεν είναι πιο βασικό και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες από το γεγονός ότι ''ο Θεός είναι.''

Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες σε αυτή την εκκλησία από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη ζωή σου ή στο γάμο σου ή στη δουλειά σου ή στην υγεία σου ή στο μυαλό σου ή στο μέλλον σου από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στον κόσμο, ή στο ηλιακό σύστημα, ή στο Γαλαξία μας ή στο σύμπαν από το ότι ''ο Θεός είναι.'' Και τίποτε δεν είναι πιο θεμελιώδες στη Βίβλο και στην αυτο-αποκάλυψη του Θεού και στη δόξα του ευαγγελίου του Ιησού από το ότι ''ο Θεός είναι.''

====Κατανοώντας το Τρίτο Κεφάλαιο της Εξόδου====

Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού κειμένου στην Έξοδο 3:13-15. Και να ποιο είναι το σκηνικό. Για αρκετούς αιώνες ο λαός Ισραήλ – ο εκλεκτός λαός του Θεού – ζουν σαν ξένοι στην Αίγυπτο. Και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τους αντιμετωπίζουν σαν δούλους. Τώρα πλησιάζει ο καιρός που ο Θεός θα τους ελευθερώσει. Ένα Εβραιόπουλο με το όνομα Μωυσής γεννιέται. Μέσα στην πρόνοια του Θεού η κόρη του Φαραώ σώζει το παιδί από το διάταγμα του θανάτου και το μεγαλώνει μέσα στη βασιλική αυλή. Όταν ενηλικιώνεται ο Μωυσής υπερασπίζεται κάποιον από το λαό του σκοτώνοντας έναν Αιγύπτο, και καταφεύγει στη γη Μαδιάμ. Και εκεί ο Θεός του εμφανίζεται μέσα σε μία φλεγόμενη βάτο, όπως διαβάζουμε στην Έξοδο 3:6-10.

:“Εγώ”, του λέει, “είμαι ο Θεός των προγόνων σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ”. Τότε ο Μωυσής σκέπασε το πρόσωπό του, γιατί φοβόταν να κοιτάξει το Θεό. Ο Κύριος συνέχισε: “Είδα τη δυστυχία του λαού μου στην Αίγυπτο, και άκουσα την κραυγή τους εξαιτίας των καταπιεστών τους. Ξέρω τα βάσανά τους. Γι' αυτό κατέβηκα να τους γλιτώσω από τους Αιγύπτιους και να τους φέρω από αυτή τη χώρα, σε μια χώρα μεγάλη και εύφορη, στη χώρα όπου ρέει γάλα και μέλι, εκεί που τώρα κατοικούν οι Χαναναίοι, οι Χετταίοι, οι Αμορραίοι, οι Φερεζαίοι, οι Ευαίοι και οι Ιεβουσαίοι. Και τώρα που η κραυγή των Ισραηλιτών έφτασε ως εμένα, και είδα πώς τους καταπιέζουν οι Αιγύπτιοι, τώρα εγώ σε στέλνω στο Φαραώ, να βγάλεις το λαό μου, τους Ισραηλίτες, από την Αίγυπτο”.

Και έτσι ο Μωυσής είναι ο αρχηγός που διάλεξε ο Θεός για να οδηγήσει το λαό του μακρυά από τη δουλεία προς τη γη της επαγγελίας. Κι όμως αυτός κάνει πίσω. Κι εγώ πιθανώς το ίδιο θα έκανα – ή ο Jason, ή εσείς. Εδάφιο 11: “Ο Μωυσής είπε στο Θεό: “Ποιος είμαι εγώ, για να πάω στο Φαραώ και να βγάλω τους Ισρηλίτες από την Αίγυπτο;” Και ο Θεός είπε (εδάφιο 12), “Εγώ θα είμαι μαζί σου. Και να ποιο θα είναι το σημείο ότι εγώ σε έστειλα: Όταν θα βγάλεις το λαό από την Αίγυπτο, θα λατρεύσετε το Θεό σ' αυτό εδώ το βουνό.”

Και μετά ο Μωυσής μας αναφέρει ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που ο Θεός έχει ποτέ πει. Και αυτό είναι το κείμενό μας, Έξοδος 3:13-15.

:“Αλλά ο Μωυσής είπε πάλι: “Καλά, εγώ θα πάω στους Ισραηλίτες και θα τους πω, “ο Θεός των προγόνων σας με έστειλε σ' εσάς”. Αυτοί όμως θα με ρωτήσουν “ποιο είναι το όνομά του;” Τι θα τους πω;” Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: “ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου στον αιώνα [Γιαχβέ], και με αυτό θα με επικαλούνται όλες οι γενιές.”

====Τρία Στοιχεία που ο Θεός Αναφέρει για τον Εαυτό Του====

Με ρωτάς ποιο είναι το όνομά μου, λέει ο Θεός, θα σου πω λοιπόν τρία πράγματα. Πρώτο (εδάφιο 14) “Τότε ο Θεός απάντησε στο Μωυσή: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.” Δεν του είπε ποιο ήταν το όνομά του. Στην πραγματικότητα είπε: Πριν νοιαστείς για το ποιο είναι το όνομά μου, πού συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους πολλούς θεούς των Αιγυπτίων ή των Βαβυλωνίων ή των Φιλισταίων, και πριν προσπαθήσεις να με παρουσιάσεις με το όνομά μου, και πριν ακόμα αναρωτηθείς αν ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ο Θεός του Αβραάμ, θα μείνεις άναυδος μ' αυτό που θα σου πω: “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. Εγώ είμαι απόλυτα. Πριν μάθεις το όνομά μου, μάθε την ύπαρξή μου. Ότι ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ – ότι εγώ είμαι απόλυτα – είναι το πρώτο, το θεμελιώδες και το άπειρα σημαντικό.

Δεύτερο (εδάφιο 14β) “Έτσι”, του λέει, “θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: “ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς””. Και εδώ δεν έχει πει ακόμα το όνομά του στο Μωυσή. Χτίζει μια γέφυρα ανάμεσα στην ύπαρξή του και στο όνομά του. Απλά αντί για το όνομά του δηλώνει την ύπαρξή του. Θα πεις, “ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μ' έστειλε σ' εσάς”. Εκείνος που είναι – που απόλυτα είναι – μ' έστειλε σ' εσάς.

Τρίτο (εδάφιο 15) “Είπε ακόμα ο Θεός στο Μωυσή: “Θα πεις στους Ισραηλίτες: “Ο Κύριος [στα Εβραϊκά: “Γιαχβέ”], ο Θεός των προγόνων σας, ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, αυτός με έστειλε σ' εσάς”. Αυτό είναι το όνομά μου για πάντα [Γιαχβέ]. Τελικά μας λέει το όνομά του το οποίο σχεδόν πάντα μεταφράζεται στην Αγγλική Βίβλο ως ΚΥΡΙΟΣ (όλα κεφαλαία). Όμως στα Εβραϊκά προφέρεται κάπως σαν “Γιαχβέ” και προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ”. Επομένως κάθε φορά που ακούμε τη λέξη Γιαχβέ (ή το σύντομο τύπο Γιαχ, τον οποίο ακούμε κάθε φορά που ψάλλουμε “αλληλού-γιαχ”, “δοξάστε τον Γιαχβέ”) ή κάθε φορά που βλέπουμε τη λέξη ΚΥΡΙΟΣ στην Αγγλική Βίβλο θα πρέπει να σκεφτόμαστε: αυτό είναι ένα κανονικό όνομα (όπως Πέτρος ή Ιάκωβος ή Ιωάννης) που προέρχεται από τη λέξη που σημαίνει “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ” και μας θυμίζει κάθε φορά ότι ο Θεός απόλυτα είναι.

====Μια Εκπληκτική Αλήθεια====

Αυτό είναι καταπληκτικό. Ο Θεός έδωσε στον εαυτό του ένα όνομα (που χρησιμοποιείται πάνω από 4.000 φορές στην Παλαιά Διαθήκη) το οποίο μας παρακινεί κάθε φορά που το ακούμε να σκεφτούμε, Αυτός είναι. Αυτός απόλυτα είναι. Αυτός είναι απόλυτος.

Αυτή είναι η πρώτη συστοιχία από θεμελιώδεις πραγματικότητες – αλήθειες που προσδιορίζουν, σήματα κατατεθέντα για 30 χρόνια, κριτήρια μέσα από τη Βίβλο – οι οποίες έχουν σημαδέψει τη Βηθλεέμ για τρεις δεκαετίες. Μένουμε έκθαμβοι μπροστά στο ξεκάθαρο γεγονός ότι ο Θεός είναι. Ότι “αυτός είναι εκείνος που είναι”. Ότι αυτός απόλυτα είναι. Αυτή είναι η πρώτη από τις πραγματικότητες τις έντονα αδάμαστες, συντριπτικά αχώρητες, και ισχυρές στο να διαμορφώνουν το μέλλον που ενστερνιζόμαστε.

Ένας λαός που μένει έκπληκτος απ' το ότι ο Θεός είναι, θα είναι ένας ακάθεκτος λαός. Ο τριαδικός Θεός μας χαίρεται να εμφανίζεται με χάρη και δύναμη εκεί που οι άνθρωποι μένουν εμβρόντητοι από το γεγονός ότι αυτός είναι.

====Τι Σημαίνει Ο Θεός Είναι Εκείνος που Είναι: Δέκα Σημεία====

Να τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι εκείνος που είναι.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι δεν είχε ποτέ κάποια αρχή. Αυτό είναι ιλιγγιώδες για το νου. Κάθε παιδί ρωτάει, “Ποιος έφτιαξε το Θεό;” Και κάθε σοφός γονιός απαντά, “Κανένας δεν έφτιαξε το Θεό. Ο Θεός απλά είναι. Και πάντοτε ήταν. Χωρίς αρχή.”

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Εφόσον δεν ήρθε στην ύπαρξη δεν μπορεί να φύγει από την ύπαρξη, γιατί αυτός είναι η ύπαρξη. Αυτός είναι ό,τι υπάρχει. Δεν υπάρχει χώρος για να βγει εκτός της ύπαρξης. Υπάρχει μόνο αυτός. Προτού αυτός δημιουργήσει το μόνο που υπάρχει είναι ο Θεός.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα πριν απ' αυτόν. Δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα έξω απ' αυτόν εκτός αν αυτός τη θέλει και τη φτιάξει. Ο Θεός δεν είναι μία από τις πολλές πραγματικότητες πριν να δημιουργήσει. Αυτός είναι απλά εκεί ως απόλυτη πραγματικότητα. Αυτός είναι ό,τι υπήρχε αιώνια. Ούτε διάστημα, ούτε σύμπαν, ούτε κενό. Μόνο ο Θεός. Αυτός ήταν απόλυτα εκεί. Αυτός ήταν απόλυτα τα πάντα.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι εντελώς ανεξάρτητος. Δεν εξαρτάται από τίποτε για να τον φέρει στην ύπαρξη ή να τον υποστηρίξει ή να τον συμβουλέψει ή να τον κάνει αυτό που είναι. Αυτή είναι η σημασία της λέξης “απόλυτη” ύπαρξη.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ακριβέστερα ότι οτιδήποτε δεν είναι Θεός εξαρτάται ολοκληρωτικά από το Θεό. Οτιδήποτε δεν είναι Θεός είναι δευτερεύον, και εξαρτώμενο. Το σύμπαν στην ολότητά του είναι εντελώς δευτερεύον. Όχι πρωταρχικό. Ήρθε στην ύπαρξη από το Θεό και μένει στην ύπαρξη κάθε λεπτό εξαιτίας της απόφασης του Θεού να το κρατήσει στην ύπαρξη.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι όλο το σύμπαν σε σύγκριση με το Θεό είναι σαν τίποτα. Μια εξαρτώμενη, συντηρούμενη πραγματικότητα είναι σε σχέση με με μια απόλυτη, ανεξάρτητη πραγματικότητα σαν τη σκιά με την ύλη. Σαν την ηχώ με τη βροντή. Σαν τη μπουρμπουλήθρα με τον ωκεανό. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα μας καταπλήσσουν σ' αυτόν τον κόσμο και στους γαλαξίες, είναι, σε σύγκριση με το Θεό ένα τίποτα. “Όλα τα έθνη είν' ένα τίποτα μπροστά του. Τα λογαριάζει σαν μηδέν, ωσάν μηδαμινότητα” (Ησαϊας 40:17)

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός είναι σταθερός. Είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και για πάντα. Δεν επιδέχεται βελτίωση. Αυτός δεν αλλάζει σε κάτι άλλο. Αυτός είναι εκείνος που είναι. Ο Θεός δεν εξελίσσεται. Δεν προοδεύει. Η απόλυτη τελειότητα δεν είναι δυνατόν να βελτιωθεί.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι το απόλυτο κριτήριο της αλήθειας και της αγαθότητας και της ομορφιάς. Δεν χρησιμοποιεί κανένα νομικό εγχειρίδιο για να μάθει τι είναι σωστό. Κανένα αλμανάκ για να αποδείξει τα γεγονότα. Κανένα οδηγό για να καθορίσει τι είναι άριστο ή υπέροχο. Αυτός ο ίδιος είναι το κριτήριο για το τι είναι σωστό, τι είναι αληθινό, τι είναι υπέροχο.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι ο Θεός κάνει ό,τι τον ευχαριστεί και αυτό είναι πάντοτε σωστό και πάντοτε υπέροχο και πάντοτε σύμφωνο με την αλήθεια. Δεν υπάρχουν για το Θεό περιορισμοί έξω απ' αυτόν που να τον εμποδίζουν να κάνει ό,τι επιθυμεί. Οποιαδήποτε πραγματικότητα υπάρχει έξω απ' αυτόν δημιουργήθηκε και σχεδιάστηκε και ελέγχεται από εκείνον που είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Επομένως είναι εντελώς ελεύθερος από κάθε περιορισμό που δεν πηγάζει από την πρόθεση του δικού του θελήματος.

#Η απόλυτη ύπαρξη του Θεού σημαίνει ότι αυτός είναι η πιο σημαντική και η πιο πολύτιμη πραγματικότητα και το πιο σημαντικό και το πιο πολύτιμο πρόσωπο στο σύμπαν. Αυτός είναι άξιος ενδιαφέροντος και προσοχής και θαυμασμού και απόλαυσης περισσότερο από κάθε άλλη πραγματικότητα, συμπεριλαμβανομένου και ολόκληρου του σύμπαντος.

====Προς τους Πάστορες της Βηθλεέμ====

Αυτό πιστεύουμε. Ο Θεός είναι. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που είναι έντονα αδάμαστη, συντριπτικά αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον – ότι ο Θεός είνα. Έγραψα ένα κείμενο πνευματικού περιεχομένου για τους πάστορες τον Αύγουστο πάνω στο θέμα αυτό και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα:

:“Επομένως, αποτελεί ένα ανοσιούργημα τεραστίων διαστάσεων το γεγονός ότι αγνοούμε τον Θεό, τον θεωρούμε ασήμαντο, τον αμφισβητούμε, τον κριτικάρουμε, τον αντιμετωπίζουμε στην πραγματικότητα ως ένα τίποτα, και σκεφτόμαστε γι' αυτόν λιγότερο απ' ό,τι σκεφτόμαστε για το χαλί του σπιτιού μας.

:Επειδή αυτός είναι η πιο σημαντική πραγματικότητα που υπάρχει, τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σωστά έξω από τη σχέση που έχει αυτό με τον Θεό. Αυτός είναι η πηγή και ο στόχος και ο προσδιορισμός όλων των έμβιων όντων και όλων των πραγμάτων.

:Θα είμαστε, επομένως, ένας λαός συνεπαρμένος με το Θεό. Το να τον γνωρίζουμε, να τον θαυμάζουμε, να δείχνουμε και στους άλλους τη δόξα του είναι το πάθος που μας εμπνέει. Για να το πούμε απλά, αυτός κατακλύζει κυριαρχικά τη συνειδητότητά μας. Τα πάντα θα σχετίζονται με αυτόν.”

Υπάρχουμε για να μεταδίδουμε ένα πάθος για την κυριαρχία του Θεού!

====Ποτέ, Ποτέ, Ποτέ====

Με τη βοήθεια του Θεού, δεν θα βλάψουμε τη φήμη του θεωρώντας τον δεδομένο, ή βάζοντάς τον στο περιθώριο, ή αποκαλώντας τον το υποτιθέμενο θεμέλιο όλων των πραγμάτων ενώ στην πραγματικότητα αυτά τα “πράγματα” είναι που μας ελκύουν. Τρέμουμε μήπως και εμείς αποτελέσουμε αντικείμενο της κριτικής του Albert Einstein για την οποία έγραψε ο Charles Misner είκοσι χρόνια πριν:

:“Πράγματι θεωρώ το σχεδιασμό του σύμπαντος ως ένα κατ' εξοχήν θρησκευτικό ζήτημα. Πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να δείχνουμε σεβασμό και θαυμασμό απέναντι στο θέμα αυτό....Είναι μεγαλειώδες και δεν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος που ο Einstein δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα την οργανωμένη θρησκεία, αν και μου δίνει την εντύπωση ενός κατά βάση έντονα θρησκευτικού ανθρώπου. Προφανώς αισθανόταν ότι όσα έλεγαν οι ιεροκήρυκες για το Θεό ήταν βλασφημία. Ο ίδιος είχε διακρίνει πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα απ' ό,τι εκείνοι είχαν ποτέ φανταστεί, και απλά δεν αναφερόντουσαν στις πραγματικές διαστάσεις του πράγματος.” ( Αναφορά από το ''First Things'', Δεκ. 1991, Νο. 18, 63)

Όταν διάβασα το κείμενο αυτό, είπα, “Ω Θεέ, ποτέ, ποτέ μην αφήσεις να συμβεί αυτό στη Βηθλεέμ.” Ο Jason κι εγώ πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά ότι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στις Δίδυμες Πόλεις και δισεκατομμύρια σε όλο τον κόσμο που λαχταρούν να γνωρίσουν τον αληθινό και ζωντανό Θεό ο οποίος απόλυτα είναι. Και εσείς και ο Jason και εγώ γνωρίζουμε τα καλά νέα ότι αυτός ο Θεός έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να πεθάνει για αμαρτωλούς όπως εμείς που υποτιμούσαμε το Θεό ώστε όποιος πιστέψει στο Χριστό να μπορεί να γνωρίζει αυτόν το Θεό με χαρά για πάντα. Επομένως ξέρουμε την κλήση μας. Υπάρχουμε για να μεταδώσουμε ένα πάθος για το Θεό ο οποίος απόλυτα είναι.

Εδώ στεκόμαστε μέχρι τώρα. Και προς την ίδια κατεύθυνση προχωρούμε. Μια πραγματικότητα αδάμαστη, αχώρητη, και ισχυρή στο να διαμορφώνει το μέλλον. “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ”. ''Ο Θεός απόλυτα είναι.''

Ο Θεός Ανέστησε το Μεγάλο Ποιμένα σας από τους Νεκρούς

Pcain — Tue, 24 Dec 2013 13:41:13 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|God Raised Your Great Shepherd from the Dead}} :'''Προς Εβραίους επιστολή 13:20-21''' Στις 27 Ιανουαρίου 1980, έκανα ...'

Λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.

Pcain — Thu, 26 Sep 2013 13:38:41 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι. ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|Sorrowful Yet Always Rejoicing}} 
<blockquote>
'''Β' Κορινθίους 5:20-6:13''' Εμείς ενεργούμε σαν πρεσβευτές του Χριστού. Μέσα από τα δικά μας λόγια είναι σαν να σας παρακαλεί ο Θεός. Στο όνομα του Χριστού, λοιπόν, σας παρακαλούμε: Συμφιλιωθείτε με το Θεό! Αυτόν που δεν είχε γνωρίσει αμαρτία, τον φόρτωσε ο Θεός με όλη την αμαρτία για χάρη μας, για να μπορέσουμε εμείς μέσω εκείνου να βρούμε τη σωτηρία κοντά στο Θεό. Συνεργάτες του Θεού καθώς είμαστε, σας παρακαλούμε να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη του Θεού που δεχτήκατε, γιατί η Γραφή λέει: “Στον καιρό της χάριτος σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα.” Τώρα, λοιπόν, είναι ο καιρός της χάριτος, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. Κανένα πρόσκομμα δε φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας σαν υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρύπνιες, την πείνα. Συστήνουμε τους εαυτούς μας με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα για την αλήθεια, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά. Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμηση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, και όμως λέμε την αλήθεια. Μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί. Φτάνουμε στο θάνατο, και να που ζούμε. Μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε. Είμαστε λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι. Είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν. Τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε. Σας μιλήσαμε με ειλικρίνεια, Κορίνθιοι. Σας ανοίξαμε διάπλατα την καρδιά μας. Δε σας κλείσαμε την καρδιά μας. Εσείς κλείσατε τη δική σας. Σας μιλάω σαν παιδιά μου. Κάντε κι εσείς το ίδιο μ' εμάς. Ανοίξτε κι εσείς διάπλατα τις καρδιές σας.
</blockquote>
Ας ξεκαθαρίσω, λοιπόν, από την αρχή, ποια είναι η κεντρική ιδέα αυτού του μηνύματος. Η κεντρική ιδέα είναι η εξής: Αυτό που ο κόσμος χρειάζεται από την εκκλησία – και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, από τη Βαπτιστική Εκκλησία Βηθλεέμ, από τον καθένα από μας που είμαστε στη Βηθλεέμ – είναι η ακατανίκητη χαρά μας με τον Ιησού μέσα στον πόνο και τη θλίψη.

Θα το ξαναπώ: Αυτό που ο κόσμος χρειάζεται από την εκκλησία είναι η ακατανίκητη χαρά μας με τον Ιησού μέσα στον πόνο και τη θλίψη.

==== Σε Όσους Υποφέρουν λέμε, ότι Περπατάμε κι Εμείς στα Ίδια Μονοπάτια. ====

Αυτό είναι το τελευταίο από μια σειρά μηνυμάτων που σηματοδοτούν την τριαντάχρονη θεολογική πορεία της Βηθλεέμ και το ονομάζω “λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.” Να τι έγραψα σε όσους οργανώνουν την ώρα της λατρείας, ώστε να τους δώσω να καταλάβουν τον προσανατολισμό αυτού του μηνύματος:

:“Πιστεύω πως αυτές τις δεκαετίες το συγκεκριμένο θέμα και η χροιά που το χαρακτηρίζει, μας έχουν σημαδέψει βαθιά. Είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι. Δεν είμαστε όμως αυτό που θα έλεγε κάποιος “χαζοχαρούμενοι.” Υπάρχει ένας λυπητερός τόνος στη μουσική συμφωνία της ζωής μας. Πιστεύω ότι ο Ιησούς ήταν ο πιο χαρούμενος άνθρωπος που έζησε ποτέ. Και όμως τόσο λυπημένος! Άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθενείας.

:Ο ύμνος που μας προσδιορίζει είναι ίσως “Η Ψυχή Όμως Είν' Ασφαλής.” Πιστεύω πως ο ύμνος αυτός θα ήταν κατάλληλος για το κλείσιμο της λατρείας. Ο Θεός να σας ευλογεί και να σας οδηγεί καθώς προετοιμάζετε μια χαρούμενη ώρα δοξολογίας που δείχνει σε όσους υποφέρουν, πως περπατάμε κι εμείς στα ίδια μ' αυτούς μονοπάτια.”

==== Η Κοινή Λατρεία Δεν Είναι Παιχνίδι ====

Μέσα σ' αυτά τα 32 και μισό χρόνια προσπάθησα να οδηγήσω τους διάκονους, τους πρεσβύτερους και εσάς στην εμπειρία του “λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.” Ανησυχώ για εκκλησίες που αντιμετωπίζουν την ώρα της συλλογικής λατρείας σα ραδιοφωνικά talk shows όπου όλα ακούγονται σα χαρωπή, παιχνιδιάρικη, ενθουσιώδη φλυαρία που σκοπό της έχει να κάνει τους ανθρώπους να αισθανθούν ξέγνοιαστοι και κεφάτοι και ζωηροί. Τους κοιτάζω και σκέφτομαι: Δεν ξέρετε πως κάποιοι από τους άνθρωπους που κάθονται εκεί πεθαίνουν από καρκίνο, ο γάμος τους είναι μια πραγματική κόλαση, τα παιδιά τους τους έχουν ματώσει την καρδιά, δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα οικονομικά, έχουν μόλις χάσει τη δουλειά τους, και αντιμετωπίζουν τη μοναξιά και το φόβο και την έλλειψη κατανόησης και την κατάθλιψη; Κι εσείς προσπαθείτε να δημιουργήσετε μια ατμόσφαιρα ζωηρής, χαρωπής, παιχνιδιάρικης, ξέγνοιαστης, κεφάτης λατρείας;

Και φυσικά κάποιοι απ' αυτούς που μ' ακούν να μιλάω έτσι, θα πουν: Α, οπότε εσύ πιστεύεις ότι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται μια σκυθρωπή, θλιβερή, μελαγχολική, δυσάρεστη, βαριά ατμόσφαιρα σοβαρότητας;

Όχι. Αυτό που χρειάζονται, είναι να δουν και να αισθανθούν μια ακατανίκητη χαρά με τον Ιησού μέσα στον πόνο και στη θλίψη. “Λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.” Αυτό που χρειάζονται, είναι να αντιληφθούν ότι αυτοί οι άνθρωποι από την εκκλησία δεν παίζουν παιχνίδια εδώ. Ότι δε χρησιμοποιούν τη θρησκεία σαν την ίδια παλιά μέθοδο αυτοβοήθειας που σε ανεβάζει, και που ο κόσμος προσφέρει καθημερινά. Χρειάζονται τη μεγαλοπρέπεια και το μεγαλείο του Θεού να τους σκεπάζει σα γαλαξίας ελπίδας. Χρειάζονται το ανεξιχνίαστο πρόσωπο του σταυρωμένου και αναστημένου Χριστού να τους αγκαλιάζει με αγάπη, καθώς το αίμα κυλάει στο πρόσωπο και στα χέρια του. Και χρειάζονται τον ακλόνητο βράχο του λόγου του Θεού κάτω απ' τα πόδια τους.

==== Ο Ακλόνητος Βράχος του Λόγου του Θεού ====

Χρειάζονται να μας ακούν να τραγουδούμε με όλη μας την καρδιά και το πνεύμα,
<blockquote>''Ω τρομαγμένοι εσείς πιστοί, καινούριο θάρρος πάρτε, τα σύννεφα που φαίνονται βαριά και σκοτεινά, παρηγοριά και έλεος γεμάτα, θα περάσουν, και θα δροσίσουν τη δική σας ταπεινή καρδιά. Γρήγορα θα ξεδιπλωθούν τα άγια σχέδιά Του, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, λίγο πιο καθαρά, κι αν το μπουμπούκι έμοιαζε κλειστό και πικραμένο, στα ανοιγμένα πέταλα θα λάμψει η ομορφιά.'' </blockquote>
Χρειάζονται να ακούσουν την ακατανίκητη χαρά μέσα στη θλίψη καθώς τραγουδούμε:
<blockquote>''Ο όρκος, η διαθήκη και το αίμα Του, μου δίνουν δύναμη καθώς παλεύω στα νερά. Όταν τριγύρω, στήριγμα δε βρίσκω πουθενά, Αυτός είναι για μένα ελπίδα, σιγουριά.''</blockquote>
Αν με ρωτήσετε, “Δε χρειάζεται ο κόσμος να δει ευτυχισμένους Χριστιανούς ώστε να γνωρίσει την αλήθεια της πίστης μας και να ελκυστεί στο μεγάλο Σωτήρα;” Η απάντησή μου είναι ναι, ναι, ναι. Και χρειάζονται να δουν ότι η ευτυχία μας είναι το ακατανίκητο έργο του Χριστού μέσα στη θλίψη – μια θλίψη πιθανώς βαθύτερη απ' ό, τι θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι βιώνουμε κάθε μέρα. Χρειάζονται να δουν ότι είμαστε “λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.”

Επομένως, ας αναζητήσουμε αυτόν το βράχο που βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας τώρα – το βράχο του λόγου του Θεού. Το τι σκέφτεται ο John Piper και ο Jason Meyer δε μετρά καθόλου μπροστά σ' αυτό που σκέφτεται ο Θεός. Ας ανατρέξουμε λοιπόν στη Βίβλο για να δούμε αν έχουν έτσι τα πράγματα.

==== “Τι Χρειάζεται ο Κόσμος”- Γιατί το Τονίζουμε ====

Θα εστιάσουμε την προσοχή μας στο Β' Κορινθίους 6:3-10. Γιατί δίνω έμφαση στο τι χρειάζεται ο κόσμος; Γιατί θεωρώ ότι η ουσία αυτού του κηρύγματος επικεντρώνεται στο ότι ο κόσμος χρειάζεται από την εκκλησία την ακατανίκητη χαρά μας εν Χριστώ μέσα στον πόνο και στη θλίψη; Η απάντηση βρίσκεται στα εδάφια 3 και 4. Ο Παύλος λέει: “Κανένα πρόσκομμα δε φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας σαν υπηρέτες του Θεού.”

Με άλλα λόγια, ο Παύλος λέει : Σ' αυτό το κεφάλαιο σκοπεύω να απομακρύνω κάθε εμπόδιο (πρόσκομμα) και να συστήσω τη διακονία μας – τη ζωή μας και το μήνυμα που φέρνουμε. Δεν θέλει η εκκλησία της Κορίνθου και ο κόσμος να τον διαγράψουν, να απομακρυνθούν, να μην κατανοήσουν τι διδάσκει και ποιον αντιπροσωπεύει. Θέλει να τους κερδίσει. Αν εσείς θέλετε να χρησιμοποιείτε τη γλώσσα του marketing μιλώντας στους ανθρώπους για το Θεό, προσέξτε πώς το κάνει ο Παύλος.

==== Ένας Απόστολος που Προσπαθεί να Κερδίσει Ανθρώπους ====

Είναι εκπληκτικό το τι κάνει εδώ ο Παύλος. Πολλοί από τους “ειδήμονες” υπεύθυνους του ευαγγελισμού στις εκκλησίες σήμερα, δεν θα μπορούσαν να εντάξουν σε καμία από τις μεθόδους που χρησιμοποιούν, τον τρόπο με τον οποίο εδώ ο Παύλος απομακρύνει τα εμπόδια και συστήνει το Χριστιανισμό. Μερικοί, μάλιστα, θα έλεγαν: Παύλε, εσύ δεν απομακρύνεις τα εμπόδια, εσύ δημιουργείς εμπόδια. Ας παρακολουθήσουμε, λοιπόν, πώς ο Παύλος απομακρύνει τα εμπόδια και συστήνει τη διακονία του. Αυτό, λέει τελικά πως, χρειάζεται ο κόσμος.

Ο Παύλος ακολουθεί τρία βήματα: περιγράφει τις δοκιμασίες που υποφέρει, περιγράφει το χαρακτήρα που προσπαθεί να δείξει και περιγράφει τα παράδοξα της Χριστιανικής ζωής.

==== Οι Δοκιμασίες που Υποφέρει ====

Πρώτα, περιγράφει τις δοκιμασίες που υποφέρει για το Χριστό (Β' Κορινθίους 6:3-5):

:“Κανένα πρόσκομμα δε φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας σαν υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρύπνιες, την πείνα.”

Αναρωτηθείτε, λοιπόν: Πώς τα λόγια αυτά απομακρύνουν τα εμπόδια; Πώς συστήνουν τη διακονία του; Γιατί δεν απωθούν τους ανθρώπους αλλά μάλλον τους ελκύουν;

==== Ο Χαρακτήρας που Δείχνει ====

Δεύτερον, περιγράφει το χαρακτήρα που προσπαθεί να δείξει (Β' Κορινθίους 6:6-7):

:“...με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα για την αλήθεια, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά [πιθανώς τη μάχαιρα του Πνεύματος από τη μια μεριά και την ασπίδα της πίστεως από την άλλη, Εφεσίους 6:16-17].

Επομένως, αντί να νοιώθει πικραμένος και απογοητευμένος και θυμωμένος και αγανακτισμένος με όλες τις θλίψεις και τις δυσχέρειες και τις στενοχώριες και τις ταλαιπωρίες και τις αγρύπνιες, με τη χάρη του Θεού, ο Παύλος δείχνει υπομονή, καλοσύνη και αγάπη. Το φρόνημά του δεν έχει καμφθεί από τις δυσκολίες της διακονίας του. Ζώντας με τη βοήθεια του Πνεύματος του Αγίου, έχει βρει τα μέσα που χρειάζεται για να δίνει και να μη γογγύζει. Για να περιμένει μάλλον με υπομονή την ώρα του Θεού, παρά να λυπάται τον εαυτό του. Για να δείχνει μάλλον καλοσύνη στους ανθρώπους, παρά να τα βάζει μαζί τους.

==== Τα Παράδοξα της Χριστιανικής Ζωής ====

Και τρίτον, ο Παύλος περιγράφει τα παράδοξα της χριστιανικής ζωής (Β' Κορινθίους 6:8-10)

:“Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμηση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, και όμως λέμε την αλήθεια. Μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί. Φτάνουμε στο θάνατο, και να που ζούμε. Μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε. Είμαστε λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι. Είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν. Τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε.”

Όταν περπατάς στο φως και διακονείς με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και λες την αλήθεια με “εντιμότητα, γνώση, ανεκτικότητα, καλοσύνη και αγάπη,” κάποιοι θα σε εκτιμήσουν και κάποιοι θα σε περιφρονήσουν (εδάφιο 8α), κάποιοι θα σε δυσφημήσουν και κάποιοι θα σε επαινέσουν (εδάφιο 8β). Και αυτή η περιφρόνηση και η δυσφήμηση μπορεί να εκφραστεί με το να σε αποκαλέσουν λαοπλάνο (εδάφιο 8γ). Δεν είσαι γνήσιος. Είσαι απλά ένας θρησκευόμενος υποκριτής.

Θυμηθείτε τι είπε ο Ιησούς, “Αλίμονο αν όλοι οι άνθρωποι σας επαινούν, γιατί το ίδιο έκαναν κι οι πρόγονοί τους στους ψευδοπροφήτες.” (Λουκάς 6:26). Αυτό σημαίνει ότι στο μυαλό του Παύλου μια ανάμικτη ανταπόκριση (κάποιοι τον εκτιμούσαν και τον επαινούσαν και κάποιοι τον περιφρονούσαν και τον δυσφημούσαν) συνηγορούσε υπέρ του. Αφαιρούσε το πρόσκομμα που εκφραζόταν με τη σκέψη: Δεν μπορεί να είσαι αληθινός προφήτης γιατί όλοι μιλούν με καλά λόγια για σένα.

==== Αντιλήψεις των Έξω με Κάποια Δόση Αλήθειας ====

Στη συνέχεια ακολουθούν άλλα έξι παράδοξα. Αν δεν προσέξετε, μπορεί να νομίσετε πως ο Παύλος διορθώνει λαθεμένες αντιλήψεις σχετικά με τους Χριστιανούς, αλλά δεν είναι έτσι. Όλες αυτές οι αντιλήψεις που ο κόσμος έχει για τους Χριστιανούς έχουν μια δόση αλήθειας. Όμως ο Παύλος λέει: Αυτό που βλέπετε είναι αληθινό, αλλά δεν είναι όλη η αλήθεια ούτε η ουσιώδης αλήθεια.

Εδάφιο 9α: Μας βλέπετε σαν ανθρώπους που “μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί.” Ναι, είμαστε ένα τίποτα μέσα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μια μικρή μερίδα ανθρώπων που ακολουθούμε έναν σταυρωμένο και αναστημένο βασιλιά. Όμως μας γνωρίζει ο Θεός, και αυτό είναι που μετράει. (Α' Κορινθίους 8:3, Γαλάτες 4:9).

Εδάφιο 9β: Μας βλέπετε σαν να “φτάνουμε στο θάνατο, και να που ζούμε.” Ναι, πεθαίνουμε κάθε μέρα. Είμαστε σταυρωμένοι μαζί με το Χριστό. Μερικούς από μας τους βάζουν στη φυλακή και τους σκοτώνουν. Όμως να που ζούμε επειδή ο Χριστός είναι η ζωή μας τώρα, και αυτός θα μας αναστήσει από τους νεκρούς.

Εδάφιο 9γ: Μας βλέπετε σαν να “μας βασανίζουν αλλά δεν πεθαίνουμε.” Ναι, υπομένουμε πολλά ανθρώπινα βάσανα και την πολύπλευρη παιδεία του Θεού, αλλά ξανά και ξανά Εκείνος μας γλιτώνει από το θάνατο. Και θα συνεχίσει να μας γλιτώνει μέχρι να ολοκληρωθεί το έργο μας.

Εδάφιο 10α: Μας βλέπετε σαν να είμαστε “λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.” Ναι, είμαστε λυπημένοι. Υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι που μας ματώνουν την καρδιά. Αλλά ακόμα κι έτσι, δεν παύουμε να χαιρόμαστε, πράγμα που είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της Χριστιανικής ζωής!

Εδάφιο 10β: Μας βλέπετε σαν να “είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν.” Ναι, είμαστε φτωχοί μέσα στον πλούτο αυτού του κόσμου. Όμως δε ζούμε για να γίνουμε πλούσιοι με περιουσιακά στοιχεία, ζούμε για να κάνουμε τους ανθρώπους πλούσιους με τον Ιησού.

Εδάφιο 10γ: Μας βλέπετε σαν να είμαστε άνθρωποι που “τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε.” Υπό μίαν έννοια, θεωρούμε τα πάντα ζημία σε σχέση με το ασύγκριτα ανώτερο αγαθό της γνώσης του Χριστού Ιησού (Φιλιππησίους 3:8). Όμως στην πραγματικότητα, είμαστε παιδιά του Θεού και αφού είμαστε παιδιά, είμαστε και κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Χριστού (Ρωμαίους 8:17). Σε κάθε Χριστιανό, ο Παύλος λέει, “Όλα είναι δικά σας: και ο Παύλος και ο Απολλώς και ο Κηφάς. Σ' εσάς ανήκει όλος ο κόσμος, και η ζωή και ο θάνατος, και το παρόν και το μέλλον. Όλα σ' εσάς ανήκουν. Και εσείς ανήκετε στο Χριστό, και ο Χριστός στο Θεό.” (Α' Κορινθίους 3:21-23).

==== Αντίθετα Εντελώς από το Ευαγγέλιο της Ευημερίας ====

Τώρα κάντε ένα βήμα πίσω και θυμηθείτε τι είπε ο Παύλος στο εδάφιο 3: “ Κανένα πρόσκομμα δε φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας σαν υπηρέτες του Θεού.” Απομακρύνει ό,τι στέκει σαν εμπόδιο (πρόσκομμα) στην πίστη και συστήνει την αλήθεια και την αξία της διακονίας του – της ζωής του, του μηνύματός του, του Κυρίου του. Και το κάνει με έναν τρόπο εντελώς αντίθετο απ' ό, τι “το ευαγγέλιο της ευημερίας”.

Ποιο είναι το εμπόδιο που απομακρύνει; Απομακρύνει σαν εμπόδιο, την ενδεχόμενη σκέψη κάποιου ότι ο Παύλος είναι στη διακονία αυτή για τα λεφτά, ή για γήινες ανέσεις και ευκολίες. Δίνει όσες αποδείξεις μπορεί για να δείξει ότι δεν είναι Χριστιανός, ούτε ασχολείται μ' αυτή τη διακονία, προσδοκώντας γήινα οφέλη. Όμως υπάρχουν πολλοί ιεροκήρυκες σήμερα που σκέφτονται με τελείως αντίθετο τρόπο. Πιστεύουν πως συστήνουν τη διακονία τους με το να έχουν ένα πολυτελές σπίτι και ένα πολυτελές αυτοκίνητο και πολυτελή ρούχα. Για να το πούμε απλά, δεν ήταν αυτός ο τρόπος σκέψης του Παύλου. Εκείνος πίστευε ότι αυτά τα πράγματα αποτελούσαν εμπόδια.

==== Ελκύοντας Ανθρώπους στο Χριστό για Λάθος Λόγο ====

Γιατί πίστευε ότι αυτά τα πράγματα αποτελούσαν εμπόδια; Επειδή, αν έλκυαν αυτά κάποιον στο Χριστό, θα ήταν για λάθος λόγο. Θα ήταν, γιατί κάποιοι θα πίστευαν ότι ο Ιησούς κάνει τους ανθρώπους πλούσιους και κάνει τη ζωή άνετη και εύκολη. Κανείς δε θα έπρεπε να έρχεται στο Χριστό γι' αυτό το λόγο. Πόλοι έλξης για να έρθει κάποιος στο Χριστό, όπως ένας επιτυχημένος και πλούσιος τρόπος ζωής καθώς και μια χαζοχαρούμενη, ζωηρή, ξέγνοιαστη, κεφάτη, επιπόλαιη χαριτολογία, που εμφανίζεται σαν χαρά εν Χριστώ, θα τραβήξουν κάποιους ανθρώπους, όχι όμως επειδή βλέπουν τη δόξα του Χριστού ούτε γιατί η Χριστιανική ζωή παρουσιάζεται σαν το Δρόμο προς το Γολγοθά. Πολλοί εξαπατώνται, νομίζοντας ότι έρχονται στο Χριστό μ' αυτόν τον τρόπο.

Πώς, λοιπόν, ο Παύλος συστήνει τη διακονία του – τη ζωή του, το μήνυμά του, τον Κύριό Του; Εδάφιο 4: “Με κάθε τρόπο συστήνουμε τον εαυτό μας σαν υπηρέτες του Θεού.” Πώς; Δείχνοντας πως το να γνωρίζει κανείς το Χριστό, να γνωρίζεται από το Χριστό, να έχει αιώνια ζωή μαζί με το Χριστό είναι καλύτερο από όλα τα γήινα πλούτη και την ευημερία και την άνεση. Συστήνουμε τη ζωή και τη διακονία μας με τις θλίψεις. Συστήνουμε τη ζωή και τη διακονία μας με τις στενοχώριες. Συστήνουμε τη ζωή και τη διακονία μας με τις αγρύπνιες. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Χριστός είναι αληθινός για μας, και ότι ο Χριστός είναι άπειρα πολύτιμος, πιο επιθυμητός από όλα τα πλούτη και την άνεση αυτού του κόσμου. Αυτή είναι η σύστασή μας: Όταν τριγύρω, στήριγμα δε βρίσκω πουθενά, αυτός είναι για μένα ελπίδα, σιγουριά.

==== Λυπημένοι – Πάντοτε Όμως Χαρούμενοι ====

Τι σημαίνει (εδάφιο 10) ότι ένας από τους τρόπους που ο Παύλος συστήνει τον εαυτό του στον κόσμο είναι ότι ήταν λυπημένος και όμως πάντοτε χαρούμενος; Σημαίνει ότι ο κόσμος χρειάζεται από την εκκλησία την ακατανίκητη χαρά μας με τον Ιησού μέσα στον πόνο και τη θλίψη.

Θα κλείσω με δύο εικόνες που δείχνουν το “λυπημένοι και όμως πάντοτε χαρούμενοι.” Τη μία από τον Ιησού και την άλλη από τον Παύλο.

==== Μία Εικόνα από τον Ιησού ====

Όταν ο Ιησούς είπε στο ευαγγέλιο του Ματθαίου 5: 11-12, “Μακάριοι είστε όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν και σας κακολογήσουν με κάθε ψεύτικη κατηγορία εξαιτίας μου. Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση, γιατί θ' ανταμειφθείτε με το παραπάνω στους ουρανούς,” νομίζετε πως τυχαία, τα αμέσως επόμενα λόγια του ήταν, “Εσείς είστε το αλάτι της γης...Εσείς είστε το φως του κόσμου;” Δεν πιστεύω πως ήταν τυχαίο. Πιστεύω πως η νοστιμιά του αλατιού που ο κόσμος έχει ανάγκη να γευτεί, και η λαμπερότητα του φωτός που ο κόσμος έχει ανάγκη να δει, είναι ακριβώς αυτή η ακατανίκητη χαρά μέσα στη θλίψη.

Χαρά όταν είσαι υγιής; Χαρά όταν είσαι πλούσιος και όλα σου πάνε καλά; Και όταν όλοι λένε καλά λόγια για σένα; Γιατί να παραξενευτούν γι' αυτό οι άνθρωποι; Αυτό συμβαίνει ήδη και σ' αυτούς. Όμως ακατανίκητη χαρά μέσα στη θλίψη – αυτό δεν τους συμβαίνει. Αυτό ήρθε ο Ιησούς να δώσει σε τούτο τον πεσμένο, ταλαιπωρημένο από τον πόνο, συντριμμένο από την αμαρτία κόσμο. Μία εικόνα από τον Παύλο

Ή σκεφτείτε την αγωνία του Παύλου για τους Ιουδαίους συμπατριώτες του που χάνονταν όπως αναφέρεται στην επιστολή προς Ρωμαίους 9:2-3. Θυμηθείτε πως ο Παύλος είπε στην προς Φιλιππησίους 4:4, “Να χαίρεστε πάντοτε με τη χαρά που δίνει η κοινωνία με τον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε.” Αλλά στην προς Ρωμαίους 9:2-3, ο ίδιος γράφει, “Λυπούμαι πάρα πολύ, και μια θλίψη βαραίνει αδιάκοπα την καρδιά μου. Φτάνω στο σημείο να εύχομαι να χωριζόμουν εγώ από το Χριστό, αρκεί να πήγαιναν κοντά του οι ομοεθνείς αδερφοί μου.”

Μη σας διαφύγει το τρομερό βάρος της λέξης “αδιάκοπα” στο εδάφιο 2. “Λυπούμαι πάρα πολύ, και μια θλίψη βαραίνει αδιάκοπα την καρδιά μου” επειδή οι συμπατριώτες μου πεθαίνουν χωρίς να έχουν πιστέψει στο Μεσσία, αποκομμένοι απ' αυτόν. Μήπως ακυρώνει εδώ ο Παύλος την ίδια του την εντολή να χαίρεται πάντοτε; Όχι. Επειδή ο ίδιος είπε στη Β' Κορινθίους 6:10, Είμαστε λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.

==== Τι Χρειάζεται ο Κόσμος από Εμάς ====

Αυτό δε χρειάζεται ο κόσμος από μας; Φαντάσου τη σκηνή: Κάθεσαι στο τραπέζι του αγαπημένου σου εστιατορίου απέναντι σε κάποιον για τον οποίο πραγματικά νοιάζεσαι και ο οποίος δεν πιστεύει στο Χριστό. Του έχεις ξαναμιλήσει για το ευαγγέλιο και δεν έχει ενδιαφερθεί. Ο Θεός σου δίνει αυτή τη φορά την ευκαιρία να τον παρακαλέσεις. Και σου δίνει το δώρο των δακρύων. Και λες: “Θέλω τόσο πολύ να πιστέψεις και να ακολουθήσεις τον Ιησού μαζί μου. Θέλω να έχεις αιώνια ζωή. Θέλω να είμαστε και οι δυο μαζί με το Χριστό για πάντα. Θέλω κι εσύ να χαρείς, συνειδητοποιώντας ότι οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί και ότι ο Ιησούς είναι φίλος σου. Και δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα σε χάσω. Είναι σαν ένα τεράστιο βάρος να μου πλακώνει την καρδιά.”

Αυτό δε χρειάζεται από μας ο κόσμος; Όχι απλώς μια πρόσκληση στη χαρά. Όχι απλώς μια πονεμένη έκφραση ανησυχίας. Αλλά και τον πόνο και τη χαρά μαζί έτσι όπως δεν τα έχουν ξαναδεί ποτέ. Έτσι όπως δεν έχουν νοιώσει ξανά να τους αγαπούν. Ακατανίκητη χαρά με τον Ιησού μέσα στη θλίψη, που δεν την έχουν ξαναδεί ποτέ. Και με τη χάρη του Θεού, ίσως έτσι δώσουμε τη γεύση του αλατιού πάνω στη γη και τη λαμπρότητα του φωτός σ' αυτόν τον κόσμο.

Θα το πω για τελευταία φορά: Αυτό που χρειάζεταια ο κόσμος από την εκκλησία – από μας – είναι η ακατανίκητη χαρά μας με τον Ιησού μέσα στον πόνο και τη θλίψη.

==== Ακατανίκητη Χαρά μέσα στον Πόνο και τη Θλίψη ====

Έτσι σύστηνε ο Παύλος τη διακονία του. Μακάρι κι εμείς στη Βηθλεέμ έτσι να συστήνουμε το Χριστό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος κλείνει το πιο σημαντικό κεφάλαιο της Βίβλου – επιστολή προς Ρωμαίους κεφάλαιο 8 – με λόγια που σκοπό έχουν να διαφυλάξουν τη χαρά σας και τη χαρά μου καθώς αντιμετωπίζουμε τον πόνο και την απώλεια.

:“Τι να προσθέσουμε σ' αυτά; Όταν είναι ο Θεός με το μέρος μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; Ο Θεός δε λυπήθηκε ούτε το μονογενή του Υιό, αλλά τον παρέδωσε στο θάνατο για χάρη όλων μας. Δε θα μας δωρίσει, λοπόν, μαζί μ' αυτόν τα πάντα; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτούς που διάλεξε ο Θεός; Κανείς, γιατί ο Θεός ο ίδιος τους δικαιώνει. Και ποιος θα τους καταδικάσει; Κανείς, γιατί ο Χριστός πέθανε για μας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κι αναστήθηκε και βρίσκεται τώρα στα δεξιά του Θεού, όπου μεσολαβεί για μας. Τι, λοιπόν, μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Μήπως τα παθήματα, οι στενοχώριες, οι διωγμοί, η πείνα, η γύμνια, οι κίνδυνοι ή ο μαρτυρικός θάνατος; Σύμφωνα με τη Γραφή: Για σένα πεθαίνουμε όλη την ημέρα. Μας μεταχειρίζονται σαν πρόβατα που τα πάνε για σφαγή. Εμείς όμως υπερνικούμε μέσα απ' όλες αυτές τις δυσκολίες με τη βοήθεια του Χριστού, ο οποίος μας αγάπησε. Κι είμαι πραγματικά βέβαιος πως ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα ούτε κάτι άλλο είτε στον ουρανό είτε στον άδη ούτε κανένα άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν ποτέ να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού για μας, όπως αυτή φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας.” (Ρωμαίους 8:31-39)

Επομένως, Βηθλεέμ, μακάρι ο κόσμος να γευτεί την ακατανίκητη χαρά σας μέσα στον πόνο και τη θλίψη.

Λυπημένοι, πάντοτε όμως χαρούμενοι.

Pcain — Thu, 26 Sep 2013 13:38:18 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Sorrowful Yet Always Rejoicing}} <blockquote> '''Β' Κορινθίους 5:20-6:13''' Εμείς ενεργούμε σαν πρεσβευτές του ...'

Πώς Πρέπει να Περιμένουμε τον Ερχομό του Ιησού;

Pcain — Mon, 05 Aug 2013 12:29:02 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|How Should We Wait for Jesus?}} Ο γιος μου ήταν μονίμως πεινασμένος. Στην ηλικία των 3 ακολουθούσε τη ...'

{{info|How Should We Wait for Jesus?}} 

Ο γιος μου ήταν μονίμως πεινασμένος. Στην ηλικία των 3 ακολουθούσε τη μαμά του στην κουζίνα όταν πλησίαζε η ώρα για κάποιο γεύμα.

Ήταν ανώφελο να του πούμε «Αγάπη μου, θα φάμε σε 10 λεπτά». Δεν κατανοούσε την έννοια των 10 λεπτών ή το γεγονός ότι σε λίγο θα ικανοποιούσε την πείνα του. Ήθελε φαγητό εδώ και τώρα! Κάποιες φορές περίμενα και εγώ το φαγητό. Αλλά ο τρόπος που περίμενα ήταν διαφορετικός. Ήμουν στο γραφείο μου, διορθώνοντας τις αιώνιες διατριβές που βρίσκονταν εκεί. Σκεφτόμουν: ''10 λεπτά ακόμα. Θα προλάβω να τελειώσω αυτό που κάνω'';

Η παραβολή των ταλάντων στο βιβλίο του Ματθαίου 25:14-30 περιγράφει τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι περιμένουν τον ερχομό του Χριστού. Μας λέει ότι οι πιστοί πρέπει να περιμένουν το Χριστό ως δούλοι που έχουν καλεστεί να αυξήσουν την περιουσία του Κυρίου, να ενισχύσουν περαιτέρω τη βασιλεία Του. Καθώς αναμένουμε, δεν πρέπει να είμαστε αδρανής. Πρέπει να αναπτυσσόμαστε, να διαχειριστούμε και να αυξήσουμε τους πόρους που ο Θεός μας έχει εμπιστευτεί.

Στα αρχαία χρόνια οι σκλάβοι είχαν διάφορα καθήκοντα: χειρωνακτικές εργασίες, δούλοι για τις δουλειές του σπιτιού, λογιστές. Ο κύριός τους, αξιολογούσε τις ικανότητές τους και τους ανέθετε τα καθήκοντα αναλόγως.

Διαβάζουμε, λοιπόν, στο εδάφιο 14 ότι «Η Βασιλεία του Θεού μοιάζει μ` έναν άνθρωπο ο οποίος φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύτηκε τα υπάρχοντά του. Σ` άλλον έδωσε πέντε τάλαντα». (Ματθαίος 25:14-15)

Η λέξη τάλαντο στο αρχικό κείμενο δεν αναφέρεται στις ικανότητες και τις δεξιότητες. Είναι μία μονάδα βάρους που χρησιμοποιούνταν για τα χρήματα. Ένα τάλαντο ασημιού ισοδυναμούσε με 20 χρόνια μεροκάματο ενός εργάτη – περίπου 800.000 δολάρια σήμερα. Ένα τάλαντο ασημιού είχε πολύ μεγαλύτερη αξία.

Ο άνθρωπος που έλαβε «πέντε σακούλες χρυσού», όπως αναφέρουν κάποιες μεταφράσεις, επένδυσε αμέσως τα χρήματα και κέρδισε πέντε ακόμα. Ο δεύτερος άντρας, που έλαβε δύο σακούλες χρυσού, κέρδισε επίσης άλλες δύο. Αλλά ο τρίτος άντρας που έλαβε μία σακούλα, έσκαψε μια τρύπα στη γη και έκρυψε εκεί τα χρήματα. Θυμηθείτε, ο κάθε δούλος έλαβε χρήματα ανάλογα με τις ικανότητές που είχε, σύμφωνα με την κρίση του κυρίου του.

Μετά από αρκετό καιρό ο κύριος επέστρεψε και ζήτησε από αυτούς το λογαριασμό. Ο άνθρωπος που έλαβε τις πέντε σακούλες χρυσού είπε: «Κύριε, μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα. Κοίτα, κέρδισα μ` αυτά άλλα πέντε.» (Ματθαίος 25:20) Ο άνθρωπος με τις δύο σακούλες χρυσού έπραξε ομοίως και ο κύριος τους απάντησε με τα ίδια λόγια: «Εύγε, καλέ και έμπιστε δούλε! Αποδείχτηκες αξιόπιστος στα λίγα, γι` αυτό θα σου εμπιστευτώ πολλά. Έλα να γιορτάσεις μαζί μου». (Ματθαίος 25:21,23)

Η ανταμοιβή και στις δύο περιπτώσεις ήταν οι αυξημένες υποχρεώσεις. Σε πρώτη φάση, έλαβαν αρκετές υποχρεώσεις – πολλές σακούλες χρυσού. Αλλά αυτό δε συγκρίνεται με το τι θα έπαιρναν στη διάρκεια. Όταν η Βασιλεία του Θεού ολοκληρωθεί, θα τους δοθούν τεράστιες υποχρεώσεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά τώρα έχουν μερίδιο στη χαρά του κυρίου τους.

Ο άνθρωπος που έλαβε μία σακούλα χρυσού λέει, «Κύριε, ήξερα πως είσαι σκληρός άνθρωπος. Θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και συνάζεις καρπούς εκεί που δε φύτεψες. Γι` αυτό φοβήθηκα και πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στη γη. Ορίστε τα λεφτά σου». (Ματθαίος 25:24-25)

Ο δούλος αυτός κατηγόρησε τον κύριό του για εκμετάλλευση: Άλλοι έσπερναν, αλλά αυτός θέριζε. Ο κύριος απάντησε, «Δούλε κακέ και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω όπου δεν έσπειρα, και συνάζω καρπούς απ` όπου δε φύτεψα! Τότε έπρεπε να βάλεις τα χρήματά μου στην τράπεζα, κι εγώ όταν θα γυρνούσα πίσω θα τα έπαιρνα με τόκο.» (Ματθαίος 25:26-27)

Στο Δυτικό κόσμο, δεν ενθουσιαζόμαστε με την ιδέα της δουλείας. Ούτε ο Ιησούς, όμως, ενέκρινε την δουλεία, ούτε την κλοπή όταν είπε ότι θα επιστρέψει σαν κλέφτης μες στη νύχτα. Χρησιμοποιούσε ένα στοιχείο κοινωνικής δομής για να εκφράσει αυτό που ήθελε. Υπάρχει, όμως, και μία ακόμα πτυχή.

Στην Καινή Διαθήκη, οι άνθρωποι, είτε είναι σκλάβοι της αμαρτίας, είτε έχουν απελευθερωθεί απ` αυτό το είδος δουλείας για να γίνουν δούλοι του Χριστού. Όταν είσαι δούλος του Χριστού, είναι χαρούμενη δουλεία. Χαιρόμαστε γι` αυτή τη δουλεία γιατί ο Κύριός μας είναι τόσο καλός, δίκαιος και σωστός. Προσέξτε όμως: μιλάμε για σχέση Κυρίου-δούλου.

Η αμαρτία του τρίτου σκλάβου είναι ότι πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να κρίνει σύμφωνα με τη βούλησή του. Αν, όμως, είναι δούλος του κυρίου του που δεν εκτελεί το καθήκον του αλλά, αντίθετα, θάβει τα χρήματα, σημαίνει πλήρη ανυπακοή.

Οι άλλοι δύο σκλάβοι είναι πολύ χαρούμενοι που υπηρετούν τον κύριό τους. Ενεργούν με πιστότητα και αμέσως επενδύουν τα χρήματα. Ο τρίτος δούλος θέλει να ακολουθήσει το δικό του, ανεξάρτητο δρόμο.

Επομένως ο κύριός του τον κρίνει, όχι για την βαθύτερη αρχή ότι ο σκλάβος πρέπει να υπακούει στον κύριο, αλλά για το γεγονός ότι ο σκλάβος ήταν πέρα από νωθρός, πολύ κακός. Παριστάνει ότι το πρόβλημα είναι η σκληρή συμπεριφορά του κυρίου του.

Ο κύριος, λοιπόν, διατάζει να του πάρουν τη σακούλα με τα χρήματα και να τη δώσουν στον δούλο με τις 10 σακούλες. Όσοι έχουν χρήματα, γιατί επένδυσαν και ανέπτυξαν όσα τους έχουν δοθεί, θα τους δοθούν περισσότερα. Όσοι δεν έχουν δουλέψει καθόλου, θα χάσουν κι αυτά που έχουν. Ο ανάξιος δούλος θα πεταχτεί έξω στο σκοτάδι όπου θα υπάρχουν δάκρυα και τριγμός των δοντιών.

Το καθήκον μας καθώς περιμένουμε τον Ιησού Χριστό δεν είναι να αποκτήσουμε παραπάνω περιουσία. Ναι, ξέρω ότι έχουμε κοινωνικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, όπως αναφέρει και ο Λόγος του Θεού. Αλλά αν επικεντρώσουμε όλη μας την ενέργεια και τις δυνάμεις στο να αυξήσουμε την περιουσία μας, τι θα δείξουμε στον Κύριό μας όταν φύγουμε απ` αυτή τη ζωή; Δε θα πάρουμε μαζί μας τίποτα.

Καθώς αναμένουμε, πρέπει να μαζεύουμε θησαυρούς στον ουρανό, όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά και όπου οι κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν τους κλέβουν (Ματθαίος 6:20). Στην παραβολή των παρθένων, που βρίσκεται ένα κεφάλαιο πριν από την παραβολή των ταλάντων, οι άμυαλες παρθένες απέτυχαν γιατί πίστευαν ότι ο ρόλος τους είναι πολύ εύκολος. Ο τρίτος δούλος απέτυχε γιατί πίστευε ότι ο ρόλος του ήταν πολύ δύσκολος.

Πώς ορίζεται η πιστή υπηρεσία; Ο Ιησούς, στο Ματθαίο 28:19 ανακήρυξε την αποστολή στους μαθητές: να βελτιώσουν την περιουσία του Κυρίου κηρύττοντας το Ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη.

Η παραβολή των ταλάντων δεν υποστηρίζει ότι αν προσπαθήσεις πολύ, θα μπεις στη Βασιλεία του Θεού. Ο Παύλος μας το λέει ως εξής: Εργαστείτε με φόβο Θεού και δέος για τη σωτηρία σας, όχι μόνο όταν είμαι κοντά σας, αλλά πολύ περισσότερο τώρα που είμαι μακριά σας. Κι αυτό, γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί σ` εσάς, ώστε και να θέλετε και να πράττετε, ό,τι είναι σύμφωνο με το λυτρωτικό του σχέδιο. (Προς Φιλιππησίους 2:12-13) Αυτή είναι η δόξα του Χριστού: Μας αναθέτει μία εργασία και μας λέει πώς θα επεκτείνουμε την περιουσία Του. Όταν το καταφέρουμε -με τη δύναμή Του και επειδή είμαστε δικοί Του- τότε μας λέει, «Εύγε!» Σωζόμαστε με τη χάρη Του, μόνο δια μέσου της πίστης, αλλά η χάρη και η πίστη εργάζονται διαρκώς διαμορφώνοντας το χαρακτήρα μας ώστε να επεκτείνουμε την περιουσία του Κυρίου.

Αν κάποιος περιμένει τον Ιησού τόσο παθητικά ώστε να μη θεωρεί υποχρέωσή του την ανάπτυξη της περιουσίας Του, είτε περνώντας δύσκολες καταστάσεις, είτε ευαγγελίζοντας, αγαπώντας τους αδερφούς και τις αδερφές ή ομοιάζοντας καθημερινά όλο και περισσότερο με το Χριστό, τότε αυτός ο άνθρωπος θα πεταχτεί στο σκοτάδι, όπου θα υπάρχουν δάκρυα, φωνές πόνου και τριγμός των δοντιών.

Δεν είναι ότι υπάρχουν τρία διαφορετικά είδη ανθρώπων – οι πρόθυμοι, χαρούμενοι και παραγωγικοί δούλοι, οι επαναστάτες δούλοι και όσοι βρίσκονται κάπου στη μέση, περιμένοντας αλλά όχι εργαζόμενοι. Αν το μόνο που κάνεις είναι να περιμένεις, τότε δεν επεκτείνεις την περιουσία του Κυρίου – κι αυτό δεν πρέπει καν να περνάει απ` το μυαλό ενός αληθινού Χριστιανού.

Να περιμένετε, λοιπόν, τον Ιησού Χριστό ως σκλάβοι που τους δόθηκε εντολή να επεκτείνουν την περιουσία Του. Εδώ μιλάμε για το τέλος του κόσμου. Ο Ιησούς ξανάρχεται! Αν όχι κατά τη διάρκεια της ζωής μας, τότε θα τον συναντήσουμε όταν πεθάνουμε και θα πρέπει να δώσουμε λογαριασμό.

=== Μελετώντας εις Βάθος ===

'''Η Ζωή του Δούλου'''

Σας προτείνω να ακολουθήσετε το παρακάτω σχεδιάγραμμα για προσωπική ή ομαδική μελέτη της Αγίας Γραφής, για μαθήματα Κυριακού σχολείου ή κηρύγματα.

'''Η Συμπεριφορά του Πιστού Δούλου'''

#Στην Επιστολή προς Φιλιππησίους 2:5-11 διαβάζουμε ότι το φρόνημά μας πρέπει να είναι όπως αυτό του Ιησού, ο οποίος ταπεινώθηκε και πήρε μορφή δούλου.
#Η Επιστολή προς Ρωμαίους 14:17-19 μας διδάσκει ότι η Βασιλεία του Θεού είναι «δικαιοσύνη, ειρήνη και χαρά, που δίνει το Άγιο Πνεύμα. Όποιος υπηρετεί μ` αυτά το Χριστό, ενεργεί σύμφωνα με το θέλημα του Θεού...».

'''Το Κίνητρο του Πιστού Δούλου'''

#Η Επιστολή προς Κορινθίους 10:31 μας διδάσκει πως ό,τι κι αν κάνουμε, πρέπει να το κάνουμε για τη δόξα του Θεού.
#Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι κύρια επιθυμία του ήταν να γνωρίσει το Χριστό και να λάβει μέρος στην Ανάσταση των νεκρών. Βλέπε Φιλιππησίους 3:2-11

'''Το Έργο του Πιστού Δούλου'''

#Ο Ιησούς μας δίδαξε ότι η μεγαλύτερη εντολή είναι «Ν` αγαπάς τον Κύριο το Θεό σου μ` όλη την καρδιά σου, μ` όλη την ψυχή σου και μ` όλο το νου σου» και η δεύτερη εντολή «Ν` αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». (Ματθαίος 22:37,39)
#Στο βιβλίο του Ματθαίου 28:18-20, ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του να κάνουν μαθητές Του όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τα στο όνομα του Αγίου Πνεύματος και διδάσκοντάς τα να τηρούν τις εντολές που τους δόθηκαν από Αυτόν.

'''Η Ανταμοιβή του Πιστού Δούλου'''

#Στο Ευαγγέλιο του Λουκά 12:37-38 διαβάζουμε το εξής υπέροχο: ότι όσοι δούλοι θα περιμένουν ξύπνιοι τον Κύριό τους να έρθει, Αυτός θα ανασκουμπωθεί, θα τους βάλει να καθίσουν και θα τους περιποιηθεί.
#Η Καινή Διαθήκη αναφέρει επανειλημμένα την ανταμοιβή όσων ακολουθούν το Χριστό. Στο τελευταίο κεφάλαιο της Αγίας Γραφής, ο Ιησούς λέει: «Ακούστε! Έρχομαι σύντομα και φέρνω μαζί μου την αμοιβή μου, για ν` ανταποδώσω στον καθένα ανάλογα με τα έργα του.» Αποκάλυψη 22:12

Ο Ιησούς, οι Άντρες και οι Γυναίκες

Pcain — Thu, 21 Mar 2013 13:03:33 GMT

Pcain:

{{info|Jesus, Women, and Men}}
<blockquote>'''Λουκάς 13:10-17''' </blockquote><blockquote>Κάποιο Σάββατο δίδασκε ο Ιησούς σε μια συναγωγή. Εκεί βρισκόταν και μια γυναίκα, δεκαοχτώ χρόνια άρρωστη από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε καθόλου να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς, τη φώναξε και της είπε: «Γυναίκα, απαλλάσεσαι από την αρρώστιά σου». Έβαλε πάνω της τα χέρια του κι αμέσως εκείνη ορθώθηκε και δόξαζε το Θεό. Ο αρχισυνάγωγος όμως, αγανακτισμένος που ο Ιησούς έκανε τη θεραπεία το Σάββατο, γύρισε στο πλήθος και είπε: «Υπάρχουν έξι μέρες που επιτρέπεται να εργάζεται κανείς. Μέσα σ` αυτές, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε, και όχι το Σάββατο». Ο Κύριος του απάντησε: «Υποκριτή! Ο καθένας σας δε λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί το Σάββατο και πάει να το ποτίσει; Κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, και ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ` αυτά τα δεσμά το Σάββατο;» Με τα λόγια του αυτά ντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του κι ο κόσμος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά που έκανε ο Ιησούς.</blockquote>
Ο Ιησούς έχει προσπαθήσει περισσότερο από κάθε άλλον και έχει καταφέρει να φέρει αγνότητα και αρμονία ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες. Θέλω να σας παρουσιάσω αυτήν την αλήθεια ξεκινώντας με το παραπάνω απόσπασμα και στη συνέχεια δείχνοντας την ίδια αλήθεια μέσω άλλων αποσπασμάτων από τη διδασκαλία Του.

'''Το συμβάν στο Λουκά 13:10-17 '''

Μία γυναίκα βρισκόταν στη συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου. Ήταν κυρτωμένη και δε μπορούσε να σταθεί. Στην ίδια κατάσταση ήταν για 18 χρόνια. Ο Ιησούς βρισκόταν επίσης στη συναγωγή εκείνη την ημέρα για να διδάξει. Και αυτό που θα συμβεί είναι εκπληκτικό. Ο Ιησούς δεν τη ρωτά για την αρρώστιά της. Εκείνη δε ζητά από τον Ιησού να τη θεραπεύσει. Στα εδάφια 12-13 διαβάζουμε απλώς «Όταν την είδε ο Ιησούς, τη φώναξε και της είπε: Γυναίκα, απαλλάσεσαι από την αρρώστιά σου. Έβαλε πάνω της τα χέρια του κι αμέσως εκείνη ορθώθηκε και δόξαζε το Θεό».

Η γυναίκα δε ζήτησε τίποτα. Δεν υποσχέθηκε τίποτα. Δεν πίεσε τον Ιησού. Δεν τον ανάγκασε να βάλει τα χέρια Του επάνω της. Θα μπορούσε να τελειώσει τη διδασκαλία Του και να επιστρέψει στο σπίτι Του χωρίς κανείς να σκεφτεί αυτή τη γυναίκα. Αλλά ο Ιησούς σταμάτησε, τη φώναξε. Πήρε την πρωτοβουλία και ασχολήθηκε μαζί της.

'''Ο Ιησούς σε Ετοιμότητα'''

Ο Ιησούς είναι έτοιμος να δράσει. Έχει κάτι να πει. Έχει κάτι να πει για την ημέρα του Σαββάτου και τι σημαίνει ότι πρέπει να είναι ιερή. Έχει να πει κάτι για την υποκρισία των αρχηγών της συναγωγής οι οποίοι ποτίζουν τα ζώα τους το Σάββατο αλλά θυμώνουν με το γεγονός ότι ο Ιησούς θεραπεύει. Και έχει επίσης κάτι να πει για τους άντρες και γυναίκες.

Αυτή η τελευταία πρόταση θα μας απασχολήσει σήμερα. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο εδάφιο 16: «Κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, και ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοχτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ` αυτά τα δεσμά το Σάββατο;» Αν το μόνο που ήθελε να πει ο Ιησούς ήταν ότι πρέπει να κάνουμε το σωστό την ημέρα του Σαββάτου ή να τονίσει την υποκρισία των αρχηγών θα μπορούσε απλώς να πει «Δεν πρέπει αυτή η γυναίκα που ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοχτώ χρόνια να λυθεί από τα δεσμά το Σάββατο;» Δεν είπε όμως μόνο αυτό. Την αποκάλεσε «απόγονο του Αβραάμ». «Κι αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ....να λυθεί απ` αυτά τα δεσμά το Σάββατο;»

'''«Απόγονος του Αβραάμ»'''

Αυτά τα λόγια, «απόγονος του Αβραάμ», αποσκοπούν στη μεταφορά ενός μηνύματος προς τους αρχηγούς της συναγωγής. Το μήνυμα έχει ως εξής: Ένας ακόμα λόγος για να νοιάζεστε περισσότερο για έναν άνθρωπο που υποφέρει παρά για ένα διψασμένο ζώο είναι ότι και αυτή η γυναίκα είναι κληρονόμος της ευλογίας που υποσχέθηκε ο Θεός στον Αβραάμ. Υπερηφανεύεστε λέγοντας «Είμαστε παιδιά του Αβραάμ.» Και αυτή είναι απόγονος του Αβραάμ. Προσπαθείτε να αποφύγετε τις προειδοποιήσεις του Ιωάννη του Βαπτιστή λέγοντας «Έχουμε τον Αβραάμ για πατέρα μας.» Και αυτή έχει τον Αβραάμ για πατέρα της.

Το μήνυμα, λοιπόν, του Ιησού προς τους αρχηγούς της συναγωγής δεν ήταν μόνο το να κρατήσουν άγια την ημέρα του Σαββάτου ή μόνο η υποκρισία τους αλλά το πώς οι άντρες και οι γυναίκες θα έπρεπε να συμπεριφέρονται μεταξύ τους ως κληρονόμοι των υποσχέσεων του Θεού. Έλεγε στους άντρες στη συναγωγή τότε και λέει στους άντρες στην εκκλησία σήμερα, «Οι πιστές γυναίκες ανάμεσά σας είναι κληρονόμοι των υποσχέσεων του Θεού. Φέρονται και αυτές με πραότητα και θα κληρονομήσουν τη γη της επαγγελίας (Ματθαίος 5:5). Είναι και αυτές ευσεβείς και θα λάμψουν σαν τον ήλιο στη βασιλεία του Πατέρα τους (Ματθαίος 13:43).

'''Βλέποντας ο ένας τον άλλον μέσα από το πρίσμα της Γραφής'''

Τι σημαίνει αυτό για εμάς, τους άντρες και τις γυναίκες, σήμερα; Σύζυγοι. Αδέλφια. Ζευγάρια. Όλοι εμείς που συνάπτουμε σχέσεις ο ένας με τον άλλον. Σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον μέσα από το πρίσμα του Λόγου του Θεού. Τι εννοώ:

Η γυναίκα που βρισκόταν στη συναγωγή ήταν κυρτωμένη για 18 χρόνια. Πώς σας φαίνεται αυτό; Είναι απαίσιο. Όλοι σε κοιτάζουν επίμονα. Πιστεύουν ότι έχεις κάνει τρομερές αμαρτίες. Τα παιδιά γελούν και κοροιδεύουν. Δε μπορείς να κοιτάξεις κανέναν στα μάτια. Οι γύρω σου δεν νιώθουν άνετα να ανοίξουν συζήτηση μαζί σου. Δε μπορείς να έχεις κανονικές σεξουαλικές σχέσεις με τον άντρα σου. Νιώθεις ότι ντροπιάζεις όλους όσους είναι κοντά σου.

Τι βλέπεις όταν αντικρίζεις αυτή τη γυναίκα; Αν ήσουν ο σύζυγός της, τι θα έβλεπες; Άντρες (ας φέρουμε το θέμα στη σημερινή εποχή) τι βλέπετε όταν κοιτάζετε τη γυναίκα σας; Η απάντηση σ` αυτό εξαρτάται από το πρίσμα μέσα από το οποίο επιλέγετε να το δείτε. Αυτό που βλέπεις θα είναι πολύ διαφορετικό αν το κοιτάς μέσα από το πρίσμα του περιοδικού Playboy ή μέσα από το πρίσμα του Λόγου του Θεού. Αν κοιτάς μέσα από το πρίσμα του Λόγου του Θεού θα δεις μία απόγονο του Αβραάμ. Αν μάθουμε να βλέπουμε τις χριστιανές γυναίκες με τον τρόπο που έβλεπε ο Ιησούς τη γυναίκα στη συναγωγή, θα τις βλέπουμε ως κληρονόμους του Βασιλιά της δόξας. Και αυτό θα επηρεάσει βαθύτατα τη σχέση μας.

Φυσικά αυτό ισχύει και για τις δύο πλευρές. Οι γυναίκες μπορεί να είναι εξίσου απογοητευμένες με τους συζύγους τους όπως και οι σύζυγοι με τις γυναίκες τους. Οι γυναίκες είναι εξίσου επιρρεπείς στο να μιλούν αρνητικά για τους συζύγους τους. Οι γυναίκες είναι εξίσου επιρρεπείς στο να προσπαθούν να κάνουν τους άντρες τους να γίνουν όσο τέλειοι ονειρεύονταν. Και γι` αυτό μάλλον πρέπει να πούμε ότι και οι γυναίκες οφείλουν να βλέπουν τους συζύγους τους μέσα από το πρίσμα του Λόγου του Θεού. Οι σύζυγοι είναι υιοί του Αβράαμ ως πιστά παιδιά του Θεού. Κι αυτοί θα λάμψουν κάποια μέρα σαν τον ήλιο στη βασιλεία του Πατέρα. Με όλα τα ελαττώματά τους θα μεταμορφωθούν σε κλάσματα δευτερολέπτου: κάθε αμαρτία θα εξαλειφθεί για πάντα και θα αποκτήσουν σώμα ένδοξο όπως αυτό του Χριστού.

Πιστεύω όμως ότι στα χρόνια που έρχονται θα μείνουμε έκπληκτοι διαπιστώνοντας πόσο δεν συμπεριφερόμασταν ο ένας στον άλλον με τον ένδοξο τρόπο που θα έπρεπε. Πρέπει να τιμάμε ο ένας τον άλλον ως άντρες και γυναίκες, να δείχνουμε σεβασμό και ευλάβεια. Πόσο πιο χαρούμενοι θα είμασταν αν τα λόγια μας ήταν γεμάτα από τέτοιου είδους αισθήματα! Και ΘΑ ΕΙΝΑΙ αν μάθουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον μέσα από το πρίσμα του Λόγου του Θεού – ως θυγατέρες και γιοι του Αβραάμ, κληρονόμοι των υποσχέσεων του Θεού, προορισμένοι για ανείπωτη δόξα.

'''Άλλες Εικόνες από το Έργο του Ιησού'''

Να τι έκανε ο Ιησούς για να μας βοηθήσει να θυμηθούμε τη σημασία της δημιουργίας μας ως άντρες και γυναίκες κατ` εικόνα Θεού. Και το έκανε ξανά και ξανά. Στο χρόνο που μου απομένει θα ήθελα να δώσω μερικές εικόνες πώς ο Ιησούς μας βοηθά να θυμηθούμε την αγνότητα και την αρμονία που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις μας. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα μπορούσα να πω από αυτά που λέγονται εδώ.

'''Καταδικάζοντας την Εμπορικοποίηση των Γυναικών'''

Στο βιβλίο του Ματθαίου 5:28-29 ο Ιησούς λέει, «Εγώ όμως σας λέω πως όποιος βλέπει μια γυναίκα με πονηρή επιθυμία, έχει κιόλας διαπράξει μέσα του μοιχεία μ` αυτήν. Κι αν κάτι τόσο σπουδαίο σαν το δεξί σου μάτι σε σκανδαλίζει, βγάλ` το και πέταξέ το. Γιατί σε συμφέρει να χάσεις ένα μέλος σου, παρά να ριχτεί όλο το σώμα σου στην κόλαση.»

Με αυτή τη μία λέξη ο Ιησούς καταδίκασε με τον πιο ισχυρό τρόπο που υπάρχει (την απειλή της Κόλασης) όλες τις μορφές πορνογραφίας και όλη τη βιομηχανία εμπορικοποίησης του γυναικείου σώματος στους τομείς της διαφήμισης και της διασκέδασης. Μπορείτε να φανταστείτε την οργή που συσσωρεύεται στον Παράδεισο για τη βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων που εκτελεί αυτό ακριβώς που ο Υιός του Θεού απαγορεύει, δηλαδή ο πειρασμός που ασκείται στους άντρες να βλέπουν τις γυναίκες μόνο για ικανοποίηση σεξουαλικής επιθυμίας – όχι ως άτομα, το τονίζω, αλλά μόνο ως αντικείμενα για σεξουαλική ικανοποίηση! Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα στο Ματθαίο 5:28 είναι ότι ο Ιησούς Χριστός θέλει να σώσει τις γυναίκες από αυτή την επίθεση κατά της προσωπικότητάς τους. Οι άντρες που ακολουθούν τον Ιησού είναι προσεκτικοί και φυλάσσονται για το καλό των γυναικών και για τη δόξα του Θεού. Και οι γυναίκες που ακολουθούν τον Χριστό αναζητούν από Αυτόν και όχι από τον κόσμο να τους δείξει πώς να χρησιμοποιούν το σώμα τους.

'''Εφαρμογή του Χρυσού Κανόνα'''

Στο βιβλίο του Ματθαίου 7:12 ο Ιησούς λέει, «Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άλλοι άνθρωποι, αυτά να τους κάνετε κι εσείς. Σ` αυτό συνοψίζονται ο νόμος και οι προφήτες.» Δε νομίζω να πιστεύετε ότι με αυτά τα λόγια ο Ιησούς άφηνε απ` έξω τις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών σαν να μην πρέπει να συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον εφαρμόζοντας το χρυσό κανόνα. Φυσικά και όχι. Πρέπει να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε εμείς να μας φέρονται.

Είναι δύσκολο να βρεθεί κάτι πιο ριζοσπαστικό από αυτή τη δήλωση. Επιφέρεται επανάσταση στις σχέσεις όταν και τα δύο μέρη εφαρμόζουν αυτόν τον κανόνα. Ο λόγος; Γιατί εγώ και εσύ, από τη φύση μας, έχουμε τη βαθύτατη επιθυμία να μας φέρονται καλά. Σε κανέναν δεν αρέσει να τον κοροϊδεύουν. Σε κανέναν δεν αρέσει να τον αγνοούν και να του δείχνουν ότι είναι άχρηστος. Σε κανέναν δεν αρέσει να τον εκμεταλλεύονται. Και αυτό σημαίνει ότι αν ο καθένας από εμάς ζούσε εφαρμόζοντας το χρυσό κανόνα, κανένας δε θα κορόιδευε τον άλλον. Κανένας δε θα έκανε το διπλανό του να νιώθει άχρηστος. Κανένας δε θα εκμεταλλευόταν κανέναν. Θα μετρούσαμε τη χαρά μας ανάλογα με το πόση χαρά θα προσφέραμε ο ένας στον άλλον. Και αυτό θα ήταν κάτι υπέρ-ριζοσπαστικό, ειδικά στους γάμους και στις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών. Και αυτό ακριβώς είναι που θέλει ο Ιησούς από εμάς.

'''Επιδίωξη Γνήσιας Ομοιότητας με τα Παιδιά και Ταπεινοφροσύνης'''

Το πιο φοβερό πράγμα που είπε ο Ιησούς κατά των συνηθισμένων αμαρτίων που διαπράττουν άντρες και γυναίκες βρίσκεται στο βιβλίο του Ματθαίου 18:3-4, «Σας βεβαιώνω πως αν δεν αλλάξετε κι αν δε γίνετε σαν τα παιδιά, δε θα μπείτε στη βασιλεία του Θεού. Όποιος λοιπόν ταπεινώσει τον εαυτό του σαν αυτό το παιδί, αυτός είναι ο ανώτερος στη βασιλεία του Θεού.» Οι άντρες που συμπεριφέρονται σαν νταήδες και οι γυναίκες που παριστάνουν τις φιλάρεσκες δεν ομοιάζουν με τα παιδιά. Συμπεριφέρονται απλώς παιδιάστικα. Η γνήσια ομοιότητα με τα παιδιά και η ταπεινοφροσύνη, όπως όλα όσα διδάσκει ο Ιησούς, είναι άκρως ριζοσπαστικά για τις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών.

'''Χριστιανική Ηγεσία ως Ηγεσία υπέρ όσων έχουν ανάγκη'''

Και πώς συνδέεται αυτό με το συμπέρασμα που βγάλαμε την προηγούμενη εβδομάδα, ότι δηλαδή ο Θεός έχει καλέσει τους άντρες να είναι υπεύθυνοι για την ηγεσία στη σχέση τους με τις γυναίκες; Ότι οι άντρες είναι αυτοί που πρώτοι θα δώσουν λόγο στον Θεό για την πρωτοβουλία τους να κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να είναι σωστή η σχέση;

Η απάντηση: ο Ιησούς καθαγιάζει τη χριστιανική ηγεσία από οτιδήποτε την σπιλώνει και κρατά αυτό που την ενώνει. Την καθαγιάζει από την αγάπη για το εγώ μας και διαμορφώνει την πραγματικότητα της υπηρεσίας προς τους άλλους. Μας λέει, «Γιατί όποιος υψώσει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί» (Ματθ. 23:12) Εδώ, στο πλαίσιο της χριστιανικής ηγεσίας, τελειώνει η υπεροψία και η αγάπη για τον εαυτό μας. Λέει επίσης, «Όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας» (Ματθ. 20:26) Αυτό είναι το κλειδί για την ηγεσία που στόχο έχει να βοηθήσει τους συνανθρώπους μας.

Πόσο μεγάλο λάθος όμως θα κάναμε αν ισχυριζόμασταν πως ο Ιησούς εξυψώνοντας τη σημασία της υπηρεσίας προς τους άλλους εξάλειψε την έννοια της ηγεσίας. Γνωρίζουμε από όλα όσα έχει πει και έχει πράξει πως αυτό δεν ισχύει.

Είπε το εξής, «Αλλά ο ανώτερος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει σαν τον κατώτερο, κι ο αρχηγός σαν τον υπηρέτη» (Λουκάς 22:26). Ποτέ δεν είπε «Ο αρχηγός να σταματήσει να είναι αρχηγός» ούτε «Το να υπηρετείς σε καθιστά λιγότερο αρχηγό». Είπε απλώς, «Όπου υπάρχει ηγεσία, ας είναι ηγεσία η οποία θα υπηρετεί».

Έδωσε τον εαυτό Του ως παράδειγμα για να εξηγήσει αυτό που είπε: ακόμη και στο κατώτατο σημείο υπηρεσίας που μπορούσε να φτάσει, με την πετσέτα τυλιγμένη γύρω του και πλένοντας τα πόδια των μαθητών Του σαν να ήταν σκλάβος, κανένας δεν αμφέβαλλε για το ποιος ήταν ο αρχηγός. Αυτόν θα ακολουθούσαν. Και αν καταλάβαιναν το νόημα αυτής της πράξης Του, θα είχαν και αυτοί γονατίσει. Η έννοια της υπηρεσίας δεν ανατρέπει ή ακυρώνει την ηγεσία. Τη μεταμορφώνει. Όταν ο Ιησούς ήταν πάνω στο σταυρό φανερά αδύναμος και αβοήθητος οδηγούσε με την πράξη Του όσους πίστευαν σε Αυτόν στη δόξα του Παραδείσου.

Αυτό που κάνει ο Ιησούς για εμάς είναι να μας δείχνει και να μας διδάσκει ότι αν ο άνθρωπος ντυθεί τον μανδύα της ηγεσίας όπως περιγράφεται στο κεφάλαιο 2 της Γένεσης δε θα το διεκδικεί ως δικαίωμα για τον εαυτό του αλλά θα το αποδεχθεί ως ευθύνη δοσμένη από τον Κύριο. Η γλώσσα της ηγεσίας είναι η γλώσσα της ευθύνης όχι η γλώσσα των δικαιωμάτων. Είναι ευθύνη όσων είναι ηγέτες που υπηρετούν, όχι δικαίωμα για υπεροπτική κυριαρχία.

Για το ίδιο θέμα μιλάει ο απόστολος Παύλος, για τους συζύγους που πρέπει να αγαπούν και να υπηρετούν όπως ο Χριστός, στην Προς Εφεσίους επιστολή στο κεφάλαιο 5. Σ` αυτό θα αναφερθούμε την επόμενη εβδομάδα.

Άντρα και Γυναίκα τους Δημιούργησε κατ` εικόνα Θεού

Pcain — Thu, 28 Feb 2013 13:11:54 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Male and Female He Created Them in the Image of God}} <blockquote> '''Γένεσις 1:26-28''' Μετά είπε ο Θεός: «Ας φτιάξουμε...'

{{info|Male and Female He Created Them in the Image of God}} 
<blockquote>
'''Γένεσις 1:26-28''' Μετά είπε ο Θεός: «Ας φτιάξουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με την εικόνα τη δική μας και την ομοίωση, κι ας εξουσιάζει στης θάλασσας τα ψάρια, στου ουρανού τα πτηνά, στα ζώα και γενικά σ` όλη τη γη και στα ερπετά που σέρνονται πάνω σ` αυτήν». Δημιούργησε, λοιπόν, ο Θεός τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική του την εικόνα, «κατ` εικόνα Θεού» τον δημιούργησε, τους δημιούργησε άντρα και γυναίκα. Τους ευλόγησε και τους είπε: «Να κάνετε πολλά παιδιά, ώστε να πολλαπλασιαστείτε, να γεμίσετε τη γη και να κυριαρχήσετε σ` αυτήν. Να εξουσιάσετε στης θάλασσας τα ψάρια, στου ουρανού τα πτηνά και σε κάθε ζώο που κινείται πάνω στη γη».
</blockquote>
Θέλω να σκεφτούμε μαζί αυτό το πρωινό τρία πράγματα που απορρέουν από το παραπάνω απόσπασμα. Το πρώτο είναι ότι ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους. Το δεύτερο ότι τους δημιούργησε κατ` εικόνα Του και το τρίτο ότι δημιούργησε δύο φύλα, τους δημιούργησε άντρα και γυναίκα.

Είναι πολύ πιθανό να πιστεύεις αυτές τις αλήθειες και να μην είσαι Χριστιανός. Υπάρχουν γραμμένες στα εβραικά κείμενα οπότε ένας Εβραίος που τα διαβάζει εύκολα θα τις αποδεχόταν. Αλλά ακόμα και αν ασπάζεσαι αυτές τις αλήθειες και δεν είσαι Χριστιανός, δεν παύουν να καταλήγουν όλες στο Χριστιανισμό. Συμπληρώνονται και ολοκληρώνονται μόνο με το έργο του Χριστού. Πάνω σ` αυτό θα ήθελα να μιλήσω σήμερα και ειδικότερα σε σχέση με την τρίτη αλήθεια – ότι ο Θεός μας έχει δημιουργήσει άντρα και γυναίκα κατ` εικόνα Του.

==== 1. Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους. ====

Ας ξεκινήσουμε με την πρώτη αλήθεια: οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί από τον Θεό. Νομίζω ότι χρειάζονται περαιτέρω επεξηγήσεις. ΓΙΑΤΙ μας δημιούργησε; Όταν φτιάχνεις κάτι, υπάρχει κάποιος λόγος γιατί το έφτιαξες. Ο κόσμος μας, όμως, όπως τον βλέπουμε μπορεί να δώσει μια ολοκληρωμένη απάντηση στην ερώτηση; Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι ο άνθρωπος θα φέρει τον κόσμο υπό την κυριαρχία του Θεού, ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να δοξαστεί ο Θεός (Ησαίας 43:7), ότι η γνώση της δόξας του Κυρίου θα γεμίσει τη γη.

Τι βλέπουμε όμως σήμερα; Βλέπουμε έναν κόσμο που επαναστατεί ενάντια στο Δημιουργό του. Βλέπουμε τα εβραικά κείμενα να κλείνουν με την ιστορία της Δημιουργίας ανολοκλήρωτη και την ελπίδα για δόξα ακόμα ανεκπλήρωτη. Πιστεύοντας, λοιπόν, ότι ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους κατά τον τρόπο που το εξιστορούν τα εβραικά κείμενα, απαιτεί και τη συνέχεια της ιστορίας δηλαδή τον Χριστιανισμό. Μόνο μέσω του Χριστού μπορεί να προσδιοριστεί ο σκοπός της Δημιουργίας.

==== 2. Ο Θεός μας δημιούργησε κατ` εικόνα Του. ====

Ή πάρε για παράδειγμα τη δεύτερη αλήθεια: ο Θεός μας δημιούργησε κατ` εικόνα Του. Το γεγονός αυτό σίγουρα θα έχει κάποια σχέση με το λόγο που βρισκόμαστε εδώ. Ο σκοπός για τον οποίο μας δημιούργησε έχει σχέση με το υπέροχο γεγονός ότι δεν είμαστε βατράχια ή σαύρες ή πουλιά ή ακόμα και πίθηκοι αλλά ανθρώπινα όντα, δημιουργημένα κατ` εικόνα Θεού. Αυτό συμβαίνει μόνο με εμάς, με κανένα άλλο ζωντανό ον επάνω στη γη.

Πόσο όμως έχουμε διαστρεβλώσει αυτήν την υπέροχη αλήθεια. Μοιάζουμε με τον Θεό; Και ναι, και όχι. Ναι, μοιάζουμε με τον Θεό. Ακόμα και μέσα στην αμαρτία και την απιστία μας, υπάρχει κάποια ομοιότητα. Το γνωρίζουμε γιατί διαβάζουμε στη Γένεση 9:6 «Όποιος αφαιρέσει τη ζωή άλλου ανθρώπου, και τη δική του ζωή κάποιος άλλος θα του την πάρει. Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ` εικόνα του.» Με άλλα λόγια, ακόμα και μέσα σ` έναν κόσμο που κυριαρχεί η αμαρτία (ο φόνος στη συγκεκριμένη περίπτωση), οι άνθρωποι είναι δημιουργημένοι κατ` εικόνα Θεού. Δεν πρέπει να σκοτώνονται όπως τα ποντίκια και τα κουνούπια. Στερείσαι τη ζωή σου, αν δολοφονήσεις έναν άλλον άνθρωπο (βλέπε Επιστολή Ιακώβου 3:9).

Ταυτιζόμαστε όμως με την εικόνα που ο Θεός μας δημιούργησε να έχουμε; Δεν καταστρέφεται πολλές φορές αυτή η εικόνα σε σημείο που να μην αναγνωρίζεται; Νιώθεις ότι μοιάζεις τον Θεό όσο θα έπρεπε; Έτσι και πάλι η πίστη μας ότι ο Θεός μας δημιούργησε απαιτεί μια ολοκλήρωση – σ` αυτήν την περίπτωση μια λύτρωση, μεταμόρφωση, ένα είδος ανα-δημιουργίας. Όλα αυτά τα φέρνει ο Χριστιανισμός. «Πραγματικά, με τη χάρη του σωθήκαμε διά της πίστεως. Κι αυτό δεν είναι δικό σας κατόρθωμα αλλά δώρο Θεού. Δε σωθήκατε με τα δικά σας έργα κι έτσι κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί γι` αυτό. Είμαστε δημιούργημα του Θεού, ο οποίος δια του Ιησού Χριστού μας έκανε καινούριους ανθρώπους, για να μπορούμε να κάνουμε καλά έργα...Να ντυθείτε τον καινούριο άνθρωπο, που ο Θεός κατά το σχέδιό του τον έχει πλάσει για να ζει με δικαιοσύνη και αγιότητα που προέρχονται από την αλήθεια.» (Προς Εφεσίους 2:8-10, 4:24). Ο Θεός μας δημιούργησε κατ` εικόνα Του αλλά εμείς διαστρεβλώσαμε σχεδόν πέρα ως πέρα αυτήν την εικόνα και ο Ιησούς είναι η απάντηση. Είναι πιστός, συγχωρεί, μας εξαγνίζει και ξεκινά μέσα μας μια διαδικασία αναμόρφωσης που λέγεται καθαγίαση, η οποία όταν τελειώσει θα οδηγήσει στη δόξα των ανθρώπων που σκόπευε εξαρχής ο Θεός. Επομένως, εφόσον γνωρίζουμε ότι έχουμε δημιουργηθεί κατ` εικόνα Θεού, στην αμαρτία και τη διαφθορά πρέπει να υπάρχει μια απάντηση. Και η απάντηση αυτή είναι ο Ιησούς.

==== 3. Ο Θεός μας δημιούργησε Άντρα και Γυναίκα. ====

Η τρίτη αλήθεια που κρύβεται σ` αυτά τα εδάφια είναι ότι ο Θεός μας δημιούργησε άντρα και γυναίκα. Και αυτή η αλήθεια στρέφεται προς το Χριστιανισμό για την ολοκλήρωσή της. Πώς; Με δύο τρόπους τουλάχιστον. Ο πρώτος είναι με το μυστήριο του γάμου. Ο δεύτερος με την ιστορική αθλιότητα των αμαρτωλών σχέσεων μεταξύ αντρός και γυναικός.

==== Το Μυστήριο του Γάμου ====

Ας μιλήσουμε για το μυστήριο του γάμου. Στη Γένεση 2:24, μετά από την αναφορά της δημιουργίας της γυναίκας, ο Μωυσής (αυτός που έγραψε τη Γένεση) λέει, «Γι` αυτόν το λόγο θα εγκαταλείπει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενώνεται με τη γυναίκα του. Θα γίνονται ένα σώμα.» Όταν ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ξανά αυτό το εδάφιο στην Επιστολή προς Εφεσίους 5:31 λέει, «Σ` αυτά τα λόγια κρύβεται ένα μεγάλο μυστήριο, που εγώ σας λέω ότι αναφέρεται στη σχέση Χριστού και εκκλησίας.» Έχοντας αυτό ως αρχή, ξεδιπλώνει το νήμα της σημασίας του γάμου: είναι το σύμβολο της αγάπης του Χριστού για την εκκλησία όπως απεικονίζεται μέσα από τη σχέση αγάπης του άντρα με τη γυναίκα. Είναι το σύμβολο της ηθελημένης υποταγής της εκκλησίας στο Χριστό όπως απεικονίζεται μέσα από τη σχέση της γυναίκας προς τον άντρα της.

Αποκαλεί το εδάφιο της Γένεσης 2:24 “μυστήριο” γιατί ο Θεός δεν αποκάλυψε ξεκάθαρα στο βιβλίο της Γένεσης τους σκοπούς Του για το γάμο μεταξύ άντρας και γυναίκας. Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχαν ορισμένες ενδείξεις ότι ο γάμος ομοίαζε τη σχέση του Θεού με το λαό Του. Μόνο μετά την έλευση του Χριστού διαλύθηκε το μυστήριο του γάμου. Αποτελεί την απεικόνιση της διαθήκης του Χριστού με το λαό Του, την αφοσίωση Του στην εκκλησία.

Βλέπετε, λοιπόν, πώς η δημιουργία των δύο φύλων από τον Θεό και στη συνέχεια ο γάμος ως μία σχέση όπου ο άντρας εγκαταλείπει τους γονείς του και γίνεται επίσημα ένα με τη γυναίκα του, αφοσιώνεται σ` αυτήν – πώς αυτή η πράξη της Δημιουργίας και ο γάμος όπως τον παρουσίασε ο Θεός χρειαζόταν την έλευση του Χριστού και της εκκλησίας Του. Χρειζόταν ο Χριστιανισμός για την αποκάλυψη του μυστηρίου.

Αυτή είναι μια σκέψη που ξενίζει τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμα και τους Χριστιανούς γιατί ο γάμος είναι και κοσμικός αλλά και χριστιανικός θεσμός. Υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς, όχι μόνο στις χριστιανικές κοινωνίες. Γι` αυτό δεν μπορούμε να πιστεύουμε ότι όλοι οι μη Χριστιανικοί γάμοι είναι μυστηριώδη σύμβολα της σχέσης του Χριστού με την εκκλησία. Είναι όμως. Και η ύπαρξη μας ως άντρες και γυναίκες εντός γάμου πρέπει να κραυγάζει τη σχέση του Ιησού με την εκκλησία Του. Μέσω του Χριστιανισμού κατανούμε τη διαθήκη του γάμου.

Επιτρέψτε μου να σας εκθέσω μια σκέψη μου και να σας δώσω ένα ερέθισμα που ίσως να μην είχατε σκεφτεί πιο πριν. Ο Χριστός θα έρθει ξανά σ` αυτήν την γη. Έτσι όπως αναλήφθηκε, έτσι θα `ρθει πάλι, είπαν οι άγγελοι. Φανταστείτε εκείνη την ημέρα. Ανοίγουν οι ουρανοί, ηχεί η σάλπιγγα και ο Υιός του Ανθρώπου εμφανίζεται επάνω στα σύννεφα με δύναμη και δόξα και δεκάδες χιλιάδες άγιους αγγέλους να λάμπουν σαν τον ήλιο. Τους στέλνει στις τέσσερις γωνιές της γης για να παραλάβουν τους εκλεγμένους Του και ανασταίνει από τους νεκρούς όσους πέθαναν για Εκείνον. Τους δίνει νέα και ένδοξα σώματα όπως το δικό Του και μεταμορφώνει σε κλάσματα δευτερολέπτου τους υπόλοιπους από εμάς ώστε να μετέχουμε στη δόξα Του.

Η μακρόχρονη προετοιμασία της νύφης του Χριστού (της εκκλησίας!) φτάνει επιτέλους στο τέλος της, της κρατά το χέρι και την οδηγεί στο τραπέζι. Το γαμήλιο γεύμα του Αρνίου είναι γεγονός. Στέκεται στην κεφαλή του τραπεζιού, απλώνεται μεγάλη σιωπή στα εκατομμύρια των αγίων και λέει: «Αυτή είναι, αγαπημένοι μου, η σημασία του γάμου. Εδώ κατέληγαν όλα. Γι` αυτό σας δημιούργησα άντρα και γυναίκα και καθιέρωσα το θεσμό του γάμου. Από δω και στο εξής οι άνθρωποι δε θα παντρεύουν ούτε θα παντρεύονται, γιατί η τελική πραγματικότητα έχει φτάσει και η σκιά μπορεί να παρέλθει.» (βλέπε Μάρκος 12:25, Λουκάς 20:34-36)

Τώρα θυμηθείτε τι προσπαθούμε να κάνουμε: προσπαθούμε να δούμε ότι η τρίτη αλήθεια, ότι ο Θεός μας δημιούργησε άντρες και γυναίκες, καταλήγει στο Χριστιανισμό προκειμένου να ολοκληρωθεί. Και ανέφερα ότι αυτό γίνεται με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι με το μυστήριο του γάμου. Η δημιουργία των ανθρώπων, των δύο φύλων, αποτελεί το πλαίσιο για τη δημιουργία του γάμου ως θεσμού. Δε μπορεί να υπάρξει γάμος χωρίς άντρα και γυναίκα. Και το νόημα του γάμου δε μπορεί να προσδιοριστεί στην ουσία του ή ολοκληρωτικά αν δεν το δούμε ως προσομοίωση της σχέσης του Χριστού με την εκκλησία.

Η δημιουργία, επομένως, των δύο φύλων στοχεύει στο γάμο και ο γάμος στοχεύει στο Χριστό και την εκκλησία Του. Γι` αυτό το λόγο η αλήθεια ότι ο Θεός μας δημιούργησε άντρες και γυναίκες δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς το Χριστιανισμό – χωρίς το Χριστό και το λυτρωτικό Του έργο για την εκκλησία.

==== Ιστορική Αθλιότητα των Σχέσεων μεταξύ Αντρών και Γυναικών ====

Ανέφερα ότι υπάρχει ένας ακόμα τρόπος όπου φαίνεται ότι η δημιουργία των δύο φύλων στοχεύει στον Χριστιανισμό ως την απόλυτη ολοκλήρωση, κυρίως λόγω της διαστρέβλωσής των σχέσεων κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω.

Όταν η αμαρτία έκανε την εμφάνισή της στον κόσμο, οι συνέπειές της στη σχέση μεταξύ των δύο φύλων ήταν καταστρεπτικές. Ο Θεός πλησιάζει τον Αδάμ μετά που έφαγε τον απαγορευμένο καρπό και ρωτά τι έχει συμβεί. Ο Αδάμ λέει στη Γένεση 3:12, «Η γυναίκα που μου έδωσες, εκείνη μου πρόσφερε έναν καρπό και έφαγα». Με άλλα λόγια, αυτή είναι που φταίει (ή Εσύ που μου την έδωσες!) οπότε αν κάποιος πρέπει να πεθάνει επειδή έφαγε τον καρπό, τότε είναι αυτή!

Έτσι ξεκινάει η βία στο σπίτι, η κακομεταχείριση των γυναικών, οι βιασμοί, οι σεξουαλικές αμαρτίες, όλοι οι τρόποι με τους οποίους υποβαθμίζεται η γυναίκα, η οποία έχει δημιουργηθεί κατ` εικόνα Θεού.

Στη Γένεση 3:16 διαβάζουμε την κατάρα των πεσόντων ανθρώπων: ο Θεός λέει στη γυναίκα, «Θ` αυξήσω κατά πολύ τη θλίψη και τους πόνους της κυοφορίας σου, και με πόνους θα γεννάς τα παιδιά σου. Η επιθυμία σου θα στρέφεται προς τον άντρα σου, αλλά αυτός θα σε εξουσιάζει». Το αποτέλεσμα, δηλαδή της αμαρτίας και η κατάρα της εποχής μας είναι η διαμάχη μεταξύ των δύο φύλων. Αυτό το εδάφιο δεν περιγράφει τα γεγονότα όπως θα έπρεπε να είναι. Είναι μία περιγραφή της άσχημης τροπής που έχουν τα πράγματα όσο κυριαρχεί η αμαρτία. Άντρες που κυριαρχούν και γυναίκες ύπουλες. Δεν είναι αυτό το νόημα του άντρα και της γυναίκας που δημιουργήθηκαν κατ` εικόνα Θεού. Είναι η ασχήμια της αμαρτίας.

Και τώρα, πώς συνδέεται αυτή η ασχήμια με τον Χριστιανισμό; Χρειάζεται τον Χριστιανισμό γιατί χρειάζεται την αποκατάσταση της σχέσης μεταξύ των δύο φύλων που μόνο μ` αυτόν μπορεί να επέλθει. Αν ο Θεός μας δημιούργησε κατ` εικόνα Του ως ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, αυτό σημαίνει ισότητα μεταξύ μας, ισότιμη αξιοπρέπεια, αμοιβαίος σεβασμός, αρμονία, αλληλοσυμπλήρωση, κοινό μέλλον. Πού είναι όμως όλα αυτά στην ιστορία του κόσμου; Είναι στην αποκατάσταση που μόνο ο Χριστός θα φέρει.

==== Δύο Παρατηρήσεις Για την Αποκατάσταση που Φέρνει ο Ιησούς ====

Υπάρχουν τόσα πολλά που θα μπορούσα να πω. Θα αναφέρω όμως μόνο δύο πράγματα.

==== 3.1 Ο προορισμός μας ως Δημιουργημένοι Άντρες και Γυναίκες ====

Διαβάζουμε στην Επιστολή Α` Πέτρου 3:7 ότι οι Χριστιανοί σύζυγοι είναι «κληρονόμοι της νέας ζωής». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μέσω του Χριστού, άντρες και γυναίκες ανακαλύπτουν το νόημα της δημιουργίας κατ` εικόνα Θεού. Σημαίνει ότι μαζί, ως άντρας και γυναίκα, αντανακλούν τη δόξα του Θεού και ως κληρονόμοι, θα την κληρονομήσουν.

Η δημιουργία των δύο φύλων κατ` εικόνα του Θεού (όταν την κοιτάξεις μέσα από το πρίσμα της αμαρτίας) αποζητά την αποκατάσταση που έρχεται μέσω του έργου της μεταμόρφωσης του Χριστού και την κληρονομιά που διαθέτει για τους αμαρτωλούς. Ο Ιησούς εξαλείφει την αμαρτία και προβάλλει την πραγματικότητα ότι άντρες και γυναίκες είναι κληρονόμοι της νέας ζωής.

==== 3.2 Το Νόημα της Αγαμίας ====

Η δεύτερη παρατήρηση πώς ο Χριστός φέρνει τα πράγματα στη σωστή τους θέση, υπερνικά την ασχήμια της αμαρτίας μας και εκπληρώνει το πεπρωμένο της δημιουργίας μας ως άντρες και γυναίκες κατ` εικόνα Θεού βρίσκεται στο κεφάλαιο 7 της Επιστολής προς Κορινθίους Α`. Εκεί ο Απόστολος Παύλος αναφέρει κάτι πολύ ριζοσπαστικό για την εποχή του: «Στους ανύπαντρους και στις χήρες, συνιστώ: Καλό γι` αυτούς είναι να μείνουν όπως εγώ. . .ο άγαμος φροντίζει μόνο ό,τι αφορά το έργο του Κυρίου, πώς θα αρέσει στον ερχόμενο Κύριο...η ανύπαντρη νοιάζεται μόνο για ό,τι αφορά τον Κύριο, να του είναι αφιερωμένη ολοκληρωτικά, και με το σώμα και με το πνεύμα...Αυτά τα λέω για το δικό σας συμφέρον, όχι για να σας βάλω θηλιά στο λαιμό, αλλά για να κατευθύνετε τη ζωή σας χωρίς περισπασμούς προς εκείνο που ταιριάζει και είναι αρεστό στον ερχόμενο Κύριο.» (Προς Κορινθίους Α` 7:8,32-35).

Τι υπονούν τα παραπάνω εδάφια; Λένε πως η αποκατάσταση που φέρνει ο Ιησούς στον άντρα και τη γυναίκα που έχουν δημιουργηθεί κατ` εικόνα Θεού δεν βασίζεται στο γάμο. Μάλιστα, η εμπειρία του Παύλου ως άγαμου (και το μοντέλο του Ιησού ως άγαμου) του δίδαξε ότι υπάρχει ένα είδος αφοσίωσης κατευθυνόμενο απόλυτα προς τον Θεό με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν οι άγαμοι άντρες και γυναίκες.

Ένας άλλος τρόπος για να το εξηγήσουμε είναι αυτός: ο γάμος αποτελεί μια προσωρινή κατάσταση σ` αυτή τη γη μέχρι την ανάσταση των νεκρών. Η ουσία του και ο σκοπός του είναι να αντανακλά τη σχέση του Χριστού με την εκκλησία. Όταν όμως έρθει η πραγματικότητα, η αντανάκλαση όπως τη γνωρίζουμε θα παραμεριστεί. Δε θα υπάρχει γάμος. Και όσοι είχαν παραμείνει άγαμοι και αφοσιωμένοι στον Κύριο θα καθήσουν στο γαμήλιο τραπέζι του Αρνίου ως κληρονόμοι της νέας ζωής. Και ανάλογα με το βαθμό αφοσίωσής τους στον Κύριο και τις θυσίες τους, θα απολαμβάνουν χαρές, σχέσεις και αγάπη πέρα από κάθε φαντασία.

==== Περίληψη ====

Ας συνοψίσω όσα έχουμε δει μέχρι τώρα.

1) Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους. Με το τέλος της Παλαιάς Διαθήκης, βλέπουμε ότι η ιστορία χρειάζεται τη συνέχεια, τον Χριστιανισμό, που εξηγεί τους σκοπούς του Θεού. Οι σκοποί αυτοί δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς το έργο του Χριστού.

2) Ο Θεός μας δημιούργησε ΚΑΤ` ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ. Εμείς όμως έχουμε καταστρέψει σε τέτοιο βαθμό αυτήν την εικόνα που μετά βίας αναγνωρίζεται. Γι` αυτό το λόγο η αλήθεια αυτή χρειάζεται την ολοκλήρωση που επέρχεται με τον Χριστιανισμό γιατί ο Ιησούς επαναφέρει όλα όσα έχουν χαθεί. Η διαδικασία καλείται «νέα δημιουργία μέσω του Χριστού». Η εικόνα αποκαθίσταται με δικαιοσύνη και αγιότητα.

3) Ο Θεός μας δημιούργησε κατ` εικόνα Του ως ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, γεγονός που επίσης στρέφεται προς την αλήθεια του Χριστιανισμού για να ολοκληρωθεί. Κανείς δε μπορεί να κατανοήσει πλήρως τι σημαίνει να είσαι άντρας και γυναίκα εντός του γάμου παρά μόνο μόλις αναγνωρίσουν ότι ο γάμος απεικονίζει τον Χριστό και την εκκλησία. Και κανείς δε μπορεί να γνωρίζει τον πραγματικό προορισμό της δημιουργίας των δύο φύλων κατ` εικόνα του Θεού παρά μόνο όταν γνωρίσει ότι και οι δύο είναι κληρονόμοι της νέας ζωής. Τέλος κανείς δε μπορεί να κατανοήσει το νόημα της αγαμίας στα δύο φύλα παρά μόνο όταν γνωρίσει μέσω του Χριστού ότι στην πραγματικότητα που έρχεται, δε θα υπάρχει γάμος. Επομένως ο υπέροχος προορισμός της δημιουργίας μας ως άντρες και γυναίκες κατ` εικόνα Θεού, δε βασίζεται στο γάμο αλλά στην αφοσίωση στον Κύριο.

Κρατείστε αυτές τις αλήθειες. Ο Θεός σας δημιούργησε, σας δημιούργησε κατ` εικόνα Του και σας δημιούργησε άντρα ή γυναίκα για να είστε ολοκληρωτικά και μοναδικά αφοσιωμένοι σ` Αυτόν.

Ο Χριστός μαρτύρησε και πέθανε για να μας ελευθερώσει από τον σημερινό πονηρό κόσμο

Pcain — Wed, 20 Feb 2013 13:44:00 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Christ Suffered and Died to Deliver Us from the Present Evil}} <blockquote> '''Προς Γαλάτες 1:4 ''' Προσέφερε τον εαυτό το...'

{{info|Christ Suffered and Died to Deliver Us from the Present Evil}} 
<blockquote>
'''Προς Γαλάτες 1:4 ''' Προσέφερε τον εαυτό του για τις αμαρτίες μας, για να μας ελευθερώσει από τον σημερινό πονηρό κόσμο, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και Πατέρα μας.
</blockquote>
Μέχρι το θάνατό μας, ή μέχρι την επιστροφή του Χριστού και την εγκαθίδρυση της βασιλείας του, ζούμε στον «σημερινό πονηρό κόσμο». Όμως όταν η Βίβλος λέει ότι ο Χριστός έδωσε τον εαυτό του «για να μας ελευθερώσει από τον σημερινό πονηρό κόσμο», δεν εννοεί ότι θα μας βγάλει έξω από τον κόσμο, αλλά ότι θα μας ελευθερώσει από τη δύναμη του πονηρού μέσα σ’ αυτόν. Ο Χριστός προσευχήθηκε για μας ως εξής:”Δεν σε παρακαλώ να τους πάρεις από τον κόσμο, αλλά να τους φυλάξεις από τον πονηρό.’’(Κατά Ιωάννη 17:15).

Ο λόγος που ο Ιησούς προσεύχεται για να μας ελευθερώσει από «τον πονηρό» είναι γιατί «ο σημερινός πονηρός κόσμος» είναι ο κόσμος όπου έχει δοθεί ελευθερία στον πονηρό να θλίβει και να καταστρέφει. H Βίβλος λέει «Όλος ο κόσμος εξαρτάται από τη δύναμη του πονηρού (Κατά Ιωάννη 5:19). Αυτός ο «πονηρός» ονομάζεται «ο θεός του κόσμου τούτου» και η κύρια αποστολή του είναι να απομακρύνει τους ανθρώπους απ’ την αλήθεια. «Ο θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νουν των απίστων, ώστε να μη ιδούν το φως του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού (Προς Κορινθίους Β’ 4:4)

Μέχρι να ξυπνήσουμε από τη σκοτεινή πνευματική μας κατάσταση, ζούμε συντονισμένοι με τον «σημερινό πονηρό κόσμο» και τον κυβερνήτη του. «Εζήσατε κάποτε σύμφωνα με την πορεία του κόσμου τούτου, ακολουθούντες τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος, το πνεύμα που τώρα ενεργεί μεταξύ των απειθών ανθρώπων» (Προς Εφεσίους 2:2). Χωρίς να το γνωρίζουμε ήμασταν υπηρέτες του διαβόλου.Οτι έμοιαζε με ελευθερία ήταν δουλεία. H Βίβλος μιλάει καθαρά για τις μόδες, τη διασκέδαση και τους εθισμούς όταν λέει «Τους υπόσχονται ελευθερία ενώ αυτοί είναι δούλοι της διαφθοράς. Διότι από ότι έχει ο άνθρωπος νικηθή, εις αυτό και έχει υποδουλωθή» (Πέτρου Β’ 2:19)

Η ηχηρή κραυγή ελευθερίας στη Βίβλο είναι: «Να συμμορφώνεσθε με το πνεύμα του κόσμου τούτου αλλά να μεταμορφώνεσθε δια της ανακαινίσεως του πνεύματός σας, (Προς Ρωμαίους 12:2). Με άλλα λόγια, να είστε ελεύθεροι. Μην εξαπατάσθε από τους γκουρού της εποχής μας. Είναι σήμερα εδώ και αύριο δεν θα υπάρχουν. Η μία μόδα που υποδουλώνει διαδέχεται την άλλη. Μετά από τριάντα χρόνια τα σημερινά τατουάζ δεν θα είναι σημάδια ελευθερίας, αλλά ανεξίτηλα σημάδια συμμόρφωσης.

Η σοφία αυτής της εποχής είναι ανοησία μπροστά στην αιωνιότητα. «Κανείς ας μη απατά τον εαυτόν του. Εάν κανείς μεταξύ σας φαντάζεται τον εαυτόν του σοφόν, κατά τον κόσμον τούτον,ας γίνη μωρός δια να γίνη σοφός. Διότι η σοφία του κόσμου τούτου είναι μωρία ενώπιον του Θεού…Το κήρυγμα περί του σταυρού σ’ εκείνους που χάνονται είναι μωρία.(Προς Κορινθίους Α’ 1:23). Ποια είναι τότε η σοφία του Θεού στον κόσμo τούτο; Είναι ο μεγάλος απελευθερωτικός θάνατος του Ιησού Χριστού. Οι πρώιμοι οπαδοί του Ιησού είπαν: «Εμείς όμως κηρύττουμε Χριστόν σταυρωμένον, … Θεού δύναμις και Θεού Σοφία». (Προς Κορινθίους Β’ 1:23).

Όταν ο Χριστός πήγε στο σταυρό απελευθέρωσε εκατομμύρια δεσμώτες. Ξεσκέπασε την απάτη του διαβόλου και διέλυσε τη δύναμή του. Αυτό εννοούσε την παραμονή της σταυρώσεως του όταν έλεγε: «Τώρα ο άρχων του κόσμου τούτου θα εκβληθή έξω».(Κατά Ιωάννη 12:31). Μην ακολουθείς έναν εχθρό που διαψεύσθηκε.Ακολούθησε το Χριστό. Είναι επώδυνο. Θα είσαι ένας εξόριστος του κόσμου τούτου. Αλλά θα είσαι ελεύθερος.

Η Πίστη και η Δύναμη του Θεού

Pcain — Thu, 25 Oct 2012 14:25:44 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Faith and the Power of God}} Με μια πρώτη ματιά η θεραπεία του δαιμονισμένου αγοριού (Ματθαίος 17:14-20...'

{{info|Faith and the Power of God}} 

Με μια πρώτη ματιά η θεραπεία του δαιμονισμένου αγοριού (Ματθαίος 17:14-20) φαίνεται σαν ένα ακόμα θαύμα γραμμένο στο βιβλίο του Ματθαίου. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι η έμφαση που δίνει ο Ιησούς στην πίστη. Η πίστη είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό στα θαύματα που καταγράφονται στο κεφάλαιο 9. Στο κεφάλαιο 17, όμως, η έμφαση τοποθετείται στην έλλειψη της πίστης.

Είναι ξεκάθαρο από άλλα θαύματα που βρίσκουμε στο βιβλίο του Ματθαίου ότι ο Θεός δεν βασίζεται στην ανθρώπινη πίστη για να φέρει εις πέρας το έργο Του. Η μεταμόρφωση του Ιησού πριν από τη θεραπεία του αγοριού είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ήταν ένα υπέροχο θαύμα που όμως δεν περιλάμβανε ανθρώπινη πίστη. Το ίδιο και με το θαύμα όπου χόρτασαν 5.000 άνθρωποι (Ματθαίος 14:15-21) και 4.000 άνθρωποι (Ματθαίος 15:32-38). Το πρώτο, λοιπόν, πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι ο Θεός δεν βασίζεται στην δική μας πίστη για να εκτελέσει το έργο Του. Ο Θεός δεν θα γίνει αιχμάλωτος της δικής μας απιστίας.

Το δεύτερο πράγμα, όμως, που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι ο Θεός συχνά ζητά από εμάς να έχουμε πίστη για να εκπληρωθεί ο σκοπός Του. Αυτό το βλέπουμε στη θεραπεία του δαιμονισμένου αγοριού. Στο βιβλίο του Μάρκου μας αποκαλύπτεται η συζήτηση του Ιησού με τον πατέρα του αγοριού. Ο πατέρας, βρισκόμενος σε μεγάλη σύγχυση, λέει στον Ιησού: “Αλλά, αν μπορείς κάτι, βοήθησέ μας, δείχνοντας σπλάχνα επάνω μας.” (Μάρκος 9:22) Είχε προηγουμένως απογοητευτεί από την αποτυχία των μαθητών, επομένως δεν ήταν σίγουρος αν ο Ιησούς μπορούσε να τον βοηθήσει. Η πίστη του πατέρα, σ` αυτό το σημείο, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αβέβαιη ελπίδα ότι ίσως ο Ιησούς θα μπορούσε να κάνει αυτό που δεν κατάφεραν οι μαθητές Του.

Ο Ιησούς απάντησε στον πατέρα: “Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σ` αυτόν που πιστεύει” (εδάφιο 23). Υπάρχουν πολλοί ορισμοί της πίστης στην Αγία Γραφή ανάλογα με την περίσταση. Στην Επιστολή προς Εβραίους 11:1 η πίστη ορίζεται ως “πεποίθηση γι` αυτά που ελπίζονται, βεβαίωση για πράγματα που δεν βλέπονται”. Ο ορισμός ήταν κατάλληλος για τους Εβραίους παραλήπτες της επιστολής, οι οποίοι περνούσαν δύσκολες στιγμές και είχαν την ανάγκη ενθάρρυνσης και γνώσης ότι μπορούσαν να ελπίζουν στον Χριστό.

Για τον πατέρα του παιδιού, πίστη σήμαινε να πιστέψει ότι ο Ιησούς μπορούσε να θεραπεύσει τον γιο του. Πολλές φορές συμπεριφερόμαστε όπως αυτός ο πατέρας. Μπορεί να βρισκόμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση και επειδή έχουμε προσευχηθεί επανειλημμένα χωρίς να έχουμε πάρει απάντηση, αμφιβάλλουμε ότι ο Θεός μπορεί να απαντήσει στην προσευχή μας. Πρέπει, όμως, να πιστέψουμε ότι όταν είμαστε με τον Θεό όλα είναι δυνατά.

Η Σάρα, η γυναίκα του Αβραάμ, αμφέβαλλε για το αν ο Θεός μπορούσε να της δώσει ένα παιδί σε προχωρημένη ηλικία Ο Θεός της απάντησε: “Είναι τίποτα αδύνατο στον Κύριο;” (Γένεση 18:14). Αιώνες αργότερα, η πίστη του προφήτη Ιερεμία ταλαντεύθηκε όταν ο Θεός του είπε να αγοράσει ένα χωράφι την περίοδο που η Ιερουσαλήμ βρισκόταν αντιμέτωπη με την εισβολή των Χαλδαίων (Ιερεμίας 32:6-26). Και πάλι η απάντηση του Θεού ήταν: “Υπάρχει κάποιο πράγμα δύσκολο σε μένα;” (εδάφιο 27). Το να έχουμε πίστη στον Θεό, ακόμα και αν η προσευχή μας δεν έχει ακόμα απαντηθεί ή ακόμα κι αν περνάμε δύσκολες στιγμές, σημαίνει ότι συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι Αυτός θα φέρει εις πέρας αυτό που σε μας μοιάζει αδύνατο.

Ο Ιησούς συνεχίζει να τονίζει τη σημασία της πίστης απαντώτας στο ερώτημα των μαθητών του “Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;” (Ματθαίος 17:19). Τους απάντησε ότι η αποτυχία τους οφειλόταν στην έλλειψη πίστης χωρίς όμως να γίνεται αναφορά κατά ποιον τρόπο η πίστη τους ήταν ελλιπής. Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι προηγουμένως ο Ιησούς τους είχε δώσει εξουσία επάνω στα δαιμόνια (Ματθαίος 10:1-8). Οπότε για ποιο λόγο μπορεί να είχαν έλλειψη πίστης; Ίσως γιατί το δαιμόνιο δεν υπάκουσε στην εντολή τους άμεσα, οπότε άρχισαν να αμφιβάλλουν για την δύναμη του Χριστού. Ή ίσως επειδή το θεωρούσαν δεδομένο ότι αφού το έχουν ξανακάνει, θα πετύχαιναν και αυτήν τη φορά. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η πίστη περιλαμβάνει πλήρη εμπιστοσύνη στην ικανότητα και τη δύναμη του Ιησού και απάρνηση στήριξης στις δικές μας δυνάμεις.

Τον προηγούμενο μήνα εξετάσαμε το θέμα της θείας πρόνοιας. Στο κεφάλαιο 17 του Ματθαίου βλέπουμε να γίνεται πράξη μέσα από ένα συνηθισμένο γεγονός: την πληρωμή φόρων. Ο Ιησούς, ως Υιός του Θεού, δεν είχε καμία υποχρέωση να πληρώσει τον φόρο. Όμως, για να μην εγείρει αντιδράσεις έστειλε τον Πέτρο στη θάλασσα να ρίξει αγκίστρι και στο στόμα του πρώτου ψαριού που θα έπιανε θα έβρισκε τον στατήρα που απαιτούνταν για την πληρωμή του φόρου. Από αυτό το γεγονός προκύπτουν ερωτήσεις όπως: Πώς βρέθηκε ο στατήρας στο στόμα του ψαριού; Πώς είναι δυνατόν ο Πέτρος να έπιασε το ψάρι που είχε τον στατήρα και όχι κάποιο άλλο; Πιθανόν ο Ιησούς να έκανε ένα θαύμα και το νόμισμα να βρέθηκε στο στόμα του ψαριού.

Είναι, όμως, ακόμα πιο πιθανό να ήταν έργο της θείας πρόνοιας. Κάποιος “κατά λάθος” πέταξε τον στατήρα μέσα στη θάλασσα. Ένα ψάρι τον έπιασε στο στόμα του και σφήνωσε εκεί. Το ψάρι κολύμπησε προς το μέρος όπου ο Πέτρος έριξε τα δίχτυα του και πιάστηκε. Τίποτα από τα παραπάνω γεγονότα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως “θαύματα”, όμως όλα ήταν απαραίτητα για να εκπληρωθεί ο σκοπός του Ιησού και ο ίδιος ο Ιησούς είχε τον έλεγχο του καθενός από τα παραπάνω γεγονότα. Η δύναμη του Θεού φανερώνεται μέσα από την πρόνοια και τα θαύματά Του. Όσοι, λοιπόν, από εμάς δεν είμαστε σταθεροί στην πίστη μας επειδή αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις, ας πιστέψουμε ότι ο Θεός έχει τη δύναμη, είτε μέσα από τα θαύματά Του είτε μέσα από την πρόνοιά Του, νοιάζεται για μας και μας φροντίζει.

Τα εδάφια είναι παρμένα από την μετάφραση του Σπύρου Φίλου.

Γιατί δε μπορώ να ξεπεράσω την πικρία και το θυμό μου;

Pcain — Fri, 12 Oct 2012 17:49:26 GMT

Pcain:

{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} 

''Το παρακάτω κείμενο αποτελεί επιμελημένη έκδοση ενός μέρους του ηχητικού αποσπάσματος''

Οι ρίζες της πικρίας και του θυμού μας προς τους άλλους εντοπίζονται στην αδυναμία μας να δούμε την υπέροχη αγάπη του Χριστού. Αν έχετε μέσα σας θυμό και πικρία, τότε ίσως ο ίδιος ο Θεός χρησιμοποιεί αυτές τις αμαρτίες ως μέσο για να Σας αποκαλυφθεί, να Τον δείτε μέσα στην αδυναμία σας.

Με άλλα λόγια, ίσως έπρεπε να φτάσετε σε τέτοιο σημείο θυμού, πικρίας και αγανάκτησης για να καταλάβετε ότι η αμαρτία σας έχει συγχωρηθεί. Ο Θεός το έκανε έτσι ώστε να διαπιστώσετε ακόμα περισσότερο από πριν, πόσο μεγάλη είναι η χάρη Του. Και τώρα, μέσα από αυτήν την εμπειρία σας, είστε ικανοί να δείξετε το μέγεθος της χάρης Του και στους άλλους ανθρώπους γύρω σας.

Η λύση δίνεται παρακάτω. Δεν αντιλέγω ότι ο άνθρωπος που είναι απέναντί σας δεν φταίει ή ότι το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο σε εσάς. Η λύση, όμως, δεν είναι να διορθώσουμε τον άλλον. Είναι να έχουμε καρδιά ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, να ξεχειλίζουμε από την χάρη Του για να μπορούμε να τη μεταδώσουμε και στους άλλους.

Προσπαθώ να εστιάσω την προσοχή σας στο εξής γεγονός: ίσως ο Θεός σας έφερε σε σημείο που να νιώθετε ενοχές για να σας φανεί η χάρη Του πιο λυτρωτική και ανακουφιστική από ποτέ άλλοτε. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και να κοιτάμε κατάματα την αμαρτία μας. Κάποιοι από εμάς, όμως, έχουμε μεγαλώσει σε τέτοιο περιβάλλον που νομίζουμε ότι ποτέ δεν έχουμε κάνει κάτι σοβαρό.

Η αδυναμία συγχώρησης είναι σοβαρή αμαρτία. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι αν δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει σε σας τα πταίσματά σας (Ματθαίος 6:15). Με απλά λόγια, πρόκειται για θέμα ζωής και θανάτου. Ένα συνεχές πνεύμα θυμού, πικρίας και αδυναμίας συγχώρησης μπορεί να καταστρέψει την καρδιά του ανθρώπου, να καταρρακώσει την πίστη του και να αποδείξει ότι ποτέ δεν ανήκε πραγματικά στον Θεό. Ο Θεός, με όλα τα παραπάνω, σας δείχνει πόσο θανάσιμη είναι η συγκεκριμένη αμαρτία.

Αυτό σημαίνει ότι τώρα μπορείτε να πείτε “Αν ο Θεός με αγαπάει ακόμα και μου συγχωρήσει αυτό που έκανα, θα είναι σαν να συγχωρεί τον απόστολο Παύλο!” (Είναι σαν να συγχωρείτε δολοφόνους γιατί η Αγία Γραφή μας λέει ότι αν οργίζεσαι εναντίον του αδερφού σου είναι όμοιο με φόνο {Ματθαίος 5:21-22}). Και τότε αυτή η νέα συναισθηματική εμπειρία, η δύναμη της συγχώρησης θα σας πλημμυρίσει με την χάρη Του και θα σας παρέχει τις πηγές για να αγαπήσετε αυτόν τον άνθρωπο που πριν σας έβλαψε.

Αυτά είναι τα λόγια προσευχής που θα χρησιμοποιούσα. “Συγχωρείτε ο ένας τον άλλον όπως και ο Θεός συγχώρησε εσάς διαμέσου του Χριστού”, είναι μία εξαιρετικά σημαντική πρόταση στην επιστολή προς Εφεσίους 4:32. Πλέον μπορείτε να βιώσετε την συγχώρηση του Θεού για αμαρτίες που είναι σοβαρές. Με την συγχώρηση ανοίγεται δρόμος για να αγγίξει η χάρη Του τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας ο οποίος σας έβλαψε.

====== ''Τα εδάφια είναι παρμένα από την μετάφραση του Σπύρου Φίλου.'' ======

Γιατί δε μπορώ να ξεπεράσω την πικρία και το θυμό μου;

Pcain — Thu, 11 Oct 2012 17:15:26 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} Οι ρίζες της πικρίας και του θυμού μας προς τους άλλους εντο...'

{{info|Why can't I overcome my bitterness and anger?}} 

Οι ρίζες της πικρίας και του θυμού μας προς τους άλλους εντοπίζονται στην αδυναμία μας να δούμε την υπέροχη αγάπη του Χριστού. Αν έχετε μέσα σας θυμό και πικρία, τότε ίσως ο ίδιος ο Θεός χρησιμοποιεί αυτές τις αμαρτίες ως μέσο για να Σας αποκαλυφθεί, να Τον δείτε μέσα στην αδυναμία σας.

Με άλλα λόγια, ίσως έπρεπε να φτάσετε σε τέτοιο σημείο θυμού, πικρίας και αγανάκτησης για να καταλάβετε ότι η αμαρτία σας έχει συγχωρηθεί. Ο Θεός το έκανε έτσι ώστε να διαπιστώσετε ακόμα περισσότερο από πριν, πόσο μεγάλη είναι η χάρη Του. Και τώρα, μέσα από αυτήν την εμπειρία σας, είστε ικανοί να δείξετε το μέγεθος της χάρης Του και στους άλλους ανθρώπους γύρω σας.

Η λύση δίνεται παρακάτω. Δεν αντιλέγω ότι ο άνθρωπος που είναι απέναντί σας δεν φταίει ή ότι το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο σε εσάς. Η λύση, όμως, δεν είναι να διορθώσουμε τον άλλον. Είναι να έχουμε καρδιά ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, να ξεχειλίζουμε από την χάρη Του για να μπορούμε να τη μεταδώσουμε και στους άλλους.

Προσπαθώ να εστιάσω την προσοχή σας στο εξής γεγονός: ίσως ο Θεός σας έφερε σε σημείο που να νιώθετε ενοχές για να σας φανεί η χάρη Του πιο λυτρωτική και ανακουφιστική από ποτέ άλλοτε. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και να κοιτάμε κατάματα την αμαρτία μας. Κάποιοι από εμάς, όμως, έχουμε μεγαλώσει σε τέτοιο περιβάλλον που νομίζουμε ότι ποτέ δεν έχουμε κάνει κάτι σοβαρό.

Η αδυναμία συγχώρησης είναι σοβαρή αμαρτία. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε ότι αν δεν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα πταίσματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει σε σας τα πταίσματά σας (Ματθαίος 6:15). Με απλά λόγια, πρόκειται για θέμα ζωής και θανάτου. Ένα συνεχές πνεύμα θυμού, πικρίας και αδυναμίας συγχώρησης μπορεί να καταστρέψει την καρδιά του ανθρώπου, να καταρρακώσει την πίστη του και να αποδείξει ότι ποτέ δεν ανήκε πραγματικά στον Θεό. Ο Θεός, με όλα τα παραπάνω, σας δείχνει πόσο θανάσιμη είναι η συγκεκριμένη αμαρτία.

Αυτό σημαίνει ότι τώρα μπορείτε να πείτε “Αν ο Θεός με αγαπάει ακόμα και μου συγχωρήσει αυτό που έκανα, θα είναι σαν να συγχωρεί τον απόστολο Παύλο!” (Είναι σαν να συγχωρείτε δολοφόνους γιατί η Αγία Γραφή μας λέει ότι αν οργίζεσαι εναντίον του αδερφού σου είναι όμοιο με φόνο {Ματθαίος 5:21-22}). Και τότε αυτή η νέα συναισθηματική εμπειρία, η δύναμη της συγχώρησης θα σας πλημμυρίσει με την χάρη Του και θα σας παρέχει τις πηγές για να αγαπήσετε αυτόν τον άνθρωπο που πριν σας έβλαψε.

Αυτά είναι τα λόγια προσευχής που θα χρησιμοποιούσα. “Συγχωρείτε ο ένας τον άλλον όπως και ο Θεός συγχώρησε εσάς διαμέσου του Χριστού”, είναι μία εξαιρετικά σημαντική πρόταση στην επιστολή προς Εφεσίους 4:32. Πλέον μπορείτε να βιώσετε την συγχώρηση του Θεού για αμαρτίες που είναι σοβαρές. Με την συγχώρηση ανοίγεται δρόμος για να αγγίξει η χάρη Του τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας ο οποίος σας έβλαψε.

====== ''Τα εδάφια είναι παρμένα από την μετάφραση του Σπύρου Φίλου.'' ======

Η αναζήτηση της Χαράς

Pcain — Fri, 10 Aug 2012 15:52:16 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Quest for Joy}} ==== Ξέρετε ότι ο Θεός μας διατάζει να είμαστε χαρούμενοι; ==== ''«και ευφραίνου σ...'

{{info|Quest for Joy}} 

==== Ξέρετε ότι ο Θεός μας διατάζει να είμαστε χαρούμενοι; ====

''«και ευφραίνου στον Κύριο, και θα σου δώσει τα ζητήματα της καρδιάς σου» (Ψαλμοί 37:4).''

'''1) Ο Θεός μας δημιούργησε για την δική του δόξα.'''

''«φέρε τους γιους μου από μακριά, και τις θυγατέρες μου από τα άκρα τής γης, .....τους δημιούργησα για τη δόξα μου» (Ησαϊας 43:6-7)''

Ο Θεός μάς έκανε για να μεγαλώσει το μεγαλείο του – με το ίδιο τρόπο τα τηλεσκόπια μεγεθύνουν τα αστέρια. Μας δημιούργησε για να θέσει την καλοσύνη και την αλήθεια και την ομορφιά και τη σοφία και τη δικαιοσύνη του στην κοινή θέα. Η μεγαλύτερη προβολή της δόξας του Θεού προέρχεται από την βαθιά χαρά σε όλα όσα κάνει. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός παίρνει τον έπαινο και εμείς την ευχαρίστηση. Ο Θεός μας δημιούργησε έτσι ώστε να είναι πιο δοξασμένο σε μας, όταν είμαστε πολύ ικανοποιημένοι από αυτόν.

'''2) Κάθε άνθρωπος πρέπει να ζει για τη δόξα του Θεού'''

''«Είτε, λοιπόν, τρώτε είτε πίνετε είτε κάνετε κάτι, τα πάντα να τα κάνετε προς δόξαν τού Θεού» (1 Κορινθίους 10:31).''

Αν ο Θεός μας δημιούργησε για τη δόξα του, είναι σαφές ότι πρέπει να ζούμε για τη δόξα του. Το καθήκον μας προέρχεται από το σχεδιασμό του. Έτσι, η πρώτη μας υποχρέωσή είναι να δείξουμε την αξία του Θεού με το να είμαστε ικανοποιημένοι με όλα αυτά που ο Θεός είναι για μας. Αυτή είναι η ουσία της αγάπης του Θεού (Ματθαίος 22:37) και να τον εμπιστευόμαστε (1 Ιωάννη 5:3-4) και να είμαστε ευγνώμονες προς αυτόν (Ψαλμός 100:2-4) Είναι η ρίζα κάθε αληθινής υπακοής, ιδιαίτερα αγαπώντας άλλους (Κολοσσαείς 1:4-5).

'''3) Όλοι μας έχουμε αποτύχει να δοξάσουμε το Θεό όπως θα έπρεπε'''

''«Δεδομένου ότι, όλοι αμάρτησαν, και στερούνται τη δόξα τού Θεού» (Ρωμαίοι 3:23).''

Τι σημαίνει " στερούνται τη δόξα τού Θεού;" Αυτό σημαίνει ότι κανένας μας δεν εμπιστεύεται τον Θεό και να εκτιμάμε με τον σωστό τρόπο. Εμείς δεν έχουμε ικανοποιηθεί από το μεγαλείο του και περπατήσει στα βήματά του. Επιδιώξαμε την ικανοποίησή μας σε άλλα πράγματα, και τα αντιμετωπίσαμε ως πιο πολύτιμα από τον Θεό, που είναι η ουσία της ειδωλολατρίας (Ρωμαίοι 1:21-23). Από τότε που η αμαρτία ήρθε στον κόσμο έχουμε γίνει όλοι πολύ ανθεκτικοί στο να έχουμε το Θεό ως το ολικά ικανοποιητικό θησαυρό μας (Εφέσιοι 2:3). Αυτό είναι ένα αποκρουστικό έγκλημα απέναντι στο μεγαλείο του Θεού (Ιερεμίας 2:12-13).

'''4) Όλοι μας είμαστε υποκείμενοι στην δίκαιη καταδίκη του Θεού'''

''«Ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος ...» (Ρωμαίους 6:23).''

Έχουμε όλοι υποτιμήσει τη δόξα του Θεού. Πώς; Προτιμώντας άλλα πράγματα πάνω από αυτόν. Με την αχαριστία , δυσπιστία και ανυπακοή μας. Έτσι ο Θεός είναι μέσα, κλείνοντας μας έξω από την απόλαυση της δόξας του για πάντα. «Οι οποίοι θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο από το πρόσωπο του Κυρίου, και από τη δόξα τής δύναμής του» (2 Θεσσαλονικείς 1:9).

Η λέξη «κόλαση» χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη δώδεκα φορές-έντεκα φορές από τον ίδιο τον Ιησού. Δεν είναι ένας μύθος που δημιουργήθηκε από ζοφερούς και οργισμένους ιεροκήρυκες. Πρόκειται για μια επίσημη προειδοποίηση από τον Υιό του Θεού, ο οποίος πέθανε για να ελευθερώσει τους αμαρτωλούς από την κατάρα της. Εμείς το αγνοούμε παίρνοντας μεγάλο ρίσκο.

Αν η Βίβλος σταματούσε εδώ την ανάλυση της ανθρώπινης κατάστασης, εμείς θα είμαστε καταδικασμένοι σε ένα ανέλπιδο μέλλον. Ωστόσο, δεν είναι εδώ το ζήτημα σταματά ...

'''5) Ο Θεός έστειλε τον μοναχογιό του Ιησού για να παρέχει αιώνια ζωή και χαρά'''

''«Πιστός ο λόγος και άξιος κάθε αποδοχής, ότι ο Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο για να σώσει τούς αμαρτωλούς...» (1 Τιμόθεο 1:15)''

Τα καλά νέα είναι ότι ο Χριστός πέθανε για τους αμαρτωλούς όπως εμείς. Και αυτός ο ίδιος αναστήθηκε σωματικά από τους νεκρούς για να επικυρώσει την δύναμη να σώσει μέσω του θανάτου του και να ανοίξει τις πύλες της αιώνιας ζωής και της χαράς (1 Κορινθίους 15:20). Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός μπορεί να απαλλάξει τους ένοχους αμαρτωλούς και να εξακολουθεί να είναι δίκαιος (Ρωμαίους 3:25-26). «Επειδή, και ο Χριστός έπαθε μια φορά για πάντα για τις αμαρτίες, ο δίκαιος για χάρη των αδίκων, για να μας φέρει στον Θεό» (1 Πέτρου 3:18). Ερχόμενοι στο οίκο του Θεού είναι όπου όλη η βαθιά και διαρκή ικανοποίηση βρίσκεται.

'''6) Τα οφέλη που αγοράζονται από το θάνατο του Χριστού ανήκουν σε αυτούς που μετανοούν και να τον εμπιστεύονται'''

''«Μετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας» (Πράξεις 3:19). "Πίστεψε στον Κύριο Ιησού Χριστό, και θα σωθείς» (Πράξεις 16:31).''

"Μετανοήστε" σημαίνει να αποτρέψετε το πρόσωπό σας από όλες τις δόλιες υποσχέσεις της αμαρτίας. "Πίστη" σημαίνει να είμαστε ικανοποιημένοι με όλα όσα ο Θεός υπόσχεται να είναι για μας μέσω του Ιησού. "όποιος πιστεύει σε μένα," ο Ιησούς λέει, "δεν θα διψάσει ποτέ» (Ιωάννης 6:35). Εμείς δεν κερδίζουμε τη σωτηρία μας. Δεν μπορούμε να την αξίζουμε (Ρωμαίους 4:4-5). Είναι από την χάρη μέσω της πίστης (Εφεσίους 2:8-9). Είναι ένα δώρο (Ρωμαίους 3:24). Εμείς θα την έχουμε εάν την εκτιμάμε πάνω απ 'όλα τα άλλα πράγματα (Κατά Ματθαίον 13:44). Όταν το κάνουμε αυτό, σκοπός του Θεού στη δημιουργία επιτυγχάνεται: Αυτός δοξάζετε σε εμάς και είμαστε ικανοποιούμαστε σε Αυτόν - για πάντα.

==== Έχει αυτό νόημα για εσάς; ====

Επιθυμείτε το είδος της χαράς που προέρχεται από το να είστε ικανοποιημένοι με όλα όσα ο Θεός είναι για σας στο Ιησού; Αν ναι, τότε ο Θεός εργάζεται στη ζωή σας.

==== Τι πρέπει να κάνετε; ====

Αποτρέψετε το πρόσωπό σας από τις δόλιες υποσχέσεις της αμαρτίας. Καλέστε τον Ιησού για να σας σώσει από την ενοχή και την τιμωρία και την δουλεία. «Καθένας που θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί» (Ρωμαίους 10:13). Ξεκινήστε να αποταμιεύσετε την ελπίδα σε όλα όσα ο Θεός είναι για σας στον Ιησού. Σπάστε τη δύναμη των υποσχέσεων της αμαρτίας με την πίστη στην ανώτερη ικανοποίηση των υποσχέσεων του Θεού. Ξεκινήστε την ανάγνωση της Βίβλου για να βρείτε τις πολύτιμες και πολύ μεγάλες υποσχέσεις Αυτού, οι οποίες μπορεί να σας απελευθερώσουν (2 Πέτρου 1:3-4). Βρείτε μία εκκλησία που πιστεύει στην Αγία Γραφή και ξεκινήστε να προσκυνήσετε και να αναπτύξετε μαζί με άλλους ανθρώπους που εκτιμούν τον Χριστό πάνω απ 'όλα τα άλλα πράγματα (Φιλιππησίους 3:7).

Η καλύτερη είδηση στον κόσμο είναι ότι δεν υπάρχει απαραιτήτως σύγκρουση μεταξύ την δική μας ευτυχία και την αγιότητα του Θεού. Όντας ικανοποιημένοι με όλα όσα ο Θεός είναι για μας στον Ιησού τον μεγεθύνουμε ως ένα μεγάλο Θησαυρό.

''«Μου φανέρωσες τον δρόμο της ζωής: χορτασμός ευφροσύνης είναι το πρόσωπό σου• τερπνότητες βρίσκονται στα δεξιά σου, παντοτινά.» (Ψαλμός 16:11)''

Πόνος: Το μεγάφωνο του Θεού

Pcain — Thu, 19 Jul 2012 15:29:09 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Pain: God's Megaphone}} Εδώ και εξήντα χρόνια, σειρές γενεών έχουν βοηθηθεί απ’ όσα έγραψε ο C.S. Lew...'

{{info|Pain: God's Megaphone}} 

Εδώ και εξήντα χρόνια, σειρές γενεών έχουν βοηθηθεί απ’ όσα έγραψε ο C.S. Lewis για τον πόνο και τις δοκιμασίες. Το διαρκές αυτό όφελος έγκειται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ο Lewis παρουσίασε το πρόβλημα με μια γερή δόση χριστιανικού ρεαλισμού. Αυτό το μέσο θεραπείας μπορεί να είναι περισσότερο σημαντικό στις μέρες μας απ’ ότι παλαιότερα . Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, όπως άλλωστε και κάποιοι ιεροκήρυκες διαβεβαιώνουν δημόσια το ποίμνιό τους , ότι ο «Θεός δεν επιθυμεί να είμαστε άρρωστοι».Είναι δύσκολο όμως να σκεφτεί κανείς ότι μια τέτοια δήλωση μπορεί να αποτελέσει ενθάρρυνση για κάποιον που βρίσκεται χρόνια καθηλωμένος σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι επειδή πάσχει για παράδειγμα από σκλήρυνση κατά πλάκας.Στην καλλίτερη περίπτωση θα λέγαμε ότι αυτοί οι ιεροκήρυκες βρίσκονται σε κάποια σύγχυση. Η Βίβλος κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ του παρόντος χρόνου του επίγειου προσκηνύματος και του μέλλοντος, της ουράνιας πατρίδας μας. Η ημέρα που ο θάνατος, το πένθος, τα δάκρυα και οι πόνοι δεν θα υπάρχουν πια δεν είναι μακριά. Όμως, όπως κάθε παρατηρητής της ανθρώπινης μοίρας θα παραδεχόταν ,η ημέρα αυτή δεν έφτασε ακόμη. Μολονότι οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε στη «θλιβερή ρουτίνα της καθημερινής δυστυχίας», όπως αναφέρει ο Lewis, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι που να μην έχουν δεχθεί κάποια χτυπήματα της μοίρας που να τους έχουν συγκλονίσει.

Κι όμως, αν και η δοκιμασία μπορεί να εμφανίζεται σαν εχθρός, στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι είναι φίλος. Ο συγγραφέας της Βίβλου Ιάκωβος ενθαρρύνει τους αναγνώστες του να θεωρούν τις δοκιμασίες από τις οποίες περνούν περισσότερο ,σαν φίλους παρά σαν εχθρούς που εισβάλλουν στη ζωή τους. Αντί να φεύγουμε και να κρυβόμαστε όταν αυτές

παρουσιάζονται, πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι θα μας χρησιμεύσουν για να δοκιμαστούμε και να γίνουμε καλλίτεροι άνθρωποι. Ο Lewis δεν υποστηρίζει ότι ο πόνος είναι όμορφο πράγμα. Αντίθετα υπογραμμίζει ότι ο πόνος μπορεί να εξισορροπήσει τα ελαττώματα ενός ανθρώπου και να τον εξαγνίσει. Τριάντα δύο χρόνια στο ιερατικό λειτούργημα με έφεραν σε άμεση επαφή με πρόσωπα των οποίων τα βάσανα και οι δοκιμασίες τους δόθηκαν με μια αυστηρή επιείκεια. Σκέφτομαι έναν πυρηνικό φυσικό, μέλος της εκκλησίας μας στη Σκωτία, που παρευρισκόταν στις λειτουργίες για χάρη της γυναίκας του και των δύο θυγατέρων του. Παρακολουθούσε τα κηρύγματα με ευγενική αδιαφορία. Πήρε και ένα αντίγραφο του βιβλίου « Αρχές Χριστιανικής Πίστης» (Βασικές έννοιες του Χριστιανισμού ) του συγγραφέα John Scott αλλά παρέμενε κλεισμένος στο καβούκι του ανθρώπου της επιστήμης. Όμως κάποια στιγμή με το θάνατο του γιου του, του τέταρτου από τα παιδιά του, ηλικίας μόλις έντεκα μηνών , το μεγάφωνο ήχησε. Αναγνωρίζοντας ότι η κοσμοθεωρία που είχε μέχρι τότε δεν μπορούσε να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τη δυστυχία και την απώλεια , εγκατέλειψε τον δυσνόητο κόσμο του και ξαναβρέθηκε στα χέρια του Θεού που τον περίμενε. Μέσω αυτής της τρομερής δοκιμασίας, ο Θεός χαλιναγώγησε την επαναστατική του βούληση και του χάρισε τη γαλήνη.

Είναι επίσης αλήθεια ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τη δυστυχία για να απομακρύνει τα παιδιά Του απ’ τις πιθανές πηγές μιας απατηλή ευτυχίας. Ο χριστιανός μπορεί να αποκοιμιέται στον ήλιο, αλλά δεν ησυχάζει στην πυρκαγιά ή στην πλημμύρα. Καθένας από μας πρέπει να παραδεχτεί ότι είναι εύκολο να βάλει το Θεό λίγο στο περιθώριο όταν όλα φαίνεται ότι πάνε καλά. Αλλά τι μεγάλη αλλαγή προκύπτει όταν, για παράδειγμα, τα αποτελέσματα μιας βιοψίας βγουν θετικά! Ένας βαθύς αναστεναγμός αγωνίας έρχεται να σβήσει τότε την αυταπάτη της αυτάρκειάς μας! Πόσο καλός είναι ο Θεός όταν μας αποκαλύπτεται και μας μαθαίνει να εξαρτιόμαστε απ’ Αυτόν!

Η εμπειρία που έχουμε απ’ τον πόνο, αν μας εξαγνίσει, θα μας κάνει να αντιληφθούμε τις δοκιμασίες από τις οποίες περνούν και οι άλλοι και θα μας κάνει να δείξουμε έμπρακτα τη στοργή μας απέναντί τους! Όταν οι πόνοι και οι θλίψεις αποτελούν μια ευκαιρία για να γλυκάνουν τις καρδιές μας μπορούμε τότε να χρησιμοποιήσουμε την ευαισθησία αυτή για να σηκώσουμε τα βάρη των άλλων. Ο Ιησούς, ο Μεγάλος Ποιμένας, είναι ευαίσθητος με τις αδυναμίες μας και μας έδωσε ένα παράδειγμα που θα πρέπει να ακολουθούμε. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί -ιδιαίτερα όσοι από εμάς καλούμαστε να διδάξουμε και να καθοδηγήσουμε τους άλλους- όταν δεν καταφέρνουμε να δείξουμε ευγένεια και συμπόνια απέναντι στους αδύναμους και στους ασταθείς. Παρόλο που δεν έχω βιώσει παρά ελάχιστα τον πόνο, είναι ολοφάνερο ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τις στιγμές που είμαστε μόνοι μέσα στη νύχτα για να μας διδάξει τα μαθήματα που δεν θα είχαμε την ευκαιρία να διδαχθούμε στις όμορφες στιγμές της ζωής μας. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τη φράση του William Cowper σύμφωνα με την οποία «πίσω από μια κακή μοίρα κρύβεται πάντα το χαμογελαστό πρόσωπο του Θεού.»

Με το κείμενο αυτό πιστεύω ότι έθεσα τις βάσεις αυτού του προβλήματος. Πρέπει να επιτρέψω στον αναγνώστη να προβληματιστεί γύρω από δύο θέματα. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να σκεφτεί πως τα βάσανα και οι δοκιμασίες μπορούν να είναι συχνά τα μέσα που ο Θεός χρησιμοποιεί για να μας διαμορφώσει και μπορούμε να βρούμε σ’ αυτά την απόδειξη ότι ο Θεός αποδέχθηκε την επιμέλειά μας.(βλ.Εβρ.12:5) .Μετά, ο αναγνώστης πρέπει να σκεφτεί για τον διορθωτικό ρόλο των δοκιμασιών όπως αναφέρει ο Ψαλμωδός (Ψ.119:67,71)

Ο Lewis μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν το μεγάφωνο του πόνου αντηχήσει μέσα στις ζωές μας και σ’ αυτές των φίλων και των γειτόνων μας που δεν πιστεύουν στο Θεό, δεν μπορούμε να αντιδράσουμε με θριαμβευτικό και επιφανειακό τρόπο ή να κατέβουμε στην άβυσσο του πεσιμισμού. Αν οι άνθρωποι που οι ζωές τους έχουν σημαδευτεί από μια ήρεμη απελπισία, και που έχουν συνειδητοποιήσει με πόνο τις δοκιμασίες και τα βάσανά τους αναζητούν την βοήθεια των χριστιανών, δεν είναι επειδή οι δικές μας ζωές δεν έχουν δοκιμασίες, αλλά επειδή ομολογούμε τα βάσανα και τα προβλήματά μας. Δεν θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις γιατί ξέρουμε ότι ο Θεός έχει τα μυστικά Του (Δευτ. 29:29). Θα ομολογήσουμε όμως πως παρόλο το μυστήριο του Σχεδίου του Θεού, γνωρίζουμε ότι η Αγάπη Του μας παρέχει ασφάλεια και ότι θα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε και σε άλλους ανθρώπους το Θεό μας, που επωμίζεται τα βάσανα και τους πόνους μας.

How Can I Change?/Caught in the Gap Trap

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:52:27 GMT

Pcain: Η How Can I Change?/Caught in the Gap Trap μετακινήθηκε στη θέση Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

#ΑΝΑΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ [[Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό]]

Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:52:27 GMT

Pcain: Η How Can I Change?/Caught in the Gap Trap μετακινήθηκε στη θέση Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

{{info|How Can I Change?/Caught in the Gap Trap}} 

«Όλοι όσοι παλεύουν με το θυμό τους, ας έρθουν μπροστά. Θα θέλαμε να προσευχηθούμε για σας.»

Ήταν Κυριακή πρωί. Μόλις είχα τελειώσει τη διδασκαλία μου για το θυμό, και ήθελα να δώσω την ευκαιρία στο Άγιο Πνεύμα να λειτουργήσει στις ψυχές των παρευρισκομένων. Όμως δεν μπορούσα να προβλέψω την αντίδραση.

Περίπου είκοσι ταπεινοί πιστοί προχώρησαν μπροστά στην αίθουσα – ένας αριθμός σχετικά μεγάλος για το μέγεθος της εκκλησίας. Και, παρ’όλα αυτά, δεν ήταν ο αριθμός που τράβηξε την προσοχή μου, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Δεκαεννιά από τους είκοσι ήταν μητέρες μικρών παιδιών! (Για τις περισσότερες μητέρες που έχω γνωρίσει, ο θυμός είναι ένας κίνδυνος με τον οποίο έρχονται αντιμέτωπες στη ζωή τους καθημερινά.)

Ως πνευματικός τους πατέρας, ήξερα ότι όλες αυτές οι γυναίκες ήταν σοβαρές και πιστές Χριστιανές. Όμως, αυτό που τις έκανε να έρθουν μπροστά ήταν η έντονη ανησυχία τους για το ότι ένιωθαν παγιδευμένες στο χάσμα – ένα χάσμα ανάμεσα στο βιβλικό πρότυπο της εγκράτειας και στην αποτυχία τους να ανταποκριθούν σ’αυτό το πρότυπο.

Είτε το πρόβλημα είναι ο θυμός, ο φόβος, η ανησυχία ή κάτι πιο συνηθισμένο όπως η τεμπελιά, όλοι έχουμε βιώσει αυτό το χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που είμαστε και σ’αυτό που θα έπρεπε να είμαστε. Η Βίβλος λέει ότι είμαστε νέα δημιουργήματα, νέοι νικητές. Και δεν είμαστε μόνο κατακτητές – είμαστε κάτι περισσότερο από κατακτητές (Προς Ρωμαίους 8:37).

Μερικές φορές μάλιστα νιώθουμε έτσι. Πολύ συχνά, ωστόσο, δυσκολευόμαστε να δούμε πέρα από τα όρια μας και τις συνεχείς αποτυχίες μας. Και σ’αυτές τις περιόδους της ζωής μας φαίνεται πάντα ότι ο Ματθαίος στο 5:48 εμφανίζεται για να μας διαφωτίσει: «Ως εκ τούτου, να είστε τέλειοι, όπως ακριβώς είναι τέλειος και ο ουράνιος Πατέρας σας.»

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Ακόμα και ο Απόστολος Παύλος παγιδεύτηκε στο χάσμα (Ρωμαίων 7:21-25). Μήπως ταυτίζεστε μ’αυτήν την ανησυχία;</boxleft> 

Αναστενάζουμε σιωπηλά και αναλογιζόμαστε, ''Αυτό δε θα ξανασυμβεί.''

Αυτή την πνευματική κατάσταση την ονομάζω «παγίδα του κενού.» Να πώς λειτουργεί: Ως χριστιανοί, όλοι μας έχουμε κάποια γνώση για το τι προσδοκίες έχει ο Θεός από εμάς. Όμως, επιτυγχάνουμε λιγότερα από τα αναμενόμενα. Εκεί ακριβώς δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που ξέρουμε ότι απαιτείται και σ’αυτό που πραγματικά καταφέρνουμε. Αν μεγαλώσει υπερβολικά η απόσταση ανάμεσα σ’αυτά που γνωρίζουμε και σ’αυτά που ζούμε, εύλογα μπορεί να θεωρηθούμε υποκριτές.

<boxleft>«Στη χριστιανική ζωή είναι σημαντικό να γίνουμε στον εσωτερικό μας χαρακτήρα αυτό που ήδη είμαστε εν Χριστώ... Σκοπός των παρακάτω χωρίων (π.χ. Προς Ρωμαίους 6, Προς Κολοσσαείς 3:5-14, Προς Εφεσίους 4:22-32) είναι να μας δείξουν το μεγάλο χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που θεωρούμαστε ότι είμαστε εν Χριστώ (δικαίωση) και σ’αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα στην καθημερινή μας ζωή (αγιασμός) προκειμένου να παρακινηθούμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα. Πρόθεση του αποστόλου Παύλου είναι να μας παροτρύνει να γίνουμε στην καθημερινότητά μας αυτό που ήδη θεωρούμαστε ότι είμαστε στην ταύτισή μας με το Χριστό <ref>Jay E. Adams , ''Η Βιβλική Άποψη της Αυτοεκτίμησης, της Φιλαυτίας και της Αυτο-εικόνας'' (Eugene, OR: Harvest House Publishers, 1986), σ. 78.</ref>.» 
''' — Jay Adams'''</boxleft> 

Αυτό το χάσμα αποτελεί γεγονός της Χριστιανικής ζωής. Για τους περισσότερους από εμάς, κανένας δε χρειάζεται να μας πει για τις αντιφάσεις μας-όλοι μας τις γνωρίζουμε πολύ καλά. Μια τέτοια επίγνωση θα μας βοηθούσε να παραμείνουμε ταπεινοί και προστατευόμενοι από το Θεό ώστε να επιτύχουμε. Ωστόσο, το χάσμα συχνά προκαλείται επειδή δεν γνωρίζουμε το δόγμα του Αγιασμού. Και επιτρέπουμε σ’αυτό (το χάσμα) να μας καταδικάζει και να σταματάει την πρόοδό μας αντί να αναγνωρίσουμε ότι ο λόγος ύπαρξής του είναι για να μας οδηγήσει προς τα εμπρός με την ένθερμη στήριξη του Χριστού. Παγιδευόμαστε στη σκέψη ότι είμαστε αποτυχημένοι και άχρηστοι...ίσως ούτε καν Χριστιανοί. Μερικοί, μάλιστα, οδηγούνται στην αδράνεια ή στην ανυπακοή. Όσοι πέφτουν σ’αυτήν την παγίδα (και, σε μεγάλο βαθμό, είμαστε όλοι μας) υποφέρουν από απογοήτευση χωρίς λόγο.

Γι’αυτό, μια από τις βασικές μου ευθύνες, ως ιερέας, είναι να βοηθάω τους πιστούς να ξεφύγουν απ’αυτήν την παγίδα. Συχνά λέω στους ανθρώπους, «Δε θα γίνει αμέσως, και είναι σίγουρο ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια, όμως το να βγείτε από την παγίδα δεν είναι καθόλου περίπλοκο. Και πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.»

Ίσως στο παρελθόν έχετε νιώσει εγκλωβισμένοι. Ίσως βρίσκεστε εκεί αυτή τη στιγμή. Αν ισχύει αυτό, είμαστε σίγουροι ότι αυτό το βιβλίο θα σας βοηθήσει να γεφυρώσετε το χάσμα ανάμεσα στο ποιοι ''θα’πρεπε να είστε εν'' Χριστώ και ποιοι ''είστε'' στην καθημερινή σας ''ζωή.''

Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας απαλλαγμένη από αμαρτωλές συνήθειες και εσάς να πορεύεστε προς την αληθινή ευσέβεια; Μια τέτοια ζωή είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Και αυτό το βιβλίο γράφτηκε για να σας βοηθήσει και να σας παροτρύνει να αποκτήσετε αυτό το είδος ζωής.

==== Ανάμεσα στο «Τώρα» και στο «Όχι ακόμα». ====

<boxleft>'''1''' Υπάρχουν τομείς στη ζωή σας όπου ξέρετε ότι δεν ανταποκριθήκατε στις προσδοκίες του Θεού; (Παρακάτω, περιγράψτε σύντομα έναν απ’αυτούς.) </boxleft>

Χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο απογοητευτικά πράγματα στη Χριστιανική ζωή είναι η εμφανής αντίφαση ανάμεσα σ’αυτό που θεωρεί ο Θεός ότι είμαστε και σ’αυτό που εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε από την εμπειρία μας ότι είμαστε. Πάρτε για παράδειγμα τους Κορίνθιους. Σε κάποια στιγμή, ο απόστολος Παύλος τούς διαβεβαίωσε, «Έχετε πλυθεί, έχετε καθαγιαστεί, έχετε δικαιωθεί στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και από το Άγιο Πνεύμα του Θεού μας» (Επ. 1 Προς Κορινθ. 6:11). Αυτό ακούγεται σαν ανοικτή – κλειστή υπόθεση, έτσι δεν είναι; Μέχρι που διαβάζετε τη δεύτερη επιστολή του Απ. Παύλου προς αυτή την εκκλησία, στην οποία φαίνεται να λέει σχεδόν το αντίθετο: «Ας εξαγνιστούμε από ο,τιδήποτε μολύνει το σώμα και το πνεύμα, τελειοποιώντας έτσι την αγιότητά μας από σεβασμό προς το Θεό» (2 Προς Κορ. 7:1).

Φαντάζομαι ότι οι Κορίνθιοι μπερδεύτηκαν κάπως. Ήταν καθαγιασμένοι...ή μολυσμένοι; Στην πραγματικότητα, ήταν και τα δύο, όπως είμαστε κι εμείς. Για να σας το εξηγήσω, θα κάνω μια σύντομη παρένθεση.

<boxleft>'''Μελετείστε το Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννου 1 3:2-3.''' Τι αντίκτυπο στο «τώρα» πρέπει να έχουν οι σκέψεις μας για το «όχι ακόμα»;</boxleft>

Η βασιλεία του Θεού συνίσταται και στο «τώρα» και στο «όχι ακόμα». Από μια άποψη, είναι παρούσα, και από μια άλλη, μελλοντική. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήρθε διακηρύσσοντας και δείχνοντας ότι η βασιλεία (ή η εξουσία) του Θεού έχει διασταυρωθεί με την ανθρώπινη ιστορία. «Αν διώξω τους δαίμονες με το δάχτυλο του Θεού, τότε η βασιλεία του Θεού θα έχει έρθει σε σας» (Κατά Λουκά 11:20). Ωστόσο, η βασιλεία του Θεού δεν έχει φτάσει ακόμα στην πλήρωσή της. Αυτό όμως θα συμβεί μόνο όταν επιστρέψει ο Ιησούς στην εξουσία, όταν κάθε γόνατο υποκλιθεί και κάθε γλώσσα ομολογήσει ότι αυτός είναι ο Κύριος. Μέχρι τότε, χωρίς να αρνούμαστε την τωρινή πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού, προσευχόμαστε με θέρμη, «Είθε να έρθει η βασιλεία σου» (Κατά Ματθ. 6:10).

Από αυτή την άποψη, η βασιλεία του Θεού μπορεί να παραλληλιστεί στενά με τις δικές μας ατομικές ζωές. Ο Θεός, μέσα από το υπέροχο έργο της δικαίωσης, διακήρυξε ότι είμαστε δίκαιοι. Η νομική μας υπόσταση μπροστά του έχει αλλάξει. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί μια για πάντα στο ανώτατο δικαστήριο του ουράνιου βασιλείου. Από αυτή την άποψη της ουράνιας βασιλείας, όμως, η εσωτερική μας μεταμόρφωση είναι μια συνεχής διαδικασία. Η διαδικασία της καθαγίασης με κρατάει απασχολημένο προσωπικά ως Χριστιανό, και επιπλέον μου δίνει πολλή δουλειά ως ιερέα.

Επομένως, λοιπόν, είμαστε νικητές εν Κυρίω ή όχι; Είμαστε νικητές ή ηττημένοι; Ο Oscar Cullmann μάς προτείνει έναν παραλληλισμό με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που, πιστεύω, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτή την προφανή αντίφαση. <ref>Oscar Cullman, ''Ο Χριστός και ο Χρόνος'' (Philadelphia, PA: The WestminsterfckLRPress, 1964), σ. 3. </ref>

Η ιστορία καταγράφει δύο σημαντικές μέρες προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: τη μέρα της απόβασης στη Νορμανδία (D-Day) και την μέρα της νίκης της Ευρώπης (VE-Day). Η απόβαση έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου του 1944, όταν οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάστηκαν στις ακτές της Νορμανδίας στη Γαλλία. Αυτό αποτέλεσε το σημείο καμπής για τον πόλεμο. Από τη στιγμή που αυτή η αποβίβαση στέφθηκε με επιτυχία, η μοίρα του Χίτλερ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο πόλεμος ουσιαστικά είχε φτάσει στο τέλος του. Ωστόσο, η ολοκληρωτική νίκη στην Ευρώπη (VE- Day) ήρθε στις 7 Μαίου του 1945 όταν οι Γερμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στο Βερολίνο. Αυτό το μεσοδιάστημα των 11 ημερών έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές περιόδους του πολέμου. Άγριες μάχες διεξήχθησαν σε ολόκληρη τη Γαλλία, το Βέλγιο, και τη Γερμανία, και παρόλο που ο εχθρός είχε πληγωθεί θανάσιμα, δεν υποχώρησε αμέσως.

<boxright>«Η Θεία εκλογή αποτελεί την εγγύηση ότι ο Θεός θα αναλάβει να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε η Εκλογή Χάριτος Του αγιοποιώντας τη Θεία Χάρη. Αυτή είναι η σημασία της νέας συμφωνίας: Ο Θεός δεν επιβάλλει απλά υπακοή, αλλά την παρέχει. <ref>John Piper, ''Οι Χαρές του Θεού'' (Portland, OR: Multnomah Press, 1991), σ. 147.</ref> 
''' - John Piper'''</boxright>

Ο σταυρός ήταν η μέρα της απόβασης (D-Day). Τότε, ο Κύριος Ιησούς Χριστός πέθανε για να σπάσει τα δεσμά της αμαρτίας για χάρη των ανθρώπων. Χάρη στο θάνατο και την ανάστασή του, έχουμε βρει τη δικαίωση. Παρ’όλα αυτά, η τελική νίκη αναμένει την επιστροφή του Χριστού. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ως προς την έκβαση των πραγμάτων. Όμως, πάλι θα βρεθούμε σε αψιμαχίες και μάχες μέχρι ο Κύριος να εμφανιστεί νικητής για να κατατροπώσει οριστικά τις δυνάμεις του σκότους.

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Πέτρου 1 5:8-9. Παρόλο που ο τελικός θρίαμβος του Θεού είναι προδιαγεγραμμένος, οφείλουμε να πολεμήσουμε τον αντίπαλό μας με απόλυτο σεβασμό.</boxleft>

Αυτή η διάκριση, αν ληφθεί υπόψη, μπορεί να μας απαλλάξει από μεγάλη απογοήτευση. Η μάχη μαίνεται ακόμα, αλλά ο πόλεμος έχει νικηθεί. Από την πλευρά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι το έργο του Χριστού έχει ολοκληρωθεί, πράγμα που θα αναπτερώσει το ηθικό μας, καθώς σκοπός μας είναι ο καθαγιασμός μας. Πρέπει, λοιπόν, να σκεφτούμε και να μελετήσουμε το σπουδαίο δόγμα της δικαίωσης μέχρι να γίνει βαθιά συνείδησή μας.

==== Listerine, Κανείς? ====

Αν και έχουμε δικαιωθεί πλήρως ενώπιον του Χριστού (D-Day), σε καμία περίπτωση δεν έχουμε καθαγιαστεί πλήρως (VE-Day). Ωστόσο, μερικοί δεν έχουν καταφέρει να το καταλάβουν αυτό.

Ο δάσκαλος της Βίβλου Ern Baxter μιλάει για ένα συμβάν που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Αναβίωσης της Τελευταίας Βροχής στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν προέκυψε μια αιρετική διδασκαλία με τίτλο «οι φανεροί υιοί του Θεού.» Στην ουσία, ήταν ένα δόγμα που υποσχόταν τον πλήρη καθαγιασμό σ’αυτή τη ζωή. Στην ακραία του μορφή, περιελάμβανε την πεποίθηση ότι μια πνευματική ελίτ θα αποκτούσε αγιασμένα σώματα πριν την επάνοδο του Χριστού.

Κατά τη λήξη μιας συνάντησης όπου ο Baxter κήρυττε, μερικοί φανεροί γιοι (και κόρες) εμφανίστηκαν στο πίσω μέρος της αίθουσας ντυμένοι με λευκούς χιτώνες. Όταν τέλειωσε την ομιλία του, προχώρησαν ορμητικά στον διάδρομο προς το μπροστινό μέρος της εκκλησίας και άρχισαν να διακηρρύσσουν το δόγμα τους για την απόλυτη τελειότητα. Όπως ο ίδιος διηγείται, «Η γυναίκα που ήταν η αρχηγός τους χρειαζόταν οπωσδήποτε Listerine. Δεν είναι αυτό το είδος της τελειότητας που προσμένω να δω.» <ref>Ern Baxter, μαγνητοφωνημένο μήνυμα, «Αγιοποίηση,» n.d.</ref>

Πιο συνηθισμένες από το σενάριο του Ern Baxter είναι οι περιπτώσεις που προέρχονται από μια ρηχή, απλοική απόψη για τον καθαγιασμό.

<boxleft>'''2''' Αν αναζητούσατε απόλυτη τελειότητα σ’αυτή τη ζωή, ποιο από τα παρακάτω θα ήταν πιο δύσκολο να κάνετε; 
❏ Να μην οδηγείτε ούτε ένα χιλιόμετρο πάνω από το επιτρεπόμενο όριο 
❏ Να μιλάτε με ζεστασιά και ευγένεια σε όποιον τηλεπωλητή σάς τηλεφωνούσε 
❏ Να αποφεύγετε όλες τις περιττές θερμίδες 
❏ Ποτέ να μην πατάτε την αναβολή αφύπνισης στο ξυπνητήρι σας 
❏ Πάντα να πληρώνετε τους φόρους σας με προθυμία </boxleft>

Όταν έγινα για πρώτη φορά οπαδός του Χριστιανισμού, συνάντησα ένα νεαρό άντρα με το όνομα Greg, έναν κατά δική του ομολογία κλέφτη και ναρκομανή που προφανώς έγινε χριστιανός ενώ ήταν στη φυλακή. Ο τρόπος με τον οποίο ζούσε ως Χριστιανός με εντυπωσίασε. Συμπεριφερόταν με μια τολμηρή αυτοπεποίθηση και περπατούσε μ’εναν ελαφρύ κομπασμό. Μιλούσε λες και η αμαρτία δεν τον προβλημάτιζε πια. Μερικές φορές μου είπε πώς «είχε σωθεί, είχε καθαγιαστεί και ένιωθε γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα.»

Φαινόταν τόσο απλό όταν τον άκουγες να το περιγράφει. Ως νεοφώτιστος Χριστιανός, είχε ανέβει σ’ένα τρένο μια μέρα, και όταν κατέβηκε μετά από ώρες, είχε νιώσει αυτό που ονομάζουμε «εμπειρία καθαγιασμού.»

Με διαβεβαίωσε ότι μια τέτοια εμπειρία θα ήταν η απαραίτητη αρχή για να λάβει το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, και από τη στιγμή που αυτό θα γινόταν, όλοι θα ήσασταν έτοιμοι να το λάβετε.

Οφείλω, όμως, να παραδεχτώ ότι υπήρχαν κάποια πράγματα στον Greg που δεν φαίνονταν τόσο αγιασμένα. Μερικές φορές ήταν επικριτικός και, άλλες φορές, κρατούσε μια Φαρισαική στάση απέναντι στις καταστάσεις. Άλλες φορές ήταν δεσποτικός, και άλλες μικροπρεπής. Θυμάμαι, όταν αγανακτισμένος έκανε παρατήρηση σ’έναν φίλο που κατά λάθος είχε βάλει κάτι πάνω στη Βίβλο του: « Με συγχωρείς - αλλά αυτό τυχαίνει να είναι ο Λόγος του Θεού!» Παρ’όλα αυτά, μπορούσε σίγουρα να δώσει παραθέματα από τη Βίβλο, και φαινόταν να καταλαβαίνει τη διαδικασία του καθαγιασμού.

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Ματθαίον 26:41. Πότε είναι σωστό να υποθέσουμε ότι «φτάσαμε» στον καθαγιασμό;</boxright>

Πόσο σοκαριστικό ήταν όταν (ο Greg) γύρισε στην πώληση και χρήση σκληρών ναρκωτικών.

Τα προβλήματα του Greg οφείλονταν εν μέρει σε μια ατελή και κατά συνέπεια λανθασμένη κατανόηση που είχε για τη διδασκαλία της Βίβλου σχετικά με την αγιοποίηση. Έκανε ό,τι κάνουν πολλοί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του σε εκείνα τα αγαπημένα κείμενα της Αγίας Γραφής που φαινομενικά επικύρωναν την προσωπική του εμπειρία.

<boxright>«Η αγιότητα δεν αποτελεί το δρόμο για το Χριστό. Ο Χριστός αποτελεί το δρόμο για την αγιότητα.» <ref>''Παρατίθεται στο Συγκεντρωμένος Χρυσός'', John Blanchard(Portland, OR: Multnomah Press, 1991), σ. 147.</ref> 
'''--Adrian Rogers'''</boxright>

Η αγιοποίηση είναι και ''συγκεκριμένη'' (και συμβαίνει κατά τον προσηλυτισμό) αλλά και ''προοδευτική''. Δεν συνετελέστηκε με μια εμπειρία στο παρελθόν, ούτε πρέπει να θεωρήσουμε ότι συμβαίνει μόνο βαθμιαία. ''Αλλάζαμε'' και ''αλλάζουμε'' συνεχώς. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον ενθουσιασμό για την επιτυχημένη απόβασή μας στη Νορμανδία, ας είμαστε ήρεμοι και ρεαλιστές στην εκτίμησή μας για την αντιπαράθεση που έχουμε με το Βερολίνο. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιβιβαστούμε σε τρένο καθαγιασμού, όπως ισχυρίστηκε ο Greg ότι έκανε. Πρόκειται για μια μάχη που δίνεται κάθε στιγμή.

==== Αξίζει τον κόπο ====

Για πολλούς, η «αγιοποίηση» είναι ακόμα μία από εκείνες τις μεγάλες λέξεις της Θεολογίας που ακούγονται συχνά αλλά σπάνια γίνονται κατανοητές. Μοιάζει ακαδημαική και μη πρακτική. Κι όμως, είναι πολύ πρακτική. Το δόγμα της αγιοποίησης απαντάει σε ερωτήματα που σχεδόν κάθε Χριστιανός έχει θέσει στον εαυτό του από τότε που δημιουργήθηκε η Εκκλησία:

Πώς μπορώ να αλλάξω;

Πώς μπορώ να εξελιχθώ;

Πώς μπορώ να γίνω όπως ο Χριστός;

''Πώς μπορώ να ξεφύγω από την παγίδα του χάσματος;''

Ο,τιδήποτε μπορεί να δώσει απαντήσεις σ’αυτά τα ερωτήματα αξίζει να το προσπαθήσουμε. Το παράρτημα Α (σελίδα 93) δείχνει πώς χειρίστηκαν αυτό το θέμα στο παρελθόν διάφοροι κλάδοι της Εκκλησίας. Όμως, ας δούμε τι μπορούμε να μάθουμε γι’αυτό το αναγκαίο δόγμα όπως εφαρμόζεται σε μας σήμερα.

<boxleft>«Μπορεί η ευσέβεια να μας σώσει; Μπορεί η ευσέβεια να απομακρύνει την αμαρτία, να δώσει ικανοποίηση για τα παραπτώματά μας, ή να ξεπληρώσει το χρέος μας στο Θεό; Όχι, ούτε στο ελάχιστο. Θεός φυλάξοι ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό. Η ευσέβεια δεν μπορεί να κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Οι πιο λαμπροί άγιοι είναι όλοι «ανιδιοτελείς υπάλληλοι». Οι πιο αγνές μας πράξεις δεν είναι καλύτερες από τα βρώμικα κουρέλια, όταν εξεταστούν υπό το φως του ιερού νόμου του Θεού. Ο λευκός χιτώνας, που προσφέρει ο Ιησούς και που η πίστη μας ακολουθεί, πρέπει να αποτελεί τη μόνη μας δικαιοσύνη, το όνομα του Χριστού τη μόνη μας σιγουριά, το βιβλίο του Αμνού της ζωής το μόνο μας εισιτήριο για τον Παράδεισο. Παρ’όλη την ευσέβειά μας, δεν είμαστε καλύτεροι από τους αμαρτωλούς. Τα καλύτερά μας επιτεύγματα έχουν κηλιδωθεί και μολυνθεί από τα ελαττώματά μας. Είναι λίγο πολύ ατελή, με λάθος κίνητρα ή ελλιπή στην εκτέλεσή τους. «Γιατί πράγματι έχετε σωθεί με τη θεία χάρη μέσα από την πίστη. Και αυτή η σωτηρία σας δεν προήλθε από σας αλλά είναι το δώρο του Θεού: δεν είναι προιόν έργων, για να μην μπορεί κανείς να καυχηθεί» (Επιστ. Προς Εφεσίους 2:8,9).»<ref>J.C. Ryle, ''Αγιότητα'' (Welwyn, Hertfordshire, England: Evangelical Press, 1879, επανέκδοση 1989), σ. 39.</ref> '''— J.C. Ryle'''</boxleft>

Η βιβλική έννοια της λέξης «αγιοποιώ» είναι «ξεχωρίζω, αφιερώνω.»

( Η ''αγιότητα'' προέρχεται από την ίδια ελληνική ρίζα.) Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσωπα, μέρη, καταστάσεις ή αντικείμενα. Όταν κάτι είναι αγιοποιημένο, διαχωρίζεται από την κοινή χρήση και αποκτά ιδιαίτερη χρησιμότητα. Για παράδειγμα, στα χρόνια του Μωυσή, διαχωρίστηκε η μέρα της εξιλέωσης και αφιερώθηκε στον Άγιο Θεό. Εκείνη η μέρα έγινε μια άγια ημέρα. Όμως, αγιοποιημένο δε γίνεται κάτι απλά επειδή διαχωρίστηκε από τα άλλα. Αντλεί την αγιότητά του από αυτό στο οποίο έχει αφιερωθεί. Επειδή μόνο ο Θεός είναι άγιος, αυτός μόνο μπορεί να προσδώσει αγιότητα.

Στη Θεολογία, ο όρος «αγιοποίηση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο πιστός καθώς το Πνεύμα του Θεού δουλεύει μέσα του ώστε να τον κάνει όπως τον Χριστό. Η διαδικασία αρχίζει από τη στιγμή που ξαναγεννιόμαστε και συνεχίζεται καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Σημαδεύεται από καθημερινές συγκρούσεις, καθώς διαθέτουμε τη Χάρη και τη δύναμη του Θεού, ώστε να ξεπεράσουμε την υπάρχουσα αμαρτία.

Λάβετε υπόψη σας ότι η ''ενοχή'' της αμαρτίας έχει ήδη απομακρυνθεί μέσω της δικαίωσης, όπως μας εξηγεί ο Anthony Hoekema. Γιατί η αγιοποίηση απομακρύνει τη ''μόλυνση'' της αμαρτίας:

Με τη λέξη «ενοχή», εννοούμε την κατάσταση κατά την οποία είμαστε άξιοι καταδίκης ή είμαστε υπόλογοι για τιμωρία από τη στιγμή που παραβιάστηκε ο νόμος του Θεού. Στη δικαίωση, που είναι μια δηλωτική πράξη του Θεού, η ενοχή της αμαρτίας μας απομακρύνεται χάρη στο έργο της εξιλέωσης του Ιησού Χριστού. Με τη λέξη «μόλυνση», ωστόσο, εννοούμε την αλλοίωση της φύσης μας που είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας μας, που, με τη σειρά της, οδηγεί και σε άλλες αμαρτίες. Ως αποτέλεσμα της Πτώσης των προπατόρων μας, όλοι βρισκόμαστε σε κατάσταση φθοράς. Οι αμαρτίες που διαπράττουμε δεν είναι μόνο προιόντα αυτής της φθοράς αλλά και κάτι παραπάνω. Στην αγιοποίηση, η μόλυνση της αμαρτίας βρίσκεται στη διαδικασία της απομάκρυνσης (αν και δεν θα απομακρυνθεί πλήρως μέχρι την επόμενη ζωή). <ref> Anthony A. Hoekema, ''Σωζόμενος μέσω της Θείας Χάρης'' (Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co., 1989), σσ 192-93.</ref>

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο σημαντικό και ευεργετικό είναι να φοβάστε τον Κύριο; (Βλέπε Ψαλμό 19:9 και 25:14, Εδάφια 1:7 και 9:10 και 1 Πέτρου 1:17).</boxright>

Η Βίβλος, επίσης, περιγράφει την αγιοποίηση ως εξέλιξη προς την ευσέβεια. Με τη λέξη ευσέβεια αναφέρομαι στην αφοσίωση στο Θεό καθώς και στο χαρακτήρα που προκύπτει μέσα από μια τέτοια αφοσίωση. Η ευσέβεια περιλαμβάνει την αγάπη προς το Θεό καθώς και την επιθυμία για το Θεό.<ref>Jerry Bridges, Η πρακτική της Αγιότητας (Colorado Springs, CO: NavPress, 1983), σσ 15-20.</ref> Περιλαμβάνει επίσης το φόβο για το Θεό, που ο John Murray ονόμασε «ψυχή της ευσέβειας.» <ref>Το ίδιο., σ. 24</ref> Απαλλαγμένος από το φόβο του αιώνιου μαρτυρίου, ο Χριστιανός φοβάται το Θεό εστιάζοντας όχι στην οργή του αλλά στο «μεγαλείο, την αγιότητα και την υπερβατική δόξα του....» <ref>Το ίδιο., σ. 26</ref> Ο φόβος του Κυρίου έχει εξαγνιστική επίδραση στην ψυχή μας και αποτελεί προυπόθεση για την οικειότητά μας με το Θεό.

Η ευσέβειά μας συνίσταται όχι μόνο στην ηθική και το ζήλο που επιδεικνύουμε αλλά πηγάζει και από μια ένωση με το Χριστό και το πάθος μας να τον τιμήσουμε. Ο ευσεβής πιστός θέλει να μοιάζει στον Κύριο του για να του δώσει ευχαρίστηση. Θέλει να νιώσει ό,τι νιώθει ο Θεός, να κάνει τις ίδιες σκέψεις μ’αυτόν, και να κάνει το θέλημά του. Με λίγα λόγια, επιθυμεί να αποκτήσει το χαρακτήρα του Θεού ώστε ο Θεός να δοξαστεί. Κανένα εγχείρημα δεν είναι πιο αξιόλογο στην δια βίου προσπάθειά μας: «Γιατί η σωματική άσκηση έχει κάποια αξία, αλλά η ευσέβεια έχει αξία για όλα τα πράγματα, δίνοντας υπόσχεση και για την παρούσα αλλά και για τη μέλλουσα ζωή μας» (1Τιμοθέου 4:8).

Και ο Θεός και ο άνθρωπος παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο ανώτερο έργο της αγιοποίησης. Αυτός, με την θαυμαστή χάρη του, αρχίζει το έργο της σωτηρίας μας και μας δίνει τη βούληση κι τη δύναμη να υπερνικήσουμε την αμαρτία. Έτσι, εμείς ανταποκρινόμενοι και στηριζόμενοι σ’αυτήν τη χάρη, υπακούμε στη βιβλική εντολή που μας λέει, «εργαστείτε για τη σωτηρία σας με φόβο Θεού και δέος, γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί μέσα σας ώστε να βρείτε τη θέληση να πράξετε σύμφωνα με τον αγαθό του λόγο» (Προς Φιλιππησίους 2:12-13).

<boxright>«Η αγιοποίηση, αναφέρει η Σύντομη Κατήχηση του Westminster (Ερώτηση 35), είναι το έργο της ελεύθερης χάριτος του Θεού, σύμφωνα με το οποίο εξελισσόμαστε σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο κατ’εικόνα του Θεού και όλο και περισσότερο μας δίνεται η δυνατότητα να νιώθουμε νεκροί στην αμαρτία και ζωντανοί στη δικαιοσύνη.»Το ιδανικό δεν είναι να εξαλειφθεί εντελώς η αμαρτία (αυτή είναι υπερβολική αξίωση) ή απλά να αντιμετωπιστεί (αυτή θα ήταν μικρή αξίωση) αλλά να συντελεστεί μέσα μας μια μεταβολή προς έναν θεικά σφυρηλατημένο χαρακτήρα που θα μας απαλλάξει από αμαρτωλές συνήθειες και θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε μέσα μας χριστιανικές ευαισθησίες, διαθέσεις καθώς και αρετές.» <ref>J.I. Packer, ''Συνοπτική Θεολογία'' (Wheaton, IL: Tyndale House, 1993), σ. 169.</ref> 
'''— J.I. Packer'''</boxright>

Η Καινή Διαθήκη καταγράφει μια πορεία προς έναν ενάρετο τρόπο ζωής, που αποτελεί τη μέση λύση (στην πραγματικότητα υπερτερεί) ανάμεσα στην πιστή υπακοή στις καθιερωμένες αρχές από τη μια πλευρά, και στην υπερβολική ελευθερία από την άλλη. Αυτές οι εκκλησιαστικές παραδόσεις που έχουν δώσει υπερβολικά μεγάλη έμφαση στο έργο του Θεού μέσα μας, χωρίς να περιμένουν ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει στην αυξανόμενη επιθυμία για αγιότητα, παρεκκλίνουν από την κανονική τους πορεία τείνοντας προς μια υπερβολική ελευθερία. «Γιατί, όπως σας το έχω πει πολλές φορές πριν, και θα σας το πω ξανά κλαίγοντας, πολλοί εχθρεύονται το σταυρό του Χριστού. Μοίρα τους είναι η καταστροφή, ο Θεός τους είναι η κοιλιά τους, και καυχώνται για πράγματα που είναι κατακριτέα. Επίσης, το μυαλό τους είναι στα επίγεια πράγματα” (Προς Φιλιπ. 3:18-19). Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που έχουν δώσει τόση έμφαση στο ρόλο του ανθρώπου ώστε ανυψώνουν αυτή την τεχνική πάνω από την αλήθεια του Θεού και καταλήγουν στην τυπολατρία. (Φυσικά, υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις αυτών των εννοιών.)

<boxleft>'''Μελετείστε την Επιστολή 1 προς Τιμόθεο 6:11-16.''' Ο Παύλος θα μπορούσε να είναι ένας πολύ εμπνευσμένος λοχίας που θα εμψύχωνε τους στρατιώτες του να συμμετέχουν σε ασκήσεις. </boxleft>

==== Πώς να επιτύχουμε την τελειότητα ====

Ένα συνηθισμένο ερώτημα που θέτουν οι Χριστιανοί είναι, «Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η διαδικασία της αγιοποίησης; Θα ελευθερωθώ ποτέ εντελώς από την αμαρτία;» Πρόκειται για ένα ερώτημα που γίνεται πολύ σχετικό όταν διαβάσει κανείς μια δήλωση όπως εκείνη του απ. Παύλου προς τη Φιλιππική εκκλησία: « Γι’αυτό, αφήστε μας, όσους από εμάς είμαστε τέλειοι, να κρατήσουμε αυτή τη στάση και αν σε ο,τιδήποτε άλλο έχετε διαφορετική άποψη, Ο Θεός θα σας το αποκαλύψει.» (Προς Φιλιππησ. 3:15 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ο Ιησούς το είπε ακόμα πιο εύστοχα σε ένα στίχο που παρατέθηκε νωρίτερα: «Γι’αυτό, να είστε τέλειοι καθώς ο επουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος» (Ματθαίου 5:48).

<boxright>'''3''' Κάντε αυτό το σύντομο κουίζ τύπου Σωστό/Λάθος για να δείτε πόσο καλά έχετε κατανοήσει αυτό το υλικό μέχρι τώρα: 
(''Οι απαντήσεις είναι τυπωμένες ανάποδα στο τέλος της σελίδας 9'') 
• Η λέξη «αγιοποιώ» σημαίνει διαχωρίζω, αφιερώνω.» Σ Λ 
• Η αγιοποίηση αρχίζει τη στιγμή που γεννιέσαι και συνεχίζεται όσο ζεις.
Σ Λ 
• Η ενοχή της αμαρτίας μας έχει απομακρυνθεί λόγω της δικαίωσης. Σ Λ 
• Η αγιότητα αναφέρεται αποκλειστικά στην ηθική και το ζήλο του ατόμου. Σ Λ 
• Ο Θεός έχει την αποκλειστική ευθύνη για την αγιοποίησή μας. Σ Λ</boxright>

Περιμένει πραγματικά ο Θεός από εμάς να αγγίξουμε την τελειότητα;

H επιθυμία για τελειότητα έχει εμπνεύσει πολλούς να ακολουθήσουν το Θεό. Σ’όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, ποιητές και φιλόσοφοι εξέφρασαν την επιθυμία να ανακτήσουν τη χαμένη τους αθωότητα και αγνότητα. Σύγχρονοι τραγουδοποιοί όπως οι Crosby, Stills και Nash γιόρτασαν την εμπειρία στο Woodstock με ένα τραγούδι που έλεγε, «Είμαστε χρυσόσκονη, είμαστε χρυσοί, έχουμε εγκλωβιστεί στο παζάρι του διαβόλου. Και πρέπει να ξαναγυρίσουμε στον Κήπο του Θεού.»

Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε κάθε άλλο παρά τέλειοι και το ξέρουμε. Στον ψεύτικο κόσμο των ταινιών, η Mary Poppins μπορεί με χαρά να λέει ότι «πρακτικά είναι τέλεια από κάθε άποψη,» όμως δεν λειτουργεί έτσι στην πραγματική ζωή. Και σίγουρα δεν θα επιτύχουμε την τελειότητα με το Woodstock.

<boxleft>«Όταν η αυγή της...αγιότητας του Θεού φωτίσει το πνεύμα μας, θα απελευθερωθούμε από όλες τις επιφανειακές και ανεπαρκείς σκέψεις μας που έχουν να κάνουν με την αγιοποίησή μας. Επίσης, θα προφυλαχτούμε από οποιαδήποτε φτηνή διδασκαλία, που μας ενθαρρύνει να σκεφτούμε ότι υπάρχουν σύντομοι δρόμοι μέσω των οποίων μπορεί να καταφέρουμε πιο εύκολα να φτάσουμε στην αγιότητα. Η αγιότητα δεν είναι απλά μια εμπειρία. Είναι η επανενοποίηση του χαρακτήρα μας, η επαναδόμηση ενός ερειπίου. Είναι μια εξειδικευμένη δουλειά, ένα μακρόπνοο σχέδιο που απαιτεί όλα όσα μας έδωσε ο Θεός για τη ζωή και την ευσέβειά μας.» <ref>Sinclair Ferguson, ''Μια καρδιά για το Θεό'' (Colorado Springs, CO: NavPress, 1985), σ. 129</ref>
'''— Sinclair Ferguson'''</boxleft>

Ο R.A. Muller επισημαίνει ότι η Αγία Γραφή μάς ζητάει ξεκάθαρα να είμαστε τέλειοι, ενώ παράλληλα μας δίνει αποδείξεις για το γεγονός ότι η τελειότητα δεν είναι εφικτή σ’αυτή τη ζωή. <ref>R.A. Muller, Η Διεθνής Εγκυκλοπαίδεια της Κοινής Βίβλου, Volume Four (Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co., 1988), σ. 324.</ref> Αυτό, όμως, μας φέρνει μπροστά σ’ένα δίλημμα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε ελεύθεροι να παραιτηθούμε και να παραδεχτούμε ότι ηττηθήκαμε. Αλλά ούτε και μπορούμε να υιοθετήσουμε μια «δυναμική» στάση προς την τελειότητα, η οποία έχει πιο πολλά κοινά με το θετικό τρόπο σκέψης παρά με τη Βίβλο. Ο μόνος τρόπος για να λύσουμε αυτό το δίλημμα είναι συνειδητοποιώντας ότι η Καινή Διαθήκη εξετάζει την τελειότητα με δύο τρόπους. <ref>William Hendriksen, Ερμηνευτικά Σχόλια για την Καινή Διαθήκη: PhilippiansfckLR(Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co., 1962), σ. 176.</ref>

Το όραμα του αποστόλου Παύλου για τους Φιλιππησίους ήταν η ''ωριμότητα'' και όχι η τελειότητα. Παρατηρείστε πώς η Νέα Διεθνής Έκδοση (της Βίβλου) ερμηνεύει το σχόλιό του για την εκκλησία των Φιλιππησίων: «Όλοι εμείς που είμαστε ''ώριμοι'' πρέπει να δούμε τα πράγματα κατ’αυτόν τον τρόπο» (Προς Φιλιπ. 3:15). Το «τέλειο» μ’αυτή την έννοια μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως «εκείνοι που σημείωσαν εύλογη πρόοδο όσον αφορά την πνευματική τους εξέλιξη καθώς και την εσωτερική τους σταθερότητά.

<boxleft>'''Μελετείστε το 1 Κατά Πέτρου 1:14-16.''' Μήπως αυτή η εντολή φαίνεται μη ρεαλιστική; Μήπως ο Θεός θα σας ζητούσε να πράξετε το αδύνατο;</boxleft>

Είναι απόλυτα φυσιολογικό για κάθε παιδί να θέλει να μεγαλώσει και να έχει πλήρη ανάπτυξη. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε πιστό. Αντί να ακολουθήσουμε μια τυχαία ή πρόχειρη προσέγγιση σχετικά με την ανάπτυξή μας, θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε το κάλεσμα προς την τελειότητα να μας παρακινήσει σε μια σοβαρή προσπάθεια να γίνουμε όπως ο Ιησούς. Το ίδιο το παράδειγμα του Παύλου θα πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο για όλους μας:

<boxright>''Απαντήσεις: Λ, Σ, Σ, Λ, Λ'' </boxright>

Όχι ότι έχω ήδη κατακτήσει όλα αυτά, ή ότι έχω γίνει τέλειος, αλλά επιμένω να κρατήσω αυτό το πράγμα για το οποίο ο Ιησούς Χριστός με κράτησε κοντά του. Αδελφοί, δε θεωρώ ότι το έχω αποκτήσει ακόμα. Αλλά θα κάνω αυτό: Ξεχνώντας το παρελθόν και επιδιώκοντας αυτό που βρίσκεται μπροστά μου, θα επιδιώξω να κερδίσω το έπαθλο για το οποίο ο Θεός με κάλεσε προς τον ουρανό μέσω του Ιησού Χριστού. (Προς Φιλιπ. 3:12-14)

<boxleft>'''4''' Κάποτε ένα διαφημιστικό αυτοκόλλητο σ’ένα αυτοκίνητο έλεγε, «Οι Χριστιανοί Δεν Είναι Τέλειοι---Απλά Έχουν Συγχωρηθεί.» Τι είδους τοποθέτηση μπορεί να αντανακλά αυτό; (Ιδιαίτερα αν το αυτοκίνητο τρέχει υπερβολικά.) </boxleft>

<boxright>«Πρώτα οφείλουμε να γίνουμε καλοί και μετά να κάνουμε το καλο.» <ref>Παρατίθεται στο ''Συγκεντρωμένος Χρυσός'', σ.148.</ref>
'''— Hugh Latimer'''</boxright>

Βλέπουμε, επίσης, μια δεύτερη χρήση της λέξης τελειότητα στην πρώτη επιστολή του Παύλου προς Κορινθίους. «Όταν έρχεται η τελειότητα,» λέει, «το ελάττωμα εξαφανίζεται» (1 Προς Κορινθ. 13:10). Κατ’αυτήν την έννοια, η τελειότητα είναι ένας όρος που δικαιωματικά περιορίζεται στο πρόσωπο του Θεού---μια τελειότητα που θα έρθει μόλις επιστρέψει ο Χριστός. Ο θεολόγος Louis Berkhof προτιμά να μιλάει για τα ''τέλεια σημεία'' του Θεού παρά για τα χαρακτηριστικά του. <ref>Louis Berkhof, Συστηματική Θεολογία (Grand Rapids, MI: EerdmansfckLRPublishing Co., 1941), σ. 52.</ref> Από μόνος του ο Θεός είναι άμεμπτος. Όσο κι αν ωριμάσουμε σ’αυτή τη ζωή, δε θα φτάσουμε ποτέ στην τελειότητα μέχρι εκείνη τη μέρα που ο Θεός θα μας κάνει τέλειους με δόξα.

==== Επτά λόγοι για να γεφυρώσουμε το χάσμα ====

Γενικά, ο κόσμος έχει αρνητική εντύπωση για την αγιότητα. Πολλοί την ταυτίζουν με μία απαισιόδοξη, βασανιστική ζωή που στερείται χαράς. Θεωρείται περισσότερο ως μία αυτοδικαίωση «αγιότερη από σένα» παρά μια χαρούμενη εμπειρία, όπως πραγματικά είναι. Καθώς φτάνουμε στο τέλος, καλό θα ήταν να αντικρούσουμε αυτή την ιδέα εξετάζοντας μερικά από τα οφέλη και τις ευλογίες που αποκομίζουμε ακολουθώντας το Χριστό. Παραθέτουμε, λοιπόν, επτά ωφέλειες της αγιοποίησης:

'''Ο Θεός είναι ένδοξος.''' Όταν είμαστε ευσεβείς, δίνουμε βάρος στον ισχυρισμό μας ότι ο Θεός είναι τόσο πραγματικός και υπέροχος όσο λέμε ότι είναι. Ο Παύλος μάς λέει ότι τα καλά έργα των Χριστιανών κοσμούν το Χριστιανικό δόγμα (Τίτου 2:10 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ακόμα και εκείνοι που αρνούνται το Θεό, αναγκάζονται να παραδεχτούν την ύπαρξή του όταν οι πιστοί του ακολουθούν τα διδάγματά του.

'''Συνεχής συναναστροφή με το Θεό σ’αυτή τη ζωή.''' «Αν κάποιος μ’αγαπάει,» είπε ο Ιησούς, «θα υπακούσει στη διδασκαλία μου. Ο Πατέρας Μου θα τον αγαπάει, και θα έρθουμε σ’αυτόν και θα φτιάξουμε το σπίτι μας μ’αυτόν» (Ιωάννου 14:23). Είναι πολύ μεγάλη χαρά κι ανακούφιση να έχουμε τη συνεχή παρουσία του Πατέρα και του Υιού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Και ο Ιησούς δηλώνει ότι αυτή η παρουσία είναι μια στοργική παρουσία, ούτε αδιάφορη, ούτε απρόσωπη. Φυσικά, μαζί με την παρουσία του έρχεται και η δύναμή του, η οποία μας βοηθάει να υπερνικήσουμε τα εμπόδια της ζωής.

<boxleft>«Δεν υπάρχει διαρκής χαρά χωρίς ευσέβεια... Πόσο σημαντική, τότε, είναι η αλήθεια που καθαγιάζει! Πόσο καίρια είναι η Λέξη που κλονίζει τη δύναμη των ψεύτικων απολαύσεων! Και πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε για να φωτίσουμε το δρόμο μας και να γεμίσουμε τις καρδιές μας με το Λόγο του Θεού! <ref>''Παραπομπή που λείπει από το πρωτότυπο''</ref> 
'''- John Piper'''</boxleft>

'''Συντροφιά με άλλους Χριστιανούς.''' Αν περπατάμε στο σκοτάδι, δεν είμαστε σε θέση να απολαύσουμε αυθεντικές σχέσεις με άλλους πιστούς. «Αλλά αν πορευόμαστε στο φως, όπως αυτός βρίσκεται στο φως, νιώθουμε τη συντροφικότητα ο ένας του άλλου, και το αίμα του Ιησού, του Υιού του, μας εξαγνίζει από κάθε αμαρτία» (1 Ιωάννου 1:7).

Ο Κύριος υπόσχεται να μας προσφέρει συντρόφους, συνοδοιπόρους στο δρόμο της αγιοποίησής μας. Από την πλευρά μου, έχω διαπιστώσει ότι η αλήθεια του Θεού σε συνδυασμό με το παράδειγμα του λαού του Θεού μού είναι απόλυτα απαραίτητα για την πνευματική μου εξέλιξη. Και όταν ακολούθησα τις αρχές του, δε στερήθηκα κανένα από τα δύο. Στα πλαίσια της εκκλησίας, λοιπόν, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο προκειμένου να επιτύχουμε. Η ευσέβεια και η Χριστιανική κοινότητα πάνε χέρι – χέρι.

'''Διασφάλιση της σωτηρίας.''' Παρόλο που η σωτηρία μας δε βασίζεται στην επιδίωξη μας για αγιοσύνη, η διασφάλιση της σωτηρίας μας σίγουρα συνδέεται με αυτό. Στη δεύτερη επιστολή του, ο Πέτρος παροτρύνει τους αναγνώστες του να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να συγκεντρώσουν τις πνευματικές τους αρετές, ενισχύοντας έτσι καλοσύνη με πίστη και τη γνώση με καλοσύνη μέχρι που η εγκράτεια, η επιμονή, η ευσέβεια, η αλληλεγγύη, και η αγάπη να υπάρξουν σε αφθονία (2 Πέτρου 1:5-9). Προειδοποιεί ότι σε περίπτωση που αυτά λείπουν, ένα άτομο μπορεί να ξεχάσει...

... ότι έχει εξαγνιστεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Ως εκ τούτου, αδελφοί, να είστε όσο το δυνατό πιο πρόθυμοι να διασφαλίσετε το κάλεσμα και την εκλογή σας. Γιατί, αν κάνετε αυτά τα πράγματα, δεν θα αποτύχετε ποτέ, και θα λάβετε ένα εγκάρδιο καλωσόρισμα στην αιώνια βασιλεία του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού. (2 Πέτρου 1:9-11)

'''Ευαγγελισμός.''' Καθώς είμαι νέος στην ιδέα της αμαρτίας, προσπάθησα να κατηγορήσω τους χριστιανούς ώστε να μπορώ να απορρίψω το μήνυμά τους αλλά και αυτούς ως υποκριτές. Όμως, αν και δεν ήταν τέλειοι, δεν μπόρεσα να τους καταλογίσω σημαντικές αντιφάσεις. Η μεγάλη οικογένεια που με προσέγγισε με το ευαγγέλιο άσκησε μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου με τον τρόπο ζωής της παρά με τα λόγια της. Ο σύζυγος αγαπούσε τη γυναίκα του, η σύζυγος σεβόταν τον άντρα της, τα παιδιά υπάκουαν τους γονείς τους, και όλοι ήταν χαρούμενοι. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

<boxright>'''Μελετείστε το Κατά Πέτρου 1 2:12.''' Αν και οι μη Χριστιανοί μπορεί να περιγελούν τώρα τον τρόπο ζωής σας, τι επίδραση θα έχει τελικά </boxright>

Έχει ειπωθεί ότι ενώ ο κόσμος μπορεί να μην διαβάζει τη Βίβλο, σίγουρα όμως διαβάζει τους Χριστιανούς. Ο Θεός χρησιμοποιεί ευσεβείς ανθρώπους για να προσεγγίσει άλλους. Δεν είναι ο τέλειος τρόπος αλλά είναι ιερός.

'''Κατανόηση, σοφία, και γνώση.''' Αυτοί οι θησαυροί είναι διαθέσιμοι για εκείνους που αναζητούν το Θεό με όλη τους την ψυχή (Παροιμίες 2:1-11). Αντίθετα, δεν προσφέρονται στους χλευαστές, τους επαναστάτες, ή τους ανόητους.

'''Βλέποντας το Θεό.''' Η Αγία Γραφή μάς λέει, «Να καταβάλετε κάθε δυνατή προσπάθεια να ζήσετε ειρηνικά με όλους τους ανθρώπους και να είστε ευσεβείς. Γιατί χωρίς ευσέβεια, κανείς δε θα δει τον Κύριο» (Προς Εβραίους 12:14). Ενώ το πλήρες νόημα αυτού του χωρίου καλύπτεται από μυστήριο, η Αγία Γραφή έχει πολλά να πει για «το μακάριο όραμα,» ή τη συνάντησή μας με το Θεό. Αυτό θα συμβεί μετά την επιστροφή του Κυρίου μας, όταν ο εχθρός θα έχει ηττηθεί, και εμείς θα έχουμε καθαγιαστεί πλήρως.

Τότε, το όραμά μας για το Θεό θα είναι συνεχές και έντονο, χωρίς να αποσπάται η προσοχή μας ή να διακόπτεται η συνείδησή μας, πράγματα που προκαλεί η αμαρτία. Τότε θα αποκτήσουμε τόσο καλή γνώση όσο καλά μας γνωρίζει ο Κύριος. Η γνώση μας για το Θεό δεν θα είναι βέβαια πλήρης, καθώς πάντα θα μας αποκαλύπτει πράγματα για τον άπειρο και υπέροχο εαυτό του.

<boxleft>«Ευλογημένοι είναι όσοι έχουν αγνή ψυχή, γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.» 
'''---Ιησούς (Ματθαίος 5:8)'''</boxleft>

«Ευλογημένοι είναι όσοι έχουν αγνή ψυχή,» είπε ο Ιησούς, «γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.» (Κατά Ματθαίον 5:8). Αυτή η συνεχής έμφαση που δίνεται στο μεγαλείο και την καλοσύνη του είναι αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό θαύμα που προκύπτει από τη ζωή της αυτού Αγιότητας.

Καθώς μπορείτε να διαπιστώσετε, υπάρχουν πολλοί βάσιμοι λόγοι για να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες του Θεού για εμάς και στη δική μας εμπειρία. Μας έδωσε την ευκαιρία να μοιραστούμε την αγιοσύνη του - όχι μόνο στον παράδεισο, αλλά κι εδώ στη γη. Σταδιακά, μπορούμε να μάθουμε να υπερνικάμε την αμαρτία κι έτσι να ζήσουμε μ’έναν τρόπο που θα αντανακλά όλο και περισσότερο τη δόξα και το χαρακτήρα του Θεού.

Σ’αυτό το πρώτο κεφάλαιο, επιχειρήσαμε να σας κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σχετικά με την αγιοσύνη. Στην αρχή του δευτέρου κεφαλαίου, θα αναπτύξουμε το βιβλικό πλαίσιο, απαραίτητη προυπόθεση για να υποστηρίξουμε μια ιερή – και χαρούμενη – ζωή.

==== Ομαδική Συζήτηση ====

#Ποια συμπτώματα υποδεικνύουν ότι κάποιος βρίσκεται εγκλωβισμένος στην «παγίδα του χάσματος»;
#Αναπόφευκτα υπάρχει κάποιο χάσμα ανάμεσα στα πρότυπα του Θεού και στις δικές μας επιδόσεις. Παρ’όλα αυτά, είναι μεγάλο, και κατά συνέπεια χαρακτηριζόμαστε υποκριτές. Πού λοιπόν θα τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή;
#Πώς η αγιοποίησή μας αποτελεί και παρελθόν αλλά και μελλοντική ελπίδα;
#Ο φόβος του Κυρίου, λέει ο συγγραφέας, είναι η «απαραίτητη προυπόθεση για την οικειότητά μας με το Θεό.» (Σελίδα 7) Τι εννοεί;
#Σε ποιο βαθμό πρέπει ο ώριμος Χριστιανός να είναι απαλλαγμένος από την αμαρτία;
#Τώρα που τελειώσατε αυτό το κεφάλαιο, πώς θα εξηγούσατε το Κατά Ματθαίον 5:48 σε ένα νεοφώτιστο Χριστιανό;

==== Προτεινόμενα προς ανάγνωση ====

''Πώς θα βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αλλάξουν'' από τον Jay E. Adams (Grand Rapids, MI: Zondervan Publishing House, 1986)

''Σωζόμενος μέσω της Θείας Χάρης'' από τον Anthony A. Hoekema (Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co., 1989)

==== Παραπομπές ====

<references />

Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:50:50 GMT

Pcain:

Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:33:49 GMT

Pcain:

{{info|How Can I Change?/Caught in the Gap Trap}} 

«Όλοι όσοι παλεύουν με το θυμό τους, ας έρθουν μπροστά. Θα θέλαμε να προσευχηθούμε για σας.»

Ήταν Κυριακή πρωί. Μόλις είχα τελειώσει τη διδασκαλία μου για το θυμό, και ήθελα να δώσω την ευκαιρία στο Άγιο Πνεύμα να λειτουργήσει στις ψυχές των παρευρισκομένων. Όμως δεν μπορούσα να προβλέψω την αντίδραση.

Περίπου είκοσι ταπεινοί πιστοί προχώρησαν μπροστά στην αίθουσα – ένας αριθμός σχετικά μεγάλος για το μέγεθος της εκκλησίας. Και, παρ’όλα αυτά, δεν ήταν ο αριθμός που τράβηξε την προσοχή μου, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Δεκαεννιά από τους είκοσι ήταν μητέρες μικρών παιδιών! (Για τις περισσότερες μητέρες που έχω γνωρίσει, ο θυμός είναι ένας κίνδυνος με τον οποίο έρχονται αντιμέτωπες στη ζωή τους καθημερινά.)

Ως πνευματικός τους πατέρας, ήξερα ότι όλες αυτές οι γυναίκες ήταν σοβαρές και πιστές Χριστιανές. Όμως, αυτό που τις έκανε να έρθουν μπροστά ήταν η έντονη ανησυχία τους για το ότι ένιωθαν παγιδευμένες στο χάσμα – ένα χάσμα ανάμεσα στο βιβλικό πρότυπο της εγκράτειας και στην αποτυχία τους να ανταποκριθούν σ’αυτό το πρότυπο.

Είτε το πρόβλημα είναι ο θυμός, ο φόβος, η ανησυχία ή κάτι πιο συνηθισμένο όπως η τεμπελιά, όλοι έχουμε βιώσει αυτό το χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που είμαστε και σ’αυτό που θα έπρεπε να είμαστε. Η Βίβλος λέει ότι είμαστε νέα δημιουργήματα, νέοι νικητές. Και δεν είμαστε μόνο κατακτητές – είμαστε κάτι περισσότερο από κατακτητές (Προς Ρωμαίους 8:37).

Μερικές φορές μάλιστα νιώθουμε έτσι. Πολύ συχνά, ωστόσο, δυσκολευόμαστε να δούμε πέρα από τα όρια μας και τις συνεχείς αποτυχίες μας. Και σ’αυτές τις περιόδους της ζωής μας φαίνεται πάντα ότι ο Ματθαίος στο 5:48 εμφανίζεται για να μας διαφωτίσει: «Ως εκ τούτου, να είστε τέλειοι, όπως ακριβώς είναι τέλειος και ο ουράνιος Πατέρας σας.»

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Ακόμα και ο Απόστολος Παύλος παγιδεύτηκε στο χάσμα (Ρωμαίων 7:21-25). Μήπως ταυτίζεστε μ’αυτήν την ανησυχία;</boxleft> 

Αναστενάζουμε σιωπηλά και αναλογιζόμαστε, ''Αυτό δε θα ξανασυμβεί.''

Αυτή την πνευματική κατάσταση την ονομάζω «παγίδα του κενού.» Να πώς λειτουργεί: Ως χριστιανοί, όλοι μας έχουμε κάποια γνώση για το τι προσδοκίες έχει ο Θεός από εμάς. Όμως, επιτυγχάνουμε λιγότερα από τα αναμενόμενα. Εκεί ακριβώς δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που ξέρουμε ότι απαιτείται και σ’αυτό που πραγματικά καταφέρνουμε. Αν μεγαλώσει υπερβολικά η απόσταση ανάμεσα σ’αυτά που γνωρίζουμε και σ’αυτά που ζούμε, εύλογα μπορεί να θεωρηθούμε υποκριτές.

<boxleft>«Στη χριστιανική ζωή είναι σημαντικό να γίνουμε στον εσωτερικό μας χαρακτήρα αυτό που ήδη είμαστε εν Χριστώ... Σκοπός των παρακάτω χωρίων (π.χ. Προς Ρωμαίους 6, Προς Κολοσσαείς 3:5-14, Προς Εφεσίους 4:22-32) είναι να μας δείξουν το μεγάλο χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που θεωρούμαστε ότι είμαστε εν Χριστώ (δικαίωση) και σ’αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα στην καθημερινή μας ζωή (αγιασμός) προκειμένου να παρακινηθούμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα. Πρόθεση του αποστόλου Παύλου είναι να μας παροτρύνει να γίνουμε στην καθημερινότητά μας αυτό που ήδη θεωρούμαστε ότι είμαστε στην ταύτισή μας με το Χριστό 1.» 
''' — Jay Adams'''</boxleft> 

Αυτό το χάσμα αποτελεί γεγονός της Χριστιανικής ζωής. Για τους περισσότερους από εμάς, κανένας δε χρειάζεται να μας πει για τις αντιφάσεις μας-όλοι μας τις γνωρίζουμε πολύ καλά. Μια τέτοια επίγνωση θα μας βοηθούσε να παραμείνουμε ταπεινοί και προστατευόμενοι από το Θεό ώστε να επιτύχουμε. Ωστόσο, το χάσμα συχνά προκαλείται επειδή δεν γνωρίζουμε το δόγμα του Αγιασμού. Και επιτρέπουμε σ’αυτό (το χάσμα) να μας καταδικάζει και να σταματάει την πρόοδό μας αντί να αναγνωρίσουμε ότι ο λόγος ύπαρξής του είναι για να μας οδηγήσει προς τα εμπρός με την ένθερμη στήριξη του Χριστού. Παγιδευόμαστε στη σκέψη ότι είμαστε αποτυχημένοι και άχρηστοι...ίσως ούτε καν Χριστιανοί. Μερικοί, μάλιστα, οδηγούνται στην αδράνεια ή στην ανυπακοή. Όσοι πέφτουν σ’αυτήν την παγίδα (και, σε μεγάλο βαθμό, είμαστε όλοι μας) υποφέρουν από απογοήτευση χωρίς λόγο.

Γι’αυτό, μια από τις βασικές μου ευθύνες, ως ιερέας, είναι να βοηθάω τους πιστούς να ξεφύγουν απ’αυτήν την παγίδα. Συχνά λέω στους ανθρώπους, «Δε θα γίνει αμέσως, και είναι σίγουρο ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια, όμως το να βγείτε από την παγίδα δεν είναι καθόλου περίπλοκο. Και πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.»

Ίσως στο παρελθόν έχετε νιώσει εγκλωβισμένοι. Ίσως βρίσκεστε εκεί αυτή τη στιγμή. Αν ισχύει αυτό, είμαστε σίγουροι ότι αυτό το βιβλίο θα σας βοηθήσει να γεφυρώσετε το χάσμα ανάμεσα στο ποιοι ''θα’πρεπε να είστε εν'' Χριστώ και ποιοι ''είστε'' στην καθημερινή σας ''ζωή.''

Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας απαλλαγμένη από αμαρτωλές συνήθειες και εσάς να πορεύεστε προς την αληθινή ευσέβεια; Μια τέτοια ζωή είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Και αυτό το βιβλίο γράφτηκε για να σας βοηθήσει και να σας παροτρύνει να αποκτήσετε αυτό το είδος ζωής.

==== Ανάμεσα στο «Τώρα» και στο «Όχι ακόμα». ====

<boxleft>'''1''' Υπάρχουν τομείς στη ζωή σας όπου ξέρετε ότι δεν ανταποκριθήκατε στις προσδοκίες του Θεού; (Παρακάτω, περιγράψτε σύντομα έναν απ’αυτούς.) </boxleft>

Χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο απογοητευτικά πράγματα στη Χριστιανική ζωή είναι η εμφανής αντίφαση ανάμεσα σ’αυτό που θεωρεί ο Θεός ότι είμαστε και σ’αυτό που εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε από την εμπειρία μας ότι είμαστε. Πάρτε για παράδειγμα τους Κορίνθιους. Σε κάποια στιγμή, ο απόστολος Παύλος τούς διαβεβαίωσε, «Έχετε πλυθεί, έχετε καθαγιαστεί, έχετε δικαιωθεί στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και από το Άγιο Πνεύμα του Θεού μας» (Επ. 1 Προς Κορινθ. 6:11). Αυτό ακούγεται σαν ανοικτή – κλειστή υπόθεση, έτσι δεν είναι; Μέχρι που διαβάζετε τη δεύτερη επιστολή του Απ. Παύλου προς αυτή την εκκλησία, στην οποία φαίνεται να λέει σχεδόν το αντίθετο: «Ας εξαγνιστούμε από ο,τιδήποτε μολύνει το σώμα και το πνεύμα, τελειοποιώντας έτσι την αγιότητά μας από σεβασμό προς το Θεό» (2 Προς Κορ. 7:1).

Φαντάζομαι ότι οι Κορίνθιοι μπερδεύτηκαν κάπως. Ήταν καθαγιασμένοι...ή μολυσμένοι; Στην πραγματικότητα, ήταν και τα δύο, όπως είμαστε κι εμείς. Για να σας το εξηγήσω, θα κάνω μια σύντομη παρένθεση.

<boxleft>'''Μελετείστε το Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννου 1 3:2-3.''' Τι αντίκτυπο στο «τώρα» πρέπει να έχουν οι σκέψεις μας για το «όχι ακόμα»;</boxleft>

Η βασιλεία του Θεού συνίσταται και στο «τώρα» και στο «όχι ακόμα». Από μια άποψη, είναι παρούσα, και από μια άλλη, μελλοντική. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήρθε διακηρύσσοντας και δείχνοντας ότι η βασιλεία (ή η εξουσία) του Θεού έχει διασταυρωθεί με την ανθρώπινη ιστορία. «Αν διώξω τους δαίμονες με το δάχτυλο του Θεού, τότε η βασιλεία του Θεού θα έχει έρθει σε σας» (Κατά Λουκά 11:20). Ωστόσο, η βασιλεία του Θεού δεν έχει φτάσει ακόμα στην πλήρωσή της. Αυτό όμως θα συμβεί μόνο όταν επιστρέψει ο Ιησούς στην εξουσία, όταν κάθε γόνατο υποκλιθεί και κάθε γλώσσα ομολογήσει ότι αυτός είναι ο Κύριος. Μέχρι τότε, χωρίς να αρνούμαστε την τωρινή πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού, προσευχόμαστε με θέρμη, «Είθε να έρθει η βασιλεία σου» (Κατά Ματθ. 6:10).

Από αυτή την άποψη, η βασιλεία του Θεού μπορεί να παραλληλιστεί στενά με τις δικές μας ατομικές ζωές. Ο Θεός, μέσα από το υπέροχο έργο της δικαίωσης, διακήρυξε ότι είμαστε δίκαιοι. Η νομική μας υπόσταση μπροστά του έχει αλλάξει. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί μια για πάντα στο ανώτατο δικαστήριο του ουράνιου βασιλείου. Από αυτή την άποψη της ουράνιας βασιλείας, όμως, η εσωτερική μας μεταμόρφωση είναι μια συνεχής διαδικασία. Η διαδικασία της καθαγίασης με κρατάει απασχολημένο προσωπικά ως Χριστιανό, και επιπλέον μου δίνει πολλή δουλειά ως ιερέα.

Επομένως, λοιπόν, είμαστε νικητές εν Κυρίω ή όχι; Είμαστε νικητές ή ηττημένοι; Ο Oscar Cullmann μάς προτείνει έναν παραλληλισμό με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που, πιστεύω, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτή την προφανή αντίφαση. 2

Η ιστορία καταγράφει δύο σημαντικές μέρες προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: τη μέρα της απόβασης στη Νορμανδία (D-Day) και την μέρα της νίκης της Ευρώπης (VE-Day). Η απόβαση έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου του 1944, όταν οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάστηκαν στις ακτές της Νορμανδίας στη Γαλλία. Αυτό αποτέλεσε το σημείο καμπής για τον πόλεμο. Από τη στιγμή που αυτή η αποβίβαση στέφθηκε με επιτυχία, η μοίρα του Χίτλερ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο πόλεμος ουσιαστικά είχε φτάσει στο τέλος του. Ωστόσο, η ολοκληρωτική νίκη στην Ευρώπη (VE- Day) ήρθε στις 7 Μαίου του 1945 όταν οι Γερμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στο Βερολίνο. Αυτό το μεσοδιάστημα των 11 ημερών έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές περιόδους του πολέμου. Άγριες μάχες διεξήχθησαν σε ολόκληρη τη Γαλλία, το Βέλγιο, και τη Γερμανία, και παρόλο που ο εχθρός είχε πληγωθεί θανάσιμα, δεν υποχώρησε αμέσως.

<boxright>«Η Θεία εκλογή αποτελεί την εγγύηση ότι ο Θεός θα αναλάβει να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε η Εκλογή Χάριτος Του αγιοποιώντας τη Θεία Χάρη. Αυτή είναι η σημασία της νέας συμφωνίας: Ο Θεός δεν επιβάλλει απλά υπακοή, αλλά την παρέχει. .3 
''' - John Piper'''</boxright>

Ο σταυρός ήταν η μέρα της απόβασης (D-Day). Τότε, ο Κύριος Ιησούς Χριστός πέθανε για να σπάσει τα δεσμά της αμαρτίας για χάρη των ανθρώπων. Χάρη στο θάνατο και την ανάστασή του, έχουμε βρει τη δικαίωση. Παρ’όλα αυτά, η τελική νίκη αναμένει την επιστροφή του Χριστού. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ως προς την έκβαση των πραγμάτων. Όμως, πάλι θα βρεθούμε σε αψιμαχίες και μάχες μέχρι ο Κύριος να εμφανιστεί νικητής για να κατατροπώσει οριστικά τις δυνάμεις του σκότους.

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Πέτρου 1 5:8-9. Παρόλο που ο τελικός θρίαμβος του Θεού είναι προδιαγεγραμμένος, οφείλουμε να πολεμήσουμε τον αντίπαλό μας με απόλυτο σεβασμό.</boxleft>

Αυτή η διάκριση, αν ληφθεί υπόψη, μπορεί να μας απαλλάξει από μεγάλη απογοήτευση. Η μάχη μαίνεται ακόμα, αλλά ο πόλεμος έχει νικηθεί. Από την πλευρά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι το έργο του Χριστού έχει ολοκληρωθεί, πράγμα που θα αναπτερώσει το ηθικό μας, καθώς σκοπός μας είναι ο καθαγιασμός μας. Πρέπει, λοιπόν, να σκεφτούμε και να μελετήσουμε το σπουδαίο δόγμα της δικαίωσης μέχρι να γίνει βαθιά συνείδησή μας.

==== Listerine, Κανείς? ====

Αν και έχουμε δικαιωθεί πλήρως ενώπιον του Χριστού (D-Day), σε καμία περίπτωση δεν έχουμε καθαγιαστεί πλήρως (VE-Day). Ωστόσο, μερικοί δεν έχουν καταφέρει να το καταλάβουν αυτό.

Ο δάσκαλος της Βίβλου Ern Baxter μιλάει για ένα συμβάν που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Αναβίωσης της Τελευταίας Βροχής στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν προέκυψε μια αιρετική διδασκαλία με τίτλο «οι φανεροί υιοί του Θεού.» Στην ουσία, ήταν ένα δόγμα που υποσχόταν τον πλήρη καθαγιασμό σ’αυτή τη ζωή. Στην ακραία του μορφή, περιελάμβανε την πεποίθηση ότι μια πνευματική ελίτ θα αποκτούσε αγιασμένα σώματα πριν την επάνοδο του Χριστού.

Κατά τη λήξη μιας συνάντησης όπου ο Baxter κήρυττε, μερικοί φανεροί γιοι (και κόρες) εμφανίστηκαν στο πίσω μέρος της αίθουσας ντυμένοι με λευκούς χιτώνες. Όταν τέλειωσε την ομιλία του, προχώρησαν ορμητικά στον διάδρομο προς το μπροστινό μέρος της εκκλησίας και άρχισαν να διακηρρύσσουν το δόγμα τους για την απόλυτη τελειότητα. Όπως ο ίδιος διηγείται, «Η γυναίκα που ήταν η αρχηγός τους χρειαζόταν οπωσδήποτε Listerine. Δεν είναι αυτό το είδος της τελειότητας που προσμένω να δω.» 4

Πιο συνηθισμένες από το σενάριο του Ern Baxter είναι οι περιπτώσεις που προέρχονται από μια ρηχή, απλοική απόψη για τον καθαγιασμό.

<boxleft>'''2''' Αν αναζητούσατε απόλυτη τελειότητα σ’αυτή τη ζωή, ποιο από τα παρακάτω θα ήταν πιο δύσκολο να κάνετε; 
❏ Να μην οδηγείτε ούτε ένα χιλιόμετρο πάνω από το επιτρεπόμενο όριο 
❏ Να μιλάτε με ζεστασιά και ευγένεια σε όποιον τηλεπωλητή σάς τηλεφωνούσε 
❏ Να αποφεύγετε όλες τις περιττές θερμίδες 
❏ Ποτέ να μην πατάτε την αναβολή αφύπνισης στο ξυπνητήρι σας 
❏ Πάντα να πληρώνετε τους φόρους σας με προθυμία </boxleft>

Όταν έγινα για πρώτη φορά οπαδός του Χριστιανισμού, συνάντησα ένα νεαρό άντρα με το όνομα Greg, έναν κατά δική του ομολογία κλέφτη και ναρκομανή που προφανώς έγινε χριστιανός ενώ ήταν στη φυλακή. Ο τρόπος με τον οποίο ζούσε ως Χριστιανός με εντυπωσίασε. Συμπεριφερόταν με μια τολμηρή αυτοπεποίθηση και περπατούσε μ’εναν ελαφρύ κομπασμό. Μιλούσε λες και η αμαρτία δεν τον προβλημάτιζε πια. Μερικές φορές μου είπε πώς «είχε σωθεί, είχε καθαγιαστεί και ένιωθε γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα.»

Φαινόταν τόσο απλό όταν τον άκουγες να το περιγράφει. Ως νεοφώτιστος Χριστιανός, είχε ανέβει σ’ένα τρένο μια μέρα, και όταν κατέβηκε μετά από ώρες, είχε νιώσει αυτό που ονομάζουμε «εμπειρία καθαγιασμού.»

Με διαβεβαίωσε ότι μια τέτοια εμπειρία θα ήταν η απαραίτητη αρχή για να λάβει το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, και από τη στιγμή που αυτό θα γινόταν, όλοι θα ήσασταν έτοιμοι να το λάβετε.

Οφείλω, όμως, να παραδεχτώ ότι υπήρχαν κάποια πράγματα στον Greg που δεν φαίνονταν τόσο αγιασμένα. Μερικές φορές ήταν επικριτικός και, άλλες φορές, κρατούσε μια Φαρισαική στάση απέναντι στις καταστάσεις. Άλλες φορές ήταν δεσποτικός, και άλλες μικροπρεπής. Θυμάμαι, όταν αγανακτισμένος έκανε παρατήρηση σ’έναν φίλο που κατά λάθος είχε βάλει κάτι πάνω στη Βίβλο του: « Με συγχωρείς - αλλά αυτό τυχαίνει να είναι ο Λόγος του Θεού!» Παρ’όλα αυτά, μπορούσε σίγουρα να δώσει παραθέματα από τη Βίβλο, και φαινόταν να καταλαβαίνει τη διαδικασία του καθαγιασμού.

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Ματθαίον 26:41. Πότε είναι σωστό να υποθέσουμε ότι «φτάσαμε» στον καθαγιασμό;</boxright>

Πόσο σοκαριστικό ήταν όταν (ο Greg) γύρισε στην πώληση και χρήση σκληρών ναρκωτικών.

Τα προβλήματα του Greg οφείλονταν εν μέρει σε μια ατελή και κατά συνέπεια λανθασμένη κατανόηση που είχε για τη διδασκαλία της Βίβλου σχετικά με την αγιοποίηση. Έκανε ό,τι κάνουν πολλοί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του σε εκείνα τα αγαπημένα κείμενα της Αγίας Γραφής που φαινομενικά επικύρωναν την προσωπική του εμπειρία.

<boxright>«Η αγιότητα δεν αποτελεί το δρόμο για το Χριστό. Ο Χριστός αποτελεί το δρόμο για την αγιότητα.» 5 
'''--Adrian Rogers'''</boxright>

Η αγιοποίηση είναι και ''συγκεκριμένη'' (και συμβαίνει κατά τον προσηλυτισμό) αλλά και ''προοδευτική''. Δεν συνετελέστηκε με μια εμπειρία στο παρελθόν, ούτε πρέπει να θεωρήσουμε ότι συμβαίνει μόνο βαθμιαία. ''Αλλάζαμε'' και ''αλλάζουμε'' συνεχώς. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον ενθουσιασμό για την επιτυχημένη απόβασή μας στη Νορμανδία, ας είμαστε ήρεμοι και ρεαλιστές στην εκτίμησή μας για την αντιπαράθεση που έχουμε με το Βερολίνο. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιβιβαστούμε σε τρένο καθαγιασμού, όπως ισχυρίστηκε ο Greg ότι έκανε. Πρόκειται για μια μάχη που δίνεται κάθε στιγμή.

==== Αξίζει τον κόπο ====

Για πολλούς, η «αγιοποίηση» είναι ακόμα μία από εκείνες τις μεγάλες λέξεις της Θεολογίας που ακούγονται συχνά αλλά σπάνια γίνονται κατανοητές. Μοιάζει ακαδημαική και μη πρακτική. Κι όμως, είναι πολύ πρακτική. Το δόγμα της αγιοποίησης απαντάει σε ερωτήματα που σχεδόν κάθε Χριστιανός έχει θέσει στον εαυτό του από τότε που δημιουργήθηκε η Εκκλησία:

Πώς μπορώ να αλλάξω;

Πώς μπορώ να εξελιχθώ;

Πώς μπορώ να γίνω όπως ο Χριστός;

''Πώς μπορώ να ξεφύγω από την παγίδα του χάσματος;''

Ο,τιδήποτε μπορεί να δώσει απαντήσεις σ’αυτά τα ερωτήματα αξίζει να το προσπαθήσουμε. Το παράρτημα Α (σελίδα 93) δείχνει πώς χειρίστηκαν αυτό το θέμα στο παρελθόν διάφοροι κλάδοι της Εκκλησίας. Όμως, ας δούμε τι μπορούμε να μάθουμε γι’αυτό το αναγκαίο δόγμα όπως εφαρμόζεται σε μας σήμερα.

<boxleft>«Μπορεί η ευσέβεια να μας σώσει; Μπορεί η ευσέβεια να απομακρύνει την αμαρτία, να δώσει ικανοποίηση για τα παραπτώματά μας, ή να ξεπληρώσει το χρέος μας στο Θεό; Όχι, ούτε στο ελάχιστο. Θεός φυλάξοι ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό. Η ευσέβεια δεν μπορεί να κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Οι πιο λαμπροί άγιοι είναι όλοι «ανιδιοτελείς υπάλληλοι». Οι πιο αγνές μας πράξεις δεν είναι καλύτερες από τα βρώμικα κουρέλια, όταν εξεταστούν υπό το φως του ιερού νόμου του Θεού. Ο λευκός χιτώνας, που προσφέρει ο Ιησούς και που η πίστη μας ακολουθεί, πρέπει να αποτελεί τη μόνη μας δικαιοσύνη, το όνομα του Χριστού τη μόνη μας σιγουριά, το βιβλίο του Αμνού της ζωής το μόνο μας εισιτήριο για τον Παράδεισο. Παρ’όλη την ευσέβειά μας, δεν είμαστε καλύτεροι από τους αμαρτωλούς. Τα καλύτερά μας επιτεύγματα έχουν κηλιδωθεί και μολυνθεί από τα ελαττώματά μας. Είναι λίγο πολύ ατελή, με λάθος κίνητρα ή ελλιπή στην εκτέλεσή τους. «Γιατί πράγματι έχετε σωθεί με τη θεία χάρη μέσα από την πίστη. Και αυτή η σωτηρία σας δεν προήλθε από σας αλλά είναι το δώρο του Θεού: δεν είναι προιόν έργων, για να μην μπορεί κανείς να καυχηθεί» (Επιστ. Προς Εφεσίους 2:8,9).»6 '''— J.C. Ryle'''</boxleft>

Η βιβλική έννοια της λέξης «αγιοποιώ» είναι «ξεχωρίζω, αφιερώνω.»

( Η ''αγιότητα'' προέρχεται από την ίδια ελληνική ρίζα.) Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσωπα, μέρη, καταστάσεις ή αντικείμενα. Όταν κάτι είναι αγιοποιημένο, διαχωρίζεται από την κοινή χρήση και αποκτά ιδιαίτερη χρησιμότητα. Για παράδειγμα, στα χρόνια του Μωυσή, διαχωρίστηκε η μέρα της εξιλέωσης και αφιερώθηκε στον Άγιο Θεό. Εκείνη η μέρα έγινε μια άγια ημέρα. Όμως, αγιοποιημένο δε γίνεται κάτι απλά επειδή διαχωρίστηκε από τα άλλα. Αντλεί την αγιότητά του από αυτό στο οποίο έχει αφιερωθεί. Επειδή μόνο ο Θεός είναι άγιος, αυτός μόνο μπορεί να προσδώσει αγιότητα.

Στη Θεολογία, ο όρος «αγιοποίηση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο πιστός καθώς το Πνεύμα του Θεού δουλεύει μέσα του ώστε να τον κάνει όπως τον Χριστό. Η διαδικασία αρχίζει από τη στιγμή που ξαναγεννιόμαστε και συνεχίζεται καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Σημαδεύεται από καθημερινές συγκρούσεις, καθώς διαθέτουμε τη Χάρη και τη δύναμη του Θεού, ώστε να ξεπεράσουμε την υπάρχουσα αμαρτία.

Λάβετε υπόψη σας ότι η ''ενοχή'' της αμαρτίας έχει ήδη απομακρυνθεί μέσω της δικαίωσης, όπως μας εξηγεί ο Anthony Hoekema. Γιατί η αγιοποίηση απομακρύνει τη ''μόλυνση'' της αμαρτίας:

Με τη λέξη «ενοχή», εννοούμε την κατάσταση κατά την οποία είμαστε άξιοι καταδίκης ή είμαστε υπόλογοι για τιμωρία από τη στιγμή που παραβιάστηκε ο νόμος του Θεού. Στη δικαίωση, που είναι μια δηλωτική πράξη του Θεού, η ενοχή της αμαρτίας μας απομακρύνεται χάρη στο έργο της εξιλέωσης του Ιησού Χριστού. Με τη λέξη «μόλυνση», ωστόσο, εννοούμε την αλλοίωση της φύσης μας που είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας μας, που, με τη σειρά της, οδηγεί και σε άλλες αμαρτίες. Ως αποτέλεσμα της Πτώσης των προπατόρων μας, όλοι βρισκόμαστε σε κατάσταση φθοράς. Οι αμαρτίες που διαπράττουμε δεν είναι μόνο προιόντα αυτής της φθοράς αλλά και κάτι παραπάνω. Στην αγιοποίηση, η μόλυνση της αμαρτίας βρίσκεται στη διαδικασία της απομάκρυνσης (αν και δεν θα απομακρυνθεί πλήρως μέχρι την επόμενη ζωή). 7

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο σημαντικό και ευεργετικό είναι να φοβάστε τον Κύριο; (Βλέπε Ψαλμό 19:9 και 25:14, Εδάφια 1:7 και 9:10 και 1 Πέτρου 1:17).</boxright>

Η Βίβλος, επίσης, περιγράφει την αγιοποίηση ως εξέλιξη προς την ευσέβεια. Με τη λέξη ευσέβεια αναφέρομαι στην αφοσίωση στο Θεό καθώς και στο χαρακτήρα που προκύπτει μέσα από μια τέτοια αφοσίωση. Η ευσέβεια περιλαμβάνει την αγάπη προς το Θεό καθώς και την επιθυμία για το Θεό.8 Περιλαμβάνει επίσης το φόβο για το Θεό, που ο John Murray ονόμασε «ψυχή της ευσέβειας.» 9 Απαλλαγμένος από το φόβο του αιώνιου μαρτυρίου, ο Χριστιανός φοβάται το Θεό εστιάζοντας όχι στην οργή του αλλά στο «μεγαλείο, την αγιότητα και την υπερβατική δόξα του....» 10 Ο φόβος του Κυρίου έχει εξαγνιστική επίδραση στην ψυχή μας και αποτελεί προυπόθεση για την οικειότητά μας με το Θεό.

Η ευσέβειά μας συνίσταται όχι μόνο στην ηθική και το ζήλο που επιδεικνύουμε αλλά πηγάζει και από μια ένωση με το Χριστό και το πάθος μας να τον τιμήσουμε. Ο ευσεβής πιστός θέλει να μοιάζει στον Κύριο του για να του δώσει ευχαρίστηση. Θέλει να νιώσει ό,τι νιώθει ο Θεός, να κάνει τις ίδιες σκέψεις μ’αυτόν, και να κάνει το θέλημά του. Με λίγα λόγια, επιθυμεί να αποκτήσει το χαρακτήρα του Θεού ώστε ο Θεός να δοξαστεί. Κανένα εγχείρημα δεν είναι πιο αξιόλογο στην δια βίου προσπάθειά μας: «Γιατί η σωματική άσκηση έχει κάποια αξία, αλλά η ευσέβεια έχει αξία για όλα τα πράγματα, δίνοντας υπόσχεση και για την παρούσα αλλά και για τη μέλλουσα ζωή μας» (1Τιμοθέου 4:8).

Και ο Θεός και ο άνθρωπος παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο ανώτερο έργο της αγιοποίησης. Αυτός, με την θαυμαστή χάρη του, αρχίζει το έργο της σωτηρίας μας και μας δίνει τη βούληση κι τη δύναμη να υπερνικήσουμε την αμαρτία. Έτσι, εμείς ανταποκρινόμενοι και στηριζόμενοι σ’αυτήν τη χάρη, υπακούμε στη βιβλική εντολή που μας λέει, «εργαστείτε για τη σωτηρία σας με φόβο Θεού και δέος, γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί μέσα σας ώστε να βρείτε τη θέληση να πράξετε σύμφωνα με τον αγαθό του λόγο» (Προς Φιλιππησίους 2:12-13).

<boxright>«Η αγιοποίηση, αναφέρει η Σύντομη Κατήχηση του Westminster (Ερώτηση 35), είναι το έργο της ελεύθερης χάριτος του Θεού, σύμφωνα με το οποίο εξελισσόμαστε σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο κατ’εικόνα του Θεού και όλο και περισσότερο μας δίνεται η δυνατότητα να νιώθουμε νεκροί στην αμαρτία και ζωντανοί στη δικαιοσύνη.»Το ιδανικό δεν είναι να εξαλειφθεί εντελώς η αμαρτία (αυτή είναι υπερβολική αξίωση) ή απλά να αντιμετωπιστεί (αυτή θα ήταν μικρή αξίωση) αλλά να συντελεστεί μέσα μας μια μεταβολή προς έναν θεικά σφυρηλατημένο χαρακτήρα που θα μας απαλλάξει από αμαρτωλές συνήθειες και θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε μέσα μας χριστιανικές ευαισθησίες, διαθέσεις καθώς και αρετές.» 11 
'''— J.I. Packer'''</boxright>

Η Καινή Διαθήκη καταγράφει μια πορεία προς έναν ενάρετο τρόπο ζωής, που αποτελεί τη μέση λύση (στην πραγματικότητα υπερτερεί) ανάμεσα στην πιστή υπακοή στις καθιερωμένες αρχές από τη μια πλευρά, και στην υπερβολική ελευθερία από την άλλη. Αυτές οι εκκλησιαστικές παραδόσεις που έχουν δώσει υπερβολικά μεγάλη έμφαση στο έργο του Θεού μέσα μας, χωρίς να περιμένουν ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει στην αυξανόμενη επιθυμία για αγιότητα, παρεκκλίνουν από την κανονική τους πορεία τείνοντας προς μια υπερβολική ελευθερία. «Γιατί, όπως σας το έχω πει πολλές φορές πριν, και θα σας το πω ξανά κλαίγοντας, πολλοί εχθρεύονται το σταυρό του Χριστού. Μοίρα τους είναι η καταστροφή, ο Θεός τους είναι η κοιλιά τους, και καυχώνται για πράγματα που είναι κατακριτέα. Επίσης, το μυαλό τους είναι στα επίγεια πράγματα” (Προς Φιλιπ. 3:18-19). Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που έχουν δώσει τόση έμφαση στο ρόλο του ανθρώπου ώστε ανυψώνουν αυτή την τεχνική πάνω από την αλήθεια του Θεού και καταλήγουν στην τυπολατρία. (Φυσικά, υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις αυτών των εννοιών.)

<boxleft>'''Μελετείστε την Επιστολή 1 προς Τιμόθεο 6:11-16.''' Ο Παύλος θα μπορούσε να είναι ένας πολύ εμπνευσμένος λοχίας που θα εμψύχωνε τους στρατιώτες του να συμμετέχουν σε ασκήσεις. </boxleft>

==== Πώς να επιτύχουμε την τελειότητα ====

Ένα συνηθισμένο ερώτημα που θέτουν οι Χριστιανοί είναι, «Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η διαδικασία της αγιοποίησης; Θα ελευθερωθώ ποτέ εντελώς από την αμαρτία;» Πρόκειται για ένα ερώτημα που γίνεται πολύ σχετικό όταν διαβάσει κανείς μια δήλωση όπως εκείνη του απ. Παύλου προς τη Φιλιππική εκκλησία: « Γι’αυτό, αφήστε μας, όσους από εμάς είμαστε τέλειοι, να κρατήσουμε αυτή τη στάση και αν σε ο,τιδήποτε άλλο έχετε διαφορετική άποψη, Ο Θεός θα σας το αποκαλύψει.» (Προς Φιλιππησ. 3:15 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ο Ιησούς το είπε ακόμα πιο εύστοχα σε ένα στίχο που παρατέθηκε νωρίτερα: «Γι’αυτό, να είστε τέλειοι καθώς ο επουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος» (Ματθαίου 5:48).

<boxright>3 Κάντε αυτό το σύντομο κουίζ τύπου Σωστό/Λάθος για να δείτε πόσο καλά έχετε κατανοήσει αυτό το υλικό μέχρι τώρα: 
(''Οι απαντήσεις είναι τυπωμένες ανάποδα στο τέλος της σελίδας 9'') 
• Η λέξη «αγιοποιώ» σημαίνει διαχωρίζω, αφιερώνω.» Σ Λ 
• Η αγιοποίηση αρχίζει τη στιγμή που γεννιέσαι και συνεχίζεται όσο ζεις.
Σ Λ 
• Η ενοχή της αμαρτίας μας έχει απομακρυνθεί λόγω της δικαίωσης. Σ Λ 
• Η αγιότητα αναφέρεται αποκλειστικά στην ηθική και το ζήλο του ατόμου. Σ Λ 
• Ο Θεός έχει την αποκλειστική ευθύνη για την αγιοποίησή μας. Σ Λ</boxright>

Περιμένει πραγματικά ο Θεός από εμάς να αγγίξουμε την τελειότητα;

H επιθυμία για τελειότητα έχει εμπνεύσει πολλούς να ακολουθήσουν το Θεό. Σ’όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, ποιητές και φιλόσοφοι εξέφρασαν την επιθυμία να ανακτήσουν τη χαμένη τους αθωότητα και αγνότητα. Σύγχρονοι τραγουδοποιοί όπως οι Crosby, Stills και Nash γιόρτασαν την εμπειρία στο Woodstock με ένα τραγούδι που έλεγε, «Είμαστε χρυσόσκονη, είμαστε χρυσοί, έχουμε εγκλωβιστεί στο παζάρι του διαβόλου. Και πρέπει να ξαναγυρίσουμε στον Κήπο του Θεού.»

Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε κάθε άλλο παρά τέλειοι και το ξέρουμε. Στον ψεύτικο κόσμο των ταινιών, η Mary Poppins μπορεί με χαρά να λέει ότι «πρακτικά είναι τέλεια από κάθε άποψη,» όμως δεν λειτουργεί έτσι στην πραγματική ζωή. Και σίγουρα δεν θα επιτύχουμε την τελειότητα με το Woodstock.

<boxleft>«Όταν η αυγή της...αγιότητας του Θεού φωτίσει το πνεύμα μας, θα απελευθερωθούμε από όλες τις επιφανειακές και ανεπαρκείς σκέψεις μας που έχουν να κάνουν με την αγιοποίησή μας. Επίσης, θα προφυλαχτούμε από οποιαδήποτε φτηνή διδασκαλία, που μας ενθαρρύνει να σκεφτούμε ότι υπάρχουν σύντομοι δρόμοι μέσω των οποίων μπορεί να καταφέρουμε πιο εύκολα να φτάσουμε στην αγιότητα. Η αγιότητα δεν είναι απλά μια εμπειρία. Είναι η επανενοποίηση του χαρακτήρα μας, η επαναδόμηση ενός ερειπίου. Είναι μια εξειδικευμένη δουλειά, ένα μακρόπνοο σχέδιο που απαιτεί όλα όσα μας έδωσε ο Θεός για τη ζωή και την ευσέβειά μας.» 12
'''— Sinclair Ferguson'''</boxleft>

Ο R.A. Muller επισημαίνει ότι η Αγία Γραφή μάς ζητάει ξεκάθαρα να είμαστε τέλειοι, ενώ παράλληλα μας δίνει αποδείξεις για το γεγονός ότι η τελειότητα δεν είναι εφικτή σ’αυτή τη ζωή. 13 Αυτό, όμως, μας φέρνει μπροστά σ’ένα δίλημμα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε ελεύθεροι να παραιτηθούμε και να παραδεχτούμε ότι ηττηθήκαμε. Αλλά ούτε και μπορούμε να υιοθετήσουμε μια «δυναμική» στάση προς την τελειότητα, η οποία έχει πιο πολλά κοινά με το θετικό τρόπο σκέψης παρά με τη Βίβλο. Ο μόνος τρόπος για να λύσουμε αυτό το δίλημμα είναι συνειδητοποιώντας ότι η Καινή Διαθήκη εξετάζει την τελειότητα με δύο τρόπους. 14

Το όραμα του αποστόλου Παύλου για τους Φιλιππησίους ήταν η ''ωριμότητα'' και όχι η τελειότητα. Παρατηρείστε πώς η Νέα Διεθνής Έκδοση (της Βίβλου) ερμηνεύει το σχόλιό του για την εκκλησία των Φιλιππησίων: «Όλοι εμείς που είμαστε ''ώριμοι'' πρέπει να δούμε τα πράγματα κατ’αυτόν τον τρόπο» (Προς Φιλιπ. 3:15). Το «τέλειο» μ’αυτή την έννοια μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως «εκείνοι που σημείωσαν εύλογη πρόοδο όσον αφορά την πνευματική τους εξέλιξη καθώς και την εσωτερική τους σταθερότητά.

<boxleft>'''Μελετείστε το 1 Κατά Πέτρου 1:14-16.''' Μήπως αυτή η εντολή φαίνεται μη ρεαλιστική; Μήπως ο Θεός θα σας ζητούσε να πράξετε το αδύνατο;</boxleft>

Είναι απόλυτα φυσιολογικό για κάθε παιδί να θέλει να μεγαλώσει και να έχει πλήρη ανάπτυξη. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε πιστό. Αντί να ακολουθήσουμε μια τυχαία ή πρόχειρη προσέγγιση σχετικά με την ανάπτυξή μας, θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε το κάλεσμα προς την τελειότητα να μας παρακινήσει σε μια σοβαρή προσπάθεια να γίνουμε όπως ο Ιησούς. Το ίδιο το παράδειγμα του Παύλου θα πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο για όλους μας:

<boxright>''Απαντήσεις: Λ, Σ, Σ, Λ, Λ'' </boxright>

Όχι ότι έχω ήδη κατακτήσει όλα αυτά, ή ότι έχω γίνει τέλειος, αλλά επιμένω να κρατήσω αυτό το πράγμα για το οποίο ο Ιησούς Χριστός με κράτησε κοντά του. Αδελφοί, δε θεωρώ ότι το έχω αποκτήσει ακόμα. Αλλά θα κάνω αυτό: Ξεχνώντας το παρελθόν και επιδιώκοντας αυτό που βρίσκεται μπροστά μου, θα επιδιώξω να κερδίσω το έπαθλο για το οποίο ο Θεός με κάλεσε προς τον ουρανό μέσω του Ιησού Χριστού. (Προς Φιλιπ. 3:12-14)

<boxleft>'''4''' Κάποτε ένα διαφημιστικό αυτοκόλλητο σ’ένα αυτοκίνητο έλεγε, «Οι Χριστιανοί Δεν Είναι Τέλειοι---Απλά Έχουν Συγχωρηθεί.» Τι είδους τοποθέτηση μπορεί να αντανακλά αυτό; (Ιδιαίτερα αν το αυτοκίνητο τρέχει υπερβολικά.) </boxleft>

<boxright>«Πρώτα οφείλουμε να γίνουμε καλοί και μετά να κάνουμε το καλο.» '''15'''
'''— Hugh Latimer'''</boxright>

Βλέπουμε, επίσης, μια δεύτερη χρήση της λέξης τελειότητα στην πρώτη επιστολή του Παύλου προς Κορινθίους. «Όταν έρχεται η τελειότητα,» λέει, «το ελάττωμα εξαφανίζεται» (1 Προς Κορινθ. 13:10). Κατ’αυτήν την έννοια, η τελειότητα είναι ένας όρος που δικαιωματικά περιορίζεται στο πρόσωπο του Θεού---μια τελειότητα που θα έρθει μόλις επιστρέψει ο Χριστός. Ο θεολόγος Louis Berkhof προτιμά να μιλάει για τα ''τέλεια σημεία'' του Θεού παρά για τα χαρακτηριστικά του. 16 Από μόνος του ο Θεός είναι άμεμπτος. Όσο κι αν ωριμάσουμε σ’αυτή τη ζωή, δε θα φτάσουμε ποτέ στην τελειότητα μέχρι εκείνη τη μέρα που ο Θεός θα μας κάνει τέλειους με δόξα.

==== Επτά λόγοι για να γεφυρώσουμε το χάσμα ====

Γενικά, ο κόσμος έχει αρνητική εντύπωση για την αγιότητα. Πολλοί την ταυτίζουν με μία απαισιόδοξη, βασανιστική ζωή που στερείται χαράς. Θεωρείται περισσότερο ως μία αυτοδικαίωση «αγιότερη από σένα» παρά μια χαρούμενη εμπειρία, όπως πραγματικά είναι. Καθώς φτάνουμε στο τέλος, καλό θα ήταν να αντικρούσουμε αυτή την ιδέα εξετάζοντας μερικά από τα οφέλη και τις ευλογίες που αποκομίζουμε ακολουθώντας το Χριστό. Παραθέτουμε, λοιπόν, επτά ωφέλειες της αγιοποίησης:

'''Ο Θεός είναι ένδοξος.''' Όταν είμαστε ευσεβείς, δίνουμε βάρος στον ισχυρισμό μας ότι ο Θεός είναι τόσο πραγματικός και υπέροχος όσο λέμε ότι είναι. Ο Παύλος μάς λέει ότι τα καλά έργα των Χριστιανών κοσμούν το Χριστιανικό δόγμα (Τίτου 2:10 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ακόμα και εκείνοι που αρνούνται το Θεό, αναγκάζονται να παραδεχτούν την ύπαρξή του όταν οι πιστοί του ακολουθούν τα διδάγματά του.

'''Συνεχής συναναστροφή με το Θεό σ’αυτή τη ζωή.''' «Αν κάποιος μ’αγαπάει,» είπε ο Ιησούς, «θα υπακούσει στη διδασκαλία μου. Ο Πατέρας Μου θα τον αγαπάει, και θα έρθουμε σ’αυτόν και θα φτιάξουμε το σπίτι μας μ’αυτόν» (Ιωάννου 14:23). Είναι πολύ μεγάλη χαρά κι ανακούφιση να έχουμε τη συνεχή παρουσία του Πατέρα και του Υιού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Και ο Ιησούς δηλώνει ότι αυτή η παρουσία είναι μια στοργική παρουσία, ούτε αδιάφορη, ούτε απρόσωπη. Φυσικά, μαζί με την παρουσία του έρχεται και η δύναμή του, η οποία μας βοηθάει να υπερνικήσουμε τα εμπόδια της ζωής.

<boxleft>«Δεν υπάρχει διαρκής χαρά χωρίς ευσέβεια... Πόσο σημαντική, τότε, είναι η αλήθεια που καθαγιάζει! Πόσο καίρια είναι η Λέξη που κλονίζει τη δύναμη των ψεύτικων απολαύσεων! Και πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε για να φωτίσουμε το δρόμο μας και να γεμίσουμε τις καρδιές μας με το Λόγο του Θεού! 17 
'''- John Piper'''</boxleft>

'''Συντροφιά με άλλους Χριστιανούς.''' Αν περπατάμε στο σκοτάδι, δεν είμαστε σε θέση να απολαύσουμε αυθεντικές σχέσεις με άλλους πιστούς. «Αλλά αν πορευόμαστε στο φως, όπως αυτός βρίσκεται στο φως, νιώθουμε τη συντροφικότητα ο ένας του άλλου, και το αίμα του Ιησού, του Υιού του, μας εξαγνίζει από κάθε αμαρτία» (1 Ιωάννου 1:7).

Ο Κύριος υπόσχεται να μας προσφέρει συντρόφους, συνοδοιπόρους στο δρόμο της αγιοποίησής μας. Από την πλευρά μου, έχω διαπιστώσει ότι η αλήθεια του Θεού σε συνδυασμό με το παράδειγμα του λαού του Θεού μού είναι απόλυτα απαραίτητα για την πνευματική μου εξέλιξη. Και όταν ακολούθησα τις αρχές του, δε στερήθηκα κανένα από τα δύο. Στα πλαίσια της εκκλησίας, λοιπόν, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο προκειμένου να επιτύχουμε. Η ευσέβεια και η Χριστιανική κοινότητα πάνε χέρι – χέρι.

'''Διασφάλιση της σωτηρίας.''' Παρόλο που η σωτηρία μας δε βασίζεται στην επιδίωξη μας για αγιοσύνη, η διασφάλιση της σωτηρίας μας σίγουρα συνδέεται με αυτό. Στη δεύτερη επιστολή του, ο Πέτρος παροτρύνει τους αναγνώστες του να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να συγκεντρώσουν τις πνευματικές τους αρετές, ενισχύοντας έτσι καλοσύνη με πίστη και τη γνώση με καλοσύνη μέχρι που η εγκράτεια, η επιμονή, η ευσέβεια, η αλληλεγγύη, και η αγάπη να υπάρξουν σε αφθονία (2 Πέτρου 1:5-9). Προειδοποιεί ότι σε περίπτωση που αυτά λείπουν, ένα άτομο μπορεί να ξεχάσει...

... ότι έχει εξαγνιστεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Ως εκ τούτου, αδελφοί, να είστε όσο το δυνατό πιο πρόθυμοι να διασφαλίσετε το κάλεσμα και την εκλογή σας. Γιατί, αν κάνετε αυτά τα πράγματα, δεν θα αποτύχετε ποτέ, και θα λάβετε ένα εγκάρδιο καλωσόρισμα στην αιώνια βασιλεία του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού. (2 Πέτρου 1:9-11)

'''Ευαγγελισμός.''' Καθώς είμαι νέος στην ιδέα της αμαρτίας, προσπάθησα να κατηγορήσω τους χριστιανούς ώστε να μπορώ να απορρίψω το μήνυμά τους αλλά και αυτούς ως υποκριτές. Όμως, αν και δεν ήταν τέλειοι, δεν μπόρεσα να τους καταλογίσω σημαντικές αντιφάσεις. Η μεγάλη οικογένεια που με προσέγγισε με το ευαγγέλιο άσκησε μεγαλύτερη επιρροή πάνω μου με τον τρόπο ζωής της παρά με τα λόγια της. Ο σύζυγος αγαπούσε τη γυναίκα του, η σύζυγος σεβόταν τον άντρα της, τα παιδιά υπάκουαν τους γονείς τους, και όλοι ήταν χαρούμενοι. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

<boxright>'''Μελετείστε το Κατά Πέτρου 1 2:12.''' Αν και οι μη Χριστιανοί μπορεί να περιγελούν τώρα τον τρόπο ζωής σας, τι επίδραση θα έχει τελικά </boxright>

Έχει ειπωθεί ότι ενώ ο κόσμος μπορεί να μην διαβάζει τη Βίβλο, σίγουρα όμως διαβάζει τους Χριστιανούς. Ο Θεός χρησιμοποιεί ευσεβείς ανθρώπους για να προσεγγίσει άλλους. Δεν είναι ο τέλειος τρόπος αλλά είναι ιερός.

'''Κατανόηση, σοφία, και γνώση.''' Αυτοί οι θησαυροί είναι διαθέσιμοι για εκείνους που αναζητούν το Θεό με όλη τους την ψυχή (Παροιμίες 2:1-11). Αντίθετα, δεν προσφέρονται στους χλευαστές, τους επαναστάτες, ή τους ανόητους.

'''Βλέποντας το Θεό.''' Η Αγία Γραφή μάς λέει, «Να καταβάλετε κάθε δυνατή προσπάθεια να ζήσετε ειρηνικά με όλους τους ανθρώπους και να είστε ευσεβείς. Γιατί χωρίς ευσέβεια, κανείς δε θα δει τον Κύριο» (Προς Εβραίους 12:14). Ενώ το πλήρες νόημα αυτού του χωρίου καλύπτεται από μυστήριο, η Αγία Γραφή έχει πολλά να πει για «το μακάριο όραμα,» ή τη συνάντησή μας με το Θεό. Αυτό θα συμβεί μετά την επιστροφή του Κυρίου μας, όταν ο εχθρός θα έχει ηττηθεί, και εμείς θα έχουμε καθαγιαστεί πλήρως.

Τότε, το όραμά μας για το Θεό θα είναι συνεχές και έντονο, χωρίς να αποσπάται η προσοχή μας ή να διακόπτεται η συνείδησή μας, πράγματα που προκαλεί η αμαρτία. Τότε θα αποκτήσουμε τόσο καλή γνώση όσο καλά μας γνωρίζει ο Κύριος. Η γνώση μας για το Θεό δεν θα είναι βέβαια πλήρης, καθώς πάντα θα μας αποκαλύπτει πράγματα για τον άπειρο και υπέροχο εαυτό του.

<boxleft>«Ευλογημένοι είναι όσοι έχουν αγνή ψυχή, γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.» 
'''---Ιησούς (Ματθαίος 5:8)'''</boxleft>

«Ευλογημένοι είναι όσοι έχουν αγνή ψυχή,» είπε ο Ιησούς, «γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.» (Κατά Ματθαίον 5:8). Αυτή η συνεχής έμφαση που δίνεται στο μεγαλείο και την καλοσύνη του είναι αναμφισβήτητα το πιο σημαντικό θαύμα που προκύπτει από τη ζωή της αυτού Αγιότητας.

Καθώς μπορείτε να διαπιστώσετε, υπάρχουν πολλοί βάσιμοι λόγοι για να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες του Θεού για εμάς και στη δική μας εμπειρία. Μας έδωσε την ευκαιρία να μοιραστούμε την αγιοσύνη του - όχι μόνο στον παράδεισο, αλλά κι εδώ στη γη. Σταδιακά, μπορούμε να μάθουμε να υπερνικάμε την αμαρτία κι έτσι να ζήσουμε μ’έναν τρόπο που θα αντανακλά όλο και περισσότερο τη δόξα και το χαρακτήρα του Θεού.

Σ’αυτό το πρώτο κεφάλαιο, επιχειρήσαμε να σας κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σχετικά με την αγιοσύνη. Στην αρχή του δευτέρου κεφαλαίου, θα αναπτύξουμε το βιβλικό πλαίσιο, απαραίτητη προυπόθεση για να υποστηρίξουμε μια ιερή – και χαρούμενη – ζωή.

==== Ομαδική Συζήτηση ====

#Ποια συμπτώματα υποδεικνύουν ότι κάποιος βρίσκεται εγκλωβισμένος στην «παγίδα του χάσματος»;
#Αναπόφευκτα υπάρχει κάποιο χάσμα ανάμεσα στα πρότυπα του Θεού και στις δικές μας επιδόσεις. Παρ’όλα αυτά, είναι μεγάλο, και κατά συνέπεια χαρακτηριζόμαστε υποκριτές. Πού λοιπόν θα τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή;
#Πώς η αγιοποίησή μας αποτελεί και παρελθόν αλλά και μελλοντική ελπίδα;
#Ο φόβος του Κυρίου, λέει ο συγγραφέας, είναι η «απαραίτητη προυπόθεση για την οικειότητά μας με το Θεό.» (Σελίδα 7) Τι εννοεί;
#Σε ποιο βαθμό πρέπει ο ώριμος Χριστιανός να είναι απαλλαγμένος από την αμαρτία;
#Τώρα που τελειώσατε αυτό το κεφάλαιο, πώς θα εξηγούσατε το Κατά Ματθαίον 5:48 σε ένα νεοφώτιστο Χριστιανό;

==== Προτεινόμενα προς ανάγνωση ====

''Πώς θα βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αλλάξουν'' από τον Jay E. Adams (Grand Rapids, MI: Zondervan Publishing House, 1986)

''Σωζόμενος μέσω της Θείας Χάρης'' από τον Anthony A. Hoekema (Grand Rapids, MI: Eerdmans Publishing Co., 1989)

==== Παραπομπές ====

<references />

Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:18:37 GMT

Pcain:

{{info|How Can I Change?/Caught in the Gap Trap}} 

«Όλοι όσοι παλεύουν με το θυμό τους, ας έρθουν μπροστά. Θα θέλαμε να προσευχηθούμε για σας.»

Ήταν Κυριακή πρωί. Μόλις είχα τελειώσει τη διδασκαλία μου για το θυμό, και ήθελα να δώσω την ευκαιρία στο Άγιο Πνεύμα να λειτουργήσει στις ψυχές των παρευρισκομένων. Όμως δεν μπορούσα να προβλέψω την αντίδραση.

Περίπου είκοσι ταπεινοί πιστοί προχώρησαν μπροστά στην αίθουσα – ένας αριθμός σχετικά μεγάλος για το μέγεθος της εκκλησίας. Και, παρ’όλα αυτά, δεν ήταν ο αριθμός που τράβηξε την προσοχή μου, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι.

Δεκαεννιά από τους είκοσι ήταν μητέρες μικρών παιδιών! (Για τις περισσότερες μητέρες που έχω γνωρίσει, ο θυμός είναι ένας κίνδυνος με τον οποίο έρχονται αντιμέτωπες στη ζωή τους καθημερινά.)

Ως πνευματικός τους πατέρας, ήξερα ότι όλες αυτές οι γυναίκες ήταν σοβαρές και πιστές Χριστιανές. Όμως, αυτό που τις έκανε να έρθουν μπροστά ήταν η έντονη ανησυχία τους για το ότι ένιωθαν παγιδευμένες στο χάσμα – ένα χάσμα ανάμεσα στο βιβλικό πρότυπο της εγκράτειας και στην αποτυχία τους να ανταποκριθούν σ’αυτό το πρότυπο.

Είτε το πρόβλημα είναι ο θυμός, ο φόβος, η ανησυχία ή κάτι πιο συνηθισμένο όπως η τεμπελιά, όλοι έχουμε βιώσει αυτό το χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που είμαστε και σ’αυτό που θα έπρεπε να είμαστε. Η Βίβλος λέει ότι είμαστε νέα δημιουργήματα, νέοι νικητές. Και δεν είμαστε μόνο κατακτητές – είμαστε κάτι περισσότερο από κατακτητές (Προς Ρωμαίους 8:37).

Μερικές φορές μάλιστα νιώθουμε έτσι. Πολύ συχνά, ωστόσο, δυσκολευόμαστε να δούμε πέρα από τα όρια μας και τις συνεχείς αποτυχίες μας. Και σ’αυτές τις περιόδους της ζωής μας φαίνεται πάντα ότι ο Ματθαίος στο 5:48 εμφανίζεται για να μας διαφωτίσει: «Ως εκ τούτου, να είστε τέλειοι, όπως ακριβώς είναι τέλειος και ο ουράνιος Πατέρας σας.»

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Ακόμα και ο Απόστολος Παύλος παγιδεύτηκε στο χάσμα (Ρωμαίων 7:21-25). Μήπως ταυτίζεστε μ’αυτήν την ανησυχία;</boxleft> 

Αναστενάζουμε σιωπηλά και αναλογιζόμαστε, ''Αυτό δε θα ξανασυμβεί.''

Αυτή την πνευματική κατάσταση την ονομάζω «παγίδα του κενού.» Να πώς λειτουργεί: Ως χριστιανοί, όλοι μας έχουμε κάποια γνώση για το τι προσδοκίες έχει ο Θεός από εμάς. Όμως, επιτυγχάνουμε λιγότερα από τα αναμενόμενα. Εκεί ακριβώς δημιουργείται ένα χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που ξέρουμε ότι απαιτείται και σ’αυτό που πραγματικά καταφέρνουμε. Αν μεγαλώσει υπερβολικά η απόσταση ανάμεσα σ’αυτά που γνωρίζουμε και σ’αυτά που ζούμε, εύλογα μπορεί να θεωρηθούμε υποκριτές.

<boxleft>«Στη χριστιανική ζωή είναι σημαντικό να γίνουμε στον εσωτερικό μας χαρακτήρα αυτό που ήδη είμαστε εν Χριστώ... Σκοπός των παρακάτω χωρίων (π.χ. Προς Ρωμαίους 6, Προς Κολοσσαείς 3:5-14, Προς Εφεσίους 4:22-32) είναι να μας δείξουν το μεγάλο χάσμα ανάμεσα σ’αυτό που θεωρούμαστε ότι είμαστε εν Χριστώ (δικαίωση) και σ’αυτό που είμαστε στην πραγματικότητα στην καθημερινή μας ζωή (αγιασμός) προκειμένου να παρακινηθούμε να γεφυρώσουμε αυτό το χάσμα. Πρόθεση του αποστόλου Παύλου είναι να μας παροτρύνει να γίνουμε στην καθημερινότητά μας αυτό που ήδη θεωρούμαστε ότι είμαστε στην ταύτισή μας με το Χριστό 1.» 
''' — Jay Adams'''</boxleft> 

Αυτό το χάσμα αποτελεί γεγονός της Χριστιανικής ζωής. Για τους περισσότερους από εμάς, κανένας δε χρειάζεται να μας πει για τις αντιφάσεις μας-όλοι μας τις γνωρίζουμε πολύ καλά. Μια τέτοια επίγνωση θα μας βοηθούσε να παραμείνουμε ταπεινοί και προστατευόμενοι από το Θεό ώστε να επιτύχουμε. Ωστόσο, το χάσμα συχνά προκαλείται επειδή δεν γνωρίζουμε το δόγμα του Αγιασμού. Και επιτρέπουμε σ’αυτό (το χάσμα) να μας καταδικάζει και να σταματάει την πρόοδό μας αντί να αναγνωρίσουμε ότι ο λόγος ύπαρξής του είναι για να μας οδηγήσει προς τα εμπρός με την ένθερμη στήριξη του Χριστού. Παγιδευόμαστε στη σκέψη ότι είμαστε αποτυχημένοι και άχρηστοι...ίσως ούτε καν Χριστιανοί. Μερικοί, μάλιστα, οδηγούνται στην αδράνεια ή στην ανυπακοή. Όσοι πέφτουν σ’αυτήν την παγίδα (και, σε μεγάλο βαθμό, είμαστε όλοι μας) υποφέρουν από απογοήτευση χωρίς λόγο.

Γι’αυτό, μια από τις βασικές μου ευθύνες, ως ιερέας, είναι να βοηθάω τους πιστούς να ξεφύγουν απ’αυτήν την παγίδα. Συχνά λέω στους ανθρώπους, «Δε θα γίνει αμέσως, και είναι σίγουρο ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια, όμως το να βγείτε από την παγίδα δεν είναι καθόλου περίπλοκο. Και πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.»

Ίσως στο παρελθόν έχετε νιώσει εγκλωβισμένοι. Ίσως βρίσκεστε εκεί αυτή τη στιγμή. Αν ισχύει αυτό, είμαστε σίγουροι ότι αυτό το βιβλίο θα σας βοηθήσει να γεφυρώσετε το χάσμα ανάμεσα στο ποιοι ''θα’πρεπε να είστε εν'' Χριστώ και ποιοι ''είστε'' στην καθημερινή σας ''ζωή.''

Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας απαλλαγμένη από αμαρτωλές συνήθειες και εσάς να πορεύεστε προς την αληθινή ευσέβεια; Μια τέτοια ζωή είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Και αυτό το βιβλίο γράφτηκε για να σας βοηθήσει και να σας παροτρύνει να αποκτήσετε αυτό το είδος ζωής.

==== Ανάμεσα στο «Τώρα» και στο «Όχι ακόμα». ====

<boxleft>'''1''' Υπάρχουν τομείς στη ζωή σας όπου ξέρετε ότι δεν ανταποκριθήκατε στις προσδοκίες του Θεού; (Παρακάτω, περιγράψτε σύντομα έναν απ’αυτούς.) </boxleft>

Χωρίς αμφιβολία, ένα από τα πιο απογοητευτικά πράγματα στη Χριστιανική ζωή είναι η εμφανής αντίφαση ανάμεσα σ’αυτό που θεωρεί ο Θεός ότι είμαστε και σ’αυτό που εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε από την εμπειρία μας ότι είμαστε. Πάρτε για παράδειγμα τους Κορίνθιους. Σε κάποια στιγμή, ο απόστολος Παύλος τούς διαβεβαίωσε, «Έχετε πλυθεί, έχετε καθαγιαστεί, έχετε δικαιωθεί στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και από το Άγιο Πνεύμα του Θεού μας» (Επ. 1 Προς Κορινθ. 6:11). Αυτό ακούγεται σαν ανοικτή – κλειστή υπόθεση, έτσι δεν είναι; Μέχρι που διαβάζετε τη δεύτερη επιστολή του Απ. Παύλου προς αυτή την εκκλησία, στην οποία φαίνεται να λέει σχεδόν το αντίθετο: «Ας εξαγνιστούμε από ο,τιδήποτε μολύνει το σώμα και το πνεύμα, τελειοποιώντας έτσι την αγιότητά μας από σεβασμό προς το Θεό» (2 Προς Κορ. 7:1).

Φαντάζομαι ότι οι Κορίνθιοι μπερδεύτηκαν κάπως. Ήταν καθαγιασμένοι...ή μολυσμένοι; Στην πραγματικότητα, ήταν και τα δύο, όπως είμαστε κι εμείς. Για να σας το εξηγήσω, θα κάνω μια σύντομη παρένθεση.

<boxleft>'''Μελετείστε το Ευαγγέλιο Κατά Ιωάννου 1 3:2-3.''' Τι αντίκτυπο στο «τώρα» πρέπει να έχουν οι σκέψεις μας για το «όχι ακόμα»;</boxleft>

Η βασιλεία του Θεού συνίσταται και στο «τώρα» και στο «όχι ακόμα». Από μια άποψη, είναι παρούσα, και από μια άλλη, μελλοντική. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήρθε διακηρύσσοντας και δείχνοντας ότι η βασιλεία (ή η εξουσία) του Θεού έχει διασταυρωθεί με την ανθρώπινη ιστορία. «Αν διώξω τους δαίμονες με το δάχτυλο του Θεού, τότε η βασιλεία του Θεού θα έχει έρθει σε σας» (Κατά Λουκά 11:20). Ωστόσο, η βασιλεία του Θεού δεν έχει φτάσει ακόμα στην πλήρωσή της. Αυτό όμως θα συμβεί μόνο όταν επιστρέψει ο Ιησούς στην εξουσία, όταν κάθε γόνατο υποκλιθεί και κάθε γλώσσα ομολογήσει ότι αυτός είναι ο Κύριος. Μέχρι τότε, χωρίς να αρνούμαστε την τωρινή πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού, προσευχόμαστε με θέρμη, «Είθε να έρθει η βασιλεία σου» (Κατά Ματθ. 6:10).

Από αυτή την άποψη, η βασιλεία του Θεού μπορεί να παραλληλιστεί στενά με τις δικές μας ατομικές ζωές. Ο Θεός, μέσα από το υπέροχο έργο της δικαίωσης, διακήρυξε ότι είμαστε δίκαιοι. Η νομική μας υπόσταση μπροστά του έχει αλλάξει. Αυτό το θέμα έχει διευθετηθεί μια για πάντα στο ανώτατο δικαστήριο του ουράνιου βασιλείου. Από αυτή την άποψη της ουράνιας βασιλείας, όμως, η εσωτερική μας μεταμόρφωση είναι μια συνεχής διαδικασία. Η διαδικασία της καθαγίασης με κρατάει απασχολημένο προσωπικά ως Χριστιανό, και επιπλέον μου δίνει πολλή δουλειά ως ιερέα.

Επομένως, λοιπόν, είμαστε νικητές εν Κυρίω ή όχι; Είμαστε νικητές ή ηττημένοι; Ο Oscar Cullmann μάς προτείνει έναν παραλληλισμό με το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που, πιστεύω, μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε αυτή την προφανή αντίφαση. 2

Η ιστορία καταγράφει δύο σημαντικές μέρες προς το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου: τη μέρα της απόβασης στη Νορμανδία (D-Day) και την μέρα της νίκης της Ευρώπης (VE-Day). Η απόβαση έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου του 1944, όταν οι Συμμαχικές Δυνάμεις αποβιβάστηκαν στις ακτές της Νορμανδίας στη Γαλλία. Αυτό αποτέλεσε το σημείο καμπής για τον πόλεμο. Από τη στιγμή που αυτή η αποβίβαση στέφθηκε με επιτυχία, η μοίρα του Χίτλερ ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο πόλεμος ουσιαστικά είχε φτάσει στο τέλος του. Ωστόσο, η ολοκληρωτική νίκη στην Ευρώπη (VE- Day) ήρθε στις 7 Μαίου του 1945 όταν οι Γερμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στο Βερολίνο. Αυτό το μεσοδιάστημα των 11 ημερών έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές περιόδους του πολέμου. Άγριες μάχες διεξήχθησαν σε ολόκληρη τη Γαλλία, το Βέλγιο, και τη Γερμανία, και παρόλο που ο εχθρός είχε πληγωθεί θανάσιμα, δεν υποχώρησε αμέσως.

<boxright>«Η Θεία εκλογή αποτελεί την εγγύηση ότι ο Θεός θα αναλάβει να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε η Εκλογή Χάριτος Του αγιοποιώντας τη Θεία Χάρη. Αυτή είναι η σημασία της νέας συμφωνίας: Ο Θεός δεν επιβάλλει απλά υπακοή, αλλά την παρέχει. .3 
''' - John Piper'''</boxright>

Ο σταυρός ήταν η μέρα της απόβασης (D-Day). Τότε, ο Κύριος Ιησούς Χριστός πέθανε για να σπάσει τα δεσμά της αμαρτίας για χάρη των ανθρώπων. Χάρη στο θάνατο και την ανάστασή του, έχουμε βρει τη δικαίωση. Παρ’όλα αυτά, η τελική νίκη αναμένει την επιστροφή του Χριστού. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ως προς την έκβαση των πραγμάτων. Όμως, πάλι θα βρεθούμε σε αψιμαχίες και μάχες μέχρι ο Κύριος να εμφανιστεί νικητής για να κατατροπώσει οριστικά τις δυνάμεις του σκότους.

<boxleft>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Πέτρου 1 5:8-9. Παρόλο που ο τελικός θρίαμβος του Θεού είναι προδιαγεγραμμένος, οφείλουμε να πολεμήσουμε τον αντίπαλό μας με απόλυτο σεβασμό.</boxleft>

Αυτή η διάκριση, αν ληφθεί υπόψη, μπορεί να μας απαλλάξει από μεγάλη απογοήτευση. Η μάχη μαίνεται ακόμα, αλλά ο πόλεμος έχει νικηθεί. Από την πλευρά μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι το έργο του Χριστού έχει ολοκληρωθεί, πράγμα που θα αναπτερώσει το ηθικό μας, καθώς σκοπός μας είναι ο καθαγιασμός μας. Πρέπει, λοιπόν, να σκεφτούμε και να μελετήσουμε το σπουδαίο δόγμα της δικαίωσης μέχρι να γίνει βαθιά συνείδησή μας.

==== Listerine, Κανείς? ====

Αν και έχουμε δικαιωθεί πλήρως ενώπιον του Χριστού (D-Day), σε καμία περίπτωση δεν έχουμε καθαγιαστεί πλήρως (VE-Day). Ωστόσο, μερικοί δεν έχουν καταφέρει να το καταλάβουν αυτό.

Ο δάσκαλος της Βίβλου Ern Baxter μιλάει για ένα συμβάν που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Αναβίωσης της Τελευταίας Βροχής στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν προέκυψε μια αιρετική διδασκαλία με τίτλο «οι φανεροί υιοί του Θεού.» Στην ουσία, ήταν ένα δόγμα που υποσχόταν τον πλήρη καθαγιασμό σ’αυτή τη ζωή. Στην ακραία του μορφή, περιελάμβανε την πεποίθηση ότι μια πνευματική ελίτ θα αποκτούσε αγιασμένα σώματα πριν την επάνοδο του Χριστού.

Κατά τη λήξη μιας συνάντησης όπου ο Baxter κήρυττε, μερικοί φανεροί γιοι (και κόρες) εμφανίστηκαν στο πίσω μέρος της αίθουσας ντυμένοι με λευκούς χιτώνες. Όταν τέλειωσε την ομιλία του, προχώρησαν ορμητικά στον διάδρομο προς το μπροστινό μέρος της εκκλησίας και άρχισαν να διακηρρύσσουν το δόγμα τους για την απόλυτη τελειότητα. Όπως ο ίδιος διηγείται, «Η γυναίκα που ήταν η αρχηγός τους χρειαζόταν οπωσδήποτε Listerine. Δεν είναι αυτό το είδος της τελειότητας που προσμένω να δω.» 4

Πιο συνηθισμένες από το σενάριο του Ern Baxter είναι οι περιπτώσεις που προέρχονται από μια ρηχή, απλοική απόψη για τον καθαγιασμό.

<boxleft>'''2''' Αν αναζητούσατε απόλυτη τελειότητα σ’αυτή τη ζωή, ποιο από τα παρακάτω θα ήταν πιο δύσκολο να κάνετε; 
❏ Να μην οδηγείτε ούτε ένα χιλιόμετρο πάνω από το επιτρεπόμενο όριο 
❏ Να μιλάτε με ζεστασιά και ευγένεια σε όποιον τηλεπωλητή σάς τηλεφωνούσε 
❏ Να αποφεύγετε όλες τις περιττές θερμίδες 
❏ Ποτέ να μην πατάτε την αναβολή αφύπνισης στο ξυπνητήρι σας 
❏ Πάντα να πληρώνετε τους φόρους σας με προθυμία </boxleft>

Όταν έγινα για πρώτη φορά οπαδός του Χριστιανισμού, συνάντησα ένα νεαρό άντρα με το όνομα Greg, έναν κατά δική του ομολογία κλέφτη και ναρκομανή που προφανώς έγινε χριστιανός ενώ ήταν στη φυλακή. Ο τρόπος με τον οποίο ζούσε ως Χριστιανός με εντυπωσίασε. Συμπεριφερόταν με μια τολμηρή αυτοπεποίθηση και περπατούσε μ’εναν ελαφρύ κομπασμό. Μιλούσε λες και η αμαρτία δεν τον προβλημάτιζε πια. Μερικές φορές μου είπε πώς «είχε σωθεί, είχε καθαγιαστεί και ένιωθε γεμάτος από το Άγιο Πνεύμα.»

Φαινόταν τόσο απλό όταν τον άκουγες να το περιγράφει. Ως νεοφώτιστος Χριστιανός, είχε ανέβει σ’ένα τρένο μια μέρα, και όταν κατέβηκε μετά από ώρες, είχε νιώσει αυτό που ονομάζουμε «εμπειρία καθαγιασμού.»

Με διαβεβαίωσε ότι μια τέτοια εμπειρία θα ήταν η απαραίτητη αρχή για να λάβει το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, και από τη στιγμή που αυτό θα γινόταν, όλοι θα ήσασταν έτοιμοι να το λάβετε.

Οφείλω, όμως, να παραδεχτώ ότι υπήρχαν κάποια πράγματα στον Greg που δεν φαίνονταν τόσο αγιασμένα. Μερικές φορές ήταν επικριτικός και, άλλες φορές, κρατούσε μια Φαρισαική στάση απέναντι στις καταστάσεις. Άλλες φορές ήταν δεσποτικός, και άλλες μικροπρεπής. Θυμάμαι, όταν αγανακτισμένος έκανε παρατήρηση σ’έναν φίλο που κατά λάθος είχε βάλει κάτι πάνω στη Βίβλο του: « Με συγχωρείς - αλλά αυτό τυχαίνει να είναι ο Λόγος του Θεού!» Παρ’όλα αυτά, μπορούσε σίγουρα να δώσει παραθέματα από τη Βίβλο, και φαινόταν να καταλαβαίνει τη διαδικασία του καθαγιασμού.

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Διαβάστε το κατά Ματθαίον 26:41. Πότε είναι σωστό να υποθέσουμε ότι «φτάσαμε» στον καθαγιασμό;</boxright>

Πόσο σοκαριστικό ήταν όταν (ο Greg) γύρισε στην πώληση και χρήση σκληρών ναρκωτικών.

Τα προβλήματα του Greg οφείλονταν εν μέρει σε μια ατελή και κατά συνέπεια λανθασμένη κατανόηση που είχε για τη διδασκαλία της Βίβλου σχετικά με την αγιοποίηση. Έκανε ό,τι κάνουν πολλοί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του σε εκείνα τα αγαπημένα κείμενα της Αγίας Γραφής που φαινομενικά επικύρωναν την προσωπική του εμπειρία.

<boxright>«Η αγιότητα δεν αποτελεί το δρόμο για το Χριστό. Ο Χριστός αποτελεί το δρόμο για την αγιότητα.» 5 
'''--Adrian Rogers'''</boxright>

Η αγιοποίηση είναι και ''συγκεκριμένη'' (και συμβαίνει κατά τον προσηλυτισμό) αλλά και ''προοδευτική''. Δεν συνετελέστηκε με μια εμπειρία στο παρελθόν, ούτε πρέπει να θεωρήσουμε ότι συμβαίνει μόνο βαθμιαία. ''Αλλάζαμε'' και ''αλλάζουμε'' συνεχώς. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον ενθουσιασμό για την επιτυχημένη απόβασή μας στη Νορμανδία, ας είμαστε ήρεμοι και ρεαλιστές στην εκτίμησή μας για την αντιπαράθεση που έχουμε με το Βερολίνο. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιβιβαστούμε σε τρένο καθαγιασμού, όπως ισχυρίστηκε ο Greg ότι έκανε. Πρόκειται για μια μάχη που δίνεται κάθε στιγμή.

==== Αξίζει τον κόπο ====

Για πολλούς, η «αγιοποίηση» είναι ακόμα μία από εκείνες τις μεγάλες λέξεις της Θεολογίας που ακούγονται συχνά αλλά σπάνια γίνονται κατανοητές. Μοιάζει ακαδημαική και μη πρακτική. Κι όμως, είναι πολύ πρακτική. Το δόγμα της αγιοποίησης απαντάει σε ερωτήματα που σχεδόν κάθε Χριστιανός έχει θέσει στον εαυτό του από τότε που δημιουργήθηκε η Εκκλησία:

Πώς μπορώ να αλλάξω;

Πώς μπορώ να εξελιχθώ;

Πώς μπορώ να γίνω όπως ο Χριστός;

''Πώς μπορώ να ξεφύγω από την παγίδα του χάσματος;''

Ο,τιδήποτε μπορεί να δώσει απαντήσεις σ’αυτά τα ερωτήματα αξίζει να το προσπαθήσουμε. Το παράρτημα Α (σελίδα 93) δείχνει πώς χειρίστηκαν αυτό το θέμα στο παρελθόν διάφοροι κλάδοι της Εκκλησίας. Όμως, ας δούμε τι μπορούμε να μάθουμε γι’αυτό το αναγκαίο δόγμα όπως εφαρμόζεται σε μας σήμερα.

<boxleft>«Μπορεί η ευσέβεια να μας σώσει; Μπορεί η ευσέβεια να απομακρύνει την αμαρτία, να δώσει ικανοποίηση για τα παραπτώματά μας, ή να ξεπληρώσει το χρέος μας στο Θεό; Όχι, ούτε στο ελάχιστο. Θεός φυλάξοι ότι θα το έλεγα ποτέ αυτό. Η ευσέβεια δεν μπορεί να κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Οι πιο λαμπροί άγιοι είναι όλοι «ανιδιοτελείς υπάλληλοι». Οι πιο αγνές μας πράξεις δεν είναι καλύτερες από τα βρώμικα κουρέλια, όταν εξεταστούν υπό το φως του ιερού νόμου του Θεού. Ο λευκός χιτώνας, που προσφέρει ο Ιησούς και που η πίστη μας ακολουθεί, πρέπει να αποτελεί τη μόνη μας δικαιοσύνη, το όνομα του Χριστού τη μόνη μας σιγουριά, το βιβλίο του Αμνού της ζωής το μόνο μας εισιτήριο για τον Παράδεισο. Παρ’όλη την ευσέβειά μας, δεν είμαστε καλύτεροι από τους αμαρτωλούς. Τα καλύτερά μας επιτεύγματα έχουν κηλιδωθεί και μολυνθεί από τα ελαττώματά μας. Είναι λίγο πολύ ατελή, με λάθος κίνητρα ή ελλιπή στην εκτέλεσή τους. «Γιατί πράγματι έχετε σωθεί με τη θεία χάρη μέσα από την πίστη. Και αυτή η σωτηρία σας δεν προήλθε από σας αλλά είναι το δώρο του Θεού: δεν είναι προιόν έργων, για να μην μπορεί κανείς να καυχηθεί» (Επιστ. Προς Εφεσίους 2:8,9).»6 '''— J.C. Ryle'''</boxleft>

Η βιβλική έννοια της λέξης «αγιοποιώ» είναι «ξεχωρίζω, αφιερώνω.»

( Η ''αγιότητα'' προέρχεται από την ίδια ελληνική ρίζα.) Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόσωπα, μέρη, καταστάσεις ή αντικείμενα. Όταν κάτι είναι αγιοποιημένο, διαχωρίζεται από την κοινή χρήση και αποκτά ιδιαίτερη χρησιμότητα. Για παράδειγμα, στα χρόνια του Μωυσή, διαχωρίστηκε η μέρα της εξιλέωσης και αφιερώθηκε στον Άγιο Θεό. Εκείνη η μέρα έγινε μια άγια ημέρα. Όμως, αγιοποιημένο δε γίνεται κάτι απλά επειδή διαχωρίστηκε από τα άλλα. Αντλεί την αγιότητά του από αυτό στο οποίο έχει αφιερωθεί. Επειδή μόνο ο Θεός είναι άγιος, αυτός μόνο μπορεί να προσδώσει αγιότητα.

Στη Θεολογία, ο όρος «αγιοποίηση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ο πιστός καθώς το Πνεύμα του Θεού δουλεύει μέσα του ώστε να τον κάνει όπως τον Χριστό. Η διαδικασία αρχίζει από τη στιγμή που ξαναγεννιόμαστε και συνεχίζεται καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Σημαδεύεται από καθημερινές συγκρούσεις, καθώς διαθέτουμε τη Χάρη και τη δύναμη του Θεού, ώστε να ξεπεράσουμε την υπάρχουσα αμαρτία.

Λάβετε υπόψη σας ότι η ''ενοχή'' της αμαρτίας έχει ήδη απομακρυνθεί μέσω της δικαίωσης, όπως μας εξηγεί ο Anthony Hoekema. Γιατί η αγιοποίηση απομακρύνει τη ''μόλυνση'' της αμαρτίας:

Με τη λέξη «ενοχή», εννοούμε την κατάσταση κατά την οποία είμαστε άξιοι καταδίκης ή είμαστε υπόλογοι για τιμωρία από τη στιγμή που παραβιάστηκε ο νόμος του Θεού. Στη δικαίωση, που είναι μια δηλωτική πράξη του Θεού, η ενοχή της αμαρτίας μας απομακρύνεται χάρη στο έργο της εξιλέωσης του Ιησού Χριστού. Με τη λέξη «μόλυνση», ωστόσο, εννοούμε την αλλοίωση της φύσης μας που είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας μας, που, με τη σειρά της, οδηγεί και σε άλλες αμαρτίες. Ως αποτέλεσμα της Πτώσης των προπατόρων μας, όλοι βρισκόμαστε σε κατάσταση φθοράς. Οι αμαρτίες που διαπράττουμε δεν είναι μόνο προιόντα αυτής της φθοράς αλλά και κάτι παραπάνω. Στην αγιοποίηση, η μόλυνση της αμαρτίας βρίσκεται στη διαδικασία της απομάκρυνσης (αν και δεν θα απομακρυνθεί πλήρως μέχρι την επόμενη ζωή). 7

<boxright>'''Για περαιτέρω μελέτη:''' Μπορείτε να συνειδητοποιήσετε πόσο σημαντικό και ευεργετικό είναι να φοβάστε τον Κύριο; (Βλέπε Ψαλμό 19:9 και 25:14, Εδάφια 1:7 και 9:10 και 1 Πέτρου 1:17).</boxright>

Η Βίβλος, επίσης, περιγράφει την αγιοποίηση ως εξέλιξη προς την ευσέβεια. Με τη λέξη ευσέβεια αναφέρομαι στην αφοσίωση στο Θεό καθώς και στο χαρακτήρα που προκύπτει μέσα από μια τέτοια αφοσίωση. Η ευσέβεια περιλαμβάνει την αγάπη προς το Θεό καθώς και την επιθυμία για το Θεό.8 Περιλαμβάνει επίσης το φόβο για το Θεό, που ο John Murray ονόμασε «ψυχή της ευσέβειας.» 9 Απαλλαγμένος από το φόβο του αιώνιου μαρτυρίου, ο Χριστιανός φοβάται το Θεό εστιάζοντας όχι στην οργή του αλλά στο «μεγαλείο, την αγιότητα και την υπερβατική δόξα του....» 10 Ο φόβος του Κυρίου έχει εξαγνιστική επίδραση στην ψυχή μας και αποτελεί προυπόθεση για την οικειότητά μας με το Θεό.

Η ευσέβειά μας συνίσταται όχι μόνο στην ηθική και το ζήλο που επιδεικνύουμε αλλά πηγάζει και από μια ένωση με το Χριστό και το πάθος μας να τον τιμήσουμε. Ο ευσεβής πιστός θέλει να μοιάζει στον Κύριο του για να του δώσει ευχαρίστηση. Θέλει να νιώσει ό,τι νιώθει ο Θεός, να κάνει τις ίδιες σκέψεις μ’αυτόν, και να κάνει το θέλημά του. Με λίγα λόγια, επιθυμεί να αποκτήσει το χαρακτήρα του Θεού ώστε ο Θεός να δοξαστεί. Κανένα εγχείρημα δεν είναι πιο αξιόλογο στην δια βίου προσπάθειά μας: «Γιατί η σωματική άσκηση έχει κάποια αξία, αλλά η ευσέβεια έχει αξία για όλα τα πράγματα, δίνοντας υπόσχεση και για την παρούσα αλλά και για τη μέλλουσα ζωή μας» (1Τιμοθέου 4:8).

Και ο Θεός και ο άνθρωπος παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο ανώτερο έργο της αγιοποίησης. Αυτός, με την θαυμαστή χάρη του, αρχίζει το έργο της σωτηρίας μας και μας δίνει τη βούληση κι τη δύναμη να υπερνικήσουμε την αμαρτία. Έτσι, εμείς ανταποκρινόμενοι και στηριζόμενοι σ’αυτήν τη χάρη, υπακούμε στη βιβλική εντολή που μας λέει, «εργαστείτε για τη σωτηρία σας με φόβο Θεού και δέος, γιατί ο ίδιος ο Θεός ενεργεί μέσα σας ώστε να βρείτε τη θέληση να πράξετε σύμφωνα με τον αγαθό του λόγο» (Προς Φιλιππησίους 2:12-13).

<boxright>«Η αγιοποίηση, αναφέρει η Σύντομη Κατήχηση του Westminster (Ερώτηση 35), είναι το έργο της ελεύθερης χάριτος του Θεού, σύμφωνα με το οποίο εξελισσόμαστε σε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο κατ’εικόνα του Θεού και όλο και περισσότερο μας δίνεται η δυνατότητα να νιώθουμε νεκροί στην αμαρτία και ζωντανοί στη δικαιοσύνη.»Το ιδανικό δεν είναι να εξαλειφθεί εντελώς η αμαρτία (αυτή είναι υπερβολική αξίωση) ή απλά να αντιμετωπιστεί (αυτή θα ήταν μικρή αξίωση) αλλά να συντελεστεί μέσα μας μια μεταβολή προς έναν θεικά σφυρηλατημένο χαρακτήρα που θα μας απαλλάξει από αμαρτωλές συνήθειες και θα μας βοηθήσει να διαμορφώσουμε μέσα μας χριστιανικές ευαισθησίες, διαθέσεις καθώς και αρετές.» 11 
'''— J.I. Packer'''</boxright>

Η Καινή Διαθήκη καταγράφει μια πορεία προς έναν ενάρετο τρόπο ζωής, που αποτελεί τη μέση λύση (στην πραγματικότητα υπερτερεί) ανάμεσα στην πιστή υπακοή στις καθιερωμένες αρχές από τη μια πλευρά, και στην υπερβολική ελευθερία από την άλλη. Αυτές οι εκκλησιαστικές παραδόσεις που έχουν δώσει υπερβολικά μεγάλη έμφαση στο έργο του Θεού μέσα μας, χωρίς να περιμένουν ότι αυτό το έργο θα οδηγήσει στην αυξανόμενη επιθυμία για αγιότητα, παρεκκλίνουν από την κανονική τους πορεία τείνοντας προς μια υπερβολική ελευθερία. «Γιατί, όπως σας το έχω πει πολλές φορές πριν, και θα σας το πω ξανά κλαίγοντας, πολλοί εχθρεύονται το σταυρό του Χριστού. Μοίρα τους είναι η καταστροφή, ο Θεός τους είναι η κοιλιά τους, και καυχώνται για πράγματα που είναι κατακριτέα. Επίσης, το μυαλό τους είναι στα επίγεια πράγματα” (Προς Φιλιπ. 3:18-19). Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν εκείνοι που έχουν δώσει τόση έμφαση στο ρόλο του ανθρώπου ώστε ανυψώνουν αυτή την τεχνική πάνω από την αλήθεια του Θεού και καταλήγουν στην τυπολατρία. (Φυσικά, υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις αυτών των εννοιών.)

<boxleft>'''Μελετείστε την Επιστολή 1 προς Τιμόθεο 6:11-16.''' Ο Παύλος θα μπορούσε να είναι ένας πολύ εμπνευσμένος λοχίας που θα εμψύχωνε τους στρατιώτες του να συμμετέχουν σε ασκήσεις. </boxleft>

==== Πώς να επιτύχουμε την τελειότητα ====

Ένα συνηθισμένο ερώτημα που θέτουν οι Χριστιανοί είναι, «Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η διαδικασία της αγιοποίησης; Θα ελευθερωθώ ποτέ εντελώς από την αμαρτία;» Πρόκειται για ένα ερώτημα που γίνεται πολύ σχετικό όταν διαβάσει κανείς μια δήλωση όπως εκείνη του απ. Παύλου προς τη Φιλιππική εκκλησία: « Γι’αυτό, αφήστε μας, όσους από εμάς είμαστε τέλειοι, να κρατήσουμε αυτή τη στάση και αν σε ο,τιδήποτε άλλο έχετε διαφορετική άποψη, Ο Θεός θα σας το αποκαλύψει.» (Προς Φιλιππησ. 3:15 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ο Ιησούς το είπε ακόμα πιο εύστοχα σε ένα στίχο που παρατέθηκε νωρίτερα: «Γι’αυτό, να είστε τέλειοι καθώς ο επουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος» (Ματθαίου 5:48).

<boxright>3 Κάντε αυτό το σύντομο κουίζ τύπου Σωστό/Λάθος για να δείτε πόσο καλά έχετε κατανοήσει αυτό το υλικό μέχρι τώρα: 
(''Οι απαντήσεις είναι τυπωμένες ανάποδα στο τέλος της σελίδας 9'') 
• Η λέξη «αγιοποιώ» σημαίνει διαχωρίζω, αφιερώνω.» Σ Λ 
• Η αγιοποίηση αρχίζει τη στιγμή που γεννιέσαι και συνεχίζεται όσο ζεις.
Σ Λ 
• Η ενοχή της αμαρτίας μας έχει απομακρυνθεί λόγω της δικαίωσης. Σ Λ 
• Η αγιότητα αναφέρεται αποκλειστικά στην ηθική και το ζήλο του ατόμου. Σ Λ 
• Ο Θεός έχει την αποκλειστική ευθύνη για την αγιοποίησή μας. Σ Λ</boxright>

Περιμένει πραγματικά ο Θεός από εμάς να αγγίξουμε την τελειότητα;

H επιθυμία για τελειότητα έχει εμπνεύσει πολλούς να ακολουθήσουν το Θεό. Σ’όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, ποιητές και φιλόσοφοι εξέφρασαν την επιθυμία να ανακτήσουν τη χαμένη τους αθωότητα και αγνότητα. Σύγχρονοι τραγουδοποιοί όπως οι Crosby, Stills και Nash γιόρτασαν την εμπειρία στο Woodstock με ένα τραγούδι που έλεγε, «Είμαστε χρυσόσκονη, είμαστε χρυσοί, έχουμε εγκλωβιστεί στο παζάρι του διαβόλου. Και πρέπει να ξαναγυρίσουμε στον Κήπο του Θεού.»

Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε κάθε άλλο παρά τέλειοι και το ξέρουμε. Στον ψεύτικο κόσμο των ταινιών, η Mary Poppins μπορεί με χαρά να λέει ότι «πρακτικά είναι τέλεια από κάθε άποψη,» όμως δεν λειτουργεί έτσι στην πραγματική ζωή. Και σίγουρα δεν θα επιτύχουμε την τελειότητα με το Woodstock.

<boxleft>«Όταν η αυγή της...αγιότητας του Θεού φωτίσει το πνεύμα μας, θα απελευθερωθούμε από όλες τις επιφανειακές και ανεπαρκείς σκέψεις μας που έχουν να κάνουν με την αγιοποίησή μας. Επίσης, θα προφυλαχτούμε από οποιαδήποτε φτηνή διδασκαλία, που μας ενθαρρύνει να σκεφτούμε ότι υπάρχουν σύντομοι δρόμοι μέσω των οποίων μπορεί να καταφέρουμε πιο εύκολα να φτάσουμε στην αγιότητα. Η αγιότητα δεν είναι απλά μια εμπειρία. Είναι η επανενοποίηση του χαρακτήρα μας, η επαναδόμηση ενός ερειπίου. Είναι μια εξειδικευμένη δουλειά, ένα μακρόπνοο σχέδιο που απαιτεί όλα όσα μας έδωσε ο Θεός για τη ζωή και την ευσέβειά μας.» 12
'''— Sinclair Ferguson'''</boxleft>

Ο R.A. Muller επισημαίνει ότι η Αγία Γραφή μάς ζητάει ξεκάθαρα να είμαστε τέλειοι, ενώ παράλληλα μας δίνει αποδείξεις για το γεγονός ότι η τελειότητα δεν είναι εφικτή σ’αυτή τη ζωή. 13 Αυτό, όμως, μας φέρνει μπροστά σ’ένα δίλημμα. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε ελεύθεροι να παραιτηθούμε και να παραδεχτούμε ότι ηττηθήκαμε. Αλλά ούτε και μπορούμε να υιοθετήσουμε μια «δυναμική» στάση προς την τελειότητα, η οποία έχει πιο πολλά κοινά με το θετικό τρόπο σκέψης παρά με τη Βίβλο. Ο μόνος τρόπος για να λύσουμε αυτό το δίλημμα είναι συνειδητοποιώντας ότι η Καινή Διαθήκη εξετάζει την τελειότητα με δύο τρόπους. 14

Το όραμα του αποστόλου Παύλου για τους Φιλιππησίους ήταν η ''ωριμότητα'' και όχι η τελειότητα. Παρατηρείστε πώς η Νέα Διεθνής Έκδοση (της Βίβλου) ερμηνεύει το σχόλιό του για την εκκλησία των Φιλιππησίων: «Όλοι εμείς που είμαστε ''ώριμοι'' πρέπει να δούμε τα πράγματα κατ’αυτόν τον τρόπο» (Προς Φιλιπ. 3:15). Το «τέλειο» μ’αυτή την έννοια μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως «εκείνοι που σημείωσαν εύλογη πρόοδο όσον αφορά την πνευματική τους εξέλιξη καθώς και την εσωτερική τους σταθερότητά.

<boxleft>'''Μελετείστε το 1 Κατά Πέτρου 1:14-16.''' Μήπως αυτή η εντολή φαίνεται μη ρεαλιστική; Μήπως ο Θεός θα σας ζητούσε να πράξετε το αδύνατο;</boxleft>

Είναι απόλυτα φυσιολογικό για κάθε παιδί να θέλει να μεγαλώσει και να έχει πλήρη ανάπτυξη. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε πιστό. Αντί να ακολουθήσουμε μια τυχαία ή πρόχειρη προσέγγιση σχετικά με την ανάπτυξή μας, θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε το κάλεσμα προς την τελειότητα να μας παρακινήσει σε μια σοβαρή προσπάθεια να γίνουμε όπως ο Ιησούς. Το ίδιο το παράδειγμα του Παύλου θα πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο για όλους μας:

<boxright>''Απαντήσεις: Λ, Σ, Σ, Λ, Λ'' </boxright>

Όχι ότι έχω ήδη κατακτήσει όλα αυτά, ή ότι έχω γίνει τέλειος, αλλά επιμένω να κρατήσω αυτό το πράγμα για το οποίο ο Ιησούς Χριστός με κράτησε κοντά του. Αδελφοί, δε θεωρώ ότι το έχω αποκτήσει ακόμα. Αλλά θα κάνω αυτό: Ξεχνώντας το παρελθόν και επιδιώκοντας αυτό που βρίσκεται μπροστά μου, θα επιδιώξω να κερδίσω το έπαθλο για το οποίο ο Θεός με κάλεσε προς τον ουρανό μέσω του Ιησού Χριστού. (Προς Φιλιπ. 3:12-14)

<boxleft>'''4''' Κάποτε ένα διαφημιστικό αυτοκόλλητο σ’ένα αυτοκίνητο έλεγε, «Οι Χριστιανοί Δεν Είναι Τέλειοι---Απλά Έχουν Συγχωρηθεί.» Τι είδους τοποθέτηση μπορεί να αντανακλά αυτό; (Ιδιαίτερα αν το αυτοκίνητο τρέχει υπερβολικά.) </boxleft>

<boxright>«Πρώτα οφείλουμε να γίνουμε καλοί και μετά να κάνουμε το καλο.» '''15'''
'''— Hugh Latimer'''<boxright>

Βλέπουμε, επίσης, μια δεύτερη χρήση της λέξης τελειότητα στην πρώτη επιστολή του Παύλου προς Κορινθίους. «Όταν έρχεται η τελειότητα,» λέει, «το ελάττωμα εξαφανίζεται» (1 Προς Κορινθ. 13:10). Κατ’αυτήν την έννοια, η τελειότητα είναι ένας όρος που δικαιωματικά περιορίζεται στο πρόσωπο του Θεού---μια τελειότητα που θα έρθει μόλις επιστρέψει ο Χριστός. Ο θεολόγος Louis Berkhof προτιμά να μιλάει για τα ''τέλεια σημεία'' του Θεού παρά για τα χαρακτηριστικά του. 16 Από μόνος του ο Θεός είναι άμεμπτος. Όσο κι αν ωριμάσουμε σ’αυτή τη ζωή, δε θα φτάσουμε ποτέ στην τελειότητα μέχρι εκείνη τη μέρα που ο Θεός θα μας κάνει τέλειους με δόξα.

==== Επτά λόγοι για να γεφυρώσουμε το χάσμα ====

Γενικά, ο κόσμος έχει αρνητική εντύπωση για την αγιότητα. Πολλοί την ταυτίζουν με μία απαισιόδοξη, βασανιστική ζωή που στερείται χαράς. Θεωρείται περισσότερο ως μία αυτοδικαίωση «αγιότερη από σένα» παρά μια χαρούμενη εμπειρία, όπως πραγματικά είναι. Καθώς φτάνουμε στο τέλος, καλό θα ήταν να αντικρούσουμε αυτή την ιδέα εξετάζοντας μερικά από τα οφέλη και τις ευλογίες που αποκομίζουμε ακολουθώντας το Χριστό. Παραθέτουμε, λοιπόν, επτά ωφέλειες της αγιοποίησης:

'''Ο Θεός είναι ένδοξος.''' Όταν είμαστε ευσεβείς, δίνουμε βάρος στον ισχυρισμό μας ότι ο Θεός είναι τόσο πραγματικός και υπέροχος όσο λέμε ότι είναι. Ο Παύλος μάς λέει ότι τα καλά έργα των Χριστιανών κοσμούν το Χριστιανικό δόγμα (Τίτου 2:10 Νέα Αμερικάνικη Κοινή Βίβλος-New American Standard [Bible]). Ακόμα και εκείνοι που αρνούνται το Θεό, αναγκάζονται να παραδεχτούν την ύπαρξή του όταν οι πιστοί του ακολουθούν τα διδάγματά του.

'''Συνεχής συναναστροφή με το Θεό σ’αυτή τη ζωή.''' «Αν κάποιος μ’αγαπάει,» είπε ο Ιησούς, «θα υπακούσει στη διδασκαλία μου. Ο Πατέρας Μου θα τον αγαπάει, και θα έρθουμε σ’αυτόν και θα φτιάξουμε το σπίτι μας μ’αυτόν» (Ιωάννου 14:23). Είναι πολύ μεγάλη χαρά κι ανακούφιση να έχουμε τη συνεχή παρουσία του Πατέρα και του Υιού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Και ο Ιησούς δηλώνει ότι αυτή η παρουσία είναι μια στοργική παρουσία, ούτε αδιάφορη, ούτε απρόσωπη. Φυσικά, μαζί με την παρουσία του έρχεται και η δύναμή του, η οποία μας βοηθάει να υπερνικήσουμε τα εμπόδια της ζωής.

<boxleft>«Δεν υπάρχει διαρκής χαρά χωρίς ευσέβεια... Πόσο σημαντική, τότε, είναι η αλήθεια που καθαγιάζει! Πόσο καίρια είναι η Λέξη που κλονίζει τη δύναμη των ψεύτικων απολαύσεων! Και πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε για να φωτίσουμε το δρόμο μας και να γεμίσουμε τις καρδιές μας με το Λόγο του Θεού! 17 
'''- John Piper'''</boxleft>

Πώς μπορώ να αλλάξω;/ Παγιδευμένος στο κενό

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 19:02:54 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|How Can I Change?/Caught in the Gap Trap}} «Όλοι όσοι παλεύουν με το θυμό τους, ας έρθουν μπροστά. Θα θέλαμ...'

Πώς μπορώ να αλλάξω;

Pcain — Thu, 12 Jan 2012 18:28:06 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|How Can I Change?}} '

{{info|How Can I Change?}}

Το Έλεος του Σήμερα για τις Δυσκολίες του Σήμερα

Pcain — Mon, 02 Jan 2012 16:52:40 GMT

Pcain: Κλείδωσε το Το Έλεος του Σήμερα για τις Δυσκολίες του Σήμερα ([edit=sysop] (επ' αόριστο) [move=sysop] (επ' αόριστο))

{{info|Today's Mercies for Today's Troubles}} 

''Το Έλεος του Αύριο για τις Δυσκολίες του Αύριο''
<blockquote>
'''Ματθαίος 6:34 Θρήνοι 3:22-23''' Μην αγωνιάτε, λοιπόν, για το αύριο, γιατί η αυριανή μέρα θα έχει τις δικές της φροντίδες. Φτάνουν οι έγνοιες της κάθε μέρας. Του Κυρίου η ευσπλαχνία δεν εξαντλήθηκε, ούτε και τέλειωσε το έλεός του. Την κάθε αυγή ανανεώνονται κι είν' η πιστότητά του απέραντη.
</blockquote>
Μερικές φορές δίνω έμφαση σε ένα κήρυγμα συνοδεύοντάς το στη συνέχεια με ένα άρθρο στη STAR. [ Η STAR είναι μια εβδομαδιαία περιοδική έκδοση της Βαπτιστικής Εκκλησίας Βηθλεέμ.] Σήμερα θέλω να δώσω έμφαση σε ένα άρθρο στη STAR συνοδεύοντάς το με ένα κήρυγμα. Το άρθρο στη STAR την περασμένη εβδομάδα είχε τίτλο, “ Το Έλεος του Σήμερα για τις Δυσκολίες του Σήμερα. Το Έλεος του Αύριο για τις Δυσκολίες του Αύριο.” Σ'αυτό υπήρχαν ορισμένα βασικά σημεία.

==== Το Έλεος του Σήμερα είναι για τα Βάρη του Σήμερα ====

Ένα από αυτά τα σημεία ήταν το εξής: κάθε μέρα ο Θεός ορίζει ένα μέτρο απόλαυσης και πόνου-όπως λέει ένας παλιός Σουηδικός ύμνος:
<blockquote>
Εκείνος που η καρδιά του είν' ό,τι υπάρχει πιο αγαθό Δίνει την κάθε μέρα ό,τι κρίνει πιο καλό- Μερίδες πόνου και χαράς μ'αγάπη μοιρασμένες Ειρήνη και ανάπαυση με μόχθο ζυμωμένες.
</blockquote>
Αγαθός πάνω από κάθε μέτρο, ο Κύριος δίνει πόνο και απόλαυση κάθε μέρα όπως κρίνει ότι είναι καλύτερο. Δεν συμφωνούμε πάντα ενθουσιωδώς με ό,τι ο Θεός θεωρεί καλύτερο για μας. Είναι δύσκολο να αισθανθούμε ότι είναι αγαθός πάνω από κάθε μέτρο όταν μας δίνει πόνο. Γενικά, το να προκαλείς πόνο δεν ισοδυναμεί με το να δείχνεις αγαθότητα. Ιδιαίτερα αν τα μέτρα και τα σταθμά του Θεού για μια μέρα είναι πολύ περισσότερα από μια άλλη μέρα. Όμως είναι αλήθεια όπως θα δούμε πιο αναλυτικά σε λίγο. Ο Θεός δίνει κάθε μέρα με σοφία και αγάπη ένα μέτρο πόνου και απόλαυσης.

Αυτό ήταν το πρώτο βασικό σημείο του άρθρου στη STAR.

Το δεύτερο ήταν ότι το έλεος του Θεού ανανεώνεται για όσο πόνο επιτρέπει κάθε μέρα. Το έλεός του σήμερα δεν αποσκοπεί στο να σηκώσει τα βάρη του αύριο. Θα υπάρχουν άλλες ευλογίες αύριο γι'αυτό. Το έλεος του Θεού σήμερα αφορά τα βάρη του σήμερα.

==== Όμως Αύριο; Τι θα γίνει Αύριο; ====

Τι θα γίνει με τα παιδιά μας; Θα πιστέψουν; Ή θα εγκαταλείψουν το δρόμο του Θεού;

Τι θα γίνει με την υγεία μας; Μήπως χάσουμε την όραση ή την ακοή μας ή τη μνήμη μας; Ποιος θα μας φροντίζει; Μήπως περάσουμε τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής μας αφού όλοι οι φίλοι και η οικογένειά μας έχουν πεθάνει, εγκαταλειμένοι, καρφωμένοι πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα σε κάποιο επαρχιακό γηροκομείο;

Τι θα γίνει με το γάμο μας; Θα εμπιστευτούμε ξανά ο ένας τον άλλο; Άραγε θα γελάμε και θα παίζουμε και θα προσευχόμαστε και θα συζητούμε ειρηνικά; Θα είμαστε εκεί για τα παιδιά μας; Θα είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο; Θα ζούμε με λύπη και ένταση, ανικανοποίητοι για άλλα 30 ή 40 χρόνια; Πώς θα είναι αύριο και αύριο και αύριο; Τι θα γίνει με την εκκλησία μας; Τι θα γίνει αύριο; Ή την Τετάρτη; Ή την επόμενη Κυριακή; Ή ένα χρόνο μετά; Ή δέκα χρόνια μετά; Θα υπάρχει 2030 το 2030; Θα είμαστε μαζί; Θα συνεχίσουμε να κερδίζουμε τους πλανημένους, και να υποστηρίζουμε τη δικαιοσύνη, και να ελευθερώνουμε τους καταπιεσμένους και να στέλνουμε περισσότερους και περισσότερους ιεραποστόλους σε απομονωμένους λαούς και να απολαμβάνουμε τη φροντίδα 17 πρεσβυτέρων της ενορίας μας και να λατρεύουμε τον Θεό συνεπαρμένοι από τη δόξα και τη χάρη του;

Τι θα γίνει αύριο; Θα έχουμε τη δύναμη να ζήσουμε το αύριο όταν έρθει; Και να το ζήσουμε καλά, με σοφία και μάλιστα με χαρά, όποιο κι αν είναι το μέτρο του πόνου και της απόλαυσης που θα μας δώσει ο Θεός;

==== Νέο Έλεος για το Αύριο θα δοθεί Αύριο ====

Το μήνυμα του άρθρου στη STAR ήταν ότι η δύναμη για να ζήσεις αύριο θα σου δοθεί αύριο. Και πράγματι θα σου δοθεί. Δουλειά μας σήμερα δεν είναι να έχουμε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για τα βάρη του αύριο. Δουλειά μας σήμερα είναι να ζούμε με το έλεος που μας δίνεται σήμερα και να πιστεύουμε ότι θα υπάρχει καινούριο έλεος για το αύριο. Το έλεος του σήμερα δεν περιλαμβάνει δύναμη για το αύριο. Περιλαμβάνει όμως την πίστη ότι το έλεος του αύριο, που δεν μπορούμε να το δούμε ακόμα, θα επαρκεί για την αυριανή μέρα.

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο σημαντικό πιστεύω ότι είναι αυτό για τη Χριστιανική ζωή-για τα παιδιά, για τους έφηβους, για τους φοιτητές, για τους νέους στο εργασιακό τους περιβάλλον, για τους ανθρώπους της μέσης ηλικίας που αντιμετωπίζουν μείζονες αλλαγές στη ζωή τους, για τους ηλικιωμένους με την τρομερή αβεβαιότητα που ανοίγεται μπροστά τους, για όσους είναι μόνοι και για όσους είναι παντρεμένοι. Και είναι σημαντικό εξαιτίας της έντονης, φυσικής τάσης της καρδιάς μας να αισθανόμαστε επαρκείς σήμερα για τις προκλήσεις του αύριο. Δε μας αρέσει όταν ο μετρητής δείξει “άδειο” στο τέλος της ημέρας και πρέπει να κοιμηθούμε-αν μπορούμε- χωρίς να αισθανόμαστε δυνατοί για τα προβλήματα του αύριο.

==== Το Μυστικό του Χριστιανού στην Αντιμετώπιση των Προβλημάτων ====

Υπάρχει ένα μυστικό της Χριστιανικής ζωής εδώ, που θα ήθελα να κατανοήσετε. Αν αυτό δε συμβεί-αν δηλαδή συνεχίσετε απελπισμένα να χρειάζεστε σήμερα μια αίσθηση δύναμης για το αύριο, τότε μου φαίνεται πως δύο τινά μπορούν να συμβούν: ή θα καταρρεύσετε κάτω από την πίεση της υπερβολικής αγωνίας ή θα βρείτε κάποια ανθρώπινη στρατηγική για να αναπτύξετε μια τεράστια εγωκεντρική δύναμη πείθοντας έτσι τον εαυτό σας ότι πράγματι μπορείτε με επάρκεια να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες του αύριο.

Ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι ο δρόμος του Θεού. Ο δρόμος του Θεού συγκεφαλαιώνεται σε δυο περικοπές της Γραφής. Η μία είναι στο Ματθαίο 6:34, “Μην αγωνιάτε, λοιπόν, για το αύριο, γιατί η αυριανή μέρα θα έχει τις δικές της φροντίδες. Φτάνουν οι έγνοιες της κάθε μέρας.” ( Το άλλο χωρίο είναι στους Θρήνους 3:22-23. Δες πιο κάτω.)

==== Ματθαίος 6:34 ====

Θα ήθελα να σας πω τι δεν σημαίνει αυτό το κείμενο. Δεν σημαίνει: Μην προετοιμάζεσαι καθόλου για τις ανάγκες του αύριο. Αν είσαι αγρότης, στη σκέψη ότι αύριο οι αποθήκες μπορεί να είναι άδειες θα πρέπει να σπείρεις το χωράφι σου με καλαμπόκι μήνες προτού το χρειαστείς. Σχεδόν όλα όσα αξίζει να κάνουμε απαιτούν εκ των προτέρων σκέψη, οργάνωση και προετοιμασία. Ο Ιησούς είπε, “ Ποιος από σας που θέλει να χτίσει έναν πύργο δε θα καθίσει πρώτα να υπολογίσει τη δαπάνη, για να δει αν του φτάνουν τα χρήματα να τον τελειώσει;” (Λουκάς 14:28). Το μήνυμα του Ματθαίος 6:34 δεν είναι να μην προετοιμάζεστε μέσα σε λογικά πλαίσια, αλλά να μην φέρνετε τα προβλήματα και την αβεβαιότητα αυτής της προετοιμασίας του αύριο στο σήμερα. “Φτάνουν οι έγνοιες της κάθε μέρας.”

'''Τι σημαίνει “φτάνουν”;'''

Τι εννοεί ο Ιησούς με τη λέξη “φτάνουν”; Ή όπως η παλιά εγκεκριμένη έκδοση αναφέρει, “ Αρκετόν είναι εις την ημέραν το κακόν αυτής.” Τι σημαίνει “αρκετόν”;

Ο Ιησούς εννοεί ότι ο απόλυτα κυρίαρχος ουράνιος Πατέρας σας, ο οποίος είναι απ'ό,τι υπάρχει πιο αγαθός, δίνει την κάθε μέρα ό,τι κρίνει πιο καλό, μερίδες πόνου και χαράς μ'αγάπη μοιρασμένες. Τα προβλήματα της κάθε μέρας “φτάνουν”-είναι “αρκετά”-γιατί ο Θεός καθορίζει τα όριά τους. Ο Θεός αποφασίζει τι φτάνει και τι είναι αρκετό (πρβ. Α' Κορινθίους 10:13).

Μπορεί να γνωρίζεις κάποιες από τις πιέσεις που θα έρθουν αύριο. Και ίσως είναι εν μέρει υποχρέωσή σου να προετοιμαστείς γι'αυτές. Η προετοιμασία αυτή είναι ένα κομμάτι από τις δυσκολίες του σήμερα που είναι “αρκετές.” Όμως το τι αποτέλεσμα θα έχουν οι προετοιμασίες αυτές αύριο και το αν αισθάνεσαι σήμερα αρκετά δυνατός για να αναλάβεις το κομμάτι που σου αναλογεί αύριο-αυτό είναι κάτι που ο Θεός δεν θέλει να το φορτώνεσαι σήμερα. Αυτά είναι βάρη του αύριο. Ο Θεός δεν δίνει το έλεός του σήμερα για να σηκώνεις τα βάρη του αύριο.

'''Εφαρμογή της Αλήθειας αυτής στη Δική μας Περίπτωση'''

Για παράδειγμα εμείς που ανήκουμε στο προσωπικό (της εκκλησίας) οργανώνουμε και σχεδιάζουμε τις ώρες της λατρείας για ένα χρονικό διάστημα. Μοιάζουμε με τον αγρότη: ξέρουμε πως αν θέλουμε να έχουμε καρπούς καθώς όλοι μαζί λατρεύουμε το Θεό την Κυριακή, θα πρέπει να έχουμε οργώσει και σπείρει και ποτίσει νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα. Αυτό είναι σωστό. Ο Ιησούς θέλει να το κάνουμε.

Όμως τι συμβαίνει με τις ερωτήσεις που αρχίζουν να εμφανίζονται μέσα από ένα σαρκικό τρόπο σκέψης: Πώς θα είναι την Κυριακή; Θα έχει κόσμο; Θα μας συναντήσει ο Θεός; Θα είναι η ώρα αληθινή και ουσιαστική και ειλικρινής, θα αλλάξει ζωές, θα κερδίσει ψυχές και θα εξυψώσει το Χριστό; Μήπως οι άνθρωποι απογοητευτούν; Με τις ερωτήσεις αυτές μπορεί να περάσουμε το όριο που χωρίζει την προετοιμασία που γίνεται με πίστη από την ανησυχία που πηγάζει από απιστία. Περνάμε τη διαχωριστική γραμμή από το να ασχολούμαστε με τα αρκετά βάρη του σήμερα (προετοιμασία) και αρχίζουμε να δανειζόμαστε τις δυσκολίες του αύριο (πώς θα το διαχειριστούμε;). Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο πνευματικά επειδή ο Θεός δίνει το έλεός του σήμερα για τα βάρη του σήμερα και όχι του αύριο.

Υπάρχει κι άλλος ένας κίνδυνος. Όχι μόνο να αρχίσουμε να ανησυχούμε για το αποτέλεσμα της προετοιμασίας μας, αλλά και για το αν θα έχουμε τα μέσα να αντεπεξέλθουμε σε όλες τις επόμενες προετοιμασίες. Τι θα γίνει την Κυριακή των Βαϊων και τη Μεγάλη Πέμπτη και το Πάσχα και μετά τον Απρίλιο και το Μάιο και τον Ιούνιο και τον Ιούλιο και τον Αύγουστο; Θα έχουμε τα πνευματικά αποθέματα που χρειαζόμαστε; Και εδώ μπορεί να ξεπεράσουμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο σχεδιασμό που προέρχεται από πίστη και στην αγωνία που προέρχεται από απιστία. Η δύναμη που χρειαζόμαστε για να οργανώσουμε την ώρα της λατρείας στις 10 Ιουλίου θα μας δοθεί στις 5 και στις 6 Ιουλίου. Και πιθανώς όχι νωρίτερα.

'''Θρήνοι 3:22-23'''

Τώρα, πώς έχω αυτή τη βεβαιότητα με βάση τη Γραφή πως ο Θεός δίνει κάθε μέρα όχι μόνο τα προβλήματα που είναι αρκετά γι'αυτήν, αλλά και το έλεός του που είναι προσαρμοσμένο έτσι ώστε να σηκώνει τα προβλήματα αυτής της μέρας;

Τη βεβαιότητα αυτή την αντλώ (ανάμεσα σε άλλα χωρία) και από τους Θρήνους 3:22-23, “Του Κυρίου η ευσπλαχνία δεν εξαντλήθηκε, ούτε και τέλειωσε το έλεός Του. Την κάθε αυγή ανανεώνονται κι είν' η πιστότητά Του απέραντη.”

'''“Την Κάθε Αυγή Ανανεώνονται”'''

Αυτή η φράση “την κάθε αυγή ανανεώνονται” είναι που μου δίνει απόλυτη βεβαιότητα ότι του Θεού το έλεος κάθε μέρα-η καλοσύνη του κάθε μέρα-δίνεται ειδικά γι'αυτή τη μέρα. Ας το σκεφτούμε μαζί. Ας προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε. “Το έλεός Του... ανανεώνεται την κάθε αυγή.”

Γιατί ανανεώνεται κάθε αυγή; Γιατί ο Θεός το κάνει μ'αυτόν τον τρόπο; Ο λόγος δεν είναι πως το έλεος του χτες ήταν ελαττωματικό ή ανίσχυρο. Ο λόγος είναι ότι το έλεος εκείνο ήταν για τη χτεσινή μέρα. Το έλεος του χτες ήταν για τα βάρη του χτες. Το έλεος του σήμερα είναι για τα βάρη του σήμερα. Ανανεώνεται κάθε πρωί. Είναι σαν το μάννα στην έρημο: δεν μπορείς να το φυλάξεις για την επόμενη μέρα. Σου δίνει όσο χρειάζεσαι για κάθε μέρα. Ζεις με τον Θεό μέρα τη μέρα, ή δεν ζεις με τον Θεό.

Ο Σουηδικός ύμνος το λέει πάλι σωστά. Στη δεύτερη στροφή διαβάζουμε,
<blockquote>
Κάθε μέρα ο ίδιος ο Κύριος είναι δίπλα μου,
</blockquote><blockquote>
Με έλεος ειδικά για την κάθε ώρα.
</blockquote>
Έλεος ειδικά για την κάθε ώρα. Το έλεος που σε βοηθάει να ζήσεις αυτή την ώρα δίνεται αυτή την ώρα.

'''Χρειαζόμαστε Απεγνωσμένα Αυτή την Αλήθεια'''

Αυτή η αλήθεια θα διαφυλάξει τη ζωή σου ξανά και ξανά, αν την κατανοήσεις και τη ζήσεις στην πράξη. Γιατί πόσες φορές στη ζωή δεν φτάνουμε στα όρια των δυνατοτήτων μας και λέμε: δεν υπάρχει τίποτα μέσα μου πια. Είμαι εξαντλημένος. Μια σταγόνα ακόμα και θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Και απελπιζόμαστε στη σκέψη ότι το αύριο απλά θα κυλίσει με τις ίδιες απογοητευτικές συνθήκες του σήμερα.

Και τότε ειναι που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα αυτή την αλήθεια: Ο Θεός δεν περιμένει από μας να κουβαλήσουμε ούτε ένα βάρος παραπάνω με τις δυνάμεις που μας δίνει τώρα. Όταν το επόμενο φορτίο προστεθεί, τότε το έλεός του θα ανανεωθεί.

Άρα, δεν πρέπει να επιβαρύνουμε τη δυσκολία του σήμερα με το να ανησυχούμε για το αύριο. Δεν πρέπει να αμφισβητούμε το Θεό και να λέμε, “Δεν έχω άλλη δύναμη κι έτσι αύριο δεν θα τα καταφέρω.” Αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν θα χρειαστεί να ζήσεις αύριο με τη δύναμη του σήμερα. Σήμερα δεν χρειάζεσαι τη δύναμη του αύριο, αλλά την πίστη του σήμερα ότι το έλεος του Θεού αύριο θα είναι καινούριο και επαρκές.

'''Ένας Αγώνας Πίστης'''

Και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να πιστεύουμε ότι θα μας δοθεί δύναμη για το αύριο και στο να πειραματιζόμαστε στην πράξη τη δύναμη αυτή. Η Πίστη στηρίζεται πάνω στην υπόσχεση του Θεού και περιμένει και ελπίζει μέσα στην αδυναμία με ειρήνη. Και, φυσικά, αυτή η προσμονή και η ελπίδα προέρχονται από το έλεος του Θεού σήμερα. Η ικανότητα να εμπιστευόμαστε ότι το έλεος του Θεού αύριο θα είναι αρκετό, οφείλεται και αυτή στο έλεος που ο Θεός μας δίνει σήμερα. Και εμπιστευόμαστε σ'αυτήν την υπόσχεση του Θεού γιατί τη διαβάζουμε στους Θρήνους 3:23 (πρβ. Φιλιππησίους 4:19, Β' Κορινθίους 9:8-11).

Όμως παρ'ότι η πίστη μπορεί να μας δώσει σήμερα ειρήνη, δεν έχουμε ακόμα ούτε το έλεος του Θεού για το αύριο ούτε τη δύναμη που χρειαζόμαστε για την επόμενη μέρα. Υπάρχει διαφορά. Πρόκειται για έναν αγώνα. Θέλουμε να αισθανθούμε επαρκείς σήμερα για όσα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αύριο. Όμως ο Θεός λέει, Εμπιστέψου με. Θα σου δώσω ό,τι χρειάζεσαι όταν το χρειάζεσαι.

==== Η Ιστορία του John Vinson ====

Το 1931 ένας ιεραπόστολος με το όνομα John Vinson εργαζόταν στη Βόρεια Κίνα. Μια συμμορία ληστών επιτέθηκε στο χωριό του λεηλατώντας, καίγοντας και σκοτώνοντας. Πήραν αιχμάλωτους 150 Κινέζους και τον ίδιο το Vinson. Όταν τα κυβερνητικά στρατεύματα τους καταδίωξαν, οι ληστές πρόσφεραν στο Vinson την ελευθερία του υπό τον όρο να ζητήσει με επιστολή του προς τον επικεφαλής αξιωματικό των κυβερνητικών στρατευμάτων να αποσυρθούν.

Ο Vinson είπε, “Θα αφήσετε τους Κινέζους αιχμάλωτους ελεύθερους;”

“ Όχι βέβαια,” ήταν η απάντηση.

“Τότε αρνούμαι να φύγω,” είπε εκείνος.

Εκείνο το βράδυ οι ληστές προσπάθησαν να ξεφύγουν, παίρνοντας μαζί τους και τον Vinson. Πολλοί σκοτώθηκαν και πολλοί αιχμάλωτοι δραπέτευσαν. Ο Vinson δεν μπορούσε να τρέξει εξαιτίας μιας πρόσφατης εγχείρησης. Μια μικρή Κινέζα αργότερα περιέγραψε πως ένας ληστής στρέφοντας το όπλο στο κεφάλι του Vinson είπε, “Θα σε σκοτώσω. Δε φοβάσαι;”

Πώς θα αισθανόσουν στη θέση αυτή; Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου στη θέση του Vinson; Αν ναι, αισθάνεσαι μέσα σου τη δύναμη να απαντήσεις με απόλυτη ηρεμία και να πεθάνεις με ειρήνη; Αυτό που θέλω να πω είναι τούτο: δεν χρειάζεται να αισθανθείς έτσι τώρα. Ο Θεός δεν θέλει από σένα τώρα καθώς κάθεσαι εκεί να έχεις τη δύναμη να πεθάνεις με έναν τέτοιο θάνατο. Αυτό δεν είναι πρόβλημα του σήμερα για σένα. Μπορεί να είναι πρόβλημα του αύριο.Αυτό που ζητάει από σένα ο Θεός τώρα δεν είναι να έχεις τη δύναμη να κάνεις ό,τι έκανε ο Vinson, αλλά να εμπιστεύεσαι στον Θεό ότι όταν έρθει η δική σου στιγμή, αυτός θα σου δώσει ό,τι χρειάζεσαι.

Ο Vinson σήκωσε τα μάτια του και είπε, “Όχι, δε φοβάμαι. Αν με σκοτώσεις, θα πάω κατευθείαν στο Θεό.” Κι έτσι έγινε. (Η ιστορία αυτή βρίσκεται στο The Elizabeth Elliot Newsletter, Μάρτιος/Απρίλιος 1994.)

Το έλεος του σήμερα για τα βάρη του σήμερα. Το έλεος του αύριο για τα βάρη του αύριο. “Κι όσο θα ζεις, να διαρκεί το σφρίγος σου” (Δευτερονόμιο 33:25). Μην αγωνιάς για το αύριο. Τα προβλήματα και οι ευλογίες δίνονται μέρα τη μέρα.

Το Έλεος του Σήμερα για τις Δυσκολίες του Σήμερα

Pcain — Mon, 02 Jan 2012 16:52:09 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Today's Mercies for Today's Troubles}} ''Το Έλεος του Αύριο για τις Δυσκολίες του Αύριο'' <blockquote> '''Ματθαί...'

Αληθινή Αγάπη

Pcain — Tue, 20 Dec 2011 18:55:59 GMT

Pcain:

{{info|True Love}} 

«Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη.» Αυτό τραγούδησαν οι Beatles. Αν είχαν τραγουδήσει για την αγάπη του Θεού, η δήλωση θα περιείχε ένα ψίγμα αλήθειας. Όμως στην λαική κουλτούρα, αυτό που σημαίνει η λέξη αγάπη δεν είναι σε καμιά περίπτωση η αυθεντική αγάπη. Είναι μια οικτρή απάτη. Αντί να είναι «το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι», είναι κάτι που πρέπει απεγνωσμένα να αποφύγεις.

Ο απόστολος Παύλος τονίζει αυτό ακριβώς στην επιστολή του προς Εφεσίους 5:1-3. Γράφει, «Γι’αυτό να είστε μιμητές του Θεού, όπως ακριβώς είναι τα αγαπητά παιδιά. Και να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός και θυσίασε τη ζωή του για μας, πράγμα που αποτελεί μια γλυκιά προσφορά και θυσία προς το Θεό. Όμως εσείς δεν πρέπει να ονομάζετε ούτε τη σεξουαλική ανηθικότητα, ούτε την όποια αμαρτία ή την απληστία, καθώς αυτό αρμόζει μόνο στους αγίους.»

Η απλή εντολή του 2ου στίχου («Να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός») συνοψίζει ολόκληρη την ηθική υποχρέωση ενός Χριστιανού. Άλλωστε, η αγάπη του Θεού είναι η μόνη, κεντρική αρχή που προσδιορίζει ολόκληρο το έργο ενός Χριστιανού. Αυτό το είδος αγάπης είναι πραγματικά «το μόνο που χρειάζεσαι.» Η επιστολή 13:8-10 προς Ρωμαίους λέει, «Αυτός που αγαπάει τον πλησίον του έχει εκπληρώσει το δίκαιο. Οι εντολές... συνοψίζονται στην εξής φράση: «Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.» Η αγάπη δεν βλάπτει τον πλησίον, γι’αυτό και αποτελεί την εκπλήρωση του νόμου.» Η επιστολή 5:14 προς Γαλάτες παρουσιάζει ακριβώς την ίδια αλήθεια. «Oλόκληρος ο νόμος αποκρυσταλλώνεται σε μια φράση: «Nα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.»» Ο Ιησούς με παρόμοιο τρόπο δίδαξε ότι όλος ο Χριστιανικός Νόμος καθώς και οι Προφήτες υποστηρίζουν δυο απλές αρχές για την αγάπη – την πρώτη και τη δεύτερη Θεία Εντολή (Προς Ματθαίον 22:38-40). Με άλλα λόγια, «η αγάπη .....είναι ο δεσμός της τελειότητας». (Στ. 3:14).

Όταν ο απόστολος Παύλος μάς προστάζει να πορευτούμε με αγάπη, μάς λέει με θετικά λόγια ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί, καλόκαρδοι και να συγχωρούμε τους άλλους (Εφεσ. 4:32).Το πρότυπο για μια τέτοια ανιδιοτελή αγάπη είναι ο Χριστός, ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να σώσει το λαό Του από την αμαρτία. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν όπου κάποιος θυσιάζει τη ζωή του για τους φίλους του» (Κατά Ιωάννη 15:13). Και «εάν ο Θεός μάς αγάπησε τόσο πολύ, οφείλουμε κι εμείς να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο.» (1 Ιωάννη 4:11).

Με άλλα λόγια, η αληθινή αγάπη συνεπάγεται πάντα θυσία, δοτικότητα, φιλευσπλαχνία, συμπόνοια, συμπάθεια, ευγένεια, γενναιοδωρία και υπομονή. Η Αγία Γραφή συνδέει αυτές και πολλές άλλες θετικές και καλοκάγαθες αρετές με την θεική αγάπη (βλέπε 1 προς Κορινθίους 13:4-8).

Παρατηρείστε, όμως, και την αρνητική πλευρά, όπως φαίνεται στην επιστολή 5 προς Εφεσίους. Ο άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά τους άλλους, όπως μας αγαπάει ο Χριστός, πρέπει να αρνηθεί οποιοδήποτε είδος ψεύτικης αγάπης. Ο απόστολος Παύλος ονομάζει μερικές από αυτές τις σατανικές διαστρεβλώσεις, όπως την ανηθικότητα, την αμαρτία και την απληστία. Και το κείμενο συνεχίζει: «Ας μην υπάρχει βρωμιά ή ανόητη συζήτηση ή χυδαίοι αστεισμοί που δεν αρμόζουν, αλλά αντίθετα, ας ευχαριστήσουμε το Θεό. Γιατί, και να είστε σίγουροι γι’αυτό, όποιος είναι σεξουαλικά ανήθικος ή βρώμικος, ή άπληστος (δηλ. ειδωλολάτρης), δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού. Ας μην αφήσετε κανένα να σας εξαπατήσει με κενά λόγια, γιατί, εξαιτίας αυτών τών πραγμάτων, η οργή του Θεού θα πέσει πάνω στους υιούς της ανυπακοής. Γι’αυτό το λόγο, μην τους συναναστρέφεστε» (Στ. 4-7).

Η ανηθικότητα αποτελεί ίσως για τη γενιά μας το αγαπημένο της υποκατάστατο της αγάπης. Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''πορνεία''», η οποία περιλαμβάνει κάθε είδος σεξουαλικής αμαρτίας. Η λαική κουλτούρα προσπαθεί απεγνωσμένα να καταστήσει ασαφή τα όρια ανάμεσα στην αυθεντική αγάπη και το ανήθικο πάθος. Όμως, μια τέτοια ανηθικότητα είναι η απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικής αγάπης γιατί επιδιώκει την αυταρέσκεια παρά το καλό των άλλων.

Η αισχρότητα αποτελεί μια ακόμα διαβολική διαστρέβλωση της αγάπης. Εδώ, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''ακαθαρσία''», η οποία αναφέρεται σε κάθε είδος βρωμιάς και ανηθικότητας. Ειδικότερα, έχει κατά νου την «βρωμιά», την «ανόητη συζήτηση» και τους «χυδαίους αστεισμούς», που συνιστούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας κακής συντροφικότητας. Τέτοιου είδους συντροφικότητα δεν έχει καμία σχέση με την αληθινή αγάπη, και ο απόστολος απλά δηλώνει ότι δεν έχει καμία θέση στη ζωή ενός Χριστιανού.

Η απληστία, ωστόσο, αποτελεί ακόμα μία αλλοίωση της αγάπης, η οποία προέρχεται από μια ναρκισσιστική επιθυμία για αυταρέσκεια. Είναι το ακριβώς αντίθετο παράδειγμα από αυτό του Χριστού όταν «πρόσφερε τον Εαυτό του για μας» (στ.2). Στο στίχο 5, ο απ. Παύλος ταυτίζει την απληστία με την ειδωλολατρία. Επίσης, ούτε αυτή έχει θέση στη ζωή ενός Χριστιανού, και σύμφωνα με το στίχο 5, το άτομο που είναι ένοχο για ειδωλολατρία «δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού».

Τέτοιες αμαρτίες, λέει ο απόστ. Παύλος, «δεν πρέπει καν να ονομάζονται από εσάς, καθώς αρμόζει μόνο στους αγίους» (στ. 3). Και γι’αυτούς που επιδίδονται σε τέτοιες πράξεις, μας λέει, «Μην τους συναναστρέφεστε» (στ. 7).

Με άλλα λόγια, δεν επιδεικνύουμε πραγματική αγάπη αν ανεχόμαστε τις συνηθισμένες διαστρεβλώσεις της.

Στις μέρες μας, η περισσότερη συζήτηση για την αγάπη παραβλέπει αυτήν την αρχή. Η «αγάπη» έχει επαναπροσδιοριστεί ως η ευρεία ανοχή η οποία παραβλέπει την αμαρτία και δέχεται εξίσου το καλό και το κακό. Όμως, αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απάθεια.

Η αγάπη του Θεού δεν είναι καθόλου έτσι. Θυμηθείτε ότι η υπέρτατη εκδήλωση της Θεικής αγάπης είναι ο Σταυρός, όπου ο Χριστός «μάς έδειξε την αγάπη του και θυσίασε τον εαυτό του για μας, μια γλυκιά προσφορά και θυσία στο Θεό» (στ.2). Έτσι, η Αγία Γραφή εξηγεί την αγάπη του Θεού ως θυσία, εξιλέωση από την αμαρτία, και εξευμενισμό. «Σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς αγαπήσαμε το θεό αλλά στο ότι αυτός μάς έδειξε την αγάπη του στέλνοντας τον Υιό του με σκοπό να μας εξιλεώσει από τις αμαρτίες μας» (1 Κατά Ιωάννου 4:10). Με άλλα λόγια, ο Χριστός θυσιάστηκε προκειμένου να απομακρύνει την οργή του προσβεβλημένου θεού. Κι εκτός από το ότι ο Θεός μάς απάλλαξε από τις αμαρτίες μας δείχνοντας καλοπροαίρετη ανοχή, έδωσε και το γιο του ως προσφορά για τις αμαρτίες μας για να εξιλεώσει τη δική του οργή και, επιπλέον, να απονείμει δικαιοσύνη για τη σωτηρία των αμαρτωλών.

Αυτό αποτελεί τον πυρήνα του Ευαγγελίου. Ο Θεός εκδηλώνει την αγάπη Του με τρόπο που υποστήριξε την αγιότητά Του και τη δικαιοσύνή Του χωρίς συμβιβασμούς. Η αληθινή αγάπη «δεν χαίρεται με τις αμαρτίες, αλλά χαίρεται με την αλήθεια» (1 Κορινθ. 13:6). Με αυτό το είδος της αγάπης καλούμαστε να πορευτούμε. Είναι μια αγάπη πρώτα αγνή, κι έπειτα ειρηνική.

ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ

Pcain — Tue, 20 Dec 2011 18:55:22 GMT

Pcain: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ μετακινήθηκε στη θέση Αληθινή Αγάπη

#ΑΝΑΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ [[Αληθινή Αγάπη]]

Αληθινή Αγάπη

Pcain — Tue, 20 Dec 2011 18:55:22 GMT

Pcain: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ μετακινήθηκε στη θέση Αληθινή Αγάπη

{{info|True Love}} 

«Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη.» Αυτό τραγούδησαν οι Beatles. Αν είχαν τραγουδήσει για την αγάπη του Θεού, η δήλωση θα περιείχε ένα ψίγμα αλήθειας. Όμως στην λαική κουλτούρα, αυτό που σημαίνει η λέξη αγάπη δεν είναι σε καμιά περίπτωση η αυθεντική αγάπη. Είναι μια οικτρή απάτη. Αντί να είναι «το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι», είναι κάτι που πρέπει απεγνωσμένα να αποφύγεις.

Ο απόστολος Παύλος τονίζει αυτό ακριβώς στην επιστολή του προς Εφεσίους 5:1-3. Γράφει, «Γι’αυτό να είστε μιμητές του Θεού, όπως ακριβώς είναι τα αγαπητά παιδιά. Και να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός και θυσίασε τη ζωή του για μας, πράγμα που αποτελεί μια γλυκιά προσφορά και θυσία προς το Θεό. Όμως εσείς δεν πρέπει να ονομάζετε ούτε τη σεξουαλική ανηθικότητα, ούτε την όποια αμαρτία ή την απληστία, καθώς αυτό αρμόζει μόνο στους αγίους.»

Η απλή εντολή του 2ου στίχου («Να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός») συνοψίζει ολόκληρη την ηθική υποχρέωση ενός Χριστιανού. Άλλωστε, η αγάπη του Θεού είναι η μόνη, κεντρική αρχή που προσδιορίζει ολόκληρο το έργο ενός Χριστιανού. Αυτό το είδος αγάπης είναι πραγματικά «το μόνο που χρειάζεσαι.» Η επιστολή 13:8-10 προς Ρωμαίους λέει, «Αυτός που αγαπάει τον πλησίον του έχει εκπληρώσει το δίκαιο. Οι εντολές... συνοψίζονται στην εξής φράση: «Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.» Η αγάπη δεν βλάπτει τον πλησίον, γι’αυτό και αποτελεί την εκπλήρωση του νόμου.» Η επιστολή 5:14 προς Γαλάτες παρουσιάζει ακριβώς την ίδια αλήθεια. «Oλόκληρος ο νόμος αποκρυσταλλώνεται σε μια φράση: «Nα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.»» Ο Ιησούς με παρόμοιο τρόπο δίδαξε ότι όλος ο Χριστιανικός Νόμος καθώς και οι Προφήτες υποστηρίζουν δυο απλές αρχές για την αγάπη – την πρώτη και τη δεύτερη Θεία Εντολή (Προς Ματθαίον 22:38-40). Με άλλα λόγια, «η αγάπη .....είναι ο δεσμός της τελειότητας». (Στ. 3:14 NKJV).

Όταν ο απόστολος Παύλος μάς προστάζει να πορευτούμε με αγάπη, μάς λέει με θετικά λόγια ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί, καλόκαρδοι και να συγχωρούμε τους άλλους (Εφεσ. 4:32).Το πρότυπο για μια τέτοια ανιδιοτελή αγάπη είναι ο Χριστός, ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να σώσει το λαό Του από την αμαρτία. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν όπου κάποιος θυσιάζει τη ζωή του για τους φίλους του» (Κατά Ιωάννη 15:13). Και «εάν ο Θεός μάς αγάπησε τόσο πολύ, οφείλουμε κι εμείς να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο.» (1 Ιωάννη 4:11).

Με άλλα λόγια, η αληθινή αγάπη συνεπάγεται πάντα θυσία, δοτικότητα, φιλευσπλαχνία, συμπόνοια, συμπάθεια, ευγένεια, γενναιοδωρία και υπομονή. Η Αγία Γραφή συνδέει αυτές και πολλές άλλες θετικές και καλοκάγαθες αρετές με την θεική αγάπη (βλέπε 1 προς Κορινθίους 13:4-8).

Παρατηρείστε, όμως, και την αρνητική πλευρά, όπως φαίνεται στην επιστολή 5 προς Εφεσίους. Ο άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά τους άλλους, όπως μας αγαπάει ο Χριστός, πρέπει να αρνηθεί οποιοδήποτε είδος ψεύτικης αγάπης. Ο απόστολος Παύλος ονομάζει μερικές από αυτές τις σατανικές διαστρεβλώσεις, όπως την ανηθικότητα, την αμαρτία και την απληστία. Και το κείμενο συνεχίζει: «Ας μην υπάρχει βρωμιά ή ανόητη συζήτηση ή χυδαίοι αστεισμοί που δεν αρμόζουν, αλλά αντίθετα, ας ευχαριστήσουμε το Θεό. Γιατί, και να είστε σίγουροι γι’αυτό, όποιος είναι σεξουαλικά ανήθικος ή βρώμικος, ή άπληστος (δηλ. ειδωλολάτρης), δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού. Ας μην αφήσετε κανένα να σας εξαπατήσει με κενά λόγια, γιατί, εξαιτίας αυτών τών πραγμάτων, η οργή του Θεού θα πέσει πάνω στους υιούς της ανυπακοής. Γι’αυτό το λόγο, μην τους συναναστρέφεστε» (Στ. 4-7).

Η ανηθικότητα αποτελεί ίσως για τη γενιά μας το αγαπημένο της υποκατάστατο της αγάπης. Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''πορνεία''», η οποία περιλαμβάνει κάθε είδος σεξουαλικής αμαρτίας. Η λαική κουλτούρα προσπαθεί απεγνωσμένα να καταστήσει ασαφή τα όρια ανάμεσα στην αυθεντική αγάπη και το ανήθικο πάθος. Όμως, μια τέτοια ανηθικότητα είναι η απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικής αγάπης γιατί επιδιώκει την αυταρέσκεια παρά το καλό των άλλων.

Η αισχρότητα αποτελεί μια ακόμα διαβολική διαστρέβλωση της αγάπης. Εδώ, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''ακαθαρσία''», η οποία αναφέρεται σε κάθε είδος βρωμιάς και ανηθικότητας. Ειδικότερα, έχει κατά νου την «βρωμιά», την «ανόητη συζήτηση» και τους «χυδαίους αστεισμούς», που συνιστούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας κακής συντροφικότητας. Τέτοιου είδους συντροφικότητα δεν έχει καμία σχέση με την αληθινή αγάπη, και ο απόστολος απλά δηλώνει ότι δεν έχει καμία θέση στη ζωή ενός Χριστιανού.

Η απληστία, ωστόσο, αποτελεί ακόμα μία αλλοίωση της αγάπης, η οποία προέρχεται από μια ναρκισσιστική επιθυμία για αυταρέσκεια. Είναι το ακριβώς αντίθετο παράδειγμα από αυτό του Χριστού όταν «πρόσφερε τον Εαυτό του για μας» (στ.2). Στο στίχο 5, ο απ. Παύλος ταυτίζει την απληστία με την ειδωλολατρία. Επίσης, ούτε αυτή έχει θέση στη ζωή ενός Χριστιανού, και σύμφωνα με το στίχο 5, το άτομο που είναι ένοχο για ειδωλολατρία «δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού».

Τέτοιες αμαρτίες, λέει ο απόστ. Παύλος, «δεν πρέπει καν να ονομάζονται από εσάς, καθώς αρμόζει μόνο στους αγίους» (στ. 3). Και γι’αυτούς που επιδίδονται σε τέτοιες πράξεις, μας λέει, «Μην τους συναναστρέφεστε» (στ. 7).

Με άλλα λόγια, δεν επιδεικνύουμε πραγματική αγάπη αν ανεχόμαστε τις συνηθισμένες διαστρεβλώσεις της.

Στις μέρες μας, η περισσότερη συζήτηση για την αγάπη παραβλέπει αυτήν την αρχή. Η «αγάπη» έχει επαναπροσδιοριστεί ως η ευρεία ανοχή η οποία παραβλέπει την αμαρτία και δέχεται εξίσου το καλό και το κακό. Όμως, αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απάθεια.

Η αγάπη του Θεού δεν είναι καθόλου έτσι. Θυμηθείτε ότι η υπέρτατη εκδήλωση της Θεικής αγάπης είναι ο Σταυρός, όπου ο Χριστός «μάς έδειξε την αγάπη του και θυσίασε τον εαυτό του για μας, μια γλυκιά προσφορά και θυσία στο Θεό» (στ.2). Έτσι, η Αγία Γραφή εξηγεί την αγάπη του Θεού ως θυσία, εξιλέωση από την αμαρτία, και εξευμενισμό. «Σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς αγαπήσαμε το θεό αλλά στο ότι αυτός μάς έδειξε την αγάπη του στέλνοντας τον Υιό του με σκοπό να μας εξιλεώσει από τις αμαρτίες μας» (1 Κατά Ιωάννου 4:10). Με άλλα λόγια, ο Χριστός θυσιάστηκε προκειμένου να απομακρύνει την οργή του προσβεβλημένου θεού. Κι εκτός από το ότι ο Θεός μάς απάλλαξε από τις αμαρτίες μας δείχνοντας καλοπροαίρετη ανοχή, έδωσε και το γιο του ως προσφορά για τις αμαρτίες μας για να εξιλεώσει τη δική του οργή και, επιπλέον, να απονείμει δικαιοσύνη για τη σωτηρία των αμαρτωλών.

Αυτό αποτελεί τον πυρήνα του Ευαγγελίου. Ο Θεός εκδηλώνει την αγάπη Του με τρόπο που υποστήριξε την αγιότητά Του και τη δικαιοσύνή Του χωρίς συμβιβασμούς. Η αληθινή αγάπη «δεν χαίρεται με τις αμαρτίες, αλλά χαίρεται με την αλήθεια» (1 Κορινθ. 13:6). Με αυτό το είδος της αγάπης καλούμαστε να πορευτούμε. Είναι μια αγάπη πρώτα αγνή, κι έπειτα ειρηνική.

Αληθινή Αγάπη

Pcain — Tue, 20 Dec 2011 15:44:16 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|True Love}} «Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη.» Αυτό τραγούδησαν οι Beatles. Αν είχαν τραγουδ...'

{{info|True Love}} 

«Το μόνο που χρειάζεσαι είναι αγάπη.» Αυτό τραγούδησαν οι Beatles. Αν είχαν τραγουδήσει για την αγάπη του Θεού, η δήλωση θα περιείχε ένα ψίγμα αλήθειας. Όμως στην λαική κουλτούρα, αυτό που σημαίνει η λέξη αγάπη δεν είναι σε καμιά περίπτωση η αυθεντική αγάπη. Είναι μια οικτρή απάτη. Αντί να είναι «το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι», είναι κάτι που πρέπει απεγνωσμένα να αποφύγεις.

Ο απόστολος Παύλος τονίζει αυτό ακριβώς στην επιστολή του προς Εφεσίους 5:1-3. Γράφει, «Γι’αυτό να είστε μιμητές του Θεού, όπως ακριβώς είναι τα αγαπητά παιδιά. Και να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός και θυσίασε τη ζωή του για μας, πράγμα που αποτελεί μια γλυκιά προσφορά και θυσία προς το Θεό. Όμως εσείς δεν πρέπει να ονομάζετε ούτε τη σεξουαλική ανηθικότητα, ούτε την όποια αμαρτία ή την απληστία, καθώς αυτό αρμόζει μόνο στους αγίους.»

Η απλή εντολή του 2ου στίχου («Να πορεύεστε με αγάπη, όπως ακριβώς μάς αγάπησε ο Χριστός») συνοψίζει ολόκληρη την ηθική υποχρέωση ενός Χριστιανού. Άλλωστε, η αγάπη του Θεού είναι η μόνη, κεντρική αρχή που προσδιορίζει ολόκληρο το έργο ενός Χριστιανού. Αυτό το είδος αγάπης είναι πραγματικά «το μόνο που χρειάζεσαι.» Η επιστολή 13:8-10 προς Ρωμαίους λέει, «Αυτός που αγαπάει τον πλησίον του έχει εκπληρώσει το δίκαιο. Οι εντολές... συνοψίζονται στην εξής φράση: «Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.» Η αγάπη δεν βλάπτει τον πλησίον, γι’αυτό και αποτελεί την εκπλήρωση του νόμου.» Η επιστολή 5:14 προς Γαλάτες παρουσιάζει ακριβώς την ίδια αλήθεια. «Oλόκληρος ο νόμος αποκρυσταλλώνεται σε μια φράση: «Nα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.»» Ο Ιησούς με παρόμοιο τρόπο δίδαξε ότι όλος ο Χριστιανικός Νόμος καθώς και οι Προφήτες υποστηρίζουν δυο απλές αρχές για την αγάπη – την πρώτη και τη δεύτερη Θεία Εντολή (Προς Ματθαίον 22:38-40). Με άλλα λόγια, «η αγάπη .....είναι ο δεσμός της τελειότητας». (Στ. 3:14 NKJV).

Όταν ο απόστολος Παύλος μάς προστάζει να πορευτούμε με αγάπη, μάς λέει με θετικά λόγια ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί, καλόκαρδοι και να συγχωρούμε τους άλλους (Εφεσ. 4:32).Το πρότυπο για μια τέτοια ανιδιοτελή αγάπη είναι ο Χριστός, ο οποίος έδωσε τη ζωή Του για να σώσει το λαό Του από την αμαρτία. «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν όπου κάποιος θυσιάζει τη ζωή του για τους φίλους του» (Κατά Ιωάννη 15:13). Και «εάν ο Θεός μάς αγάπησε τόσο πολύ, οφείλουμε κι εμείς να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο.» (1 Ιωάννη 4:11).

Με άλλα λόγια, η αληθινή αγάπη συνεπάγεται πάντα θυσία, δοτικότητα, φιλευσπλαχνία, συμπόνοια, συμπάθεια, ευγένεια, γενναιοδωρία και υπομονή. Η Αγία Γραφή συνδέει αυτές και πολλές άλλες θετικές και καλοκάγαθες αρετές με την θεική αγάπη (βλέπε 1 προς Κορινθίους 13:4-8).

Παρατηρείστε, όμως, και την αρνητική πλευρά, όπως φαίνεται στην επιστολή 5 προς Εφεσίους. Ο άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά τους άλλους, όπως μας αγαπάει ο Χριστός, πρέπει να αρνηθεί οποιοδήποτε είδος ψεύτικης αγάπης. Ο απόστολος Παύλος ονομάζει μερικές από αυτές τις σατανικές διαστρεβλώσεις, όπως την ανηθικότητα, την αμαρτία και την απληστία. Και το κείμενο συνεχίζει: «Ας μην υπάρχει βρωμιά ή ανόητη συζήτηση ή χυδαίοι αστεισμοί που δεν αρμόζουν, αλλά αντίθετα, ας ευχαριστήσουμε το Θεό. Γιατί, και να είστε σίγουροι γι’αυτό, όποιος είναι σεξουαλικά ανήθικος ή βρώμικος, ή άπληστος (δηλ. ειδωλολάτρης), δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού. Ας μην αφήσετε κανένα να σας εξαπατήσει με κενά λόγια, γιατί, εξαιτίας αυτών τών πραγμάτων, η οργή του Θεού θα πέσει πάνω στους υιούς της ανυπακοής. Γι’αυτό το λόγο, μην τους συναναστρέφεστε» (Στ. 4-7).

Η ανηθικότητα αποτελεί ίσως για τη γενιά μας το αγαπημένο της υποκατάστατο της αγάπης. Ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''πορνεία''», η οποία περιλαμβάνει κάθε είδος σεξουαλικής αμαρτίας. Η λαική κουλτούρα προσπαθεί απεγνωσμένα να καταστήσει ασαφή τα όρια ανάμεσα στην αυθεντική αγάπη και το ανήθικο πάθος. Όμως, μια τέτοια ανηθικότητα είναι η απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικής αγάπης γιατί επιδιώκει την αυταρέσκεια παρά το καλό των άλλων.

Η αισχρότητα αποτελεί μια ακόμα διαβολική διαστρέβλωση της αγάπης. Εδώ, ο απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη «''ακαθαρσία''», η οποία αναφέρεται σε κάθε είδος βρωμιάς και ανηθικότητας. Ειδικότερα, έχει κατά νου την «βρωμιά», την «ανόητη συζήτηση» και τους «χυδαίους αστεισμούς», που συνιστούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας κακής συντροφικότητας. Τέτοιου είδους συντροφικότητα δεν έχει καμία σχέση με την αληθινή αγάπη, και ο απόστολος απλά δηλώνει ότι δεν έχει καμία θέση στη ζωή ενός Χριστιανού.

Η απληστία, ωστόσο, αποτελεί ακόμα μία αλλοίωση της αγάπης, η οποία προέρχεται από μια ναρκισσιστική επιθυμία για αυταρέσκεια. Είναι το ακριβώς αντίθετο παράδειγμα από αυτό του Χριστού όταν «πρόσφερε τον Εαυτό του για μας» (στ.2). Στο στίχο 5, ο απ. Παύλος ταυτίζει την απληστία με την ειδωλολατρία. Επίσης, ούτε αυτή έχει θέση στη ζωή ενός Χριστιανού, και σύμφωνα με το στίχο 5, το άτομο που είναι ένοχο για ειδωλολατρία «δεν έχει θέση στη βασιλεία του Χριστού ή του Θεού».

Τέτοιες αμαρτίες, λέει ο απόστ. Παύλος, «δεν πρέπει καν να ονομάζονται από εσάς, καθώς αρμόζει μόνο στους αγίους» (στ. 3). Και γι’αυτούς που επιδίδονται σε τέτοιες πράξεις, μας λέει, «Μην τους συναναστρέφεστε» (στ. 7).

Με άλλα λόγια, δεν επιδεικνύουμε πραγματική αγάπη αν ανεχόμαστε τις συνηθισμένες διαστρεβλώσεις της.

Στις μέρες μας, η περισσότερη συζήτηση για την αγάπη παραβλέπει αυτήν την αρχή. Η «αγάπη» έχει επαναπροσδιοριστεί ως η ευρεία ανοχή η οποία παραβλέπει την αμαρτία και δέχεται εξίσου το καλό και το κακό. Όμως, αυτό δεν είναι αγάπη, είναι απάθεια.

Η αγάπη του Θεού δεν είναι καθόλου έτσι. Θυμηθείτε ότι η υπέρτατη εκδήλωση της Θεικής αγάπης είναι ο Σταυρός, όπου ο Χριστός «μάς έδειξε την αγάπη του και θυσίασε τον εαυτό του για μας, μια γλυκιά προσφορά και θυσία στο Θεό» (στ.2). Έτσι, η Αγία Γραφή εξηγεί την αγάπη του Θεού ως θυσία, εξιλέωση από την αμαρτία, και εξευμενισμό. «Σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αγάπη: όχι στο ότι εμείς αγαπήσαμε το θεό αλλά στο ότι αυτός μάς έδειξε την αγάπη του στέλνοντας τον Υιό του με σκοπό να μας εξιλεώσει από τις αμαρτίες μας» (1 Κατά Ιωάννου 4:10). Με άλλα λόγια, ο Χριστός θυσιάστηκε προκειμένου να απομακρύνει την οργή του προσβεβλημένου θεού. Κι εκτός από το ότι ο Θεός μάς απάλλαξε από τις αμαρτίες μας δείχνοντας καλοπροαίρετη ανοχή, έδωσε και το γιο του ως προσφορά για τις αμαρτίες μας για να εξιλεώσει τη δική του οργή και, επιπλέον, να απονείμει δικαιοσύνη για τη σωτηρία των αμαρτωλών.

Αυτό αποτελεί τον πυρήνα του Ευαγγελίου. Ο Θεός εκδηλώνει την αγάπη Του με τρόπο που υποστήριξε την αγιότητά Του και τη δικαιοσύνή Του χωρίς συμβιβασμούς. Η αληθινή αγάπη «δεν χαίρεται με τις αμαρτίες, αλλά χαίρεται με την αλήθεια» (1 Κορινθ. 13:6). Με αυτό το είδος της αγάπης καλούμαστε να πορευτούμε. Είναι μια αγάπη πρώτα αγνή, κι έπειτα ειρηνική.

Καθήκον και Τιμή

Pcain — Tue, 13 Dec 2011 20:22:06 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Duty and Honor}} Πριν από μερικά χρόνια πήρα μέρος σε μια συζήτηση με μερικούς επιχειρηματίες...'

{{info|Duty and Honor}} 

Πριν από μερικά χρόνια πήρα μέρος σε μια συζήτηση με μερικούς επιχειρηματίες στο Jackson του Mississippi. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένας από τους άντρες αναφέρθηκε σε έναν άντρα που δεν ήταν παρών στη συζήτηση. Και είπε: ‘Πρόκειται για έναν αξιότιμο άντρα.’ Μόλις άκουσα αυτό το σχόλιο, τα αυτιά μου ορθώθηκαν με προσοχή καθώς για μια στιγμή είχα την εντύπωση ότι άκουγα μια ξένη γλώσσα. Τότε συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν στη μέση του Αμερικάνικου Νότου όπου τα παλιά έθιμα δεν είχαν εκκλείψει εντελώς. Ωστόσο, ακόμα δεν μπορούσα να συνέλθω από το γεγονός ότι κάποιος στην εποχή μας χρησιμοποιεί ακόμα τη λέξη ''τιμή ''για να περιγράψει ένα ανθρώπινο ον. Ο όρος ''τιμή ''θεωρείται πλέον κατα κάποιο τρόπο απαρχαιωμένος. Ίσως μπορούμε να σκεφτούμε τον περίφημο λόγο που εκφώνησε ο στρατηγός Douglas MacArthur στο West Point με τίτλο «Καθήκον, Τιμή, Πατρίδα». Αυτό όμως συνέβη πριν από περισσότερο από μισό αιώνα. Στις μέρες μας, η λέξη ''τιμή ''έχει εξαφανιστεί από την Αγγλική γλώσσα. Ουσιαστικά, η μόνη φορά που βλέπω τυπωμένη αυτή τη λέξη είναι πάνω σε αυτοκόλλητες ετικέτες σε προφυλακτήρες αυτοκινήτων που δηλώνουν ότι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου έχει ένα παιδί με πολύ υψηλές επιδόσεις στο σχολείο (Honor Roll), αλλά αυτή η φράση αποτελεί ίσως το τελευταίο υποτυπώδες απομεινάρι μιας ξεχασμένης έννοιας.

Μιλάω εδώ για την τιμή γιατί το λεξικό καταγράφει τον όρο ''τιμή ''ως το κύριο συνώνυμο της λέξης ''ακεραιότητα''. Το ενδιαφέρον μου σ’αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στο εξής: «Τι σημαίνει ακεραιότητα;» Αν χρησιμοποιήσουμε τους απλούς ορισμούς που μας δίνουν οι λεξικογράφοι, όπως αυτόν που βρίσκουμε στο λεξικό του Webster, μπορούμε να βρούμε αρκετές καταχωρήσεις. Στην πρώτη περίπτωση, η ακεραιότητα ορίζεται ως «η ασυμβίβαστη προσήλωση στις ηθικές και δεοντολογικές αρχές». Δεύτερον, ακεραιότητα σημαίνει «ορθότητα χαρακτήρα». Τρίτον, σημαίνει «εντιμότητα». Τέταρτον, η ακεραιότητα αναφέρεται στο «ολόκληρο, στο σύνολο». Πέμπτον και τελευταίο, όταν έχει κάποιος «άμεμπτο χαρακτήρα».

Αυτοί οι ορισμοί περιγράφουν άτομα που σχεδόν σπανίζουν όπως ακριβώς είναι σπάνια και η χρήση του όρου ''τιμή''. Στην πρώτη περίπτωση, η ακεραιότητα περιγράφει κάποιον που θα ονομάζαμε «άνθρωπος με αρχές». Ένας τέτοιος άνθρωπος, όπως το ορίζει το λεξικό, είναι ασυμβίβαστος. Ένα τέτοιο άτομο δεν παραμένει αδιάλλακτο σε κάθε διαπραγμάτευση ή συζήτηση πάνω σε σοβαρά θέματα αλλά είναι ανυποχώρητο μόνο σε σχέση με τις ηθικές του αρχές. Είναι το άτομο που θεωρεί πιο σημαντικές τις αρχές του από το προσωπικό του όφελος. Η τέχνη του συμβιβασμού αποτελεί αρετή σε μια πολιτικά σωστή κοινωνία, όπου η ίδια η πολιτική ορθότητα τροποποιείται από το προσδιοριστικό επίθετο ‘πολιτικός’. Το να είσαι ''πολιτικός ''συχνά σημαίνει να αψηφήσεις τα πάντα συμπεριλαμβανομένων και των αξιών σου.

Επίσης, βλέπουμε ότι η ακεραιότητα μπορεί να αναφέρεται και στην ορθότητα του χαρακτήρα καθώς και στην εντιμότητα. Όταν κοιτάξουμε στην Καινή Διαθήκη, για παράδειγμα, στην επιστολή του Ιακώβου, ο Ιάκωβος παραθέτει έναν κατάλογο από αρετές που πρέπει να επιδεικνύει ένας χριστιανός. Στο πέμπτο κεφάλαιο αυτής της επιστολής, στο στίχο 12 γράφει «Μα πάνω απ΄’ολα, αδελφοί μου, μην ορκίζεστε είτε στον ουρανό είτε στη γη ή με οποιοδήποτε άλλο όρκο αλλά το ‘ναι’ σας να είναι ‘ναι’ και το ‘όχι’ σας να είναι ‘όχι’ ώστε να μην καταδικαστείτε.» Εδώ ο Ιάκωβος ανάγει την αξιοπιστία του λόγου ενός ανθρώπου, την απλή δήλωση του ‘ναι’ ή του ‘όχι’, σε αρετή που είναι «πάνω απ’όλα.» Αυτό που θέλει να πει ο Ιάκωβος είναι ότι η ακεραιότητα του χαρακτήρα απαιτεί ένα είδος εντιμότητας, το οποίο υποδεικνύει ότι όταν λέμε ότι θα κάνουμε κάτι, ο λόγος μας αποτελεί δέσμευση. Δεν χρειαζόμαστε ιερούς όρκους ή υποσχέσεις για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη κάποιου. Οι άνθρωποι με ακεραιότητα μπορούν να είναι αξιόπιστοι με βάση αυτά που λένε.

Στο σημερινό πολιτισμό, βλέπουμε συνεχώς να γίνεται η διάκριση ανάμεσα στον πολιτικό και την πολιτική προσωπικότητα. Ένα πρόσωπο που γνωρίζω έκανε αυτή τη διάκριση χρησιμοποιώντας τους εξής όρους: Ο πολιτικός είναι το πρόσωπο που στόχο του έχει τις επόμενες εκλογές ενώ η πολιτική προσωπικότητα είναι το πρόσωπο που οραματίζεται το μέλλον που θα έχουν οι επόμενες γενιές.

Ομολογουμένως, σε μια τέτοια διάκριση ενυπάρχει μια δόση κυνισμού, εννοώντας ότι οι πολιτικοί είναι άνθρωποι που θα αψηφήσουν την αρετή ή τις ηθικές αρχές τους προκειμένου να εκλεγούν ή να μείνουν στην εξουσία. Τέτοια έλλειψη αρετής συναντάμε καθημερινά όχι μόνο στους πολιτικούς αλλά και στην εκκλησία, που εμφανίζεται συχνά να βρίθει από ιερείς οι οποίοι είναι μάλλον διατεθειμένοι να αψηφήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου για χάρη της τρέχουσας δημοτικότητάς τους. Πρόκειται για την ίδια έλλειψη εντιμότητας που κατέστρεψε το έθνος του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη, όπου οι ψευδοπροφήτες διακήρυτταν αυτά που ήξεραν ότι ο λαός ήθελε να ακούσει αντί για αυτά που τους πρόσταξε ο Θεός να πουν. Αυτό αποτελεί την πεμπτουσία της έλλειψης ακεραιότητας.

Στην περίπτωση της Καινής Διαθήκης, βλέπουμε το υπέρτατο παράδειγμα έλλειψης ακεραιότητας στη δικαστική απόφαση που δόθηκε στον Ιησού από τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο. Αφού εξέτασε και ανέκρινε τον Ιησού, ο Πιλάτος ανακοίνωσε στο πλήθος που κραύγαζε: «Δεν του ρίχνω κανένα φταίξιμο.» Ωστόσο, μετά απ’αυτή τη δήλωση, ο Πιλάτος ήταν διατεθειμένος να παραδώσει τον άμεμπτο Ιησού στα χέρια του οργισμένου όχλου. Ήταν καθαρά μια πράξη πολιτικού συμβιβασμού όπου οι αρχές και οι ηθικές αξίες εξανεμίστηκαν μόνο και μόνο για να κατευνάσουν το λυσσαλέο πλήθος.

Στη συνέχεια, εξετάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη το όραμα του προφήτη Ησαία όπως καταγράφεται στο κεφάλαιο 6 του σχετικού βιβλίου. Θυμόμαστε ότι ο Ησαίας είδε τον Ιησού ψηλά στον ουρανό και τα σεραφείμ να τραγουδούν τον Τρισάγιο ύμνο: «Άγιε, Άγιε, Άγιε.» Απαντώντας σ’αυτή την επιφοίτηση, ο Ησαίας αναφώνησε: « Εγώ είμαι η θλίψη.» και καταράστηκε τον εαυτό του. Είπε ότι η αιτία για την κατάρα του ήταν γιατί « Είμαι ατελής ή κατεστραμμένος.» Εκείνη τη στιγμή ο Ησαίας βίωσε την ανθρώπινη ‘ηθική αποσύνθεση’. Πριν από αυτό το όραμα, ο Ησαίας θεωρούνταν ίσως ο πιο δίκαιος άνθρωπος του έθνους. Χάρη στην ακεραιότητα του χαρακτήρα του ένιωθε ασφαλής και σίγουρος. Η αρετή του τον βοηθούσε να είναι συγκροτημένος. Θεωρούσε τον εαυτό του ως ένα πλήρες, ολοκληρωμένο άτομο, αλλά τη στιγμή που αντίκρισε το απόλυτο πρότυπο και υπόδειγμα ακεραιότητας και αρετής στο πρόσωπο του Θεού, ένιωσε την ηθική διάλυση. Κατέρρευσε ολοκληρωτικά, συνειδητοποιώντας ότι η αίσθηση της ακεραιότητάς που ένιωθε ήταν στην καλύτερη περίπτωση προσποιητή.

Ο Καλβίνος δήλωσε ότι αυτή είναι η κοινή μοίρα των ανθρώπων, που όσο διατηρούν το βλέμμα τους σταθερό στις επίγειες εμπειρίες, είναι σε θέση να συγχαίρουν τους εαυτούς τους και να πιστεύουν κολακευτικά ότι είναι κάτι λιγότερο από ημίθεοι. Αλλά όταν υψώσουν τη ματιά τους στον ουρανό και αναλογιστούν ακόμα και για μια στιγμή τι είδους ον είναι ο Θεός, θα σταθούν τρέμοντας και θα φτάσουν στο σημείο να αποκηρύξουν οποιαδήποτε ψευδαίσθηση της ακεραιότητάς τους.

Ένας Χριστιανός πρέπει να αντικατοπτρίζει το χαρακτήρα του Θεού. Ένας Χριστιανός δεν πρέπει να προδίδει τις ηθικές του αξίες. Τέλος, ένας Χριστιανός πρέπει να είναι ένα άτομο με τιμή και ο λόγος του να είναι αξιόπιστος.

Κοσμική Προδοσία (Μάιος 2008)

Pcain — Tue, 13 Dec 2011 20:12:39 GMT

Pcain: Νέα σελίδα με '{{info|Cosmic Treason (May 2008)}} «H αμαρτωλότητα της αμαρτίας» ακούγεται σαν ένας κενός πλεονασμός που ...'

{{info|Cosmic Treason (May 2008)}} 

«H αμαρτωλότητα της αμαρτίας» ακούγεται σαν ένας κενός πλεονασμός που δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο στο θέμα που θίγεται εδώ. Ωστόσο, ο πολιτισμός μας, ακόμα κι η εκκλησία μάς έχουν επιβάλλει την ανάγκη να μιλάμε για την ‘αμαρτωλότητα της αμαρτίας’, γεγονός που υποβαθμίζει τη σημασία της ίδιας της αμαρτίας. Στις μέρες μας, η αμαρτία παρουσιάζεται ως η διάπραξη σφαλμάτων ή η λήψη λανθασμένων επιλογών. Όταν υποβάλλομαι σε μια εξέταση ή σε ένα τεστ ορθογραφίας αν κάνω ένα λάθος, αστοχώ σε μια συγκεκριμένη λέξη. Είναι βέβαια άσχημο να κάνω ένα σφάλμα αλλά είναι πολύ χειρότερο να κοιτάω το γραπτό του διπλανού μου και να αντιγράφω τις απαντήσεις του προκειμένου να πάρω καλό βαθμό. Σ’αυτή την περίπτωση, το σφάλμα μου έχει αναχθεί στο επίπεδο της ηθικής παράβασης. Αν και η αμαρτία μπορεί να σχετίζεται με την διάπραξη σφαλμάτων λόγω της νωθρότητάς μας να προετοιμαστούμε, ωστόσο, η πράξη της εξαπάτησης οδηγεί την άσκηση σε ένα πιο σοβαρό επίπεδο. Αποκαλούμε την αμαρτία ‘ ‘λήψη κακών επιλογών’, πράγμα που αληθεύει, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και ευφημισμό που μπορεί να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της πράξης. Η απόφαση να αμαρτήσουμε είναι πράγματι μια κακή απόφαση, αλλά είναι κάτι παραπάνω από ένα σφάλμα. Πρόκειται για μια πράξη ηθικής παρανομίας.

Στο βιβλίο μου ‘Η αλήθεια του Σταυρού’ αφιερώνω ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην έννοια της μιαρότητας της αμαρτίας. Το κεφάλαιο αρχίζει με το ανέκδοτο σημείωμα που εκφράζει την απώτερη δυσπιστία που ένιωσα όταν έλαβα μια πρόσφατη έκδοση του ‘Bartlett’s Familiar Quotations’ (Γνωστά Αποφθέγματα του Bartlett). Παρόλο που χάρηκα γιατί έλαβα αυτό το δωρεάν τεύχος, απόρησα ως προς το λόγο για τον οποίο θα μου το έστελνε κάποιος. Καθώς, λοιπόν, ξεφύλλιζα τις σελίδες των αποφθεγμάτων, που περιελάμβαναν δηλώσεις των Immanuel Kant, Αριστοτέλη, Θωμά Ακινάτη και άλλων, προς μεγάλη μου έκπληξη είδα μια δική μου δήλωση. Και πραγματικά με εξέπληξε το γεγονός ότι είχα περιληφθεί σε μια τέτοια διακεκριμένη συλλογή. Δεν ήξερα τι μπορούσα να είχα πει που να άξιζε να περιληφθεί σε μια τέτοια ανθολογία. Και η απάντηση βρισκόταν σε μια απλή δήλωση που αποδιδόταν σε μένα: ‘Η αμαρτία αποτελεί κοσμική προδοσία’. Αυτό που εννοώ μ’αυτή τη δήλωση είναι ότι ακόμα και η μικρότερη αμαρτία που ένα ον διαπράττει ενάντια στον Δημιουργό του παραβιάζει την αγιότητα, τη δόξα και τη δικαιοσύνη του Δημιουργού. Κάθε αμαρτία, όσο φαινομενικά ασήμαντη κι αν φαίνεται, είναι μια επαναστατική πράξη ενάντια στον υπέρτατο Θεό που βασιλεύει και μας κυβερνάει, και ως τέτοια, είναι μια πράξη προδοσίας ενάντια στον κοσμικό Βασιλιά.

Η κοσμική προδοσία είναι ένας τρόπος να χαρακτηρίσουμε την έννοια της αμαρτίας αλλά όταν κοιτάξουμε τους τρόπους με τους οποίους οι Γραφές περιγράφουν την αμαρτία, βλέπουμε ότι ξεχωρίζουν τρεις σε σπουδαιότητα. Πρώτα απ’όλα, η αμαρτία είναι χρέος, δεύτερον, είναι μια πράξη εχθρότητας, και τρίτον, παρουσιάζεται ως έγκλημα. Στην πρώτη περίπτωση, η Αγία Γραφή περιγράφει τους αμαρτωλούς ανθρώπους ως οφειλέτες που δεν είναι σε θέση να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Μ’αυτή την έννοια, δεν μιλάμε για οικονομικό αλλά για ηθικό χρέος. Ο Θεός έχει το κυρίαρχο δικαίωμα να επιβάλει καθήκοντα στα δημιουργήματά Του. Έτσι, όταν αποτυγχάνουμε να φέρουμε εις πέρας αυτά τα καθήκοντα, είμαστε οφειλέτες στον Κύριο μας. Γι’αυτό το λόγο, αυτό το χρέος αντιπροσωπεύει την αποτυχία μας να εκπληρώσουμε μια ηθική υποχρέωση.

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο περιγράφεται η αμαρτία στη Βίβλο είναι ως μια έκφραση εχθρότητας. Από αυτήν την άποψη, η αμαρτία δεν περιορίζεται απλά σε μια εξωτερική πράξη που παραβιάζει ένα θεικό νόμο. Αντίθετα, αποτελεί ένα εσωτερικό κίνητρο, ένα κίνητρο που το υποκινεί μια έμφυτη εχθρότητα προς το Θεό του σύμπαντος. Η βιβλική περιγραφή της ανθρώπινης έκπτωσης περιέχει την κατηγορία ότι είμαστε εκ φύσεως εχθροί του Θεού, πράγμα που συζητιέται όμως σπάνια στους κόλπους της εκκλησίας ή στον έξω κόσμο. Έχοντας αυτή την έχθρα προς Αυτόν, δεν θέλουμε στη σκέψη μας να τον θεωρούμε ίσο, κι έτσι αυτή η στάση μας συνιστά μια πράξη εχθρότητας ενάντια στο γεγονός ότι ο Θεός μάς προστάζει να υπακούσουμε στο θέλημά Του. Εξαιτίας αυτής της έννοιας που δίνουμε στην εχθρότητα, η Καινή Διαθήκη πολύ συχνά περιγράφει τη λύτρωσή μας ως συμφιλίωση. Αναγκαία προυπόθεση όμως για να υπάρξει συμφιλίωση είναι η προυπάρχουσα έχθρα ανάμεσα σε δύο τουλάχιστον πλευρές. Και αυτή ακριβώς η έχθρα αποτελεί την προυπόθεση για το λυτρωτικό έργο του Μεσολαβητή μας, Ιησού Χριστού, ο οποίος υπερνικάει αυτή τη διάστασή της (της έχθρας).

Ο τρίτος τρόπος με τον οποίο η Βίβλος πραγματεύεται την αμαρτία είναι ως παράβαση του νόμου. <ref>Η σύντομη Κατήχηση (The Shorter Catechism), μαζί με την Εκτενή Κατήχηση (‘Larger Catechism’) και το ‘ Η Εξομολόγηση της Πίστης του Westminster’ (the Westminster Confession of Faith) γράφτηκαν το 1647 στην Αγγλία από μια μεγάλη ομάδα κληρικών που θέλησε να θέσει ερωτήματα καθώς και απαντήσεις σχετικά με μερικές από τις μεγάλες αλήθειες της Βίβλου ώστε να διδάξει τις επόμενες γενιές.</ref> Η σύντομη Κατήχηση του Westminster (The Westminster Shorter Catechism) απαντάει στο δέκατο τέταρτο ερώτημα «Τι είναι η αμαρτία;» λέγοντας ότι «η αμαρτία είναι η έλλειψη συμμόρφωσης προς το θεικό νόμο ή οποιαδήποτε παραβίαση του θεικού νόμου.» Εδώ βλέπουμε την αμαρτία να περιγράφεται και ως παθητική αλλά και ως ενεργός ανυπακοή. Έτσι μιλάμε για αμαρτίες κατόπιν εντολής καθώς και για αμαρτίες λόγω παράλειψης. Στις περιπτώσεις που παραλείπουμε να κάνουμε αυτό που μας ζητάει ο Θεός, βλέπουμε αυτή την έλλειψη συμμόρφωσης προς το θέλημά Του. Όμως δεν είμαστε ένοχοι μόνο επειδή παραλείψαμε να κάνουμε αυτό που μας ζήτησε αλλά και γιατί προβαίνουμε σε πράξεις που Αυτός απαγορεύει. Έτσι, η αμαρτία είναι μια παράβαση ενάντια στο νόμο του Θεού.

Όταν οι άνθρωποι παραβιάζουν με σοβαρό τρόπο τους ανθρώπινους νόμους, βλέπουμε τις πράξεις τους όχι απλά ως πλημμελήματα αλλά ως εγκλήματα. Με την ίδια λογική, ο Θεός δεν βλέπει τις πράξεις ανταρσίας και παράβασης του νόμου Του ως απλά πταίσματα αλλά ως εγκλήματα. Είναι εγκληματικές όσον αγορά τις επιπτώσεις τους. Αν πάρουμε στα σοβαρά την πραγματική διάσταση της αμαρτίας στη ζωή μας, θα δούμε ότι διαπράττουμε εγκλήματα ενάντια σε έναν Άγιο Θεό και στην βασιλεία Του. Τα εγκλήματά μας δεν είναι αρετές, αλλά ελαττώματα και είναι εξ’ορισμού ανήθικη οποιαδήποτε παρανομία προς έναν Άγιο Θεό. Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ποιος είναι ο Θεός, τότε θα κατανοήσουμε πραγματικά τη σοβαρότητα του αμαρτήματός μας. Από τη στιγμή που ζούμε ανάμεσα σε αμαρτωλούς ανθρώπους για τους οποίους τα πρότυπα της ανθρώπινης συμπεριφοράς καθορίζονται από κανόνες που επιβάλλει η επικρατούσα κουλτούρα, το κίνητρό μας δεν είναι η σοβαρότητα των παραπτωμάτων μας. Πράγματι ζούμε άνετα στη Σιών.

Όταν όμως κατανοήσουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας του Θεού και μπορέσουμε να ζυγίσουμε τις πράξεις μας όχι σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους αλλά σε απόλυτη σχέση με το Θεό, το χαρακτήρα Του και το νόμο Του, τότε θα φτάσουμε να δούμε κατάματα τον σκανδαλώδη χαρακτήρα της επανάστασης μας.

Μόνο όταν δούμε το Θεό σοβαρά, θα κοιτάξουμε και την αμαρτία με τον ίδιο τρόπο. Και αν αναγνωρίσουμε τη δικαιοσύνη που κρύβει μέσα του ο Θεός, τότε κι εμείς, όπως οι παλιοί Άγιοι, θα καλύψουμε τα στόματά μας με τα χέρια μας και θα μετανοήσουμε ενώπιον Του πάνω στη σκόνη και τις στάχτες.

<references />